Αν, πριν λίγα χρόνια, εξηγούσες σε όλες τις ευγενικές ψυχές που πρωτογνώριζαν τον άγνωστο, αχανή, απρόβλεπτο αλλά τόσο γοητευτικό κόσμο των μέσων κοινωνικής διαδικτύωσης ότι οι αλγόριθμοι θα ενίσχυαν την ρητορική μίσους, ότι θα καταργούσαν τα προγράμματα επαλήθευσης γεγονότων, ότι θα απέρριπταν κάθε είδος Πολιτικής Ακεραιότητας και ότι θα ταλαιπωρούν την ψυχική υγεία των εφήβων, θα έκαναν άραγε το βήμα να αποκτήσουν σελίδα;

Εδώ, λοιπόν, έχουμε να κάνουμε με την κινηματογραφική μεταφορά πραγματικής ιστορίας, όπου εργαζόμενη επιστήμονας και θερμά προσκείμενης στο ιδεολόγημα των μέσων κοινωνικής διοδικτύωσης, σε αυτό έστω που είχε κατανοήσει πριν αντιληφθεί, εκ των έσω τι ακριβώς συμβαίνει, αποφασίζει να πάρει το ρίσκο και να σπάσει την συμφωνία εμπιστευτικότητας που έχει υπογράψει και να αποκαλύψει, όλα τα προηγούμενα μέσω του Τύπου.

Στην σκληρή γλώσσα των απογόνων των Αλαμανών και τον Τευτόνων, η λέξη Farbe σημαίνει χρώμα. Η φύση πλημμυρίζει από χρώμα. Η παλέτα της έχει άπειρους τόνους, χιλιετίες πριν ο άνθρωπος παραγάγει τα δικά του χρώματα, είτε σε φυσική μορφή είτε στον ψηφιακό κόσμο. Είναι αντιληπτό ότι κάθε χρώμα ταιριάζει σε κάποια αντικείμενα.  Δεν ταιριάζει π.χ. το καφέ στα κυκλάμινα. Αντιθέτως ταιριάζει και γοητεύει το ματζέντα που πήρε, όπως μας λένε, το όνομά του το 1859 από τη μάχη της Ματζέντας στην Ιταλία, λίγο μετά την ανακάλυψη μιας νέας ροζ-μοβ χρωστικής ανιλίνης. Είναι και η εποχή των κυκλάμινων τώρα που κοσμούν, μαζί με τα κίτρινα κρινάκια, τη γη.

Ματζέντα λοιπόν, το γλυκό χρωματάκι των κυκλάμινων που ευφραίνουν τους οφθαλμούς το Φθινόπωρο από τα διάστικτα μπουκέτα που αυτοφυώς εμφανίζονται με τα πρωτοβρόχια. Μπορεί, το ίδιο χρώμα, να το συναντήσουμε και σε κάποια επιφάνεια εφηβικού δωματίου ή ακόμα και σε εσώρουχα όπου, τότε, ξαναβαφτίζεται με τη λαϊκίστικη ονομασία ως κυλοτί. Μπορούν όμως, να το χρησιμοποιήσουν για το φωτισμό ενός ογκώδους κτιρίου;

Νεφοσκεπής ήταν ο ουράνιος θόλος το Φθινοπωρινό πρωινό της πρωτομηνιάς, όταν διάφορες υποχρεώσεις με έφεραν στο Πόρτο Λεόνε. Σαν  τελείωσαν σε μια απόπειρα να απομακρυνθώ από το ασφυκτικό κυκλοφοριακό του κέντρου του, το εγκατέλειψα επιστρέφοντας από τον περιμετρικό της Καστέλας. Όπου και η εικόνα από την ακτή Κουντουριώτη, κοντά στην Λέσχη των ερυθρόλευκων με φόντο τον Υμηττό και την παράλια ζώνη την αποκαλούμενη Αθηναϊκή Ριβιέρα.

Στο δεξιό άκρο διακρίνεται ο Ριβιέρα Τάουερ με ύψος 200 μέτρα. Όσοι τον αντιμετωπίζουν με θετικό δέος, ας θυμηθούν ότι η Ακρόπολις των Αθηνών στους τελευταίους 25 αιώνες υψώνεται στην Αττική γη στα 157 μέτρα. Για εκείνους που τον αντιμετωπίζουν ως ανεξίτηλο, βαθύ τραύμα ο πανηγυρικός των κατασκευαστών αναφέρει ότι: «με την ολοκλήρωσή του, θα αποτελέσει τοπόσημο της περιοχής του Ελληνικού, εντασσόμενος στο πλαίσιο της ευρύτερης αστικής ανάπλασης της παραλιακής ζώνης». Με αυτές τις τόσο προσεγμένες όσο και αποπροσανατολιστικές λέξεις υπόψιν, πάμε παρακάτω.

Στην αγορά της βόρειας Αμερικής είχε ονοματοδοτηθεί ως BRAT. Στην Ευρωπαϊκή αναφερόταν ως pick up, ενώ στην Ελλάδα δεν έφερε κάποιο συγκεκριμένο όνομα, οριζόταν ως 4 Χ 4, ή φορτηγάκι ακόμα και καρότσα.

Ο λόγος για την πρώτη γενιά, που κατέφθασε στους κόλπους της οικογένειας στις αρχές του 1981. Υπήρχε  η θετική εμπειρία συμβίωσης με τα προϊόντα της Fuji heavy Industries, καθώς στην αυλή παρκάριζε ήδη μια διετία ένα ασημένιο GFT. Αλλά το λευκό pick up ήταν μια τελείως διαφορετική υπόθεση, αφού με την τετρακίνησή του άνοιξε απίθανους δρόμους, προσφέροντας μια άνευ προηγουμένου ελευθεριότητα, τότε που υπήρχε χώρος για κάτι τέτοιο.

Λίγο πριν την τρίτη επέτειο της σφαγής στο μουσικό φεστιβάλ Supernova Sukkot Gathering, κατέφθασε στις Αθηναϊκές κινηματογραφικές αίθουσες το ντοκιμαντέρ NAZA. Ακρωνύμιο της εβραϊκής φράσης Nezek Agavi (παράπλευρες απώλειες), που χρησιμοποιείται ευφημιστικά, από τις ισραηλινές υπηρεσίες πληροφοριών για να υποδηλώσει τον αριθμό των αμάχων που αναμένεται να σκοτωθούν σε κάθε επιδρομή που έχει στόχο αξιωματούχους και ηγέτες της Χαμάς.

Το ντοκιμαντέρ που απέσπασε το μεγάλο βραβείο της επιτροπής στο Φεστιβάλ Βενετίας, αν και η μεγαλύτερη ίσως διάκριση ήταν το επί 25λεπτο ηχηρό χειροκρότημα του κοινού όταν ολοκληρώθηκε η προβολή, ήρθε στον τόπο μας σε δύο αίθουσες στην Αθήνα και σε μία στην Θεσσαλονίκη.

Γυρισμένο αποκλειστικά πάνω στο μοτίβο νυκτερινών συνεντεύξεων σε ταράτσες κτιρίων στο Τελ Αβίβ, δεν έχει ούτε ένα ημερήσιο καρέ, συμβάλλοντας έτι περαιτέρω στο σκοτεινό περιεχόμενό του.

Οι δημιουργοί του μίλησαν με περισσότερες από 100 πηγές, όλοι τους μέλη του ΙDF, σχετικά με τις ενέργειες του Ισραήλ στη Γάζα. Το έπραξαν σεβόμενοι την ανωνυμία των συνομιλητών καθώς επενέβησαν ψηφιακά αλλοιώνοντας την μορφή και την διαμόρφωση της φωνής τους.

Κατατίθεται με ακρίβεια ο τρόπος δράσης, το αψεγάδιαστο σύστημα πληροφοριών, η εκμετάλλευση τεχνολογίας αιχμής που τους επιτρέπει μα ακούν και να βλέπουν τα θύματά τους ακόμα και την ώρα της επίθεσης, καθώς και την συστηματική χρησιμοποίηση της Τεχνητής Νοημοσύνης, προκειμένου να εντοπίσουν, κλειδώσουν, εξουδετερώσουν τους στόχους τους.

Λίγα σχόλια με αφορμή δυο ειδήσεις και τις ερμηνείες τους.

Αν, έχει αποδοθεί ορθώς το περιεχόμενο και το μήνυμά τους.

Ένα ακόμα καλοκαίρι που μπήκε στους φακέλους της μνήμης, με ένα φθινόπωρο που ήρθε όπως αρμόζει. Με συννεφιές, βροχές, δροσιά.

Να και μερικές εικονογραφημένες σημειώσεις για το τι άφησε, τι πήρε και τι ξέχασε το φετινό θέρος.

Η Γερμανία, η ηττημένη του Β΄ Π.Π. Γερμανία, η ενοποιημένη μετά το ’89 Γερμανία, η αποκαλούμενη και ως ωτομοτρίς της οικονομίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, η γη όπου από τις τάξεις της αποφοίτησαν, ο Αδόλφος και ο Μαν, ο Ρόζεμπεργκ και ο Σίντλερ είναι και σπουδαία ποδοσφαιρική δύναμη. Η φοβερή Μάνσαφτ, η και Πάντσερ αποκαλουμένη, έτσι χωρίς αιδώ για τα έργα των Πάντσερντιβιζιόνεν σε όλα τα μέτωπα του πολέμου, είχε και αυτή τόσο Μπεκενμπάουερ όσο και Μπράιτνερ.

Γνωστή και η ρήση Λίνεκερ, πώς, «το ποδόσφαιρο είναι ένα απλό άθλημα που 22 παίκτες κυνηγούν μια μπάλα για 90 λεπτά και στο τέλος κερδίζουν οι Γερμανοί». Λιγότερο γνωστή η απάντηση που έδωσε η σιδηρά κυρία, Θάτσερ, στον  Κολ στο πανευρωπαϊκό της Ρώμης, όταν ο καγκελάριος, μετά από την νίκης της Μάνσαφτ επί των Τριών Λεόντων της είπε ότι «πρέπει να παραδεχτείτε ότι σας νικήσαμε στο σπορ που εσείς ανακαλύψατε». Η απάντηση της πρωθυπουργού ήταν κεραυνός.: «Ε και σεις πρέπει να παραδεχτείτε ότι σας κερδίσαμε δυο φορές μέσα στον 20ο αιώνα στο σπορ που εσείς ανακαλύψατε».

Γιατί τα λέμε όλα τούτα;

^{Ο Μιχάλης Καστανίδης, και η Ηώ Χαβιαρά, επιμελήθηκαν του ντοκιμαντέρ για την τύχη των εγκαταστάσεων της ΠΥΡΚΑΛ στην Ελευσίνα. Εν πρώτοις φαντάζει κάπως πληκτικό. Για όσους όμως διατηρούν μια συναισθηματική σχέση με την περιοχή καθώς και το αντίστοιχο ενδιαφέρον για την πάλαι ποτέ βιομηχανική παραγωγή του τόπου, αποκτά άμεσα μια άλλη διάσταση. Οι υπόλοιποι  θα νιώσουν την έλξη για το περιεχόμενο του ντοκιμαντέρ, στην εξέλιξή του.}

Δέκα επτά έτη πριν κλείσει έναν αιώνα ύπαρξης, λειτουργίας και αφού είναι μετονομαστεί σε Ελληνικά Αμυντικά Συστήματα μετά την συγχώνευση με την  Ελληνική Βιομηχανία Όπλων σταμάτησε τη λειτουργία του, καθώς πουλήθηκε στην παρακείμενη και κραταιά ΕΛ.ΠΕ. που αργότερα θα συναντήσουμε ως «HELLENiQ ENERGY» με το μεγαλύτερο εταιρικό μερίδιο να μην ανήκει στο Ελληνικό Δημόσιο αλλά σε επιχειρηματικό σχήμα με έδρα στο εξωτερικό.

Περισσότερα από 100 χρόνια έχουν περάσει από τότε που κατατρεγμένοι, όπως εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες, οι κάτοικοι της Περάμου εγκατέλειψαν βίαια τον τόπο τους αφήνοντας περιουσίες, κτήματα, κατοικίες, ζώα τις ίδιες τους τις ρίζες, και μετεγκατασταθήκαν στην Ελλάδα. Το Ελληνικό στοιχείο από την Προποντίδα και τη χερσόνησο του Κύζικου βρήκε όση παρηγοριά μπορούσε στο παράλιο μέτωπο δυτικά της Ελευσίνας. Η ευρύτερη περιοχή έφερε το όνομα Μεγάλο Πεύκο και αργότερα μετονομάστηκε σε Νέα Πέραμος για να συγκρατηθούν οι μνήμες. Γνωστά όλα τούτα.

Το 2015 στην Νέα Πέραμο λοιπόν, υπήρχε ένας θερινός κινηματογράφος. Κύζικος το όνομά του και ήταν εγκαταλειμμένος επί μακρόν. Τρία χρόνια αργότερα όμως,

Δικαιολογημένος ο αχός που σηκώθηκε με το τελευταίο, μέχρι στιγμής, δημιούργημα του Παβλικόβσκι. Δικαιολογημένος διότι μας έδειξε ότι με λίγα, έστω σχετικά λίγα, χρήματα (προϋπολογισμός 10 εκ. €), μπορείς να κάνεις καλό, διδακτικό, συμπονετικό κινηματογράφο.

Μπορείς να αποφύγεις τις κλασσικές συνταγές του εντυπωσιασμού και να συγκροτήσεις μια ταινία με βάθος, με νόημα αποφεύγοντας τον χαρακτηρισμό του ελιτιστή καθώς απευθύνεσαι και το σπουδαιότερο γίνεσαι αντιληπτός σε πλατύ κοινό.

O πρόσφατος θάνατος του Ράτκο Μλάντιτς έφερε στην επιφάνεια ένα πάντα επίκαιρο θέμα. Πως μπορεί να υπάρχουν τόσο αντιθετικές απόψεις πάνω στο ίδιο γεγονός.

Στη συγκεκριμένη περίπτωση πάντως, η πλειονότητα παρέμεινε πιστή στην απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου (της Χάγης) που τον καταδίκασε, για τη σφαγή χιλιάδων άοπλων Μουσουλμάνων στην Σρεμπρένιτσα, ενώ ολιγάριθμοι ήταν εκείνοι που τον συνόδευσαν στην τελευταία του κατοικία, πιστοί στην ακριβώς αντίθετη άποψη αποδίδοντάς του τιμές ήρωα. Και δεν ήταν μόνο Σέρβοι.

Το τι συμβαίνει στη Βαλκανική ήταν πάντα δυσνόητο σε όσους κατοικούν δυτικότερα εξ ού και ο χαρακτηρισμός «το μαλακό υπογάστριο της Ευρώπης» που αποδίδεται στον W. Churchill, ή «η πυριτιδαποθήκη της Ευρώπης», που ετέθη στον Α΄Π.Π. Η δυσνόητη συνθήκη έγινε ακόμα πιο περίπλοκη με τα συμφέροντα και τις επεμβάσεις των ισχυρών κρατών, απέναντι στους λαούς της Βαλκανικής.

Η έκδοση τούτη, από το 2015, επιχειρεί μέσα από μια λεπτομερέστατη έκθεση γεγονότων, με εξονυχιστικές και προσεκτικές περιγραφές των συμβάντων να φωτίσει το παρελθόν. Είναι προφανές ότι η αντικειμενικότητα είναι το ζητούμενο, σε μια ιστορική καταγραφή που έχει μύρια εμπόδια προκειμένου να ερμηνευτεί και να γίνει κατανοητή.