Λέγοντας ιστορίες

Λένε πως η ιστορία είναι ένα παραμύθι που όλοι πιστεύουν. Λένε επίσης ό,τι το παραμύθι είναι μια ιστορία που κανείς δεν πιστεύει. Αν τα πράγματα είναι έτσι, οι ιστορίες μπορεί να λειτουργήσουν και σαν κοινόχρηστο νόμισμα της ανθρωπότητας. Από κοντά και ο Shakespeare, καθώς με την Miranda, την ηρωίδα του από το Tempest, δηλώνει ότι: «Η ιστορία σας, κύριε, θεραπεύει τη κουφαμάρα.»

Είναι η δύναμη της αφήγησης που, αιχμαλωτίζει αλλά ταυτόχρονα λυτρώνει, που δείχνει το δρόμο αλλά συνάμα εγκλωβίζει σε αδιέξοδα, που διδάσκει αλλά την ίδια στιγμή αποδεικνύει πως όσα και αν μάθεις, θα είναι πάντα λίγα. Όπως και να έχει το θέμα, δεν υπάρχουν πολλά άλλα που να γοητεύουν τόσο, όσο  

Read more...
 
Δυο λόγια για τον Χάρυ – (Τρίτη 22 Μαίου 2018) PDF Print E-mail

Ο Βασίλης Τριανταφυλλίδης, γνωστότερος ανά το πανελλήνιο ως Χάρυ  Κλυν, εγκατέλειψε τα εγκόσμια στα 78 του χρόνια. Τα δυο τελευταία με την αγιάτρευτη πληγή, να θάψει το σπλάχνο του.

Η πορεία του Χάρυ δεν είναι παρά ένα μικρό τμήμα της Ιστορίας του Τόπου. Με τρείς λέξεις: Τα είχε όλα.

Read more...
 
Πρόωρες αλήθειες – (Δευτέρα 21 Μαίου 2018) PDF Print E-mail

Δέκα, σχεδόν, χρόνια νωρίτερα, αρχές του Ιουλίου του ’08 ήταν, όταν βρέθηκα για τελευταία φορά στα Φηρά. Περαστικός για λίγες ώρες, ανεβαίνοντας από την Ανάφη με το ηρωικό «Ρομίλντα». Χάζευα την καλδέρα όπου τα ποστάλια άδειαζαν σωρηδόν στις λάντζες το ανθρώπινο υλικό.

Στιγμές αργότερα, το περιστασιακό αυτό πλήθος, δημιουργούσε  το αδιαχώρητο στα σοκάκια της πόλης. Η σύντομη περιήγηση είχε μετατραπεί σε ένα σπορ πλήρους επαφής. Όπως στο Ponte Vecchio της Φλωρεντίας, στην πλατεία του Αγίου Μάρκου της Βενετίας, στην Rambla της Βαρκελώνης, και οπουδήποτε αλλού έχει ενσκήψει, ως θύελλα, ο βιομηχανοποιημένος τουρισμός.


Ορδές τουριστών, βιαστικών, αγχωμένων, ιδρωμένων, δεν κοίταζαν γύρω τους, έβλεπαν ψηφιακά είδωλα στις ράχες φωτογραφικών συσκευών. Στις μέρες μας το φαινόμενο έχει κατά πολύ επιδεινωθεί. Δεν αντέχω να το αντιμετωπίσω και κάπως  έτσι μετατρέπομαι σε ξένος, μέσα στον τόπο μου.

Read more...
 
Τηλεοπτικά & άλλα - (Σαββάτο 19 Μαίου 2018) PDF Print E-mail

Λυπάμαι που θα το θέσω έτσι, κάπως τηλεοπτικά, δηλαδή καταγγελτικοχαμηλά, αλλά δεν βρήκα κάποιον καλύτερο τρόπο. Στο φινάλε δε το κάνω με την προοπτική να καταφερθώ εναντίον κάποιων προσώπων ή φορέων, ούτε επειδή εκτιμώ ότι μετά από αυτό θα υπάρξει κάποια θετική εξέλιξη.


Το κάνω, προκειμένου να δείξω την ένδεια που μαστίζει τον μέσο πολίτη, τον μέσο πολιτικό και την αδυναμία διαχείρισης καθημερινών πραγμάτων μέσα στη δίνη των μνημονίων. Αν μετά από αυτά γίνουμε λίγο προσεκτικότεροι, καλό θα είναι.

Read more...
 
Η Chevy ΙΙ και η παρουσία της στην Ελλάδα - (Πέμπτη 17 Μαίου 2018) PDF Print E-mail

Η Chevrolet Chevy II / Nova παρήχθη σε πέντε γενιές. Κατ’ αρχάς από το 1962 έως το 1979 και ακολούθως από το 1985 έως το 1988. Ο σχεδιαστής του αμερικάνικου εργοστασίου, Clare MacKichan (αριστερά), μας θυμίζει τον τρόπο που δημιουργήθηκε: «Δεν υπήρχε χρόνος για πειραματισμό ή περιπέτειες με νέες ιδέες τόσο από τους μηχανικούς όσο και από εμάς στο σχεδιαστικό τμήμα. Νομίζω ότι ήταν το ταχύτερο πρόγραμμα που κάναμε ποτέ. Εργαζόμασταν νύχτα και μέρα».

Χρειάστηκαν μόλις 18 μήνες από τη στιγμή που οι σχεδιαστές πήραν το πράσινο φως, μέχρι την ώρα που η πρώτη Chevy ΙΙ κύλησε τους τροχούς της από τις γραμμές παραγωγής. Σε αντίθεση με το Corvair, η Chevy II του 1962, σκόπιμα δεν προοριζόταν να είναι επαναστατικό όχημα σε εφαρμογές ή μορφή. Αποστολή ήταν, να δώσει στους αγοραστές της Chevrolet ένα απλό, βασικό συμπαγές αυτοκίνητο.

Υπήρξε πολλή συζήτηση για το πως ακριβώς θα ονομαστεί εκείνο το νέο μοντέλο, και η απόφαση να δοθεί το "Chevy II" ήρθε με καθυστέρηση. Το 1969 το όνομα Nova θα αντικαθιστούσε  το Chevy II. Πιθανότατα κανείς δεν συνειδητοποίησε, πως No va στα Ισπανικά σημαίνει «Δεν πάει».

Το 1966 ήρθε η δεύτερη γενιά, και σε αυτό το σημείο η πορεία του μοντέλου τέμνεται με την ελληνική πραγματικότητα. Γίνεται κατανοητό, πως ακόμα και η μικρή V6 Chevy II των 3,12 λίτρων ήταν απλησίαστη στην Ελλάδα των μέσων της δεκαετίας του ’60.  Πόσω μάλλον η μεγάλη V8 των 5,3 λίτρων.

Υπήρξε όμως ένας όπου όχι μόνον άντεχε να την αποκτήσει αλλά και να συμμετάσχει με αυτήν στα Ελληνικά πρωταθλήματα. Ήταν ο αντιπρόσωπος της GM και της Opel στην Ελλάδα, ο Τζώνυς Πεσμαζόγλου και η σύντομη ιστορία με το συγκεκριμένο όχημα έχει κάπως έτσι:

Read more...
 
Στο χωριό – (Τρίτη 15 Μαίου 2018) PDF Print E-mail

Τρίτη νωρίς το απόγευμα, με ήλιο που ενίοτε κρυβόταν πίσω από βροχερά σύννεφα. Στα χίλια μέτρα υψόμετρο, κτηνοτροφικό χωριό που πριν μια πενταετία υμνήθηκε από το διαδίκτυο με λόγια παχιά, όσο και άστοχα.

Φιλόξενο και ευγενές το ηλικιωμένο ζευγάρι που φροντίζει το «Κρεοπωλείον – Ψησταριά».

Read more...
 
Α. Παπαχελάς: ο Κ. Μητσοτάκης με τα δικά του λόγια: (Κυριακή 13 Μαίου 2018) PDF Print E-mail

Ασφαλώς και επιθυμούσα να διαβάσω την άποψη του επίτιμου ή εφιάλτη, εξαρτάται από πια πλευρά τον αντιμετωπίζεις. Εμπιστευμένες σε έναν φίλα προσκείμενο λειτουργό του Τύπου, θα αποτελούσε το καλύτερο διαβατήριο για το καθαρτήριο μιας μακράς, πολύ μακράς και ταραχώδους πολιτικής πορείας. Ένα συμπαγές θεμέλιο για την κατασκευή της υστεροφημίας. Κτίσμα, σφόδρα επιθυμητό για κάθε πολιτικό καριέρας.

Από την άλλη, σκάρτα είκοσι έουρος δεν ήταν τόσο πρόθυμα να εγκαταλείψουν για τον συγκεκριμένο αυτό σκοπό, τo ούτως ή άλλως ισχνό μου πορτοφόλι. Το παράθυρο άνοιξε όταν μου δώρισαν μια έκδοση από εκείνα τα ογκώδη μυθιστορήματα άγνωστων και επιτυχημένων αλλοδαπών που δεν υπήρχε καμιά πιθανότητα να γυρίσω ούτε την πρώτη σελίδα.

Έτσι κατέβηκα μέχρι τον «Αριστοτέλη» στην Πανεπιστημίου και μία η άλλη ο πρώτος τόμος του πονήματος  των Α.Π – Κ.Μ. (1942 – 1974) βρέθηκε  σπίτι,  αποτελώντας το τελευταίο χρονικά ανάγνωσμα της ημέρας.

Εννοείται ότι όταν ξεκινάς ένα αυτοβιογραφικό σημείωμα, πολιτικού τινός που έχεις ζήσει, κάθε άλλο παρά tabula rasa είσαι. Ο αυτοβιογραφούμενος έχει κάπου καταχωρηθεί στο όποιο αξιακό σου σύστημα και δεν είναι εύκολο να μετακινηθεί από εκεί. Θεαματικά τουλάχιστον.

Μπορεί, βέβαια, μέσα από τις πληροφορίες που σου παρέχει να δικαιολογήσεις πράγματα, να αμβλυνθούν γεγονότα, αλλά να κάνεις ήρωα έναν εφιάλτη, ή να περιθωριοποιήσεις έναν επίτιμο δεν γίνεται.

Λογικά λοιπόν, υπάρχει η εκτίμηση ότι ο Κ.Μ. και ο Α.Π. δεν μπήκαν στον κόπο για να μας αλλάξουν ότι πιστεύουμε για το παρελθόν. Στόχος τους ήταν, κυρίως, ο αναγνώστης του μέλλοντος και η καθαρή θέση του επίτιμου. Ανθρώπινο, κατανοητό.

Read more...
 
Εθνική μπάσκετ Σεπτέμβριος 1979 – (Παρασκευή 11 Μαίου 2018) PDF Print E-mail

Χωρίς να έχει παρουσιάσει κάποια  διάκριση, αν εξαιρεθεί ένα χάλκινο μετάλλιο στο Ευρωμπάσκετ του ’49 στην Αίγυπτο(;), η Ελληνική Εθνική ομάδα μπάσκετ κάνει διαδοχικά το Φθινόπωρο του ’79, δυο άριστα τουρνουά, κερδίζοντας δυο χρυσά μετάλλια

Πρώτα στους 17ους Βαλκανικούς αγώνες που τελούνται στην Αθήνα μεταξύ 14 και 18 Σεπτεμβρίου και μόλις πέντε μέρες αργότερα, ταξιδεύει στο Σπλιτ και εξασφαλίζει άλλο ένα χρυσό στους Μεσογειακούς.

Στους εννέα συνολικά αγώνες που έδωσε, τέσσερις στους Βαλκανικούς και πέντε στους Μεσογειακούς σημείωσε ισάριθμες νίκες.

Στον πάγκο της Εθνικής καθόταν ο Αμερικανός Richard Dukeshire (αριστερά). Ήταν η δεύτερη, τελευταία και πιο πετυχημένη θητεία του στην ομάδα των ανδρών, καθώς είχε προηγηθεί άλλη μια το ’72. Κατεβάζει μια δωδεκάδα διαφορετική από το Πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα (Μέστρε, Ιούνιος ’79) αφήνοντας έξω τους Χάρη Παπαγεωργίου, Μιχάλη Γιανουζάκο, Στηβ Γιατζόγλου

Στην Αθήνα, η Εθνική είχε κερδίσει κατά σειρά, στις 14/9ου την Τουρκία (92 – 71 Κοκκολάκης 24), την επόμενη μέρα την Ρουμανία (71 – 64 Κορωναίος 19), στις 17/9ου την Βουλγαρία στο καλάθι (64 – 62 Γιαννάκης 21) και στις 18/9ου την Γιουγκοσλαβία (66 – 62 Κορωναίος 21)

Read more...
 
Σαράντα χρόνια από την θυσία του Α. Moro - (Τετάρτη 9 Μαίου 2018) PDF Print E-mail

Λίγο μετά το ξημέρωμα εκείνης της Τρίτης 9 Μαίου του 1978, ο Aldo Moro, συμπλήρωνε 55 μέρες ομηρείας στο μικρό διαμέρισμα του πρώτου ορόφου στο νούμερο 8, της οδού Μολντατσίνι στην Ιταλική πρωτεύουσα. Ακούει τις φωνές τριών μελών των Ερυθρών Ταξιαρχιών.

...αποτελεί την ενσάρκωση του πεσιμισμού της μεσημβρινής Ιταλίας, όπως έγραψε ο Leonardo Sciascia

Είναι οι Μάριο Μορέτι (Mario Moretti) Τζερμάνο Μάκαρι (Germano Maccari) Πρόσπερο Γκαλινάρι (Prospero Gallinari) που του εξηγούν ότι θα τον μεταφέρουν σε άλλο κρησφύγετο. Τον κατεβάζουν μέσα σε ψάθινο καλάθι στο υπόγειο γκαράζ, τον βάζουν στο πορτ μπαγκάζ ενός κόκκινου Renault 4L. Στην είσοδο του γκαράζ,  η Αννα Λάουρα Μπραγκέτι (Anna Laura Braghetti), ιδιοκτήτρια του διαμερίσματος όπου κρατείτο ο Χριστιανοδημοκράτης ηγέτης, κρατάει τσίλιες.

Read more...
 
Τα συγχώρια – (Δευτέρα 7 Μαίου 2018) PDF Print E-mail

- «Δεν βρίσκω τον λόγο»

Ήταν η απάντηση στο ερώτημα, αν θα γράψω κάτι για τον προσφάτως εκλιπόντα, εκδότη – καναλάρχη. Tο πρόβλημα δεν υπήρξε αυτός, ο γεννήτορας. Υπήρξαν οι μήτρες που κυοφόρησαν το σπέρμα του. Ήταν οι εκατοντάδες χιλιάδων αναγνώστες των εφημερίδων του και οι αντίστοιχοι που χάζευαν τα κανάλια του. Αυτοί ήταν το πρόβλημα, όπως επίσης και όσοι συντάχθηκαν καθ’ οιονδήποτε τρόπο και για οιονδήποτε λόγο.

Συνεπώς το πρόβλημα ήμαστε εμείς. Εμείς που αγοράζαμε τον τηλεοπτικό του χρόνο. Εμείς που πληρώναμε για να διαβάζουμε τα αναγνώσματά του. Εμείς που ακόμα και αν δεν διαβάζαμε τις εφημερίδες του ή αν δεν βλέπαμε την τιβί του, δεν κάναμε κάτι να σταματήσει, ή έστω να εμποδιστεί αυτή η εξαθλίωση. Εμείς ανοίξαμε τους δρόμους για αυτόν.

Read more...
 
Old man – (Σαββάτο 5 Μαίου 2018) PDF Print E-mail

Το 1970 ένας σκαραβαίος της VW στοιχίζει στην Ελλάδα 80.000 δρχ. Στις Η.Π.Α. ίδιο αυτοκίνητο κοστίζει 1.870 δολάρια και καθώς το δολάριο, ισοδυναμούσε με 30 δρχ., σημαίνει κάποιες 56.000 δρχ. Χρήματα όχι τόσο εύκολα να διατεθούν, για αγορά αυτοκινήτου, είτε στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, είτε κατά μείζονα λόγο, σε εκείνη την Ελλάδα.

Την ίδια εποχή, την άνοιξη του ’70, ο Καναδός μουσουργός Neil Young είναι 24 ετών και λίγων μηνών, αλλά έχει ήδη προλάβει να κάμει μια αξιοθαύμαστη καριέρα, ξεδιπλώνοντας το σπάνιο ταλέντο του ανάμεσα σε νότες και στίχους. Σε εκείνη την ηλικία λοιπόν, διαθέτει το ιδιαιτέρως αξιοσέβαστο ποσόν των τριακοσίων πενήντα χιλιάδων δολαρίων (350.000 $) και αγοράζει στην βόρεια Καλιφόρνια το ράντσο «Σπασμένο Βέλος».

Ο Neil Young αριστερά και ο Luis Avila στο ράντσο «σπασμένο βέλος»

Εκεί συναντά τον ηλικιωμένο επιστάτη της φάρμας, τον Louis Avila και την σύζυγό του Clara. Ο επιστάτης, τον οποίο χαρακτηρίζει ο Young ως gentleman, αναλαμβάνει να δείξει στον νέο ιδιοκτήτη το κτήμα και για αυτό το σκοπό επιβιβάζονται στο μπλε Jeep του. Κάποια στιγμή φτάνουν στο υψηλότερο σημείο του μεγάλου ράντσου, όπου δεσπόζει η λίμνη που τροφοδοτούσε με νερό τα βοσκοτόπια.

Σε εκείνο το απόμακρο σημείο, αγναντεύοντας το ράντσο, ο επιστάτης, ζώντας στη δική του εποχή, και μη δυνάμενος να αντιληφθεί πολλά πράγματα της Αμερικής του ’70, ρωτά γεμάτος απορία τον καλλιτέχνη:

Read more...
 
Μια βίζιτα – (Πέμπτη 3 Μαίου 2018) PDF Print E-mail

Μεσημέρι Παρασκευής. Η τελευταία του φετινού  Απρίλη. Ασυνήθιστα υψηλές για την εποχή θερμοκρασίες. Πύλη του Αδριανού. Το αδιαχώρητο. Μάζες Ασιατών, Ευρωπαίων, Αμερικανών τουριστών, αδειάζονται ως ανθρώπινο υλικό, από κλιματιζόμενα, ογκώδη λεωφορεία που δημιουργούν κυκλοφοριακό έμφραγμα στις εγγύς οδικές αρτηρίες της πρωτεύουσας.

Το υλικό, με βήμα γρήγορο, με το χρόνο να πιέζει, έτσι ώστε να προστεθεί όσο το δυνατόν περισσότερη τουριστική δόση, στο μικρότερο χρονικό διάστημα. Το προβλέπει άλλωστε και το κόστος που κατέβαλε, ο κάθε άμοιρος που κατέφθασε από την άλλη άκρη της γης,  της ομώνυμης βιομηχανίας όμηρος.

Ιδρωμένα κούτελα, χαμένα βλέμματα μέσα στο πρώιμο καλοκαίρι,  μα και χαρούμενα πρόσωπα με υψωμένα κινητά, για τις απαραίτητες σέλφυ, τα αποδεικτικά στοιχεία του: «πέρασα κι εγώ από εκεί», οδεύουν όλα μαζί, προς την Ακρόπολη των Αθηνών. Σακίδια στην πλάτη, γουλιές νερού, το εφήμερο κυνήγι μιας σκιάς και η προσμονή για ένα ακόμα κύμα από δροσερό αεράκι.

Read more...
 
Μέρα που ‘ναι – (Τρίτη 1η Μαΐου 2018) PDF Print E-mail

Μέρα που ‘ναι γιορτινή και επαναστατική, ή έστω με κάποιο επαναστατικό παρελθόν, δυο λόγια για την μεταμόρφωση που φύση σχεδιάζει με πιστότητα, ποιος ξέρει από πότε, πάνω σε αυτόν τον πλανήτη.


Στο βόρειο ημισφαίριο τουλάχιστον. Χιλιανοί και Αργεντίνοι, Αυστραλοί και Τασμανοί, Νοτιαφρικάνοι  Μαδαγασκάριοι, και λοιποί θα έχουν άλλες ιστορίες, ή μάλλον τις ίδιες ιστορίες, αλλά τους συμβαίνουν έξι μήνες αργότερα. Ή έξι μήνες νωρίτερα.

Read more...
 
More Articles...