Σύντομο σημείωμα.

Για την κινηματογραφική παραγωγή που τόσο απασχόλησε.

Πολλά από αυτά που συμβαίνουν στο ανώτατο επίπεδο της διοίκησης του θεωρούμενου ως ισχυρότερου κράτους του πλανήτη, των Η.Π.Α. εν προκειμένω, μπορούν να αναχθούν στην χωρία της παλαβομάρας. Χωρίς, μάλιστα, κανένα από τα στοιχεία εκείνα που προσδίδουν στη λέξη ένα είδος ευχάριστης, γραφικής αποδοχής. Τουναντίον, στην καλύτερη των περιπτώσεων μια απορία πως μπορούν να συμβαίνουν αυτά και στη χειρότερη πόσο πιο παλαβά και επικίνδυνα μπορούν να γίνουν

Πριν την πρώτη θητεία του Ντ. Τραμπ κανένας από τους 44, και ακολούθως από τη δεύτερη θητεία του, κανένας από τους 45 προηγούμενους προέδρους του, δεν σκέφτηκε, απαίτησε, να μετονομάσει τον κόλπο του Μεξικού, σε κόλπο Αμερικής, το Νέο Μεξικό σε Νέα Αμερική και την λίμνη Οντάριο επίσης, τα στενά του Ορμούζ με το επώνυμο του και να αναβαπτίσει το Υπουργείο Αμύνης σε Υπουργείο Πολέμου. Για το τελευταίο δε, ούτε αυτοί που κέρδισαν δυο Παγκόσμιους πολέμους. (Γ. Ουίλσον & Φρ. Ντ. Ρούσβελτ).

Εξήντα άγονα χρόνια που τελείωσαν ανάμεσα στο «Volare, oh Cantare, oh-oh» και το  «sarà perché ti amο». Εξήντα χρόνια είχε να επικρατήσει Ιταλός στον ναό της ταχύτητας. Από την πρώτη Κυριακή του Σεπτέμβρη του 1966 όταν ο Ludovico Scarfiotti στα 33 του χρόνια ξεκινώντας από την δεύτερη θέση, ανέβηκε στο ψηλότερο σκαλοπάτι του βάθρου, πέτυχε και τον ταχύτερο του αγώνα. Τότε η Ιταλική κυριαρχία ήταν ολοκληρωτική αφού ο γεννημένος στο Τορίνο οδηγός οδήγησε μια Ferrari 312, o Εnzo ήταν 68 ετών και παρών, ενώ στη δεύτερη θέση ολοκλήρωσε η άλλη 312 στα χέρια του Βρετανού Mike Parks.

Σήμερα ένας 20χρονος από την Μπολόνια, μπροστά στην οικογένειά του, ενώπιον ενός παθιασμένου πλήθους στην πίστα και όλου του Ιταλόφωνου ανά τον κόσμο κοινού, σμπαράλιασε την παράδοση με έναν απίθανο τρόπο. Ξεκινώντας από την 19η θέση, ισοπέδωσε τον ανταγωνισμό και πρωτίστως τον Βρετανό του διπλανού γκαράζ, περνώντας πρώτος την γραμμή του τερματισμού.

Το διαφημιστικό τμήμα της

Κατέφθασε δανικό και μάλιστα με κάποια επιφύλαξη, από πρόσωπο που γνώριζε καλά τα αναγνωστικά μου γούστα, οπότε με προέτρεψε πρώτα να προσέξω ένα σημείωμα του συγγραφέα στο τέλος της έκδοσης και μετά να ξεκινήσω την ανάγνωση. Ακολούθησα την συμβουλή. Ολοκλήρωσα γρήγορα την ανάγνωση με επαμφοτερίζουσες κρίσεις.

Από την μια ένα ζωηρό ενδιαφέρον για την εξέλιξη της υπόθεσης πάνω σε μια ρουτίνα λογοτεχνίας που δεν συμπαθώ ιδιαιτέρως, δηλαδή την  μίξη πραγματικών ιστορικών γεγονότων τα οποία χωρίς να αλλοιώνονται, σημαντικό αυτό, δημιουργούν το πλαίσιο για να εξελιχθεί μέσα σε αυτά μια φιξιόν ιστορία.

Από την άλλη η αφήγηση μιας φανταστικής, ισχυρής αλλά ανομολόγητης ιστορίας αγάπης με πολλές ανθρώπινες λεπτομέρειες, αντίστοιχα φλας μπακ και ανατροπές σε ένα φλογισμένο πολιτικά και κοινωνικά περιβάλλον, που ενίοτε φλερτάριζε στη δομή ενός Άρλεκιν.

Μολοντούτο υπερίσχυσε η έλξη για την εξέλιξη του μύθου και η περιέργεια για την τύχη του κ. Αριστείδη και της δί/δος Ευδοξίας.

Σε μια χρονική περίοδο όπου οι προεκλογικές δραστηριότητες έχουν μεν ξεκινήσει, χωρίς να είναι ξεκάθαρο δε πότε θα γίνουν οι εκλογές, πράγμα που σημαίνει ότι αν όντως πραγματοποιηθούν το Μάιο του επόμενου έτους, κατά πως δεσμεύτηκε ο πρωθυπουργεύων, θα διανύσουμε εννέα μήνες προεκλογικού αγώνα και αντίστοιχης αγωνίας.

Αγωνίας κυρίως για τους υποψήφιους που θα προσπαθούν να πείσουν, μεταξύ μας και να πειστούν, για ότι μπορούν να προσφέρουν στο εκλογικό σώμα. Τι υποσχέσεις θα δώσουν, τι δεσμεύσεις είναι πρόθυμοι να αναλάβουν, πόσο έτοιμοι είναι απέναντι στον πληθυσμό να εγγυηθούν πως θα κάνουν ότι είναι χρηστό για το ευρύτερο καλό και όχι προς όφελος των πολύ ολίγων.

Στην κάποτε κραταιά όσο και Μεγάλη Βρετανία, όπου κάπως σαν να θολώνουν και οι δύο λέξεις του όρου «Ηνωμένο Βασίλειο», τα τελευταία δέκα έτη πέρασαν από τον πρωθυπουργικό θώκο έξι πρόσωπα. Τέσσερις άνδρες, δυο γυναίκες αν έχει σημασία το φύλο. Τέσσερις από τους Συντηρητικούς, δυο από του Εργατικούς, αν λέει κάτι η κομματική προέλευση.

Εδώ και 42 ημέρες επικεφαλής του υπουργικού συμβουλίου της Γηραιάς Αλβιόνας είναι ο  Άντυ Μπερναμ (Andrew Murray "Andy" Burnham). Γεννημένος στο Λίβερπουλ, γέννημα θρέμμα εργατικός με σπουδές σε Φιλολογία και Λογοτεχνία. Νεότερος εργάστηκε ως δημοσιογράφος και το 2001 εξελέγη για πρώτη του φορά μέλος της Βουλής των Κοινοτήτων.

Λίγο πριν τα 89 του χρόνια, με ένα ασήκωτο παλμαρέ, ο Ridley Scott στέκεται πίσω από την κάμερα και μας προσφέρει την 30ή του ταινία με τίτλο: «The Dog Stars». Βρισκόμαστε στο 2035, το ανθρώπινο στοιχείο του πλανήτη έχει σχεδόν εκλείψει από μια πανδημία που σάρωσε τους πληθυσμούς. Υπάρχουν ελάχιστοι θύλακες που επιβιώνουν ολιγομελείς ομάδες κατά τεκμήριο ακραία βίαιες. Οι μεγάλες πόλεις έχουν ερημώσει, τα κτίρια, οι δρόμοι έχουν φυτρώσει και κάθε στοιχείο πολιτισμού έχει σβήσει.

Στο δυστοπικό αυτό τοπίο, σημαδεμένοι από το παρελθόν τους αλλά ζωντανοί και υγιείς οι δυο ήρωες μας ζουν και ελπίζουν για κάτι καλύτερο σε ένα εγκαταλειμμένο αεροδρόμιο.

Αν ξεκινήσουμε από τα χαρακτηριστικά που δυνητικά θα μπορούσαν να περιγραφούν ως αρνητικά, θα αναφέρονταν οι κουραστικές μεν, αναγκαίες δε λεπτομέρειες και το συναισθηματικό ύφος της αφήγησης που διακατέχει τους συγγράψαντες, πράγμα αναμενόμενο σε κάποιο βαθμό.

Χωρισμένο σε δέκα κεφάλαια και έξι παραρτήματα το πόνημα των 469 σελίδων, στέκεται ανελέητο απέναντι στον υπουργό των εξωτερικών των Η.Π.Α. την χρονική περίοδο του πραξικοπήματος και της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο. Και με δεδομένη την κατάσταση πoυ είχε περιέλθει ο πρόεδρος των Η.Π.Α., Ρ. Νίξον, λόγων των εξελίξεων με το σκάνδαλο Γουότεργκέιτ, o υπουργός των Εξωτερικών δρούσε κατά το δοκούν, σχεδόν ανεξέλεγκτα, πάνω σε μια δική του ατζέντα.

Το σύνολο των στοιχείων που αναφέρονται είναι απότοκα της σοβαρής και ενδελεχούς έρευνας που έχει σε επίσημα αποχαρακτηρισμένα αρχεία των Αμερικανικών αρχών. Ακόμα και σε αυτά όμως, υπάρχουν τμήματα ή παράγραφοι που το περιεχόμενό τους παραμένει απόρρητο, ενώ υπάρχει και πλήθος αρχείων που δεν έχουν δημοσιοποιηθεί.

Ευθύς εκ πρώτης στιγμής, από την μελέτη των εγγράφων και ντοκουμέντων γίνονται σαφή δυο πράγματα. Πως το Κυπριακό ήταν ένα θέμα ιδιαίτερα περίπλοκο, που όσο περνούσε ο χρόνος εμφανίζονταν περισσότερα αδιέξοδα καθώς και η βαθιά εμπλοκή των Η.Π.Α. με ένα μεγάλο σύνολο διαχειριστών όπως πολιτικών, διπλωματών, πρακτόρων μυστικών υπηρεσιών. Άλλοι  εκτέλεσαν τα καθήκοντά τους με ακεραιότητα και υπευθυνότητα, ενώ άλλοι  υπάκουσαν σε  άλλες αρχές.

Όχι, η αναφορά δεν είναι για το εμβληματικό δημιούργημα του Μαρσέλ Προύστ.

Εκατό χρόνια μετά την έκδοση του πονήματος του Γάλλου λογοτέχνη, ο χρόνος χάνεται αλλιώς. Άνευ αναζητήσεως.

Βρισκόμαστε στο δεύτερο τέταρτο του 21^ου αιώνα. Υπάρχουν πράγματα που περιμένεις να ακούσεις ή να δεις.

Υπάρχουν και άλλα που ανήκουν στην σφαίρα του απίθανου.

Συνηθίζεται να λέγεται πως ο Αύγουστος κλείνει το καλοκαίρι. Μετεωρολογικά έτσι είναι. Αστρονομικά, το θέρος ολοκληρώνεται στις 22 του Σεπτέμβρη με την φθινοπωρινή ισημερία, άποψη που συντάσσεται θερμοκρασιακά καθώς ακόμα και στα τέλη του Σεπτέμβρη οι θερμοκρασίες είναι υψηλές.

Ειδικά τούτα τα χρόνια που βιώνουμε την κλιματική αλλαγή.

Πριν εννέα καλοκαίρια. Για την ακρίβεια, τούτη η εικόνα τοποθετείται τον Ιούλιο του 2017. Λεωφόρος Βουλιαγμένης στο ρεύμα προς το θαλάσσιο μέτωπο, λίγο πριν την διασταύρωση που οδηγούσε στο πρώην ανατολικό αεροδρόμιο του Ελληνικού.

Καταγεγραμμένο στην επιφάνεια του υπερυψωμένου πύργου ύδατος με πρόσωπο στην πολυσύχναστη και συχνά μποτιλιαρισμένη, όπως εκείνη την στιγμή, λεωφόρο. Το μήνυμα σαφές: «Το Ελληνικό δεν πωλείται». Με γαλανά γράμματα το τοπωνύμιο, ενδεικτικό  εθνικής απαίτησης, με κόκκινα η πρόθεση ως αποδεικτικό αγωνιστικής διάθεσης.