Ο, κατά τον Ηράκλειτο, “πατήρ πάντων” πόλεμος, πέρα από τις εκατόμβες και την απάνθρωπη βία, προσδίδει στην τεχνολογία μια απίθανη επιτάχυνση. Τούτο επαληθεύτηκε και μάλιστα σε μεγάλη κλίμακα, στον δεύτερο μεγάλο πόλεμο του 20^ου αιώνα.

Στα έξι χρόνια που διήρκεσε, στοιχίζοντας τη ζωή σε δεκάδες εκατομμύρια πολίτες του κόσμου, σκορπώντας απίστευτη φρίκη, επιτάχυνε ιλιγγιωδώς τις εξελίξεις στον τεχνικό τομέα. Έτσι, στον κόσμο της αυτοκίνησης, το '50 δεν είχε καμιά σχέση με το '40. Κάθε δεκαετία και λίγο αργότερα κάθε πενταετία, θα έφερνε επαναστατικές αλλαγές.

Στη διχοτομημένη Γερμανία, αυτό που είχε περισσέψει από την προπολεμική κραταιά Auto Union, ήταν η D.K.W. που με χρήματα της Βαυαρικής κυβέρνησης και φυσικά του σχεδίου Μάρσαλ επανεκκινούσε τον κύκλο παραγωγής στο Ίνγκολσταντ.

Ανοιξιάτικο απόγευμα

Στο ημιορεινό τμήμα του δρόμου που ενώνει την ανισόπεδη διάβαση Βαρυμπόμπης με την Μαλακάσα, συχνά αποκαλούμενο και Άγ. Μερκούρης λόγω της παλιάς και ένδοξης ετάπ, είχαμε δυο δημιουργήματα του ίδιου κατασκευαστή που τα χώριζαν σχεδόν έξι δεκαετίες. Σε αυτό το χρονικό διάστημα, το εργοστάσιο πέρασε, μετά τη θύελλα του πολέμου, από τον ρόλο ενός διασωθέντος κατά ένα τμήμα κατασκευαστή, σε εκείνον του μεγάλου παίκτη στην παγκόσμια αυτοκινητοβιομηχανία. Πριν καν συμπληρωθούν εννέα χρόνια από το καταστροφικό τέλος του πολέμου, το 3=6 αποτελούσε ένα από τα πρώτα μεταπολεμικά προϊόντα που κατασκεύαζε η D.K.W. (Dampf-Kraft-Wagen ή επί το ελληνικόν, Ατμοκίνητο Όχημα)) φτάνοντας με αυτό στις αρχές της δεκαετίας του '60