Λέγοντας ιστορίες

Λένε πως η ιστορία είναι ένα παραμύθι που όλοι πιστεύουν. Λένε επίσης ό,τι το παραμύθι είναι μια ιστορία που κανείς δεν πιστεύει. Αν τα πράγματα είναι έτσι, οι ιστορίες μπορεί να λειτουργήσουν και σαν κοινόχρηστο νόμισμα της ανθρωπότητας. Από κοντά και ο Shakespeare, καθώς με την Miranda, την ηρωίδα του από το Tempest, δηλώνει ότι: «Η ιστορία σας, κύριε, θεραπεύει τη κουφαμάρα.»

Είναι η δύναμη της αφήγησης που, αιχμαλωτίζει αλλά ταυτόχρονα λυτρώνει, που δείχνει το δρόμο αλλά συνάμα εγκλωβίζει σε αδιέξοδα, που διδάσκει αλλά την ίδια στιγμή αποδεικνύει πως όσα και αν μάθεις, θα είναι πάντα λίγα. Όπως και να έχει το θέμα, δεν υπάρχουν πολλά άλλα που να γοητεύουν τόσο, όσο 

Read more...
 
baby driver – (Πέμπτη 23 Νοεμβρίου 2017) PDF Print E-mail

Κλασσική περίπτωση Αμερικάνικης ταινίας που αν είχε αποφύγει τις υπερβολές και το βαθύ μελόδραμα, θα ήταν πολύ καλύτερη.

Στηρίζεται στο αθώο παιδικό πρόσωπο του Ansel Elgort, ο οποίος πριν τα 25 του χρόνια, αξιοποιεί τα ταλέντα του (ηθοποιός, τραγουδιστής, dj) και κάνει το βήμα του πρωταγωνιστή. Κάπως έτσι συγκέντρωσε περισσότερους από οκτώ εκατομμύρια followers στο Instagram.

Κοντά του ο Kevin Spacy, ο M.J. Fox από τo πρώτο ράφι των αστέρων, ενώ η Lily James, η Eiza González και ο Jon Hamm συμπληρώνουν το καστ.

O μικρός είναι οδηγός διαφυγής σε ληστείες. Ρόλο που έχει παίξει πριν 39 χρόνια και ο Ryan o’Neil στo the Driver, σε ένα άλλο κινηματογραφικό στυλ. Ξεκινά καταιγιστικά υπό του ήχους των Jon Spencer Blues Explosion και του κομματιού Bellbottoms. Λέξη που αναφέρεται στα παντελόνια καμπάνες.

Κόκκινο (!) WRX κάνει όργια με το χειριστή του, ψύχραιμο, ήρεμο να αυτοσχεδιάζει με άνεση σε κάθε αναποδιά. Στην οδηγική αργκώ το δένει φιόγκο, το όχημα. Κι όλο το σόου εξελίσσεται με τον οδηγό να είναι καλωδιωμένος. Απομονωμένος στον δικό του μουσικό κόσμο, αγκυροβολημένος στις νότες του. Σιωπηλός και απρόσιτος.

Read more...
 
p.s.15: ...και η συνάντηση έγινε. - (Τρίτη 21 Νοεμβρίου 2017) PDF Print E-mail

Έλαβε χώρα σε ημιυπόγειο κουτούκι. Καισαριανή μεριά. Όλα τα κουτούκια που σέβονται εαυτόν και παράδοσιν οφείλουν να είναι ημιυπόγεια. Βροχερό βραδάκι. Η βρόχα δεν έπιπτε πια στρέιτ θρού, όπως θα έλεγε ο Ζαμπέτας, αλλά η υγρασία είχε μουλιάσει το σύμπαν.

Κάθισαν και οι δυο απέναντι μου. Δεξιά ο νεότερος αριστερά ο πρεσβύτερος. Εκατόν έντεκα, το σύνολο των χρόνων τους. Ήκουσα μετά προσοχής τις απόψεις τους για την προηγούμενη σε αυτούς αναφορά. Θυμίζω: Ποιοι ήμαστε. Τα πρώτα καραφάκια, όδευαν ήδη προς αφανισμόν.

Είπαν ότι ήθελαν, με τρόπο χιουμοριστικό, συνεφώνησαν δε και οι δυο στο τάχα άστοχο της τοποθέτησης: «Δεν μπορεί να αγνοηθεί το γεγονός, ό,τι ο ένας είναι στα τέλη της επαγγελματικής του ζωής, ο άλλος στην πιο γόνιμη περίοδο της».

Ο φερόμενος στα τέλη, εξεμάνη με εκφράσεις του τύπου:
- «εγώ ρε στα τέλη;»
αγνοώντας ότι βρίσκεται στα μέσα της έκτης δεκαετίας της ζωής του. Άλλο θέμα αν το παρουσιαστικό του κρύβει μια δεκαπενταετία από την ημερομηνία της ταυτότητας του, ο δε άλλος, φλερτάροντας , κατά δήλωσίν του, με την κατάθλα ερώτησε:
- «εγώ στην πιο παραγωγική;»
ξεχνώντας και αυτός, ότι στα σαρανταφεύγα ο κάθε σοβαρός επαγγελματίας κατέχει έναν χρυσό συνδυασμό εμπειρίας και ζωτικότητας. Πέραν από το γεγονός ότι ο συγκεκριμένος, στα μάτια μου είναι υπόδειγμα εργατικότητας.

Τέλος πάντων, στο διπλανό τραπέζι εκαθόταν ένας νεαρός, επιτομή του άσματος του Γιάννη Παπαϊωάννου, «ένας άνδρας δέκα γυναίκες». Δέκα δεν ήταν αλλά πέντε ήταν. Κατέφθασε λοιπόν και η έκτη, η οποία έτυχε να είναι νοστιμοτέρα όλων των υπολοίπων, με ένα περίεργο  χρώμα οφθαλμών, δέρματος και μαλλιών, σε κάποιο ανοικτό μελί. Ήτο δε και καλλίπυγος. Νεαρά με σφρίγος, και κράνος ανά χείρας.

Read more...
 
Μάιος 1960 – (Κυριακή 19 Νοεμβρίου 2017) PDF Print E-mail

Γεννημένοι στο μεσοπόλεμο, τριαντάρηδες όλοι τους στην αυγή της δεκαετίας του ’60, ποζάρουν χαμογελαστοί γύρω από ένα 500αράκι.

Στην Διονυσίου Αρεοπαγίτου κάτω από έναν καθαρό, λαμπρό Αττικό ήλιο λίγο πριν από την εκκίνηση του Η’ Δ.Ρ.Α.

Έχοντας επιζήσει από τη ζοφερή Κατοχή και από την Εμφυλιακή  βία, είχαν όλη την πίστη να ελπίζουν σε ένα μέλλον πιο φωτεινό, πιο αισιόδοξο, πιο ανθρώπινο.

Τέσσερις άνδρες με διαφορετικές καταβολές, με άλλα επαγγέλματα και διαφορετικές πορείες. Μα εκείνη την άνοιξη και για αρκετές ακόμα, τους συνέδεε η λέξη φιλία

Read more...
 
Το φορτίο της ημέρας – (Παρασκευή 17 Νοεμβρίου 2017) PDF Print E-mail

Έχει φορτίο τούτη η ημερομηνία. Σε κάθε περίπτωση. Είτε διότι την θεωρείς ορόσημο, είτε διότι εκτιμάς ότι δεν συνέβη οτιδήποτε. Όπως υπάρχει η αποθέωση για κείνη την  νύχτα του Νοέμβρη του ‘73, έτσι υπάρχει και η πλήρης απαξίωση, ακόμα και η κριτική

Δηλωτικό αυτό του γένους. Ο φανατισμός και η υπερβολή δεν ήταν ανεξερεύνητες γαίες σε τούτο τον τόπο. Το αντίθετο, ήταν τα δομικά υλικά για την συμπεριφορά του Ελληνικού λαού, στο άναρχο ταξίδι της Ιστορίας. Για καλό και για κακό. Για τα όμορφα και για τα άσχημα.

Δεν υπάρχει μόνον ο Λεωνίδας και οι τριακόσιοι, οι Σαλαμινομάχοι και ο Γρανικός, το Αρκάδι και το Μεσολόγγι, η Καισαριανή και το Χαϊδάρι. Υπάρχουν κι άλλα.

Δεν ήταν ήμερα τα πράγματα εδώ. Τώρα παν να ησυχάσουν. Να κοιμηθούν. Κι αυτή είναι μια, άλλη, απειλή. Όπως και να ‘χει, η νύχτα της 16ης προς 17ης Νοεμβρίου του ‘73, άφησε άλλο ένα έντονο στίγμα. Ακόμα και για αυτούς που την αμφισβητούν. Διότι μερικές φορές κάνουν περισσότερο θόρυβο, από εκείνους που την πιστεύουν.
Read more...
 
Χίλια τριακόσια – (Τετάρτη 15 Νοεμβρίου 2017) PDF Print E-mail

Χίλια τριακόσια. Τόσα είναι, μέχρι σήμερα, τα αναρτημένα κομμάτια στο telingstories.gr. Ξεκίνησαν την πορεία τους, τον Φλεβάρη του ‘09. Έκτοτε μεσολάβησαν σχεδόν 9 χρόνια ή ακριβέστερα 456 εβδομάδες. Τρεις αναρτήσεις ανά επταήμερο είναι το αποτέλεσμα της διαίρεσης. Το πηλίκο που θα ήθελε να είχε πει και ένας δύσμοιρος που έφτασε μέχρι την πρωθυπουργία.

Ένας από τους λόγους για τον οποίο γίνεται τούτη η λογιστικού είδους απογραφή, είναι, διότι θέλω να πιστεύω ο παρών ιστότοπος διαφέρει κατά πολύ από τον μέσο όρο της εικόνας του διαδικτύου. Πως στοιχειοθετείται άραγε, αυτή η εν πρώτοις, ολίγον ελιτίστικη, τοποθέτηση;

Read more...
 
McLaren. Η ταινία – (Δευτέρα 13 Νοεμβρίου 2017) PDF Print E-mail

H Universal Pictures και ο σκηνοθέτης Roger Donaldson παρουσίασαν μια παραγωγή με αντικείμενο τη ζωή του Bruce McLaren. Είναι μια εξαιρετική ντοκυμαντερίστικη δουλειά, που διακρίνεται για το δέσιμο των σκηνών του παρελθόντος με τις αναπαραστάσεις, ενώ εξίσου σπουδαία είναι η προσθήκη ήχων στα παλιά φιλμς. Μαζί με όλους τους συντελεστές υπογράφει και ο Keiran McGee με την ιδιότητα του ιστορικού ερευνητή.


Ξεκινά από τις τελευταίες στιγμές του Β.Μ., κατά την διάρκεια δοκιμών, τον Ιούνιο του ’70 στο Goodwood, και λίγο πριν φθάσουμε στη μοιραία στιγμή, μας γυρνά 28 χρόνια νωρίτερα, στην Remuera του Auckland στην Νέα Ζηλανδία, στην πατρίδα του Bruce ο οποίος τότε κάνει τα πρώτα διστακτικά του βήματα στον αχανή κόσμο της αυτοκίνησης.

Ο Bruce McLaren ένα κουτσό, λόγω της νόσου Legg - CalvePerthes, παιδί, ένας μικρός το δέμας άνδρας από την άλλη άκρη του κόσμου και σε κάθε περίπτωση μακρυά, πολύ μακρυά από τα κέντρα του μότοσπορτ, Ευρώπη και Η.Π.Α. θα καταφέρει μοναδικά επιτεύγματα σε μικρή μονάδα χρόνου. Η ταινία μας τα διηγείται με τρόπο γλαφυρό και συγκινητικό.

Read more...
 
Φιλίες – (Σαββάτο 11 Νοεμβρίου 2017) PDF Print E-mail

Ούτε θυμάμαι τι έψαχνα. Στα πρώτα μεταπολιτευτικά Επίκαιρα της Πάπυρος Πρες. Πριν από 43 χρόνια, τεύχος 322, πρώτη εβδομάδα (2- 9) του Οκτωβρίου του ’74. Μέχρι που έπεσα πάνω σε επιστολή που έστειλε αναγνώστης διαμαρτυρόμενος και παραπονούμενος για κείμενο αρθρογράφου του περιοδικού.

Ο αναγνώστης είναι τότε 37 ετών, έλκει την καταγωγή του από την πρωτεύουσα της Αχαίας και ταυτόχρονα αποτελεί έναν ταχύτατα εξελισσόμενο επιχειρηματία με την αντίστοιχη ισχύ. Ο δημοσιογράφος κατά δυο χρόνια νεότερος, ασκεί ήδη το λειτούργημα κάποια οκταετία, τα τελευταία πέντε όμως συντάσσεται και με την ιδιότητα του εκδότη. Στους χώρους τους, οι οποίοι έχουν κοινό τόπο, ξεχωρίζουν και οι δύο. Κάποιο τέταρτο του αιώνα αργότερα, αμφότεροι θα έχουν αγγίξει τις κορφές στους τομείς τους. Θα ορίζουν ομίλους. Εξ όσων φάνηκε αργότερα, υπήρχαν και άλλα που δεν όριζαν.



Οι δυο άνδρες συνδέονται με φιλία, όπως καταλαβαίνουν όλοι όσοι τους γνωρίζουν από τότε και όπως και οι δυο ομολογούν. Ο δημοσιογράφος - εκδότης, λοιπόν, γράφει  ένα κομμάτι με τίτλο: «ο φίλος μου ο Α.....» στη στήλη του, που τιτλοφορείται «Ρόδα είναι και γυρίζει» και δημοσιεύεται στο τεύχος 318 (5 – 12 Σεπ. ’74). Τέσσερα τεύχη αργότερα δημοσιεύεται η επιστολή του αναγνώστη - επιχειρηματία, όπως και η δευτερολογία του δημοσιογράφου - εκδότη. Χωρίς σχόλιο, παρατίθενται οι δημοσιεύσεις.

Εννοείται, πως όσοι γνωρίζουν πρόσωπα, γεγονότα και καταστάσεις θα αντιληφθούν περισσότερα.

Read more...
 
Ο Χρόνης και ο Γιώργος - (Παρασκευή 10 Νοεμβρίου 2017) PDF Print E-mail

Προσπάθησα να παρακολουθήσω τις αντιδράσεις από την 48ωρη άδεια που χορηγήθηκε στον Δημήτρη Κουφοντίνα. Άκουσα περισσότερο κραυγές και λιγότερο νηφαλιότητα. Βεβαίως, δεν γνωρίζω τι γεννιέται όταν δολοφονήσουν τον πατέρα, τον αδελφό, το σύζυγο, το γιο, το φίλο σου, επειδή κάποιος αποφάσισε ότι έτσι η ανθρωπότητα θα βαδίζει καλύτερα. Και δεν θέλω να το μάθω.


Αυτό που καταλαβαίνω, είναι ότι η βία τρέφεται με περισσότερη βία, και ο φαύλος αυτός κύκλος δεν κλείνει. Είναι δύσκολο να μην αποδεχτούμε ότι η τρέχουσα βία έχει τις ρίζες της στα χρόνια της Κατοχής, στην εποχή του Εμφυλίου, στο μετεμφυλιακό κλίμα του μίσους και στην επταετή χούντα.

Το χειρότερο όλων όμως, είναι οι απόπειρες να βγούν μέσα από αυτήν την αντιπαλότητα πολιτικά οφέλη. Και ακόμα χειρότερο είναι οι αλλοδαπές κριτικές. Αμερική, Ηνωμένο Βασίλειο και Τουρκία δεν έχουν κανένα δικαίωμα. Σεβασμός για τους νεκρούς τους, θλίψη διότι άφησαν σε ελληνικό έδαφος την τελευταία τους πνοή, καταδικασμένοι από την 17 Νοέμβρη, αλλά χρηστομάθεια περί ηθικής και δικαιοσύνης ειδικά από αυτές τις χώρες, δεν γίνεται αποδεκτή σε τούτα τα χώματα. Την απορρίπτει η ίδια η Ιστορία.

Read more...
 
Μέταλλα παλιά – (Πέμπτη 9 Νοεμβρίου 2017) PDF Print E-mail

Ένα αρκετά ανορθόδοξο δρομολόγιο επιστροφής στην πόλη, στο προηγούμενο βροχερό Σαββατιάκο απόγευμα μαζί με λίγη τύχη, φέρνει στο οπτικό πεδίο, πέντε οχήματα με παρελθόν άγνωστο. Με μέλλον άδηλο, αν και τουλάχιστον για τα δύο από αυτά δεν μπορεί να υπάρξει μέλλον. Το παρελθόν τους υπήρξε καταστροφικό.

Για τα υπόλοιπα τρία όμως, η πιθανότητα τα μελλούμενα να φανούν λαμπρότερα από τα περασμένα δεν είναι αμελητέα.

Read more...
 
p.s.14.: Ποιοι ήμαστε - (Τρίτη 7 Νοεμβρίου 2017) PDF Print E-mail

Για ένα χρονικό διάστημα μεγαλύτερο του μήνα, προσπάθησα -επί ματαίω- να βρεθούμε με δύο συναδέλφους μου, με την ευρύτερη έννοια του όρου, από τον Πήγασο. Την μοναδική φορά που ευθυγραμμίστηκαν εκείνοι, αδυνατούσα εγώ. Πέρα από την δεδηλωμένη συμπάθειά μου για τους χαρακτήρες τους, ήθελα και θέλω ακόμα να γίνει αυτή συνάντηση, για ένα ακόμα λόγο.

Ήταν δυο, ας τους χαρακτηρίσω, όχι αμελητέα στελέχη, μέσα στον εκδοτικό οργανισμό. Ο ένας με τριακονταετή παρουσία σε καίριο πόστο, ο άλλος για πιο βραχύ χρονικό διάστημα, αλλά με εξίσου υπεύθυνες αρμοδιότητες. Εκτιμώ ότι και οι δύο ήταν συνεπείς, παραγωγικοί επαγγελματίες και πρωτίστως έντιμοι άνθρωποι. Ένα άλλο κοινό τους χαρακτηριστικό ήταν το (μανιωδώς) καπνίζειν όπως και η αδυναμία, παρά την επιθυμία τους, να απαλλαγούν από αυτό.

Ο επιπλέον λόγος που προσπάθησα να βρεθούμε, ήταν, διότι ήθελα να καταλάβω γιατί στα προβλήματα του Πήγασου η αντίδρασή τους ήταν  διαφορετική. Δεν εννοώ την αντίδραση για το μέλλον τους. Που θα βρουν απασχόληση, πως θα αντιμετωπίσουν την κρίση κλπ. Εννοώ στον τρόπο που στάθηκαν απέναντι στην εργοδοσία και στον ιδιοκτήτη του συγκροτήματος.

Read more...
 
Κυριακή 4 Νοεμβρίου 1973 – (Κυριακή 5 Νοεμβρίου 2017) PDF Print E-mail

Αν η εξέγερση του Πολυτεχνείου είχε μια θρυαλλίδα, αυτή, ήταν το μνημόσυνο του Γεωργίου Παπανδρέου. Ο και «γέρος της Δημοκρατίας» αποκαλούμενος, ο πατέρας του «ανένδοτου», αλλά και πρωταγωνιστής στα γεγονότα του ζοφερού Δεκέμβρη του ‘44, εγκατέλειψε τα εγκόσμια, στην παντοκρατορία  της junta, τις πρώτες πρωινές ώρες της Παρασκευής πρώτης Νοεμβρίου του ‘68.

Πέντε χρόνια αργότερα, τελείται το μνημόσυνό του και εξελίσσεται σε μαζική αντιδικτατορική εκδήλωση. Δεν ήταν η πρώτη, αλλά ήταν η πιο φορτισμένη.

Read more...
 
Για την Лайка – (Σαββάτο 4 Νοεμβρίου 2017) PDF Print E-mail

Θηλυκό, αδέσποτο και ημίαιμo. Γυρνούσε αμέριμνη στους δρόμους της σοβιετικής πρωτεύουσας. Ήταν ελεύθερη και το τίμημα της ελευθερίας της ήταν το κρύο στους βαρείς Ρώσικους χειμώνες και η πείνα αφού κανένα γεύμα της δεν ήταν εξασφαλισμένο.

Έτσι ανθεκτική καθώς ήταν, η θεά τύχη την επέλεξε να διαδραματίσει το ρόλο του πρώτου έμβιου όντος που θα πήγαινε στο διάστημα.

Για το σκοπό πέρασε σχετική εκπαίδευση ώστε να συνηθίσει στις υψηλές στάθμες θορύβου, την στενότητα του χώρου και τις τιμές της επιτάχυνσης.

Από εκείνες τις στιγμές, το ρολόι της ζωής της μετρούσε ανάποδα. Το τέλος της ήταν προδιαγεγραμμένο.

Read more...
 
More Articles...