Λέγοντας ιστορίες

Λένε πως η ιστορία είναι ένα παραμύθι που όλοι πιστεύουν. Λένε επίσης ό,τι το παραμύθι είναι μια ιστορία που κανείς δεν πιστεύει. Αν τα πράγματα είναι έτσι, οι ιστορίες μπορεί να λειτουργήσουν και σαν κοινόχρηστο νόμισμα της ανθρωπότητας. Από κοντά και ο Shakespeare, καθώς με την Miranda, την ηρωίδα του από το Tempest, δηλώνει ότι: «Η ιστορία σας, κύριε, θεραπεύει τη κουφαμάρα.»

Είναι η δύναμη της αφήγησης που, αιχμαλωτίζει αλλά ταυτόχρονα λυτρώνει, που δείχνει το δρόμο αλλά συνάμα εγκλωβίζει σε αδιέξοδα, που διδάσκει αλλά την ίδια στιγμή αποδεικνύει πως όσα και αν μάθεις, θα είναι πάντα λίγα. Όπως και να έχει το θέμα, δεν υπάρχουν πολλά άλλα που να γοητεύουν τόσο, όσο  

Read more...
 
Κάλυμμα – (Τρίτη 20 Φεβρουαρίου 2018) PDF Print E-mail

Ελλάδα 1957. Οι εκτελέσεις έχουν σταματήσει. O τόπος ψάχνει απεγνωσμένα για μια κανονικότητα, που δυσκολεύεται όμως να βρει καθώς η καθημερινότητα αλλά και το μέλλον δεν ορίζονται, ούτε από το πνεύμα συμφιλίωσης, ούτε από την λογική. Ο Εμφύλιος  είναι παρελθόν. Η σύγκρουση ακόμα παρούσα, όπως και η εξουσία του πιστοποιητικού κοινωνικών φρονημάτων.

Στο ευρύτερο πλαίσιο, υπάρχουν ελάχιστες εκδηλώσεις που επιχειρούν να βγάλουν το τόπο από την απομόνωση και το πρόσφατο βίαιο παρελθόν του. Μια από αυτές είναι και το Δ.Ρ.Α. ή το ράλεϋ της Ακροπόλεως όπως συχνά αναγράφεται στα φύλλα της εποχής. Η πιο ξεχωριστή στιγμή του, με ένα βαρύ ιστορικό στίγμα είναι η απονομή, η οποία διεξάγεται στο λόφο του Φιλοπάππου, όπου στο φόντο ξεχωρίζει το πιο εκλεκτό μνημείο του δυτικού πολιτισμού. Η Ακρόπολις των Αθηνών.

Μια από τις πιο χαρακτηριστικές εικόνες από το αρχείο των  Φ. Φ./Γ.Κ. είναι εκείνη που αποτυπώνει το τραπέζι με τα τρόπαια σε ένα ηλιόλουστο πρωινό. Με φόντο τις κληρονομιές από τα λευκά μάρμαρα του Πεντελικού το οποίο διακρίνεται ελαφρά στο βάθος, μας θυμίζουν πάντα την κορύφωση του χρυσού αιώνα και της Αθηναϊκής Δημοκρατίας.


Μάιο του '57 λοιπόν, τελείται η απονομή του Ε' Δ.Ρ.Α. κι ανάμεσα από το τραπέζι και τα έπαθλα, έχει στρωθεί ένα κάλυμμα. Ατυχώς δεν έχουν διασωθεί έγχρωμες εικόνες, ώστε να καταλάβουμε τις αποχρώσεις του. Δεμένο περιμετρικά κάτω από τις κόγχες του τραπεζιού ώστε να μην κινδυνεύσει από κάποιο αιφνίδιο άνεμο.

Περιουσιακό, ίσως, κομμάτι της Λέσχης, ή αντικείμενο κάποιου στελέχους της, που πρόθυμα το προσέφερε για την εκδήλωση. Η Λέσχη μετράει κάποια 34 χρόνια ζωής, αλλά σε εκείνη την  πρώτη  μετεμφυλιακή περίοδο κάνει τα πρώτα διστακτικά μεταπολεμικά της βήματα. Είναι ένα συντηρητικό σωματείο και βρίσκεται  σε αγαστή συνεργασία με την πολιτική εξουσία. Oι αγώνες της, τελούνται «υπό την αιγίδα της Α.Μ. του Βασιλέως».

Ταυτόχρονα, διαμόρφωνε αποκλειστικά το αγωνιστικό προφίλ του τόπου, σε μια εποχή όπου όλα είναι συμμαζεμένα και οι συμπεριφορές με μια συστολή. Η παρουσία του καλύμματος έρχεται να υπογραμμίσει όλα τα ανωτέρω. Ας την παρακολουθήσουμε.

Read more...
 
Η πρώτη της «Μπουμπούς» - (Κυριακή 18 Φεβρουαρίου 2018) PDF Print E-mail

Σαράντα χρόνια νωρίτερα, ντεμπουτάρησε στην ιδιαίτερη σκηνή των ελληνικών αγώνων αυτοκινήτου, ένα από τα πιο ξεχωριστά και σπάνια αυτοκίνητα, που κύλησαν τους τροχούς του πάνω στις ειδικές διαδρομές της πατρίδας.

Ήταν Σαββάτο 18 Φεβρουαρίου του ’78, όταν η γαλανόλευκη σηκώθηκε πάνω από το ελλειπτικό παρ – μπριζ της Stratos του «Σιρόκο», αποκαλούμενη χαϊδευτικά και «Μπουμπού», στην εκκίνηση του Θ’ γύρου Πελοποννήσου.

Το πλήρωμα έτοιμο, ο Μανώλης σκυφτός στα χαρτιά του, ο οδηγός συγκεντρωμένος. Αριστερά διακρίνονται οι Αντ. Στιβαχτάρης και Γιαν. Παπαπαναγιώτου. Πίσω από το Ιταλικό κουπέ με το #2, οι Μιχ. Μοσχούς – Παν. Κουτσίκος, με το 710 που την προηγούμενη χρονιά οδηγούσε το πλήρωμα της Lancia.

Ας δούμε το στόρυ.

Read more...
 
Δυο θέματα επικαιρότητας – (Σαββάτο 17 Φεβρουαρίου 2018) PDF Print E-mail

Το πρώτο, αφορά την υπόθεση Novartis. Σκάνδαλο για την κυβέρνηση, φιάσκο για την αντιπολίτευση, είναι ένα θέμα που απασχολεί τους πολίτες αλλά και την ίδια τη λειτουργία ενός σύγχρονου κράτους. Υπάρχει η επιθυμία να διαλευκανθεί το συντομότερο, να αποδοθεί δικαιοσύνη και να αποκαλυφθεί στο σύνολό της η αλήθεια.

Επειδή έχει εμπλακεί και το Ομοσπονδιακό Γραφείο Ερευνών (F.B.Ι.) των Η.Π.Α., η αποσιώπηση γεγονότων κρίνεται πιο δύσκολη.  Τούτο δεν σημαίνει ότι οι ερευνητές από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού είναι μονίμως αδιάφθοροι και εμείς εδώ παντοτινά βουτηγμένοι στη διαφθορά. Ούτε, ότι ξαφνικά λυπήθηκαν την μνημονιακή Ελλάδα και έδρασαν.

Σημαίνει ότι καθώς μαίνεται ο πόλεμος των φαρμακοβιομηχανιών, που απασχολεί χιλιάδες, που απορροφά για έρευνα μεγάλα ποσά και που αποδίδει τα πολλαπλάσια, το έντιμο παιχνίδι και οι προθέσεις των εταιρειών απέναντι στους ασθενείς, είναι υπό έρευνα για τεθεί, έτσι, διακριτικότατα. Οι Αμερικανοί κόπτονται για τα δικά τους συμφέροντα, τις δικές τους εταιρείες. Το τι ακριβώς έχει συμβεί, το αν και ποιοι, Έλληνες κρατικοί αξιωματούχοι έχουν πάρει μίζες, με ποιο τρόπο, τι πλυντήρια στήθηκαν ως προς τούτο, αφορά πλέον την Προανακριτική Επιτροπή του Ελληνικού κοινοβουλίου και ακολούθως την τακτική Δικαιοσύνη της Ελληνικής Δημοκρατίας.

Από όλο το πλούσιο, ενίοτε και ιντριγκαδόρικο υλικό που κατακλύζει περί του θέματος τα μέσα, έντυπα και ηλεκτρονικά, υπήρξε ένα κείμενο, που αποδεικνύεται σπαραξικάρδιο, καθώς  μας δίνει μια διαφορετική διάσταση, ένα άλλο επίπεδο πληροφόρησης και πρωτίστως το ανθρώπινο στίγμα.

Το μεταφέρω αυτούσιο, αλιευμένο από το ζουρναλίστας. Αποτελεί πνευματικό τέκνο της Μαρίας Κορνάρου, η οποία το ανάρτησε στη σελίδα της στο f/b  και έχει ως εξής:

«Πολλοί ακούνε το σκάνδαλο Novartis και αδυνατούν να καταλάβουν τι πρακτικά συνέβη. Ή έστω καταλαβαίνουν πως κάποιοι απλώς έβαλαν το δάκτυλο στο μέλι. Ε λοιπόν, αφήστε με να σας πω μια ανθρώπινη ιστορία για κάποιους άλλους, που για χάρη της Novartis δε χώθηκαν στο μέλι αλλά στην απόγνωση. Και επειδή πήξαμε στους κουκουλοφόρους μάρτυρες, επιτρέψτε μου να την …καταθέσω χωρίς κουκούλα.

Read more...
 
Το σχήμα του νερού – (Παρασκευή 16 Φεβρουαρίου 2018) PDF Print E-mail

Σεναριακά, μπορεί για κάποιους αυστηρούς,  να έχει ατέλειες ή να εδράζεται πάνω σε αφελή σύλληψη. Μπορεί.

Κι αν αυτό, υποτεθεί ότι  αποτελεί ελάττωμα, είναι το μοναδικό.  Στο φινάλε έχει τη δέουσα δόση αφέλειας, που επιτάσσει κάθε παραμύθι. Και όπως κάθε παραμύθι που σέβεται την ύπαρξή του, περνάει σωρεία μηνυμάτων.

Είναι μια καταπληκτική κινηματογραφική δουλειά,  πυκνογραμμένη όσο λίγες. Απευθύνεται τόσο σε εκπαιδευμένους και καλλιεργημένους θεατές, όσο και σε εκείνους με ελάχιστες εμπειρίες. Κι αυτό συνιστά, κατ’ αρχάς, μια επιτυχία.

Έπονται οι επόμενες. Είναι μια ακριβής, λεπτομερής και πρωτίστως βαθιά εξέταση των ανθρώπινων, εν πρώτοις, αδυναμιών, επιθυμιών και ακολούθως μια ακτινογραφία της παθογένειας του Αμερικάνικου τρόπου ζωής.

Θίγονται όλα με ένα μοναδικό τρόπο. Στην κορφή ο έρωτας, βέβαια. Γενεσιουργός, στη δομή της ανθρώπινης ύπαρξης, απαραίτητο συστατικό στοιχείο της ανθρωπότητας.

Η φύση του οποίου δεν υποχωρεί μπροστά σε τίποτα. Ακόμα και στο άγνωστο. Και οι μεγαλύτερες θυσίες, οφείλουν να γίνονται στο βωμό του.

Όπως και τα μεγαλύτερα θάρρητα γεννιούνται από το βωμό του.

Read more...
 
γκρίζο στο γαλανό – (Τετάρτη 14 Φεβρουαρίου 2018) PDF Print E-mail

Μονόπρακτο, κάτω από γκρίζο ουρανό.

Κυριακή. Ο χειμώνας μετρά καμιά 20αρία μέρες για να σβήσει, αλλά κάτω από τα σύννεφά του, δεν δείχνει πρόθυμος να αποχωρήσει.  Στα παράλια της ανατολικής πλευράς της Εύβοιας, τα πελαγίσια, βουβά κύματα παράγουν εκείνο τον υπόκωφο, βαρύ ήχο καθώς σκάνε στα βράχια.  Μελαγχολικό τοπίο. Η άμμος είναι περισσότερο γκρίζα παρά ξανθή. Η μικρή παρέα, βηματίζει για λίγο πάνω της.


Το μόνο που επιχειρεί να δώσει μια νότα αισιοδοξίας, είναι η γαλανή απόχρωση της θάλασσας στα τελευταία μέτρα πριν συναντήσει την παραλία και κάτι φευγαλέες ακτίνες του ήλιου που ξεφεύγουν για λίγο από τον κλοιό των νεφών, προσφέροντας κάτι σαν αισιοδοξία.

Μισή ώρα αργότερα και 14 χιλιόμετρα μακρύτερα, τα μονοψήφια νούμερα της θερμοκρασίας κάνουν  το ημιορεινό χωρίο,  ακόμα πιο γκρίζο. Τα δυο ζευγάρια, στριμώχνονται δίπλα στο τζάκι του καταστήματος που η επιγραφή του αναγράφει «ταβέρνα – κρεοπωλείο».

Read more...
 
O Γιούρι και οι Καρυάτιδες - (Δευτέρα 12 Φεβρουαρίου 2018) PDF Print E-mail

Στις 12 Απριλίου του ’61, η ανθρωπότητα άνοιξε τις πύλες του διαστήματος. Κολοσσιαία ποσά ξοδεύτηκαν, χιλιάδες άνθρωποι εργάστηκαν για αυτό, αλλά ένα όνομα μένει ανεξίτηλα καρφωμένο στον ουράνιο θόλο. Γιούρι Αλεξέγιεβιτς Γκαγκάριν (Юрий Алексеевич Гагарин στην γλώσσα του).

Ακριβώς δέκα μήνες μετά το πρωτοποριακό εγχείρημα του, στις 12 Φεβρουαρίου του ’62, σαν σήμερα πριν 56 χρόνια, αυτός o κάτοχος του ανώτατου Σοβιετικού μεταλλίου ανδραγαθίας, ο Κολόμβος του Διαστήματος όπως χαρακτηρίστηκε, ήρθε, στο πλαίσιο της περιοδείας του ανά τον κόσμο, στην Αθήνα.

Στο αεροδρόμιο του Ελληνικού τον υποδέχτηκε ένα πολύ μεγάλο και αντίστοιχα θερμό πλήθος, με την περιέργεια να αντικρίσει τον άνθρωπο που ξεπέρασε τα σύνορα του πλανήτη.

Read more...
 
Η Κωνσταντία και το βάρος του παρελθόντος – (Σαββάτο 10 Φεβρουαρίου 2018) PDF Print E-mail

Ο τόσο ταλαιπωρημένος αυτός τόπος, έχει κάθε μέρα του χρόνου να αφηγηθεί ιστορίες βίας. Ιστορίες θανάτων και παραλογισμού. Ακόμα χειρότερο είναι, ό,τι αυτές οι ιστορίες πέρα από τα βαθιά τραύματα που έχουν αφήσει, γίνονται αντικείμενο εκμετάλλευσης, και διασποράς μίσους.

Μια από αυτές τις μέρες είναι και η δεκάτη Φεβρουαρίου. Του 1947. Ένα σημαντικό και ευχάριστο για τα Ελληνικά χρώματα γεγονός, είναι η υπογραφή συνθήκης ειρήνης με την Ιταλία, στο Παρίσι. Με αυτήν παραχωρήθηκε στην Ελλάδα η κυριαρχία της Δωδεκανήσου. Αλλά στη δίνη του Εμφυλίου πολέμου, την ίδια ημερομηνία, αρκετά βορειότερα, στα χώματα της Αριδαίας, στο χωριό Κωνσταντία, συντελείται ένα δράμα.

Για να κατανοήσουμε το πλαίσιο, πρέπει να γυρίσουμε στο 1923, στις άνευ προηγουμένου επιπτώσεις του ελληνοτουρκικού πολέμου του ‘19 – ‘22 και ασφαλώς της Μικρασιατικής καταστροφής.

Read more...
 
Διόδια – (Πέμπτη 8 Φεβρουαρίου 2018) PDF Print E-mail

Στην προηγούμενη ανάρτηση θυμηθήκαμε τα, προ 56ετίας, εγκαίνια των σημαντικότερων εθνικών αρτηριών. Ήταν μια σημαντική καινοτομία για τον τόπο.

Δεν ήρθε όμως άνευ χρεώσεων.

Οι αυτοκινητιστές που χρησιμοποιούν το νέο εθνικό δίκτυο έπρεπε να καταβάλουν κάποιο τίμημα.

Το γιατί, επεξηγείται επαρκώς σε ρεπορτάζ που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Επιθεώρησις της Ε.Λ.Π.Α.»  τεύχος 62, από τον Αύγουστο του 1962.

Έκτοτε βέβαια έχουν γίνει πολλά. Έχουν αλλάξει ακόμα περισσότερα, όπως επίσης έχουν εισπραχθεί περιουσίες.

Ας θυμηθούμε μερικά.

 

Read more...
 
Εθνικές αρτηρίες - (Τρίτη 6 Φεβρουαρίου 2018) PDF Print E-mail

Στις αρχές της δεκαετίας του ’60 ο τόπος έχει μπει σε πορεία ανασυγκρότησης. Επιχειρεί να επουλώσει τα βαθιά τραύματα του Εμφυλίου, πράγμα όχι και τόσο εύκολο, καθώς το κυρίαρχο πολιτικό, μετεμφυλιακό κλίμα καθόλου δεν βοηθά.

Τρέχει όμως μια γοργή προσπάθεια σημαντικών δημοσίων έργων τα οποία προοδευτικά αλλάζουν την μορφή της χώρας. Με ένα δημόσιο τομέα πιο συμμαζεμένο, σε ένα πλαίσιο συντηρητικό και στο ελεγκτικό τμήμα του, πιο αποτελεσματικό, σε σχέση με μεταγενέστερες εποχές.

Οι δυο κύριοι οδικοί άξονες ο Αθηνών Λαμίας και ο Αθηνών Κορίνθου, παραδίδονται μέσα στο 1962. Στις 29 Αυγούστου ο πρώτος, στις 11 Νοεμβρίου ο δεύτερος.  Ειδικά ο πρώτος απαλλάσσει τους εποχούμενους από το δυτικότερο και το χειμώνα συχνά μαρτυρικό πέρασμα Αγία Σωτήρα – Κάζα - Μπράλος, ενώ ταυτόχρονα συντομεύει την διαδρομή σε απόσταση και κυρίως σε χρόνο.


Αλλά και ο δεύτερος εγκαινιάζει μια νέα διαδρομή ανετότερη και ταχύτερη, πλην του τμήματος της Κακιάς Σκάλας, το οποίο θα παραδιδόταν στην κυκλοφορία, δυο χρόνια αργότερα, το φθινόπωρο του ’64.

Έκτοτε έχουν κυλήσει 56 χρόνια και ο τόπος έχει μεταμορφωθεί. Ανάπτυξη, υποδομές, ευρωπαϊκή τροχιά, σε περιόδους που δεν χαρακτηρίστηκαν πάντα από σύνεση για να διατυπωθεί κομψά. Υπάρχει και η άποψη ότι το μέτρο χάθηκε.

Το ολοένα αυξανόμενο πλήθος των κυκλοφορούντων οχημάτων δημιουργούσε όλο και μεγαλύτερες ανάγκες για καλύτερο, ανετότερο , ασφαλέστερο οδικό δίκτυο. Έτσι ελάχιστα κομμάτια από εκείνα έργα διασώζονται και στις μέρες μας, φαντάζουν πολύ μικρής κλίμακας. Κι όμως για την εποχή τους ήταν όχι μόνον σημαντικά, αλλά απαραίτητα. Επιπλέον, άνευ υποχρεώσεων.

Μια ματιά στα ρεπορτάζ της εποχής αξίζει:

Read more...
 
Σύγχυση - (Κυριακή 4 Φεβρουαρίου 2018) PDF Print E-mail

Ένας νηφάλιος, όχι ανενημέρωτος πολίτης, ήταν εύκολο να περιπέσει σε σύγχυση, με ότι άκουσε, είδε στο σημερινό Αθηναϊκό συλλαλητήριο.

Κατ’ αρχάς με το περιεχόμενο του. Ήταν εθνικό ή πατριωτικό ή μήπως αντικυβερνητικό; Ας πούμε ότι ήταν ένα κοκτέιλ . Λίγο απ’ όλα. Εν τάξει

Ακολούθως, το λογιστικό κομμάτι του. Ήταν 140 χιλιάδες κόσμος που υπολόγισε η ΕΛ.ΑΣ, ή ένα εκατομμύριο, μίνιμουμ, κατά τους οργανωτές του; Ας πούμε ότι η αλήθεια είναι κάπου στην μέση. Καλώς

Έπειτα η σύνθεση των συγκεντρωμένων. Εκκλησία και παρεκκλησιαστικές οργανώσεις, πρώην Πρωθυπουργός, πρώην νομάρχης, πρώην υπουργοί, βουλευτές και επικεφαλής κομμάτων, εθνικόφρονες, υπόδικοι ακροδεξιοί και ακόλουθοι του ναζισμού, μα και  άνθρωποι της καθημερινότητας, του μόχθου, έντιμοι και ειλικρινείς. Και κυρίως με αδιέξοδα. Να υποθέσουμε, για να αιτιολογήσουμε το κάπως ετερόκλητο παζλ, ότι σε μεγάλες απειλές υπάρχει μια σύμπτυξη, μια διάθεση ενωτική. Δηλαδή, επικοινωνείς και συναναστρέφεσαι με ανθρώπους που σε άλλες συνθήκες δεν θα το έκανες. Μάλιστα

Εκεί όμως  που η σύγχυση λαμβάνει την ύψιστη τιμή της, ήταν η παρουσία και τα λόγια του Μίκη. Ο καλλιτέχνης που άφησε ένα τόσο λαμπρό όσο και ογκώδες κληροδότημα όχι μοναχά στην Τέχνη αλλά κυρίως στον Τόπο, για να μην πούμε στον πλανήτη. Ο πολίτης που ταλαιπωρήθηκε από την εθνικό αποτύπωμα της εξουσίας. Ασφαλώς  τον σημάδεψαν και οι αριστερές εξουσίες. Το ομολογεί στον «Αρχάγγελο»:

Read more...
 
Τόλμη - (Κυριακή 4 Φεβρουαρίου 2018) PDF Print E-mail

Στους ταραγμένους ωκεανούς, που έχει σαλπάρει και δοκιμάζεται η έννοια του πατριωτισμού, της λογικής και της ιστορικής ακρίβειας, ήρθε το σημερινό φύλλο της εφημερίδας «Καθημερινή», και με δυο γελοιογραφίες, έκαμε δυο λαμπρές τοποθετήσεις.


Ο Ανδρέας Πετρουλάκης και ο Ηλίας Μακρής με εμπνεύσεις που, αγγίζουν το ιδιοφυές για την περίπτωση, μας  προσφέρουν μια αιφνιδιαστική ανάσα ελεύθερης έκφρασης σε μια, οπωσδήποτε, αντιπολιτευόμενη εφημερίδα.

Για αυτό ακριβώς οι θέσεις τους έχουν ακόμα μεγαλύτερη αξία, ακόμα περισσότερη βαρύτητα. Επειδή ξεφεύγουν από τον εγκλωβισμό και τις αγκυλώσεις της παράταξης στην οποία συμπαρίσταται το φύλλο.

Και το κάνουν με πικρό χιούμορ και λεπτή οξύνοια. Ορίζεται, εν έχω αντιληφθεί επακριβώς, και ως τόλμη.

 

Read more...
 
«Press» - (Κυριακή 4 Φεβρουαρίου 2018) PDF Print E-mail

Αλιεύθη προ ημερών, ανυπόγραφο στο ζουρναλίστας, με προέλευση από το χάρντογκ. Το βρήκα ενδιαφέρον και ταυτόχρονα ξύπνησε μνήμες.

Με τίτλο: Αφιερωμένο στη χαμένη υπερηφάνεια των Μέσων..., αναφερόταν σε αυτό που κάποτε βλέπαμε πολύ πιο συχνά. Την ένδειξη press, που έφεραν τα αυτοκίνητα των λειτουργών του Τύπου.  Το σύντομο αλλά περιεκτικό σημείωμα λοιπόν έλεγε τα εξής:

Read more...
 
More Articles...