Σε αντίθεση με την αμέσως προηγούμενη ανάρτηση, η σημερινή απομακρύνεται από το χιουμοριστικό περιεχόμενο και εστιάζει σε ένα περιβάλλον όπου το χαρούμενο, αλλά ενίοτε και το πικρό χάδι του χιούμορ είναι χαμένα.

Διότι, υπάρχει όντως μια πίκρα για το τέλος του Σουηδικού κοινωνικού κράτους, κατά πως μας το περιγράφουν τα φύλλα.

H συντριπτική πλειονότητα των σχολίων των αναγνωστών σε διάφορους ιστότοπους χαρακτηρίζεται κυρίως από φτηνό υβρεολόγιο, φτωχή επιχειρηματολογία και επικίνδυνο φανατισμό, ή συνδυασμούς αυτών.

Ωστόσο, σε αυτή τη θολή, ακαλαίσθητη καθημερινότητα βρίσκονται έστω και λίγα σχόλια που ξεχωρίζουν για το χιούμορ τους, όχι απαραίτητα λεπτό αλλά πολύ συχνά εύστοχο. Να μια πολύ μικρή συλλογή από τις χθεσινές ειδήσεις, κρατώντας την ορθογραφία των σχολιαστών.

Στο πολύ ενδιαφέρον όσο και γοητευτικό βιβλίο του Emmanuel Carrere, «Κολχόζ», περισσότερα εν καιρώ, προσέχουμε στη σ.22, την άποψη του ιστορικού Τάκιτου για τα έργα του στρατηγού Πομπηίου στην Ιβηρική χερσόνησο: «Όταν τα έχουν καταστρέψει όλα, οι Ρωμαίοι αυτό το λένε ειρήνη».

Προβαλλόμενο στο σήμερα, 20 αιώνες αργότερα μας θυμίζει άραγε κάτι;

Αντίστοιχα, στο πόνημα του Max Boot, «Αόρατοι στρατοί» (σ.59), υπάρχει μια περιγραφή του Ρωμαίου ιστορικού Λεύκιου Ανναίου Φλώρου για την τύχη των Ρωμαίων αιχμαλώτων μετά την συντριπτική ήττα τους το 9 μ.χ. στον Τευτοβούργιο Δρυμό από τους εξεγερμένους, λόγω προσβολών και μίσους, άνδρες των γερμανικών φυλών Χερούσκα: «Σε μερικούς έβγαλαν τα μάτια, σε άλλους έκοψαν τα χέρια. Σε έναν του έραψαν το στόμα αφού του έκοψαν την γλώσσα». Οι Ρωμαίοι ξαναπροσπάθησαν να επανακαταλάβουν την περιοχή, αλλά ουδέποτε ξαναπέρασαν ανατολικότερα του Ρήνου.

Οι λόγοι για τους οποίους το άστυ ήταν κάποτε κλεινόν (ένδοξον), απουσιάζουν. Τούτο δεν σημαίνει ότι εκλείπουν. Τουναντίον. Τους αντικαθιστούν άλλοι. Κάπως έτσι το άστυ παραμένει κλεινόν.

Κυριακή μεσημεράκι, τριημέρου, και η είσοδος στην Ελληνική πρωτεύουσα δεν απαιτούσε ηρωική υπομονή, ούτε ιδιαίτερο κλέος.

Δεν παρακολούθησα την παρουσίαση στην Εθνική Πινακοθήκη του ντοκιμαντέρ  «στο χιλιοστό» το οποίο πραγματεύεται τις στιγμές που η Ελλάδα ακροβάτησε ανάμεσα στην παραμονή και στην έξοδο από την Ευρωζώνη. Διάβασα όμως την επόμενη μέρα το ρεπορτάζ, από το φύλλο του ίδιου δημοσιογραφικού οργανισμού που προβάλλει το ντοκιμαντέρ. Επίσης έχω διαβάσει το βιβλίο «Η τελευταία μπλόφα» το οποίο είχαν επιμεληθεί οι ίδιοι συντελεστές.

Στενάχωρα αντιγράφω, τις δυο τελευταίες παραγράφους από το εξάστηλο ρεπορτάζ. «Ο κ. Τσακαλώτος θυμήθηκε ότι όταν έγινε υπουργός Οικονομικών δεν ήξερε αν θα μπορούσε να τα καταφέρει, ενώ ανέφερε ότι δεν θα έκανε διαφορετικά κάτι πολύ βασικό. Τόνισε, παρ’ όλα αυτά, ότι η Ε.Ε. δεν ήταν διατεθειμένη να συζητήσει τη διαχείριση της ελληνικής κρίσης. “Πάρα πολλοί άνθρωποι έλεγαν “αυτή είναι η Ευρώπη, η Ελλάδα πρέπει να το συνηθίσει”».
«Το «κούρεμα» του ελληνικού χρέους, είπε ο κ. Βίζερ, θα έπρεπε να είχε γίνει το 2010, ενώ ο κ. Ντάισελμπλουμ παραδέχθηκε ότι ήταν υπερβολικές οι περικοπές που απαιτούνταν από την Ελλάδα στα πρώτα προγράμματα και οι μεταρρυθμίσεις των μετέπειτα προγραμμάτων ήταν “υπερφιλόδοξες”. “Απαιτήσαμε πάρα πολλά, την ίδια στιγμή”».

Με υπότιτλο «Μια ξεχωριστή χώρα» ο διπλωμάτης Δ.Κ. κομίζει στο ευρύ κοινό μια σαφή εικόνα για όσα ταλανίζουν την πολύπαθη χώρα. Στο καμίνι της Μέσης Ανατολής, ο Λίβανος και κυρίως οι πολίτες του, ακολουθεί την τραχιά μοίρα της περιοχής. Σε ένα τόσο περίπλοκο και έντονο πλέγμα πολιτικών, θρησκευτικών, οικονομικών συνθηκών, το πόνημα του Δ.Κ. προσφέρει μια συνεχή αποκωδικοποίηση και ενημέρωση, με τρόπο λιτό και αφήγηση ρέουσα .

Η προσέγγισή του δεν είναι θεωρητική σαν ένα είδος μελέτης εκ του μακρώθεν, αφού υπηρέτησε εκεί με την ιδιότητα του πρέσβη της Ε.Ε. το χρονικό διάστημα μεταξύ 1997 και 2001. Γνώρισε, συνομίλησε, διαπραγματεύτηκε με πρόσωπα που είχαν ρόλους στις εξελίξεις.

Στο 15^ο και προτελευταίο, πριν τις σύντομες βιογραφίες, κεφάλαιο με τίτλο: «Ο Λίβανος πιο μεγάλος από τον εαυτό του», ο συγγραφέας προχωρά σε μια γρήγορη, συμπυκνωμένη αποτίμηση των γεγονότων που έπληξαν την χώρα τα τελευταία 50 χρόνια μετά την έκρηξη του Εμφυλίου το 1975. Σε αυτό το κείμενο δίνεται η ευκαιρία στον αναγνώστη να ανακεφαλαιώσει όσα προηγήθηκαν στις προηγούμενες 138 σελίδες και να συνειδητοποιήσει πλήρως τον υπότιτλο της έκδοσης.

Μέχρι τότε, του έχει δοθεί μια συνοπτική εικόνα από τους προηγούμενους αιώνες, την επίδραση των αποικιοκρατικών δυνάμεων της Ευρώπης, την πλήρη ανεξαρτησία από τα δεσμά της Γαλλίας, η οποία δεν απέφυγε φτηνά υπεροπτικές συμπεριφορές, τον Νοέμβριο του ’43. Επίσης, τα πρώτα βήματα πάνω στο Εθνικό Συμβούλιο, το οποίο όπως επισημαίνεται δεν είναι γραπτό και επιτάσσει όπως ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας να είναι Μαρωνίτης, ο πρωθυπουργός Μουσουλμάνος Σουνίτης και ο Πρόεδρος της Βουλής Σιίτης.

Στις 4 τα χαράματα της Μεγάλης Παρασκευής με ξύπνησε η βροχή, ο βοριάς που σφύριζε με λύσσα και ο κρότος από ένα παράθυρο που διέκοψε τον ανέφελο ύπνο. Στερέωσα το παραθύρι και κατέβηκα στη Σκάλα να ασφαλίσω καλύτερα το βαρκί, εκεί στον μυχό που ήταν το βενζινάδικο με τον εγγαστρίμυθο. Ψυχή στο δρόμο, ελάχιστα φώτα στο νησί, κάπως γοητευτικά απόκοσμα όλα αυτά για αυτό τα θυμάμαι. Η πριμάτσα είχε κάνει τη δουλειά της, πήρα τα μπόσικα και μουσκεμένος με κρυάδες ανέβηκα στη Χώρα.

Απομονωμένοι από τον κόσμο με μια χρονοκαθυστέρηση τουλάχιστον 30 ωρών μέχρι να φτάσουν, αν τα άφηνε ο καιρός να φτάσουν με τα ποστάλια της γραμμής, τα απογευματινά φύλα από τον Πειραιά στην Πάτμο και προσωρινώς μακριά, τόσο από τις επαγγελματικές υποχρεώσεις όσο και από την τηλεοπτική ενημέρωση που τότε ήταν αποκλειστικά κρατική μέριμνα.

Έτσι το επόμενο πρωινό, να ‘μαστε στο λιβάδι του Γερανού με το βαρκάκι, ένα 4μετρο RIB να κάθεται στην αμμούδα της παραλίας, που τότε δεν έφταναν αουτόμπιλε, ούτε είχε μπιτς μπαρ και τα τοιαύτα. Μόνοι. Θάλασσα ήσυχη, ατμόσφαιρα καλοκαιρινή, με τα θυμάρια και τα αγριολούλουδα να κοσμούν έτι περαιτέρω τις αισθήσεις.

Στο ξεχωριστό ντοκυμαντέρ, από το 2015, που περιγράφει την αγωνιστική δράση του Paul Newman, με τίτλο: Winning - The Racing Life Of Paul Newman, υπάρχουν πολλές ενδιαφέρουσες πληροφορίες που συνθέτουν ένα ιδιαίτερο σύνολο. Συχνά επικό, άλλοτε τραγικό, μα κυρίως τόσο ασυνήθιστο.

Αυτό, διότι ο βραβευμένος με το χρυσό αγαλματίδιο καλλιτέχνης, πρόκειται για μια πολύ ιδιότυπη περίπτωση, όπου όλα τα στοιχεία μαρτυρούν ότι η επαγγελματική αγωνιστική του καριέρα, την οποία ξεκίνησε ουσιαστικά στα 50 του, όταν κατακτά, το 1976, το πρωτάθλημα στην κατηγορία αυτοκινήτων παραγωγής του Sports Car Club of America, ήταν γεμάτη διακρίσεις και τίτλους σε απαιτητικά ανταγωνιστικό περιβάλλον. Ακολουθούμε για λίγο, μερικά βήματά του, δηλωτικά στοιχεία άλλων εποχών.

Τo μυθιστόρημα του, περισσότερο γνωστού ως ηθοποιού παρά ως συγγραφέα, Στέλιου Μάϊνα είναι δυνατό, πλήρες και κρατά το ενδιαφέρον του αναγνώστη μέχρι τελευταίας σελίδας και τελικής πρότασης. Ως προς τούτο, έχει αρκετά εφόδια.

Είναι πρωτότυπο, όσο πρωτότυπο μπορεί να γίνει από τη στιγμή που την αλμύρα μας την έχει σερβίρει στο χαρτί ένας Καββαδίας.

Ασφαλώς να μην λησμονηθούν έτεροι τιτάνες όπως οι Καρκαβίτσας, Παπαδιαμάντης, Κόντογλου και μετά βεβαιότητας κάποιους λησμονώ.

Μολοντούτο ο Σ.Μ. πλέκει προσεκτικά την ναυτική του ιστορία, την εντάσσει στο χρόνο ακολουθεί με ευαισθησία, χωρίς να γίνεται μελοδραματικός, τις ευρύτερες περιπέτειες της Σύρας, της Ελλάδας, του κόσμου και χτίζει το σενάριο του άψογα.

Χρησιμοποιεί όλο τον πλούτο της γλώσσας αλλά και τα ιδιώματα της ναυτικής διαλέκτου, προσφέροντας πάντα επεξηγήσεις ώστε να γίνεται κατανοητός από όλους.

Δομεί τους χαρακτήρες του με λεπτομέρεια, χωρίς να γίνεται κουραστικός, δίχως να τους ηρωοποιεί, καθώς τους εντάσσει στους χώρους και στους χρόνους της ιστορίας του.

Οι περισσότεροι κουβαλάνε μια δωρικότητα, επιδεικνύουν μεγάλες αντοχές και ο Μιχάλης, ο κεντρικός ήρωάς βασανισμένος αρκετά, σαν να επιδιώκει μια λύτρωση.

Το 1976 ήταν μια περίεργη χρονιά για το ελληνικό μότορσπορτ. Κατ’ αρχάς για πρώτη φορά μετά το 1958, δεν τελείται το πρωτάθλημα ταχύτητας, γεγονός που θα επαναληφθεί και το 1977. Σε επίπεδο πρωταθλήματος ράλυ, όπου τα πράγματα ήταν καλύτερα με αρκετές συμμετοχές και οκτώ αγώνες συν το Δ.Ρ.Α. τον τίτλο κατέκτησε ο «Σιρόκο» με έξι νίκες στους έξι αγώνες που συμμετείχε. Ήταν ο τέταρτος τίτλος ράλυ που κατέκτησε και ο δέκατος συνολικά.

Κάπως έτσι τον Οκτώβριο δένεται στη θέση του οδηγού, στο γαλάζιο Gordini του συνοδηγού του Μαν. Μακρινού και συμμετέχουν  στο Παλάδιο. Κλασσικό από τότε ασφάλτινο ράλυ, που εκείνη την εποχή οι σκληροτράχηλοι οδηγοί των χωμάτινων αγώνων, αλλά και αρκετοί άλλοι αποκαλούσαν «μαϊμούδες», με την λογική ότι ήταν απομιμήσεις αγώνων και όχι γνήσιοι. Βεβαίως αποτελούσαν πολύ καλή πρόταση για μια οικονομική εμπλοκή καθώς τότε ούτε κλωβός ασφαλείας ήταν απαιτητός ούτε χρειαζόταν κάποια ειδική προετοιμασία. Με το αυτοκίνητο που πήγαινες στη δουλειά σου συμμετείχες, ένας γενικός διακόπτης ρεύματος, μια μπαλαντέζα για να βλέπει μέσα στη νύχτα τα δέοντα ο συνοδηγός, νούμερα στις πόρτες και ευχαριστιόσουν το Σαββατόβραδο. Επίσης καθότι εξωπρωταθληματικοί αγώνες, συνήθως δεν τους τιμούσαν τα κάπως πιο διακεκριμένα πληρώματα ή συμμετείχαν με αυτοκίνητα που εκ των πραγμάτων δεν μπορούσαν να επικρατήσουν, όρα και συμμετοχή "Σιρόκο", αλλά και "Ιαβέρη" με ομάδας 1 όχημα.

Ο "Ιαβέρης" με το νο 4 στην Veloce της ομάδας 1 στον Αγ. Μερκούρη του Παλάδιου όπου κέρδισε με χαρακτηριστική άνεση 7 από τις 8 ειδικές από την Carrera 2,4 ομάδας 4 του «Λεωνίδα»,  μέχρι να εγκαταλείψει από αντλία νερού. Δεν ήταν και το ευκολότερο αυτοκίνητο η γκρουπ 1 Veloce για ράλυ. Με 4,5 στροφές απ΄ άκρη σε άκρη του τιμονιού της, την πέμπτη ταχύτητα στην άλλη άκρη του κόκπιτ και έχοντας τις τεχνολογικές της ρίζες την προηγούμενη δεκαετία είχε πολλά να ζηλέψει από τα πιο σύγχρονα οχήματα, όπως τα 80 GT.

Στο Παλάδιο του ’76 ξεκίνησαν, από τον Τύμβο Μαραθώνα 66 αυτοκίνητα αλλά μόνον 34 αντίκρισαν την καρώ σημαία μετά από έξι ειδικές που τελέστηκαν δυο φορές. Ο «Ιαβέρης», όπως προείπαμε με την Veloce είχε κυριαρχήσει, μέχρι να εγκαταλείψει. Αλλά η είδηση ήταν αλλού. Στον άγιο που είχε ο  Μιχάλης Μοσχούς.

Τέτοια εποχή ήταν, όταν  63 χρόνια νωρίτερα, το Σαββάτο 20 Απριλίου του 1963 πραγματοποιήθηκαν τα εγκαίνια του Hilton . Το ξενοδοχείο ήταν μια από τις επιχειρηματικές δραστηριότητες του καθηγητή Στρατή Ανδρεάδη και έμελλε να χαρακτηριστεί ως τοπόσημο της πόλης των Αθηνών. Έχει καταγραφεί πως, ο παρών στις τριήμερες τελετές των εγκαινίων, Conrad Hilton ιδρυτής της σειράς των ξενοδοχείων, είχε δηλώσει ότι: «το Χίλτον Αθηνών είναι το ωραιότερο Χίλτον του κόσμου».

Στις αρχές του 1963 αυτή ήταν η εικόνα του Hilton των Αθηνών

Όπως επίσης έχει καταγραφεί η θυελλώδης διαμάχη που προκάλεσε η ανέγερσή του σε πολεοδομικό, πολιτιστικό, πολιτικό και αρχιτεκτονικό επίπεδο. Όλα αυτά όμως ξεπεράστηκαν μπροστά στη φιλόδοξη ματιά να ανέβει ο τόπος στο κύμα του ανερχόμενου τουρισμού και να ταξιδέψει προς την ανάπτυξη.

«Τυπικό και απρόσωπo», με αυτές τις δυο λέξεις ξεκινούσε το κείμενό του κριτικός τις, αναφερόμενος στην ταινία Primavera. Χωρίς διάθεσης κριτικής του κριτικού το βρήκα άστοχο. Όλη ταινία βασίζεται σε ένα πρόσωπο. Της πρωταγωνίστριας, που συγκεντρώνει την σπάνια γοητεία της καθαρότητας, του αγνού βλέμματος, ενός αδιόρατου ερωτισμού και την λεπτότητα μιας πηγαίας ευγένειας.

Ο χαρακτήρας της εξελίσσεται σαν την ανάγνωση ενός βιβλίου που ξεκινά κάπως αδιάφορα, αλλά σελίδα με σελίδα γίνεται ολοένα πιο ελκυστικό. Και όταν επιτέλους, στα στερνά καρέ ελευθερώνει την πλούσια κόμη της και χαρίζει στον φακό το πρώτο απελευθερωμένο της χαμόγελό αποκτά την δυσεύρετη αλλά σπουδαία της λάμψη.

Στα υπόλοιπα η πρώτη ταινία του οπερετικού, κατά πως μας λένε, σκηνοθέτη Damiano Michieletto είναι μια μίξη ιστορικών και φανταστικών στοιχείων. Δημιουργεί ένα ενδιαφέρον σενάριο, γυρίζει την πλοκή του με έξοχα κοστούμια, όμορφα σκηνικά, αντίστοιχους φωτισμούς και ενδιαφέροντες διαλόγους.