Ξεκινώντας από την σχέση μεταξύ δυο προέδρων εκείνου της F.I.F.A. και εκείνου των Η.Π.Α., σχέση που δείχνει πως γίνονται οι δουλειές τη σήμερον ημέρα. Ο Τζιάνι Ινφαντίνο ποτέ δεν έκρυψε την  υπερβολική του κολακεία απέναντι στον Τραμπ. Κατά τη διάρκεια της κλήρωσης δε, του απένειμε το βραβείο Ειρήνης της F.I.F.A. Κάτι που δεν υπήρχε, επινοήθηκε, επί τούτου. Έτσι για να γλυκάνει το προεδρικό ντέρτι που δεν του απενεμήθη το Νομπέλ Ειρήνης. Άλλη μια πράξη ηρωικής Τραμπλειχίας. Τον περασμένο Οκτώβριο, ο Ινφαντίνο φορώντας κόκκινο καπέλο MAGA, δεσμεύτηκε να χρηματοδοτήσει το σχέδιο ανασυγκρότησης της Γάζας του Τραμπ.

Σε τούτο το 23^ο Μουντιάλ, το πρώτο που διεξάγεται σε τρείς διαφορετικές χώρες, τον Καναδά, τις Η.Π.Α. το Μεξικό, το πρώτο με τόσες πολλές (48) ομάδες και με βεβαιότητα το πλέον κοστοβόρο ο Ινφαντίνο συνεχίζει να ευλογεί τον Αμερικανό πρόεδρο καθώς χθες μόλις στο Estadio Azteca δήλωσε πως: "Χωρίς την εμπλοκή και τη συμμετοχή του, νομίζω ότι θα ήταν αδύνατο". Αυτά εν μέσω ενός τουρνουά που ήδη πνιγόταν στην αμφισβήτηση πριν καν ξεκινήσει ο πρώτος αγώνας.

Ενενήντα χρόνια νωρίτερα, όταν ελάχιστοι από τους νυν παρόντες ήταν και τότε παρόντες ο τόπος βρισκόταν σε μια ακόμα διελκυστίνδα. Ο αιφνίδιος θάνατος του Κωνσταντίνου Δεμερτζή στις 13 Απριλίου του 1936, ώθησε τον Γεώργιο Β΄ να διορίσει πρωθυπουργό τον Ιωάννη Μεταξά. Στο τέλος του Απριλίου το κοινοβούλιο με ψήφισμά του διέκοψε τις εργασίες για πέντε μήνες εξουσιοδοτώντας την κυβέρνηση να εκδίδει νομοθετικά διατάγματα για όλα τα θέματα, με τη σύμφωνη γνώμη μιας κοινοβουλευτικής επιτροπής. Το μονοπάτι είχε ανοίξει.

Έτσι λοιπόν στις 5 Ιουνίου ο βραχύσωμος στρατιωτικός – πολιτικός βρισκόταν ήδη 53 μέρες διορισμένος στον πρωθυπουργικό θώκο. Και εκείνη την μέρα ο Αθηναϊκός Τύπος δημοσίευσε την ανωτέρω δεσμευτική του θέση. Ενθαρρυντικό; ή μήπως Σαρκασμός;

Στα έξι πρώτα GP, σκοράρει, πέντε συνεχείς νίκες, τέσσερις pole και τέσσερις ταχύτερους γύρους. Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, στον 78ο και τελευταίο γύρο του Μονακό, στρίβει τις δυο τελευταίες δεξιές, την Rascasse και την Noghes ντριφτάροντας. Έτσι, γιατί ήθελε, γιατί μπορούσε, με την αυτοπεποίθηση στα ουράνια. Και όταν βγάζει κράνος, μπαλακλάβα και τα συναφή, ο τηλεθεατής αντικρίζει ένα εφηβικό πρόσωπο με μια συστολή, σαν να είχε κάνει κάποια σκανταλιά στο σχολείο.

Φαινόμενο οπωσδήποτε. Προφανώς έχει το καλύτερο υλικό. Αλλά και ο team mate του, που μάλλον περνά το πιο δύσκολο κομμάτι της καριέρας του, το ίδιο υλικό έχει, το καλύτερο. Στο πρινσιπατέ, αυτός ο μικρός το δέμας Ιταλός ξεδίπλωσε εμφατικά τα χαρίσματά του.

Με ακριβή μετάφραση από τον πρωτότυπο Δανικό τίτλο, η ταινία «ο τελευταίος Βίκινγκ» δεν είναι αυτό ακριβώς που την συνοδεύει ως περιγραφή: «Μαύρη Κωμωδία». Τόσο μάλιστα στα ημεδαπά ως και στα διεθνή μέσα. Παρά την προσπάθεια να εντοπιστεί κωμικό στοιχείο από πουθενά δεν συνάγεται κάτι τέτοιο. Στο τέλος όμως, αυτή η απουσία την καθιστά ακόμα πιο ελκυστική.

Πιθανότατα διότι, μετά από την καταιγιστική στεναχώρια, καρυκευμένη με την απαραίτητη βία ή την απειλή της, που συνοδεύει την ταινία σχεδόν σε όλη τη διάρκεια της, θα κλείσει με τα πρώτα χαμόγελα των δοκιμαζόμενων πρωταγωνιστών, μια χαραμάδα αισιοδοξίας, συνεννόησης και θετικών προοπτικών.

Πρόεδρος, υιοί, γαμβροί, φίλοι και συνεταίροι έχουν συστήσει μια Εταιρεία Μηδενικής Ευθύνης η οποία με ελάχιστο κεφάλαιο διεκδικεί το πλανητικό ρεκόρ απόδοσης.

Πρόκειται για μοναδικό πλέγμα εξουσίας συνδυασμένο με ένα αντίστοιχο επιχειρηματικό πλάνο που θα έκαναν τον πατριάρχη Ζαν Πωλ Γκετύ, τον δικό μας τον Αρίστο μα και το σύγχρονο στις μέρες μας Ουόρεν Μπάφετ να κοκκινίζουν από επιχειρηματική αφέλεια καθώς πλέον αναδεικνύονται σε προσκοπάκια της επιχειρηματικότητας.

Μικρά, συνοπτική, επιφανειακή ανάλυσις περί των ευκολιών και δυσκολιών επί των πραγμάτων, που θα κληθεί ο πολίτης αυτού του τόπου να επιλέξει.

Όχι πως δεν υπάρχει και ο τρίτος δρόμος, ο οποίος  ωστόσο αποδεικνύεται ο πλέον ολισθηρός και άχρηστος. Ο δρόμος της αδιαφορίας.

Τούτη εικόνα, είναι στοπ καρέ από ντοκιμαντέρ για την περίοδο της τελευταίας στρατιωτικής δικτατορίας στην Ελλάδα. Δυο από τους πρωτεργάτες του πραξικοπήματος εμφανίζονται σε κάποια εκδήλωση του καθεστώτος υπό βροχή. Βρισκόμαστε ακόμα στην δεκαετία του ΄60. Τα χαμόγελα από τους κρατούντες, περισσεύουν. Στο άκρο δεξιά της εικόνας, σκυφτός πάνω στο είδωλο που προβάλλει από το κλείστρο της Rolleiflex ο φωτογράφος Φώτης Φλώρος προσπαθεί για το καλύτερο δυνατό φωτορεπορτάζ.

Κυριάρχησε ο Φώτης τόσο στο πολιτικό ρεπορτάζ με έντονη παρουσία και πλούσιο έργο, ειδικά την περίοδο της χούντας, ενώ ταυτόχρονα θεωρείται και ο πατριάρχης των φωτογράφων του ελληνικού μότορσπορ. Κόσμησε τον χώρο από τα πρώτα μεταπολεμικά βήματα στα μέσα της δεκαετίας του '50 και για τα επόμενα 30 χρόνια. Τούτη η εικόνα  έδωσε την αφορμή για ένα μικρό αφιέρωμα. Ακολουθούν 37 φωτογραφίες, ένα ολίγιστο τμήμα της δουλειάς του, αλλά και σπάνιες εικόνες όπου απεικονίζεται ο ίδιος. Ταυτόχρονα καταγράφονται οι τόσο διαφορετικές εκείνες εποχές.

Κατ' αρχάς οφείλουμε ένα συγχαρητήριο μέιλ στον οργανισμό της Valencia, που άφησε έξω από το F4 τον Παναθηναϊκό. Διότι κανένας θεός δεν θα ήξερε αν θα είχε τελειώσει το τουρνουά με τις αυτές δύο Ελληνικές ομάδες να συναντώνται στον τελικό. Ο φανατισμός, η ακραία ένταση, η παροιμιώδης απουσία λογικής που κυριαρχεί στις οπαδικές φυλές, η οποία ειρήσθω εν παρόδω τροφοδοτείται συχνά και σφόδρα από παράγοντες και ιθύνοντες, μπορεί να κάνει το προϊόν πιο ελκυστικό για συγκεκριμένα άτομα, ταυτόχρονα όμως, το κάνει απωθητικό για άλλα τόσα. Η ένταση, όπως διαπιστώθηκε στον τελικό, παρατηρείται ακόμα και μεταξύ συνοπαδών και εκπροσώπων της πολιτικής και της επιχειρηματικής σκηνής.

Προϊόν είναι πλέον και όχι αθλητισμός, ειδικά ο επαγγελματικός, ειδικότερα σε αυτό το επίπεδο. Ένας πελώριος οργανισμός υψηλής αξίας που παράγει θέαμα, που ολοένα διογκώνεται, αναζητώντας ευρύτερη προβολή, επιδιώκοντας μεγαλύτερα κέρδη. Είναι μια ανάγνωση της έννοιας επένδυση. Και οι όποιοι επενδυτές, μοιραία επικεντρώνονται στο πόσο γρήγορα και στο πόσο πολύ  θα αρχίσει να αποδίδει. Οι πιο υπεύθυνοι από αυτούς θα προσπαθήσουν να προφυλάξουν το προϊόν. Οι υπόλοιποι δεν το αντιλαμβάνονται, έτσι.

Η δεύτερη ενότητα του πολυγραφότατου Βρετανού ιστορικού για "Τα χρόνια του Χίτλερ", αποτελείται από δυο τόμους και αναφέρεται στο Ολοκαύτωμα. Ο δεύτερος τόμος καλύπτει την χρονική περίοδο από το 1939 ως το τέλος του πολέμου. Τότε που η ναζιστική δραστηριότητα για τις φυλετικές εκκαθαρίσεις, τις ανεξέλεγκτες δολοφονίες, τις σφαγές, αφενός έλαβαν τις μεγαλύτερες διαστάσεις τους, αφετέρου δεν περιορίστηκαν στα εδάφη του Γ΄Ράιχ, αλλά επεκτάθηκαν οπουδήποτε πάτησε γερμανική μπότα.

Η σπουδαιότητα του πονήματος, έγκειται στην βαθιά μελέτη αρχείων, που εγγυάται μια αντίστοιχα σοβαρή προσέγγιση αλλά και στον τρόπο γραφής και έκφρασης που χωρίς να επιθυμεί να θέλξει τον αναγνώστη με συναισθηματικό τρόπο, παραθέτει τα στοιχεία στεγνά, αλλά τόσο ισχυρά δομημένα που μοιραία δημιουργούν συναισθήματα.

Στο σύνολό του αποτελεί μια καίρια, ισχυρή, αδιαμφισβήτητη θέση και απάντηση σε εκείνους που αμφιβάλουν στην ύπαρξη σχεδίαση, εκτέλεση του Ολοκαυτώματος, ή έστω τις διαστάσεις του και τούτη η τοποθέτηση δεν έχει να κάνει μόνο με το Εβραϊκό στοιχείο, αλλά και με όσους η ηγεσία της Γερμανίας θεωρούσε untermenschen, υπάνθρωπους. Τουτέστιν Κομμουνιστές, Σλάβους, Σοσιαλιστές, Ρομά, πνευματικά καθυστερημένους, ομοφυλόφιλους, ανάπηρους, και άλλες θεωρούμενες περιθωριακές ομάδες πολιτών.

Επίσης σημαντικό ότι αποδεικνύεται πως όλα ήταν δρομολογημένα, επίσημα οργανωμένα στις λεπτομέρειες τους, το γνώριζε ένα ευρύ φάσμα αξιωματούχων και όσο περνούσε ο χρόνος και γινόταν πράξη αποκτούσε τεράστιες διαστάσεις, συνεπώς τα «δεν ήξερα», «δεν είδα», «δεν κατάλαβα» που στηρίχτηκαν οι γερμανικές αφηγήσεις είναι γράμμα κενό αν όχι προσβλητικά υποκριτικό.

Φαντάζεται, άραγε, κάποιος τον Απόστολο Νικολαΐδη, τον Νίκο Γουλανδρή, τον Λουκά Μπάρλο να επιδίδονται σε δραστηριότητες όμοιες με τις τρέχουσες;

Εντάξει, εντάξει άλλες εποχές. Να το ακούσουμε, να το καταλάβουμε.  Αυτό όμως, σε τίποτα δεν έχει να κάνει με την φλογερή επιθυμία αυτοπροβολής, την εκτός τόπου, χρόνου ενίοτε και λογικής λαϊκίστικη συμπεριφορά των επικεφαλής από την μια, και το μεγάλο πλήθος πρόθυμων, αλαλαζόντων, ακολούθων οπαδών από την άλλη την οποία απογειώνει το ανελέητα χαώδες μηντιακό φάσμα. Το σκηνικό μετατρέπεται σε ένα εύφλεκτο περιβάλλον και ευτυχώς που λειτουργούσι ολίγον πυροσβεστικά, συντηρώντας την αισιοδοξία μας μερικά χιουμόριους στοιχεία, όρα Bella Ciao, οι επικές αγιογραφίες περί του self made man, οι έως πρωίας κατανύξεις σε πολιτιστικά κέντρα και άλλα τινά.

Ευκαιρίες δοθείσης, καθώς η προηγούμενη ανάρτηση μας γύρισε μισό αιώνα πίσω σε Αφρικανικό έδαφος, να εικονογραφηθεί μια ιστορία από την ίδια εποχή, με το ίδιο σπορ, στο ίδιο πλαίσιο, αλλά στον τόπο μας.

Πέντε εβδομάδες μετά το 22ο  Σαφάρι, διοργανώνεται στην Ελλάδα το 23ο Δ.Ρ.Α. που προσμετρούσε στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ράλι του 1976. Ο θεσμός βρισκόταν τότε  μόλις στην  τέταρτη σεζόν του. Ο λόγος γίνεται για το πρωτάθλημα κατασκευαστών. Ο αντίστοιχος τίτλος των οδηγών θα ερχόταν το τελευταίο έτος της δεκαετίας του ’70.

Μισό αιώνα νωρίτερα, την τελευταία εβδομάδα του Μαρτίου του 1976, διοργανώθηκε το 22^ο ράλυ Σαφάρι. Αυτό που είχε ξεκινήσει το 1953 ως 1st Coronation Safari Rally κάτι σαν φόρος τιμής στην τότε στέψη της βασίλισσας Ελισάβετ. Το 1960 θα μετονομαζόταν σε East African Safari Rally, από το 1975 σε Safari Rally και από το 1980 θα έφερε το όνομα του χορηγού, είτε ήταν καπνοβιομηχανία, είτε τραπεζικό ίδρυμα, είτε αλκοολούχο ποτό. Από την πρώτη στιγμή ήταν ένας ιδιαίτερα σκληρός, επίπονος, μακρύς σε διάρκεια και έκταση αγώνας. Πέρα από την Κένυα, εκτεινόταν τόσο νοτιότερα στην Τανζανία, όσο και δυτικότερα στην Ουγκάντα. Συχνά με φόντο το περίφημο Κιλιμάντζαρο ή κατά τους Μασάι το «Σπίτι του Θεού», που είχε φροντίσει από το 1936 να το προβάλει στο ευρύτερο κοινό ο Ernest Hemingway, ήταν ένα πρωτόγνωρο σκηνικό στο χώρο των αγώνων ράλυ.

Το 1976 έχοντας σταθεροποιήσει τη θέση του στο παγκόσμιο πρωτάθλημα, που τότε δεν ήταν και τόσο παγκόσμιο, καθότι μόλις δυο αγώνες διοργανώνονταν εκτός Ευρώπης, το Σαφάρι και το ράλυ του Μαρόκου, ο αγώνας είχε διάρκεια πέντε ημερών και μήκος σχεδόν 5.000 χιλιομέτρων. Πριν λίγες μέρες λοιπόν, όλως τυχαίως έπεσα σε ένα 26λεπτο φιλμ που είχε υποστεί την ανάλογη ψηφιακή επεξεργασία, όπου είχε καταγραφεί το τι συνέβη σε εκείνη τη διοργάνωση.