Λέγοντας ιστορίες

Λένε πως η ιστορία είναι ένα παραμύθι που όλοι πιστεύουν. Λένε επίσης ό,τι το παραμύθι είναι μια ιστορία που κανείς δεν πιστεύει. Αν τα πράγματα είναι έτσι, οι ιστορίες μπορεί να λειτουργήσουν και σαν κοινόχρηστο νόμισμα της ανθρωπότητας. Από κοντά και ο Shakespeare, καθώς με την Miranda, την ηρωίδα του από το Tempest, δηλώνει ότι: «Η ιστορία σας, κύριε, θεραπεύει τη κουφαμάρα.»

Είναι η δύναμη της αφήγησης που, αιχμαλωτίζει αλλά ταυτόχρονα λυτρώνει, που δείχνει το δρόμο αλλά συνάμα εγκλωβίζει σε αδιέξοδα, που διδάσκει αλλά την ίδια στιγμή αποδεικνύει πως όσα και αν μάθεις, θα είναι πάντα λίγα. Όπως και να έχει το θέμα, δεν υπάρχουν πολλά άλλα που να γοητεύουν τόσο, όσο  

Read more...
 
O αδιάφορος και η τράπεζα – (Δευτέρα 15 Ιουλίου 2019) PDF Print E-mail

Πρωτομηνιά. Τράπεζα. Το χαρτάκι προτεραιότητας γράφει 10:28 π.μ. & μέσος χρόνος αναμονής 28 λεπτά. Φέρει το νο 095. Μια ματιά στο φωτεινό ταμπλώ μαρτυρά πως εξυπηρετεί το 062. Πρώτη εκτίμηση: Αποκλείεται δυο teller να εξυπηρετήσουν 33 πελάτες σε 28 λεπτά. Ο αλγόριθμος, ή οτιδήποτε άλλο υπολογίζει το χρόνο αναμονής έχει πέσει έξω.

Κάθισμα σε επιτελικό σημείο ώστε να είναι ορατά τα ταμεία και οι περιμένοντες. Από το σακίδιο εξάγεται ο Αδιάφορος του M. Proust, σελίδες μικρού μεγέθους 69 μαζί με το μικρό, ζουμερό, εικονογραφημένο βιογραφικό του συγγραφέα.

Στο μπιλιετάκι προτεραιότητας αναγράφει με κεφαλαία: ΜΗ ΜΕΝΕΤΕ ΣΤΗ ΣΕΙΡΑ! ΕΞΥΠΗΡΕΤΗΘΕΙΤΕ ΣΤΑ ΑΤΜ & ΜΗΧΑΝΗΜΑΤΑ EASY PAY ΑΜΕΣΑ. Ακούγεται ολίγον ειρωνικό καθότι το ένα από τα δύο μηχανήματα ήταν εκτός λειτουργίας και η ουρά στο άλλο αγωνιζόταν να κρατηθεί σε μονοψήφιο νούμερο. Όλοι όρθιοι στωικά αναμένοντες.

Μιλώντας όμως για νούμερα να και ένας εβδομηκοντούτης με πολύ προσεγμένο κορμί και ακόμα πιο προσεγμένη προσπάθεια ανάδειξής του. Πορτοκαλί αθλητικό παπούτσι, κολλητό φανελάκι με τους ώμους έξω, και επιδερμίδα  εγγύς στο χρώμα του Ray Charles, αν και μέλος της λευκής φυλής. Σορτς, μπέιζμπολ καπέλο, φορεμένο ανάποδα. Ευθυτενής πολύ άνετος. Περιφερόταν αγέρωχα ως σύμβολο αειθαλούς, επιτυχούς ναρκισσισμού.

Πίσω στον αδιάφορο του Marcel που περιγράφει την περιπέτεια της πανέμορφης χήρας Μαντλέν: «Αν η ομορφιά της ήταν οπλισμένη για να τον νικήσει, άλλο τόσο οπλισμένο ήταν και το πνεύμα της για τον κρίνει. Ήταν έτοιμη να κόψει σαν πικρό λουλούδι τη χαρά να τον βρίσκει κατώτερο και γελοία δυσανάλογο με τον έρωτα που ένιωθε για κείνον.»

Από δίπλα όμως, ακούγεται ο ήχος κλήσης κινητού. Ο μεσήλικας ιδιοκτήτης του, ρουφά μια γουλιά από το περιεχόμενο της πλαστικής συσκευασίας, εις επήκοον σχεδόν όλων:

Read more...
 
Άλλα σχεδιάζεις - (Πέμπτη 11 Ιουλίου 2019) PDF Print E-mail

Άλλα Σχεδιάζεις και άλλα προκύπτουν. Λένε, ότι σαν o Θεός βλέπει το ποίμνιο να κάνει σχέδια, τον πιάνουν τα γέλια. Αν  και αυτό αφορά μόνον  όσους πιστεύουν στην ύπαρξή του, είναι δύσκολο να φανταστείς θεότητα γελαστή. Κανείς, ποτέ δεν αντίκρισε κάτι παρόμοιο. Όλες οι θεότητες αποτυπώνονται συνοφρυωμένες, σοβαρές, απόμακρες και αυστηρές. Κυρίως αυστηρές. Όπως οι δάσκαλοι στο σχολείο και οι αξιωματικοί στο στράτευμα.

Συνέταξα αυτήν την πομπώδη εισαγωγή διότι πριν τέσσερα χρόνια, τρία πρόσωπα είχαν δώσει κάτι σαν υπόσχεση, είχαν εκπονήσει κάτι σαν σχέδιο, με χρονικό ορίζοντα την διετία. Το αποτέλεσμα ήταν ο από πάνω να ξεκαρδιστεί. Τίποτα δεν έγινε. Πέρασαν συνολικά τέσσερα χρόνια και μετά βασάνων και κόπων τα 2/3 της μικρής ομάδας κατάφεραν, εν μέρει μια εκπλήρωση της υπόσχεσης.

Περιορισμένη, αλλά άξιζε κάθε μέτρο, κάθε λεπτό. Στο μεσοδιάστημα, ο ένας έγινε δις πατέρας, προφανώς του άρεσε η διαδικασία, ο άλλος έσπασε το φράγμα των δεύτερων ηντα και ο τρίτος, ο μεσήλιξ ο μεσαίος, εξηφανίσθη.

Read more...
 
H (μεθ)επόμενη μέρα – (Τρίτη 9 Ιουλίου 2019) PDF Print E-mail

Παραμονές εκλογών. Μέρα Παρασκευή. Οκτώ το πρωί. Μπενάκειο τμήμα παραλίας Σχινιά. Άφιξη για σύντομη, πρωινή βουτιά.


Ο Γραίγος φέρνει όλη την αρρωστημένη μυρουδιά του καμένου από την πυρκαγιά της Ευβοίας. Προς δυσμάς το Πεντελικό, έχει στεφανωθεί από το καθούρι της καπνιάς. Όλη η διάθεση για βουτιά έχει ήδη καταρρακωθεί.

Read more...
 
Για την Κάτια - (Δευτέρα 8 Ιουλίου 2019) PDF Print E-mail

Λίγες μέρες νωρίτερα είχα βρεί τούτη την εικόνα. Σε μια γενναία τακτοποίηση. Την είχα ακουμπήσει σε εκείνες που ήθελαν μια μικρή έρευνα για το τι και το που. Καταλάβαινα ότι ήταν κάποιο γκαλά της Λέσχης στο σβήσιμο τη δεκαετίας του ’60. Ίσως και λίγο αργότερα.

Κι όταν το μεσημέρι σήμερα δέχτηκα μια κλήση από τον Γιάννη, το μυαλό μου πήγε αμέσως στο δυσάρεστο. Ήξερα το πρόβλημα και η σπασμένη του φωνή, έφερνε την αναπόφευκτη εξέλιξη. Μετά από σχεδόν 60 χρόνια κοινού βίου, ο Γιάννης θρηνούσε την Κάτια.

Στην εικόνα όπου ο φωτογράφος έχει εστιάσει στην πίσω σειρά του τραπεζιού, διακρίνεται όρθιος ο Ζαχαρίας, Χάρης για τους φίλους του, με το παπιγιόν κομψότατος όπως πάντα, καθιστή η Κάτια  και δίπλα της, όρθιος ο Γιάννης στην εποχή της λαμπρής και γόνιμης νεότητάς τους.

Σπάνιο πρόσωπο η εκλιπούσα. Είχε μια πρωτόγνωρη ευθύτητα, σμιλεμένη, υποθέτω, στα σκληρά βοιωτικά χώματα, στην αυστηρότητα της εποχής που μεγάλωσε, αλλά και στην καλλιέργεια που φρόντισε να αποκτήσει.

Read more...
 
Εκλέγεσθαι - (Κυριακή 7 Ιουλίου 2019) PDF Print E-mail

Ημέρα εκλογών σήμερα. Ημέρα που θα κρίνει το μέλλον του τόπου. Έτσι ακούγεται. Για την μια πλευρά της διαδικασίας, το εκλογικό σώμα, τα είπαμε στην προηγούμενη ανάρτηση. Στην παρούσα, μας απασχολεί η άλλη. Οι εκλεκτοί που θα γεμίσουν τα έδρανα του κοινοβουλίου, οι εκλεκτότεροι που θα ορκισθούν υπουργοί και ο πρώτος μινίστρος που θα αναλάβει τη σοβαρότατη υπευθυνότητα του πρωθυπουργού.


Δεν ξέρω αν αδικώ τους σημερινούς μνηστήρες της εξουσίας, μα αν υπήρχε μια βαθμολογία που θα περιλάμβανε, γνώσεις, σύνεση, εμπειρίες, κρίση, θαρρώ ότι  θα καταλάμβαναν τις τελευταίες θέσες, ανάμεσα στους υπόλοιπους που διεκδίκησαν αντίστοιχα αξιώματα και υπευθυνότητες από την Μεταπολίτευση και εντεύθεν.

Read more...
 
Εκλέγειν – (Παρασκευή 5 Ιουλίου 2019) PDF Print E-mail

Με άνεση ανακαλώ το Φθινόπωρο του ’77 και την μεγάλη ανυπομονησία να αντικρίσω, για πρώτη φορά το παραβάν, να σταυρώσω το ψηφοδέλτιο, να αφήσω το φάκελο στην ξύλινη κάλπη. Ήταν πελώρια η επιθυμία να συμμετέχω στη διαδικασία. Για ένα παιδί που η δικτατορία παρέλαβε στα 10, το Πολυτεχνείο το σημάδεψε στα 16, ενώ ένα χρόνο αργότερα, έκανε μετά πάσης αφέλειας μεταμεσονύκτια πηγαδάκια με θέμα, …ένα βήμα μπροστά δυο βήματα πίσω, οι εκλογές και η πεποίθηση ότι όλα διορθώνονται φάνταζαν ως κάτι ιερό. Έτσι ήταν τότε, ή έστω έτσι τα αντιμετώπιζαν κάποιοι.

Έτρεχε ο χρόνος, γύριζαν τα πράγματα, κάποια έστρωναν, ελπίδες έρχονταν, όνειρα πλάθονταν και η πολιτική ήταν σαν ένα πολύπλοκο εργαλείο, που χειρίζονταν άνθρωποι με κύρος, γνώσεις και ανιδιοτέλεια. Αυτό καταλάβαινε ένας αμαθής 20χρονος το Φθινόπωρο του ’77, που προσπαθούσε να γνωρίσει το παρόν, να αποκωδικοποιήσει το παρελθόν και να σχεδιάσει το μέλλον.

Read more...
 
Μιράντα – (Τετάρτη 3 Ιουλίου 2019) PDF Print E-mail

Ήταν χαρά της ζωής. Αναμφίβολα. Είτε σκέτα, είτε δίκην σάντουιτς με μια γερή δόση βουτύρου ανάμεσα, είτε βουλιμικά καλυμμένα με πλούσιο στρώμα μαρμελάδας ή ακόμα βουτηγμένα στο φρέσκο γάλα μέχρι να παπαριάσει με το σωστό τρόπο. Ούτε νιανιά, μήτε απότιγο. Διότι και το παπάριασμα έχει την τέχνη του, κι όπως πολλά πράγματα, λίγα δευτερόλεπτα χρόνου, ή ελάχιστα εκατοστά μήκους,  χωρίζουν το τέλειο από την αποτυχία.

Δεν ήταν κάτι εξεζητημένο. Μαζικά παραγόμενο προϊόν, ελκυστικό, προσιτό οικονομικά, συνόδεψε, συνοδεύει γενιές και γενιές. Με τρόπο γλυκό, απλό, καθημερινό. Μια όμορφη συντροφιά.  Είχε και αντίστοιχο όμορφο, εύηχο, ευχάριστο όνομα: Μιράντα

Read more...
 
Μάνος Τσιμιλίδης: Ο Άγιος Μάγκας - (Δευτέρα 1η Ιουλίου 2019) PDF Print E-mail

Η  πρόσφατη απώλεια του Στέλιου Βαμβακάρη ήταν μια πρώτης τάξεως προτροπή για επιστροφή στις σελίδες του βιβλίου του Μάνου Τσιλιμίση. Εκεί καταγράφει τις εντυπώσεις, τις μνήμες, τα βιώματα του Στέλιου, γιού του Μάρκου που από μικρό παιδί ακολούθησε θεσμικά μα και κυριολεκτικά τα βήματα του πατέρα του.

Ο Στέλιος γεννήθηκε το ’47, σε μια Ελλάδα που μάστιζε ο Εμφύλιος, σε έναν τόπο φτωχό, ρημαγμένο και διχασμένο, από ένα πατέρα που το βάθος και το εύρος της καλλιτεχνικότητάς του έγινε αντιληπτό μετά το θάνατό του.  Μοιραία, τα βήματά του ήταν δύσκολα. Μερικά αποσπάσματα από την αφήγησή του και την καταγραφή τους από τον Μ.Τ. είναι ενδεικτικά.

«Στη Σύρα εγώ πήγα πρώτη φορά το ’57 – ’58, μαζί με τον πατέρα μου. Έκτοτε ξαναπήγαμε πολλές φορές για να τραγουδήσουμε στις ταβέρνες και να μαζέψουμε δεκάρες και φργκοδίφραγκα στο πιατάκι μας. Το πιατάκι το έβγαζα εγώ. Ήμουνα εξασκημένο ζητιανάκι». (σ.63)

Στη συνέχεια αφηγείται μια εργάσιμη μέρα μαζί με τον πατέρα του, που ξεκινούσε από το καφενείο του Αβραάμ, συνεχιζόταν στα πατσατζίδικα και τα κοτοπουλάδικα του Ρέντη, και τέλειωνε τις μικρές ώρες σε ταβέρνες.

«Όπου πήγαινε να παίξει, μ’ έπαιρνε μαζί του. Έκανα μια χαρά τη δουλειά μου. Ήμουν ο  μικρός με τον μπαγλαμά. Καθόμουν όλη τη νύχτα δίπλα του, κοντά του και τον συνόδευα σε πέντ’ έξι τραγούδια, για να μας βλέπει ο κόσμος και να γίνεται το νταραβέρι, να συγκινούνται οι θαμώνες  και να πέφτει κάνα φράγκο στο πιατάκι ή να μας κολλάνε τη χαρτούρα στο κούτελο». (σ.109)

Read more...
 
Με πατίνια και ποδήλατα – (Παρασκευή 28 Ιουνίου 2019) PDF Print E-mail

Στην αμέσως προηγούμενη ανάρτηση, αραδιάστηκαν 621 λέξεις, τη συνοδεία πέντε εικόνων, ώστε να περιγραφεί το όποιο πλάτος της ποδηλατικής μου σχέσης, που εκτείνεται σε βάθος μεγαλύτερο του ημίσεως αιώνος. Στην τρέχουσα ανάρτηση το ρεπερτόριο αλλάζει. Η επικαιρότητα έφερε ένα συμβάν που κόστισε δυο ζωές, περισσότερους τραυματίες και κάποιες πληγές που δεν θα κλείσουν.

Το περιστατικό της Πτολεμαίδας, είναι πολύ σοβαρό, αντίστοιχα τραγικό, για να παραμεριστεί ή ξεχαστεί, ή έστω να μην μας διδάξει κάτι, ώστε να αποφύγουμε την περίπτωση της επανάληψης του.

Read more...
 
Περί ποδηλάτου - (Τετάρτη 26 Ιουνίου 2019) PDF Print E-mail

Μέσον της δεκαετίας του ΄60, ο πατέρας, μου πήρε το πρώτο μου αληθινό ποδήλατο. Δεν είχε ταχύτητες, αλλά στα μάτια μου ήταν πανύψηλο και ένα θαύμα τεχνολογίας. Από την Πατησίων έγινε η αγορά, την πλουσιότερη τότε αγορά ποδηλάτων. Δραχμαί 400, μας έκανε και έκπτωση δέκα δραχμάς ο καταστηματάρχης. Μεγάλο ποσό για την εποχή. Κόκκινος σκελετός, άσπρα φτερά, ερυθρόλευκη σέλα, εργαλειοθήκη, πανέμορφο.

Τρελή χαρά, τρελή ελευθερία, τρελή ανεξαρτησία. Σύντομα ξήλωσα τα φτερά, τα κουδουνάκια, τα φώτα, έβαλα μανταλάκι με το χαρτονάκι από την κασετίνα του Άσσου ή του Καρέλια, έβαλα και ένα κόντρα πλακέ με νούμερο, ενώ φρενάριζα και με τη δεξιά πατούσα μπλοκάροντας τον πίσω τροχό και η μάνα μου κοίταγε με απορία τα πλαστικά Μπάφαλο που λιώνανε στρυμωγμένα ανάμεσα στον τροχό και στο ψαλίδι. Πρέπει να ένιωθα ως ο Ago με πετάλια.

Με πήγε μέχρι τα 15+ εκείνο το ποδηλατάκι. Δεν θυμάμαι να με πλήγωσε, εξαιρούνται τα συχνά ματωμένα γόνατα και παλάμες, αντίθετα το ταλαιπώρησα μέχρι καταρρεύσεως. Έκανε τα πάντα μέχρι και σκληρά χωμάτινα. Κι επειδή το εφηβικό κορμί είχε πια υπερδιπλάσια κιλά από το παιδικό, κάποτε το άμοιρο δίτροχο εξέπνευσε. Και όταν στα 16 ανέβηκα πρώτη φορά στην κούρσα του γείτονα Παύλου, μάρκας Peugeot, ανακάλυψα για μια ακόμα φορά τι σήμαινε ποδήλατο. Άλλη διάσταση, άλλη ταχύτητα.

Read more...
 
Rat eat rat – (Δευτέρα 24 Ιουνίου 2019) PDF Print E-mail

Την αλυσίδα των ταχυφαγείων, η γενιά μου την βρήκε  μπροστά της. Εννοώ ότι προηγηθήκαμε εμείς και όχι αυτή. Στον τόπο μας φυσικά. Διότι στο εξωτερικό συνέβη ανάποδα. Τουλάχιστον στις Η.Π.Α. Τα διαβόητα McDonalds, η ταπεινότητά μου τα ανακάλυψε τον Μάιο του ’80, στη Γερμανία. Είχα βρεθεί εκεί για μια εβδομάδα, προκειμένου να αποφύγω κάτι που συνέβαινε εδώ.

Η μια εβδομάδα έγινε σχεδόν ένας μήνας, μαζί με σοβαρές σκέψεις να σπουδάσω, κάτι ενδιαφέρον, εκεί. Περιηγήθηκα σε Στουτγάρδη, Μόναχο, Φρανκφούρτη, Καρλσρούη την εποχή που η Forest του σπάνιου Brian Clough κέρδιζε το μοναδικό της Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα στο Bernabeu, απέναντι στο Αμβούργο.

Οι σκέψεις για σπουδές εγκαταλείφθηκαν, ευθύς με την επιστροφή, αν μάλιστα είχε εκδόσει και νωρίτερα τις Γερμανικές του ιστορίες ο Αντώνης Σουρούνης ούτε καν θα το σκεφτόμουν. Τέλος πάντων εκεί και τότε γνώρισα τα Mc. Νόστιμα, ξεχωριστά, οικονομικά, πρωτόγνωρα σε ότι αφορά το ύφος.

Σκέψεις για σωστή, ισορροπημένη διατροφή, ευαισθησίες για το πως μεγαλώνουν και σφάζονται τα ζώα, λοιπές οικολογικές ανησυχίες που μας έφερε, ύστερα πό τριάντα χρόνια,  ο Jonathan Foer, δεν υπήρχαν τότε, ούτε στα πιο προχωρημένα ή ακραία μυαλά.

Read more...
 
Δημήτρης Φύσσας: Πλατεία Λένιν, πρώην Συντάγματος – (Σαββάτο 22 Ιουνίου 2019) PDF Print E-mail

Η ανάγνωσή του, ήταν αποτέλεσμα κουβέντας που έγινε σε μια από τις πρώτες φετινές συναντήσεις σε καλοκαιρινές αυλές. Μου το σύστησε και δάνεισε, φίλος τις, με τον οποίον τα γούστα μας περί βιβλίων, δεν πρέπει να έχουν πολλά κοινά σημεία.

Μολοντούτο, επειδή περιέγραψε με λίγα λόγια το περιεχόμενο, που βρήκα πολύ ιντριγκαδόρικο αποδέχτηκα την πρόταση περί δανεισμού και ενώ το ξεκίνησα μάλλον ανόρεκτα, ακολούθησε ένα ολοένα και μεγαλύτερο ενδιαφέρον και αντίστοιχη επιτάχυνση στην ανάγνωση.

Αυτό, δηλαδή το πως σε κρατά ένα ανάγνωσμα κοντά του, το πως περιμένεις να απαλλαγείς από τις υποχρεώσεις σου για να αφιερωθείς σε αυτό, κρίνεται ως το πρώτο σημάδι επιτυχίας, ή έστω έλξης. Το δεύτερο είναι το τι είδους συναισθήματα σου δημιουργεί. Όσο πιο καθαρά, όσο πιο έντονα τόσο πιο ενδιαφέρον.

Η παρούσα περίπτωση είναι περίπλοκη. Είναι μια φιξιόν ιστορία γραμμένη πάνω σε μερικές σελίδες της Ιστορίας αλλά με ανάποδη εξέλιξη. Είναι κατ’ ουσίαν ένα νεγκατίφ της Ιστορίας. Δύσκολο θέμα, το οποίο απαιτεί κατ’ αρχάς, πολύ καλή γνώση των γεγονότων, ώστε να γίνει πειστική η αντιστροφή τους.

Ακολούθως χρειάζεται αντίστοιχη φαντασία, ώστε να χτίσεις χαρακτήρες, να φανταστείς τους ηττημένους, συντριμμένους για την ακρίβεια, ως νικητές και κυρίαρχους, και αυτούς που επιβλήθηκαν ως ηττημένους, χαμένους.

Να φανταστείς ανάποδα τις διεθνείς συγκυρίες, να τοποθετήσεις τους πρωταγωνιστές σε άλλους ρόλους και να δημιουργήσεις άλλους χαρακτήρες που θα τοποθετήσεις στην καθημερινότητα του σενάριου.

Read more...
 
More Articles...