Αν ο σκοπός των δημιουργών της ταινίας ήταν δείξουν την ωμότητα, τη λατρεία της πράσινης θεότητας του δολαρίου, την σύνδεση της επιτυχίας με την κομπίνα, τη βία, την ρηχότητα της καθημερινότητας, την διάσταση ανάμεσα στον πλούτο και τη φτώχεια, με λίγες λέξεις το σύνολο μιας μεγάλης και κατά τα φαινόμενα κυρίαρχης πραγματικότητας των Η.Π.Α., πέτυχαν του σκοπού τους.

Εφόσον λοιπόν συμβαίνει αυτό, η ταινία μετατρέπεται σε ένα χρήσιμο βοήθημα κατανόησης του τι, του πως και του γιατί συμβαίνει εκεί ότι συμβαίνει, που προβαλλόμενο στο σήμερα, στις μέρες κυριαρχίας του 47^ου προέδρου τους, μας δίνει κάποιες απαντήσεις σε βασικά ερωτήματα.

Η κ. Ελένη αποχώρησε από τα εγκόσμια έχοντας αναλάβει την ευθύνη για το σφάλμα της να πουλήσει τον τίτλο στον Τάμπυ (1). Βεβαίως δεν επέδειξε την ίδια παρρησία ώστε να πράξει παρομοίως για τα όσα είχε γράψει, μακράν της χαρακτηριστικής της αστικής ευγένειας, για τον Γρηγόρη. (2) Προφανώς τα είχε λησμονήσει.

Αυτά, μαζί με άλλα, έδωσε την αφορμή στον επίσης σχωρεμένο Ρένο που με το δικό του εκφραστικό γνώρισμα την αποκαλούσε «Ελεϊνίτσα». Κλεισμένα κεφάλαια; Το πιο πιθανόν.

Είναι πλέον κατανοητό από όλους, ή έστω σχεδόν όλους. Ότι η ανθρωπότητα δεν έχει τα εχέγγυα, ούτε τα εφόδια, πιθανότατα μήτε και την επιθυμία να προσπαθήσει να μικρύνει τις αποστάσεις ανάμεσα στους εύπορους και τους φτωχούς. Για το φαντασιακό των αταξικών κοινωνιών, ούτε λόγος. Πρώτα θα αποικίσουμε τον πλανήτη Άρη και μετά θα το βάλουμε πάλι στην κουβέντα. Οι  απόπειρες και οι μεγάλες πορείες προς αυτές, απέτυχαν παταγωδώς τον προηγούμενο αιώνα προς μεγάλη απογοήτευση όσων τις πίστεψαν και προς ανακούφιση εκείνων που τις πολέμησαν.

Έτσι, τη σήμερον ημέρα, υπάρχουν πολλές κρατικές οντότητες, που θα μπορούσαν να προσφέρουν στους πολίτες τους αξιοπρεπέστατες συνθήκες και άριστες προοπτικές αλλά είναι βυθισμένες στη φτώχεια και στη βία. Την ίδια στιγμή, οι υπερβολικά πλούσιοι πληθαίνουν ενώ μεγάλες μάζες απειλούνται με φτωχοποίηση. Οι συνθήκες δεν ευνοούν το πνεύμα μιας έστω ήπιας κοινωνικής ειρήνης. Κατανοητά εν πρώτοις όλα αυτά, πλην όμως χωρίς ουσιαστικές κινήσεις για κάποια διευθέτηση.

Ο 80τούτης, 47^ος πρόεδρος των Η.Π.Α. στην δεύτερη θητεία του, έχει μέχρι στιγμής βομβαρδίσει επτά χώρες. Το Ιράν, το Ιράκ, τη Νιγηρία, τη Σομαλία, τη Συρία, την Υεμένη και την Βενεζουέλα. Επίσης βύθισε πλεούμενα και εξολόθρευσε τα πληρώματά τους στον Ειρηνικό και στην Καραϊβική

Υπό την απειλή επεμβάσεως, κατοχής ή εξαγοράς βρίσκονται η Κούβα, το Μεξικό, η Γροιλανδία και το Ιράν. Μέσα σε έντεκα μήνες όλα αυτά, πετώντας  στα σκουπίδια κάθε διπλωματική πρακτική.

Δεν μπορώ να πάω πιο πίσω από το 1970. Μόλις 56 χρόνια νωρίτερα. Έως εκεί. Από τότε μέχρι και το 1975 την ανεβοκατέβαινα καθημερινώς. Όχι για ευχάριστο λόγο. Γυμνάσιο το έλεγαν μα δεν υποσχέθηκε, τουλάχιστον εις εμέ, ούτε παιδεία, μήτε ψυχαγωγία. Ζούσαμε και μέχρι το ΄74 στην κυριαρχία της χούντας με  όλα τα συμπαρομαρτούντα, τουτέστιν  καταστολή,  μικροαστισμός, κιτς,  κομπίνες επιπέδου εθνικοφροσύνης και την πρακτική εκείνων των στρατέων, οπότε αι στιγμαί γενικώς δεν ήσαν ευτυχείς.

Μετά την αποφοίτηση που δεν έτυχε ουδεμίας επιφοιτήσεως διάβαινα την Κηφισίας σπανιότερα, αλλά  από το 1985 έως το 2002 πάλιν καθημερινώς, ένεκα επαγγελματικαί υποχρεώσεις. Κεντώ αυτό το σεντονάκι προκειμένου να πείσω τους, υποθετικούς εν δυνάμει, αναγνώστας δια το πλούσιον των παραστάσεών μου  εις  αυτόν τον σημαντικόν, αστικόν, οδικόν άξονα. Την αβενιάδα των βορείων προαστίων. Ναι εκεί που παραλίγο να ξεκάνουν και τον Βενιζέλο. Τον Ελευθέριο, το 1933.

^{Νεφοσκεπές πρωινό της Τρίτης 30 Ιανουαρίου 1996. Μπροστά από το λούνα παρκ ονόματι "Αηδονάκια" κάποια αλλόκοτη βαρυτική έλξη έφερε το φορτηγό σε τούτη τη θέση.}

Στο παρελθόν που ανακαλώ, η Κηφισίας δεν διέθετε ανισόπεδες διαβάσεις, στην Καλογρέζα δεν υπήρχε Ολυμπιακό στάδιο, ούτε εμπορικά κέντρα, οι λέξεις golden hall ήταν απολύτως άγνωστες και ούτε το μέγαρο Ο.Τ.Ε. είχε ανεγερθεί. Υπήρχε ένα μόνο κατάστημα πώλησης αυτοκινήτων, η περίφημα παγόδα, μέχρι που ο Δημήτρης, Μάκης για τους φίλους του, Σαλιάρης το γύρισε σε disco, αναμορφώνοντας όπως έχει γραφτεί την αθηναϊκή νύχτα μετά το καλοκαίρι του ’79, όταν ο υπουργός συντονισμού, πατήρ του σημερινού πρωθυπουργού, εν μια νυκτί διπλασίασε δασμούς, εισφορές  και τέλη στα εισαγόμενα οχήματα παγώνοντας την αγορά. Υπήρχε και είς υπαίθριος κινηματογράφος. Drive in το αποκαλούσαμε, καθότι έφτανες, παρακολουθούσες, αναχωρούσες εποχούμενος. Πιστή αντιγραφή αυτό από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού.

Ένα χρόνο νωρίτερα, το ΄78, με την πατέντα της μεταφοράς συντελεστή η «Μπάμπης Βωβός Διεθνής Τεχνική» αρχίζει τον οικονομικό καλπασμό της, με το Atrina Center, οικοδομώντας το σύμπαν. Σιγά - σιγά οι ελεύθεροι χώροι θα έπαυαν να είναι ελεύθεροι. Όταν δε, τα τροχοφόρα άρχισαν να προσφέρουν μαζικά όλα τα απαιτούμενα άλλοθι στην ψυχή του νεοέλληνα, και  οι εκθέσεις αυτοκινήτων πλήθαιναν και από τις δυο πάντες της λεωφόρου, έπαυαν και οι χώροι. Έπρεπε, βεβαίως, να εξυπηρετηθούν και οι μεταστεύσαντες στα προάστια, να μην τρέχουν στην Συγγρού να ψωνίσουν τα σκούρα εμβληματικά ες γιου βι τους, αλλά χωρίς υποδομές και όλα στο "θα δούμε" το πράγμα ζοριζότανε τα μάλα.

Την προηγούμενη Κυριακή, την πρώτη του νέου έτους, στην πρώτη σελίδα των οικονομικών ειδήσεων της εφημερίδας «Η Καθημερινή», υπήρχε πεντάστηλο, υπογεγραμμένο άρθρο με τίτλο: «Το κενό της πολιτικής». Θαρρώ πως ίσως δεν είμαι σε θέση να κρίνω κατά πόσο είναι «σωστά» όσα αναφέρονται, είτε ως στοιχεία, είτε ως άποψη. Βέβαια η λέξη «σωστά» πέφτει κομμάτι αταίριαστη τη σήμερον ημέρα, όπου η ερμηνεία των πραγμάτων έχει λάβει μια πρωτόγνωρη ελαστικότητα. Μολοντούτο, μετά από τρείς προσεκτικές αναγνώσεις, οφείλω να δηλώσω ότι συμφωνώ και με το περιεχόμενο και με το ύφος.

Παραθέτω το κείμενο όπως δημοσιεύτηκε, αν και αναγκάστηκα για τεχνικούς λόγους, να το μετατρέψω σε δίστηλο. Παρεμπιπτόντως να αναφερθεί, ότι με τον συντάκτη δεν γνωριζόμαστε.

Σχεδόν εβδομήντα  δυο χρόνια μεσολαβούν από την πρώτη, έως την τελευταία εικόνα αυτού του μακροσκελέστατου σημειώματος. Είναι μια απογραφή που ξεκινά από ένα όχημα και καταλήγει σε άλλο. Τα δυο αυτά τροχοφόρα, και όσα μεσολαβούν ανάμεσά τους, είχαν ως κοινό αναγνωριστικό γνώρισμα το εμπορικό τους σήμα. Την προπέλα. Διότι οι πρώτες παραγωγές της Bayerische Motoren Werke ήταν κινητήρες αεροπλάνων. Αυτό, πριν 110 έτη το 1916, τότε που η Ευρώπη γέμιζε πτώματα, που τα αεροσκάφη ήταν διπλάνα, τα απογείωναν προπέλες και οι πιλότοι τους ήταν, περίπου, ιππότες.

Από το 1954 έως τον Ιανουάριο του 2026, η οικογένεια βρέθηκε κατά καιρούς με διάφορα τροχοφόρα που μας ήρθαν από την δυτική, την ομοσπονδιακή δημοκρατία της Γερμανίας, όπως ονομαζόταν από το '45 μέχρι το '90. Ο κόσμος ήταν ακόμα χωρισμένος σε Δύση και Ανατολή όπως και η Γερμανία, καταβάλλοντας ένα μικρό τίμημα για όσα δεινά προξένησε στον πλανήτη, δις, στον εικοστό αιώνα. Τα οχήματα εισάγονταν από την πρωτεύουσα της πατρίδας του Όθωνα, το Μόναχο της Βαυαρίας και έρχονταν στις αυλές μας, είτε με δυο, είτε με τρείς, είτε με τέσσερις τροχούς, ταξιδεύοντας μικρούς και μεγάλους, διασκεδάζοντας τους οδηγούς, ευχαριστώντας τους επιβάτες αλλεπάλληλων γενεών. Ιδού το στόρυ.

Το νέον έτος σε αυτές τις τέσσερις πρώτες μέρες που κύλησαν, σαν να επιχειρεί να πείσει ότι δεν θα είναι και τόσο νέο. Και με βεβαιότητα δεν ευθυγραμμίζεται,  προς ώρας τουλάχιστον, με την αρκετά φιλόδοξη ευχή: «Ευτυχές το νέον έτος».

Διότι με τόσα πυκνά και δυσάρεστα που σωρεύτηκαν εντός και εκτός συνόρων, συνεχίζουμε από εκεί που αφήσαμε το 2025. Πιο συγκεκριμένα:

Όχι ακριβώς απολογισμός, αλλά κάτι σαν άποψη για το χρόνο που φεύγει, ο οποίος παρασύρει μαζί του στην πόρτα του παρελθόντος και το πρώτο τέταρτο του εικοστού πρώτου αιώνα.

Πυκνά τα γεγονότα που σημάδεψαν το έτος, ομοίως και για τα τόσα απίθανα, όσο και δυσάρεστα που συνέβησαν στα πρώτα 25 του αιώνα. Λίγοι είναι οι παράγοντες που προσφέρουν μια σωστή αποτίμηση ενός χρονικού διαστήματος. Έχουν να κάνουν με την άρτια πληροφόρηση και την ορθή αντίληψη του τι συμβαίνει δίπλα μας ή μακρύτερα.

Προπαραμονή Χριστουγέννων στο «τρίτο» και στην εκπομπή «αναζητώντας την κυρία με την στρυχνίνη», ο Χρίστος Παπαγεωργίου φιλοξένησε τον μαέστρο José Salazar. Ίσως να μην υπήρχε αυτό το σημείωμα αν ο μαέστρος δεν ήταν 28 χρονών και αναγνωρισμένος, δεν καταγόταν από την Βενεζουέλα και δεν μιλούσε άρτια την Ελληνική γλώσσα.

Στο βιογραφικό του αναφέρεται ότι πέραν της μητρικής Ισπανικής και των Ελληνικών μιλά άπταιστα αγγλικά και ιταλικά. Στα άμεσα σχέδιά του είναι, να διδαχτεί γαλλικά και γερμανικά. Γεννημένος το 1997, στο νησί Μαργαρίτα της επαρχίας Eσπάρτα της Βενεζουέλας, στα νερά και στη γη της Καραϊβικής, ο José Salazar είναι μαέστρος με σημαντική εμπειρία, ένα ευρύ ρεπερτόριο και με ταλέντο που ανέτειλε εξ απαλών ονύχων.

Διορίστηκε Διευθυντής Μαέστρου Μπαλέτου Jette Parker στη Βασιλική Όπερα του Λονδίνου, συνεργαζόμενος με το Βασιλικό Μπαλέτο μέχρι το 2025. Από το 2018 έως το 2023, εργάστηκε ως Καλλιτεχνικός και Μουσικός Διευθυντής του El Sistema Greece, πραγματοποιώντας και προγραμματίζοντας συναυλίες στους πιο διάσημους συναυλιακούς χώρους και φεστιβάλ της Ελλάδας, ενώ συνεχίζει να δέχεται προσκλήσεις ως μαέστρος διεθνώς.

Αυτές τις μέρες βρίσκεται στον τόπο μας προκειμένου να διευθύνει το μπαλέτο Ζιζέλ σε εννέα παραστάσεις από τις 19 Δεκεμβρίου έως τις 3 Ιανουαρίου, στην Εθνική Λυρική Σκηνή στο ΚΠΙΣΝ, προσθέτοντας άλλη μια σελίδα στο πλούσιο παλμαρέ του.

Ακούγοντάς τον, να μιλά για τη Ζιζέλ, για τα παιδικά του χρόνια, για την ανέλιξή του στο χώρο, για την ευρύτερη ζωή του, για την πατρίδα του με απλά ρέοντα ελληνικά, χωρίς να κομπιάζει, δίχως να ψάχνει λέξεις με τον τόνο της φωνής του να μαρτυρά το νεαρό της ηλικίας του και με μια ταπεινότητα, γίνεται άμεσα αισθητή η προίκα που του προσέφερε απλόχερα η φύση.

Στην οπωσδήποτε γηραιά και κάποτε κραταιά μα όχι τόσο δίκαιη Αλβιόνα, η επομένη των Χριστουγέννων μέρα έφερε το χαρακτηρισμό Boxing day. Η ονομασία προέρχεται από έθιμο που ξεκίνησε κατά τη Βικτωριανή περίοδο, όπου οι εύποροι προσέφεραν δώρα στους ενδεείς. Στη σύγχρονη εποχή, η μέρα αυτή αποτελεί και αγωνιστική για το Αγγλικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου, την περίφημη όσο και πάμπλουτη Premier League.

Μέρα χαρμοσύνης λοιπόν η σημερινή και αντίστοιχων δραστηριοτήτων. Αλλά εφόσον μιλάμε για τον τόπο μας, ενυπάρχουν πληροφορίες που δεν συντάσσονται απαραίτητα με την ευχάριστη ελαφρότητα των ημερών. Ας μην κατηγορηθεί ο συγγράψας για απαισιοδοξία. Καθότι ενδέχεται οι χαρακτηριζόμενοι ως απαισιόδοξοι να είναι, τελικά, οι ενημερωμένοι αισιόδοξοι.

Διότι είναι τόσο κοντινά και τόσο απόμακρα μαζί. Το κοινό τους στοιχείο είναι ότι αποτελούν ενδιαφέρουσες καταγραφές βιωμάτων και μας προσφέρουν πλούσιες εικόνες από το σχετικά μακρινό παρελθόν. Επίσης είχαν και οι δυο δημιουργοί τους επιτυχημένη επαγγελματική πορεία με δεδομένες δεξιότητες και συνοδεύτηκαν από αναγνωσιμότητα και αντίστοιχη φήμη.

Τα απόμακρα σημεία έχουν να κάνουν ότι τους συγγραφείς χωρίζουν κατ΄ αρχάς 16 χρόνια, ότι μεγάλωσαν σε διαφορετικές συνθήκες και κράτη, ότι ανήκαν σε διαφορετικές κοινωνικές τάξεις και τα πονήματά τους γράφτηκαν με διαφορά 30 ετών. Επιπλέον ο ένας είναι άρρεν η άλλη θήλυ.