Την τελευταία φορά που είχε ακουστεί ο Ιταλικός Εθνικός Ύμνος στην F 1, ο επόμενος Ιταλός οδηγός που θα ανέβαινε στο υψηλότερο σκαλοπάτι του βάθρου ήταν ακόμα αγέννητος. Ο Ρωμαίος νικητής του GP της Μαλαισίας τον Μάρτιο του 2006, Giancarlo Fisichella, είχε πετύχει τον ταχύτερο γύρο στις δοκιμές κατάταξης και τερμάτισε μετά από 56 γύρους μπροστά από όλη την αγέλη. Ήταν 33 ετών.

Είκοσι χρόνια αργότερα, ο γεννημένος τον Αύγουστο του 2006 στην Μπολόνια Andrea Kimi Antonelli, επανέλαβε τα όμοια στο GP της Κίνας. Στα 19 του χρόνια, ο νεότερος που κατέκτησε pole, ο δεύτερος νεότερος που κέρδισε GP. Οι Βρετανοί σχολιαστές τον αποκαλούν, πολύ σωστά, teenager, όπερ μεθερμηνευόμενον έφηβος. Το αποδεικνύει και το, εκτός μονοθεσίου, αθώο βλέμμα του. Ο ίδιος και ο πρώην αγωνιζόμενος πατέρας του Marco όμως ξέρουν, πέρα από το ταλέντο πόσο πολύ δουλειά και λίγο από τύχη χρειάστηκε για να φτάσει στη νίκη της Σαγκάης.

Τον Ιούλιο του 1981, ο Γιάννης Τσαρούχης είναι 71 ετών. Εκείνη την εποχή, στον προθάλαμο της «αλλαγής», στα 71 ήσουν σε βαθιά γεράματα. Τούτο σήμαινε με βεβαιότητα συνταξιοδότηση, μια βραδύτητα στο βάδισμα, πιθανότατα δε και μια παραίτηση από πολλές συνήθειες του παρελθόντος. Λογικά αυτά, αν σκεφτούμε ότι το προσδόκιμο ζωής για τους άρρενες ήταν τότε οριακά τα 72 χρόνια.

Την  ίδια εποχή, ο Τσαρούχης προσκαλείται από το Ιωνικό κέντρο Επιστημονικών και Πνευματικών Σπουδών στη βιβλιοθήκη της Χίου και με τίτλο «Ιστορία της Τέχνης: Ελληνική Ζωγραφική, Ανατολή και Δύση» παραδίδει δέκα σεμινάρια. Με παρέμβαση του Μάνου Χατζιδάκι, ο Τσαρούχης δέχεται να ηχογραφηθεί. Στις μέρες μας, 45 χρόνια αργότερα μεταδίδονται, αυτές οι διδαχές για πρώτη φορά από την  συχνότητα του Τρίτου προγράμματος της κρατικής τηλεόρασης. Χαρακτηρίστηκαν ως θησαυρός και είναι αυτό ακριβώς. Τίποτα λιγότερο, κυρίως διότι ο καλλιτέχνης έχει μια νεανική φλόγα, μια πλημμυρίδα σοφίας και ένα απίθανο κέφι που καταργεί κάθε ηλικιακό σκαλοπάτι.

Έξι μήνες πριν συμπληρωθεί ένα τέταρτο του αιώνα συμβίωσής μου με το CBR , στο κατώφλι των 100.000 χλμ., έπρεπε να πάει για ένα συμμάζεμα. Κάτι σε αλλαγή ελαίων και αντικατάσταση εμπρόσθιων τακακίων, τα είχα εξυπηρετήσει μοναχός το παρελθόν θέρος, στο πλαίσιο της απαραίτητης επικοινωνίας που οφείλει να έχει ένα έμψυχο ον με ένα έντροχο (κατά το έντεχνο) αντικείμενο.

Τώρα όμως, το "γρανάζια μπρος – πίσω και αλυσίδα", πήγαινε αλλού, οπότε, Μιχαλακοπούλου και: «γιατί χάθηκες; τσακωθήκαμε και δεν το ξέρω;» ερώτησε ο μάστορας. Έδωσα τις δέουσες εξηγήσεις, συνεννοηθήκαμε σε όλο το εύρος των απαντήσεων. Τις επόμενες στιγμές τον κοιτούσα και σκεφτόμουν την αδιατάραχτη, από τα 79 του χρόνια, ζωτικότητα που τον διακατέχει να στέκεται όρθιος επί ώρες, να σηκώνει, να ασφαλίζει τα δίτροχα στο αναβατόριο να τα επισκευάζει, συντηρεί. Όλα τούτα όχι από οικονομική ανάγκη, αλλά από μια ακατάσχετη πίστη στον δίτροχο κόσμο.

Δεύτερη Κυριακή Μαρτίου, πρωί. Έχει δεν έχει ξυπνήσει η πόλη, περιφερειακός λόφου Λυκαβηττού στο σημείο με το ομώνυμο ξενοδοχείο. Στενός οφιοειδής δρόμος με τα μεσαίου μεγέθους λεωφορεία εξυπηρέτησης των τουριστών να προκαλούν μικρή, κυκλοφοριακή συμφόρηση.

Η εικόνα μας προσφέρει έναν πρόχειρο, αλλά όχι ανακριβή, ορισμό του τουρισμού όπως εμφανίζεται στις μέρες μας στη χώρα μας. Είναι σαν να προσπαθείς να χωρέσεις τα άπλυτα σε ένα κάδο που εκ των πραγμάτων δεν χωράνε.

Λιγότερο πιλότοι, περισσότερο διαχειριστές ηλεκτρικών συστημάτων. Αν αυτό ήθελε η FIA συγκροτώντας και θέτοντας σε ισχύ τους κανονισμούς της F1 του 2026, το κατάφερε. Αν δεν επιθυμούσε κάτι τέτοιο, θα πρέπει άμεσα οι αρμόδιοι να σκύψουν να μελετήσουν τα θέματα.

Ακόμα και αυτή η όχι και τόσο παρεμβατική γενιά των οδηγών, για να τεθεί διακριτικά η ταυτότητά τους, διότι ο ωμός προσδιορισμός θα ήταν υποταγμένη στο σύστημα, το έθεσε: «Είμαι σίγουρος ότι ίσως η FIA θα πρέπει να το βελτιώσει λίγο”. Δήλωσε ευγενικά, ο περιχαρής νικητής του πρώτου αγώνα της χρονιάς στην Μελβούρνη.

Με υπότιτλο Δολοφονίες, Αντιδικτατορική Δράση, Ύποπτοι θάνατοι κατά την περίοδο1967 – 1974 ο συγγραφέας παραδίδει στο ευρύ κοινό μια ογκώδη και λεπτομερέστατη μελέτη, για όλους όσοι εξεμέτρησαν το ζειν κατά την διάρκεια της στρατιωτικής δικτατορίας όχι με φυσικό θάνατο. Το υπέρ οκτακοσίων σελίδων πόνημα  χωρίζεται σε 15 κεφάλαια όπου κατηγοριοποιούνται  οι περιπτώσεις των απωλειών.

Στο πρώτο περιγράφονται ο σκοπός, η μέθοδος , οι πηγές, οι περιορισμοί, οι δυσκολίες της έρευνας, αλλά και ο κομβικός ρόλος της δικηγόρου Φιλάνθης Ψυρρή. Στο 2^ο αναφέρονται οι νεκροί των πρώτων ημερών του πραξικοπήματος (αφορά 4 άτομα), στο 3^ο οι αναγνωρισμένοι νεκροί του αντιδικτατορικού αγώνα (7 ατ.), στο 4^ο οι αποσιωπημένες απώλειες του αποτυχημένου βασιλικού κινήματος τον Δεκέμβριο του ΄67 (5 ατ.). Το 5^ο είναι αφιερωμένο στην εξέγερση της Νομικής και στα θύματα του Πολυτεχνείου (24), ενώ στο 6^ο στα θύματα μετά το Πολυτεχνείο (6) και το 7^ο στο ζήτημα των φημολογούμενων νεκρών στα γεγονότα του Πολυτεχνείου (6). Στο 8^ο οι ύποπτοι θάνατοι στην αστυνομία και στις ένοπλες δυνάμεις (15). Στο 9^ο οι ύποπτοι θάνατοι εφέδρων στρατιωτών (42), στο 10^ο οι ύποπτοι θάνατοι πολιτών, φοιτητών, κληρικών (38). Στο 11^ο αναφέρονται οι θάνατοι πολιτικών κρατουμένων (63). Στο 12^ο οι περιπτώσεις θανάτων εξόριστων μετά την δικτατορία (4). Στο 13^ο ασχολείται με λανθασμένες καταγραφές θανάτων (8), στο 14^ο οι εξαφανίσεις (4) και στο 15^ο οι λοιπές περιπτώσεις (21).

Η τελευταία δημιουργία του Paolo Sorrentino χτίστηκε πάνω στον Toni Servillo, στα αιχμηρά και συχνά αδιέξοδα περί δικαίου ζητήματα, στις αλληγορίες, στα φαντάσματα του παρελθόντος, στην αναποφασιστικότητα, αλλά και στην άποψη για το πώς θα έπρεπε να λειτουργεί η ύπατη εξουσία. Πολλά καλά συστατικά και πως θα μπορούσαν να μην συγκροτήσουν ένα πλήρες, ενδιαφέρον, συχνά κατανυκτικό σύνολο;

Παρακολουθούμε τους τελευταίους μήνες της θητείας του Προέδρου της Ιταλικής Δημοκρατίας, που βρίσκεται σε μια μόνιμη δοκιμασία. Ταλανίζεται τόσο από τα ακανθώδη προσωπικά του ερωτήματα, όσο και από τα βάρη του λειτουργήματός του. Ογκόλιθος της εφαρμοσμένης Νομικής επιστήμης, καθόλου τυχαίο το παρανόμι του cemento armato (ενισχυμένο σκυρόδερμα), ποτισμένος βαθιά με τις αξίες της Χριστιανοδημοκρατίας, έχει να αντιμετωπίσει τρία σοβαρά θέματα πριν παραδώσει. Μα πάνω απ’ όλα έχει να αντικρίσει τον εαυτό του.

Η απόκτηση από το Ελληνικό Δημόσιο των φωτογραφιών από την εκτέλεση των διακοσίων την Πρωτομαγιά του ’44, προσέφερε λίγη ακόμα αναζωπύρωση σε απόψεις που εσχάτως αποτελούν ισχυρά ερείσματα φανατισμού. Κάπως έτσι δείχνει να αναιρούνται οι εντολές της μεταπολίτευσης. Μία από  αυτές ήταν η νομιμοποίηση του Κ.Κ.Ε. μετά από 27 χρόνια παρανομίας. Στις μέρες μας επανέρχεται η λέξη κομμουνιστής ως ύβρις, ως απειλή, ως μίασμα. Όχι στα καφενεία και στα κουρεία κάτι αποδεκτό και ας πούμε αναμενόμενο στην δύνη των παθών και της ελαφρότητας, αλλά από χείλη επίσημα, αντιπροεδρικά. Όχι μόνον στην Ελλάδα. Στις Η.Π.Α., στην Ουγγαρία του Ορμπάν, στην Ιταλία της Μελόνι και αλλαχού.

Κυριακή του Θωμά, 27 Απριλίου 1941. Οι Γερμανοί εισέρχονται στην Αθήνα.

Στα καθ’ ημάς, επανέρχεται η άποψη ότι ή θα είσαι κομμουνιστής ή Έλλην, ενισχυμένη ενίοτε με ακαδημαϊκές νότες υποστήριξης. Η μια ιδιότητα αναιρεί την άλλη και μάλιστα όχι με την αιχμηρή, ανυποχώρητη θέση κάποιου τμήματος Χωροφυλακής της επαρχίας του ’50 ή της ειδικής Ασφάλειας του ΄70, αλλά με το απαλό χάδι του φιλικού, σύγχρονου φιλελευθερισμού που απλώνεται ακόμα πιο πέρα περικλείοντας γενικώς και αορίστως και την έννοια του «αριστερού». Όπου «αριστερός» χαρακτηρίζεται πας άπας δεν συντάσσεται μεθ’ ημών.

Μπορεί η Μέση Ανατολή να φλέγεται και πάλι, οι νεκροί να αρχίζουν να σωρεύονται ένθεν και ένθεν, ως συνήθως πολλοί είναι άοπλοι, άμαχοι, αμέτοχοι, να ζούμε «πολεμικές επιχειρήσεις» χωρίς επέμβαση, προς το παρόν, χερσαίων δυνάμεων, να καταρρίπτονται F15 από φίλια πυρά, να απαιτούνται 40 ώρες επίγειας υποστήριξης για κάθε ώρα που πετά ένα F22, να ξοδεύονται αμύθητα ποσά για κάθε ώρα που κυλά, οι έποικοι του χρυσοποίκιλτου Ντουμπάι  να κοιμούνται μέσα στα Χ7 και στα Q7 βαθειά στα τρίτα γκαράζ. Μπορεί, αλλά:

Ο κόσμος συνεχίζει να γυρίζει για όσους δεν θίγονται, έτσι στα παρ΄ημίν δεκάδες χιλιάδες Ενωσίτες υπό την ηγεσία του μετριοπαθούς προέδρου της ομάδος ακολούθησαν την αποστολή στο Βόλο, ενώ οι τράπεζες παρακολουθούν όσους μπαίνουν στην πλατφόρμα του εξωδικαστικού συμβιβασμού και κόβουν τις κάρτες και τα δάνεια σε όσους ήθελαν να πληροφορηθούν τι συμβαίνει. Το Υπ. Οικ. Θορυβήθηκε έστειλε επιστολή προειδοποιώντας ότι οι αυτές ενέργειες είναι παράνομες και καταχρηστικές. Ναι οι ίδιες τράπεζες που επέβαλλαν μηνιαία συνδρομή στους τραπεζικούς λογαριασμούς οι οποίοι είναι περισσότεροι από τους κατοίκους, ώστε να συνεισφέρουν με αυτόν τον τρόπο στην αναβάθμιση των τεχνολογικών τους συστημάτων. Ναι οι ίδιες τράπεζες που απορρόφησαν 47 δις από το Δημόσιο για να διασωθούν, ναι οι ίδιες που δήλωσαν περισσότερα από ένα δις ευρώ κέρδη το 2025. Η κάθε μια.

Να υποθέσουμε μόνο μπορούμε, πως οι ιέρακες εν τω οριζινάλ Πεντάγωνο, εκεί στο Arlington της Βιρτζίνια, πρέπει να είναι σφόδρα ερεθισμένοι, καθώς μέσα σε λίγους μήνες κατά την διάρκεια της δεύτερης θητείας του, ο 47^ος πρόεδρος των Η.Π.Α., επιτέθηκε χθες για δεύτερη φορά στο Ιράν.

Στα 80του χρόνια εξέδωσε την σχετική εντολή, παραμένοντας πιστός στον συγκεκριμένο στόχο. Να θυμηθούμε ότι μέχρι στιγμής, έχει βομβαρδίσει το Ιράν, το Ιράκ, τη Νιγηρία, τη Σομαλία, τη Συρία, την Υεμένη και την Βενεζουέλα, πέρα από τα πλεούμενα που βύθισε εξολοθρεύοντας  τα πληρώματά τους στον Ειρηνικό και στην Καραϊβική. Κι έτσι οι πολίτες στη Κούβα, το Μεξικό, τη Γροιλανδία μπορούν απόψε να αποκοιμηθούν χωρίς φόβο.

Αυτή η κατάρα της φτώχειας και της διαφθοράς που πλήττει αιώνες τώρα τις πλούσιες χώρες της Λατινικής Αμερικής είναι συχνά γόνιμο θέμα κινηματογραφικών παραγωγών. Τελευταία, μέχρι στιγμής, αναφορά η ταινία «Ο Μυστικός Πράκτορας», που μας πηγαίνει στο 1977 όταν το δικτατορικό καθεστώς στην Βραζιλία μετρούσε ήδη 13 χρόνια εξουσίας και δεν θα έπεφτε ούτε στα επόμενα οκτώ.

Άλλο θέμα ότι ταλαιπωρείται ακόμα με περιπτώσεις τύπου Ζαίρ Μπολσονάρο. Το ντοκυμαντέρ Apocalypse in the Tropics που εξερευνά τον πολιτικό ρόλο των ευαγγελιστών στη Βραζιλία και το The Edge of Democracy, μια πολιτική ματιά στην κατάρρευση των κυβερνήσεων, μας πληροφορούν πολλά για τις μεταδικτατορικές εξελίξεις στην πατρίδα του Lula, του Pele, του Senna.

Στην οθόνη ξεδιπλώνεται η αγωνία καθηγητή - ερευνητή Πανεπιστημίου να κρυφτεί από την απηνή καταδίωξη της εξουσίας, η οποία ξεκινά καθαρά ποινικά και εκδικητικά από την ιδιωτική πρωτοβουλία που εκμεταλλεύεται όλο το φάσμα του παρακράτους που ζει και θεριεύει σε κάθε στρατιωτική δικτατορία.

Έχουμε ένα φιλμ νεονουάρ, που δίνει άμεσα την εντύπωση στον θεατή ότι h κατάσταση θα κλιμακώνεται από το κακό στο χειρότερο, ότι όσο κυλά ο χρόνος τα περιθώρια θα στενεύουν για τον κεντρικό ήρωα. Ακόμα και τα κομμάτια των Chicago ή της Donna Summer που ακούγονται, προσωρινά και μόνο προσφέρουν ανάσα αισιοδοξίας.

Ετέθη στην προηγούμενη ανάρτηση, μα καθώς υπήρξαν εξελίξεις επί του θέματος, επανέρχεται στην επικαιρότητα. Ο λόγος για την άδεια που έδωσε το Υπ.Οικ. να μισθώσει για καντίνες και ξαπλώστρες τις παραλίες Πορί και Ιταλίδα στο Άνω Κουφονήσι. Απ’ ότι δημοσιεύτηκε η διαδικασία ακυρώθηκε, πιθανότατα από την σφοδρή αντίδραση των τοπικών παραγόντων. Και αν αυτό αποτελεί καλή είδηση για τους πολλούς, αμέσως κατέφθασε και η καλή είδηση για τους πολύ λίγους.

Τα τελευταία δυο χρόνια έχουν αδειοθετηθεί ή οδεύουν προς αδειοδότηση 22 νέα ξενοδοχεία, τη στιγμή που 5 από τα 13 ήδη υπάρχοντα βρίσκονται σε διαδικασία επέκτασης. Ας αντιληφθούμε τι σημαίνει αυτό με την ακρίβεια της αριθμητικής. Το άνω Κουφονήσι είναι το μικρότερο κατοικημένο νησί των Κυκλάδων. Με έκταση 5,7 τ.χλμ. και 366 μόνιμους κατοίκους. Την τελευταία οκταετία έχουν εκδοθεί 90 νέες οικοδομικές άδειες που σύμφωνα με τα κατατεθειμένα σχέδια αντιστοιχούν σε 23.500 τ.μετ. Οι 13 ξενοδοχειακές μονάδες που λειτουργούν έχουν δυναμικότητα 267 δωματίων και πολλαπλάσιων κλινών. Οι νέες αδειοδοτήσεις αφορούν μεγαλύτερα σχήματα, κάποια από τα οποία θα είναι πέντε αστέρων, που μέχρι στιγμής δεν υπάρχουν στο νησί.