moto stories

Δίτροχες ιστορίες, που αναδύονται από τον ελεύθερο κόσμο της μοτοσυκλέτας


 



…you ‘re sixteen… - (Πέμπτη 21 Σεπτεμβρίου 2017) PDF Print E-mail

Πρώτος ερμηνευτής ήταν ο Johnny Burnette το ’60, αλλά το ’73 ο Ringo το τραγούδησε πιο εύθυμα, πιο χρωματιστά και γνώρισε μεγαλύτερη επιτυχία. Ήταν ένα ελαφρύ, ερωτικό τραγουδάκι, που το ρεφρέν του μολογούσε ότι: «είσαι 16 (χρονών), είσαι πανέμορφη και είσαι δική μου».

Κάπως έτσι ήταν και η δική μας περίπτωση. Είναι 16 χρονών, είναι πανέμορφη, τώρα για το δική μου, ε, δεν είναι ακριβώς έτσι, πια. Συναντηθήκαμε για πρώτη φορά στις 20 του Σεπτέμβρη του 2001. Πάνω ‘κεί που άλλαζε ο κόσμος μετά το διαβόητο νάιν ιλέβεν (9/11).

Read more...
 
Ωρεφίλε… - (Δευτέρα 15 Μαίου 2017) PDF Print E-mail

- Ωρεφίλε, - ακούστηκε σαν μία λέξη, ακολούθησε παύση και μετά: -Χάρλεϋντάβιτσο-ε; πάλι μια λέξη που φάνηκε ωσάν ερώτηση κι' απάντηση μαζί. Αυτή ήταν η πρώτη διατυπωμένη αντίδραση, εκφρασμένη από εργαζόμενο σε σταθμό καυσίμων όταν σταμάτησα για ανεφοδιασμό.
- Ναι Χάρλεϋντάβιτσο, αλλά ας μην χαιρόμαστε, διότι δεν είναι δική μου. Απάντησα, αμήχανα, βγάζοντας ταυτόχρονα και το ασημένιο open face κράνος.

Στην θωριά λοιπόν τoυ επίσης ασημένιου τριχωτού της κάρας μου, που ολοένα και φλερτάρει με το πιο λευκό του Παρνασσού κατά Γενάρη μήνα, εξαπέλυσε τον δεύτερη ερωταπάντηση, συνοδευόμενη από πλατύ, ειλικρινές χαμόγελο:
- Αααα! κατάλαβα, του παιδιού σου! ε;

Δεν είχα πολλά να πω. Χαμογέλασα, μου έβαλε τη βενζίνη του, του έδωσα τα ευρώ μου, τέλος πρώτης πράξης.
Έτσι ξεκίνησε η μέρα της Harley, με την οποία βρισκόμαστε για τέταρτη συνεχή χρονιά στο πλαίσιο του world tour της Αμερικάνικης φίρμας. Φέτο(ς), λοιπόν, βρέθηκα πάνω σε μια «ταπεινή», για τα μέτρα του Milwaukee, street 750.

Μα είχε κάποιες πινελιές και την έκαναν πιο ενδιαφέρουσα. Εν αρχή, άλλο τιμόνι, ίσιο όμορφα αλήτικο, το προστατευτικό του ιμάντα κίνησης απουσίαζε, τα οπίσθια φωτιστικό στοιχεία - φλας ήταν καστομαρισμένα και γκραν φινάλε των αλλαγών, με το τελικό από την Vance & Hines.

Read more...
 
Στο πνεύμα του Soichiro - (Πέμπτη 15 Σεπτεμβρίου 2016) PDF Print E-mail

Αυτό που είχε στο μυαλό του ο ιδρυτής, από τότε που ξεκινούσε, φτωχός και άγνωστος, από το Χαμαμάτσου της Ιαπωνίας, όχι μόνον δεν έκλεισε τον κύκλο του από τότε που εγκατέλειψε τα εγκόσμια, αλλά γιγαντώθηκε. Το Type R και η CBR 1000 RR αποτελούν δυο, ακόμα, αποδείξεις.


Ο Ταντάο Μπάμπα (αριστερά στη φωτό) γεννήθηκε στη δίνη του δεύτερου Παγκοσμίου πολέμου. Τότε που συμπατριώτες του έχαναν κάθε πιθανότητα να κερδίσουν αυτό που ξεκίνησαν στο Περλ Χάρμπορ και οι πρώτοι καμικάζε έκαναν την εμφάνιση τους στην μάχη των Φιλιππίνων. Ένα χρόνο αργότερα, ήρθαν και τα χειρότερα. Η αυτοκρατορία παραδόθηκε άνευ όρων.

Το '62 ο  Μπάμπα τελειώνει ο Γυμνάσιο. Είναι δεκαοκτώ ετών και προσλαμβάνεται στην Honda, που τότε μετρά μόλις 14 χρόνια από την ίδρυσή της. Για δυο χρόνια ο Μπάμπα εργάστηκε στο μηχανουργείο κατασκευάζοντας μπλοκ και κυλινδροκεφαλές για τα CB 72 & 77.  Το '64 μεταπήδησε στο τμήμα έρευνας και εξέλιξης. Θα παράμενε εκεί, για τα επόμενα σαράντα χρόνια.

Στα τέλη της δεκαετίας του '80 συνειδητοποίησε ότι οι φερόμενες ως σπορ μοτοσυκλέτες ήταν μεν γρήγορες, αλλά ήταν βαριές, μεγάλες σε διαστάσεις και επιπροσθέτως δεν έστριβαν.

Σκέφτηκε λοιπόν να χρησιμοποιήσει τον μικρότερο σκελετό από μια 750 και να χτίσει πάνω της μια μεγαλύτερου κυβισμού, ισχυρότερη αλλά όχι βαρύτερη μοτοσυκλέτα. Χρειάστηκε να δώσει μάχη με τα εμπορικά, τα μαρκετινίστικα τμήματα, να τους πείσει για το επιτυχημένο του εγχειρήματος.

Read more...
 
Forty eight! – (Κυριακή 10 Απριλίου 2016) PDF Print E-mail

«Κινδυνεύει» να γίνει θεσμός. Χωρίς ασφαλώς την πονηρή πολιτκή χροιά που απέκτησε όλως προσφάτως η έννοια της λέξης. Για τρίτη συνεχή χρόνια είχα την ευκαιρία να οδηγήσω ένα νέο μοντέλο της Harley Davidson στο πλαίσιο του παγκόσμιου τουρ του Αμερικάνικου εργοστάσιου.

Άνοιξη, Απρίλης, θερμοκρασία ιδανική για βόλτα και να μια forty eight να την κοιτώ και να είμαι περίπου σίγουρος ότι, η V ψυχή της σμιλευμένη από σκληρό μέταλλο στο Milwaukee των Η.Π.Α. με αντίκριζε αρκετά δύσπιστα.

Για έναν, τουλάχιστον εμφανή λόγο. Με είδε να καταφθάνω με την CBR. Στο συνειδητό μοτοσυκλετιστικό σύμπαν τα σύνορα δεν είναι αδρά χαραγμένες πινελιές. Είναι ιδεολογίες. Κι αυτές οι ιδεολογίες συχνά δημιουργούν σοβαρές αντιθέσεις.
Ας το δούμε λίγο αυτό.

Read more...
 
Δίτροχο δοκίμιο – (Παρασκευή 11 Μαρτίου 2016) PDF Print E-mail

Σε αντίθεση με το αυτοκίνητο, η μοτοσυκλέτα απαιτεί ελάχιστα για να συγκινήσει το χειριστή της. Ακόμα και ένα μικρού κυβισμού ταπεινό δίκυκλο, μπορεί, να φανεί περισσότερο χρήσιμο, πιο βολικό μα πάνω απ' όλα, να προσφέρει περισσότερη χαρά από οποιοδήποτε τετράτροχο.

Ιούνιος του '12, νομός Ιωαννίνων. Με 990 Αdventure. Όπως μαρτυρά και ο κεραυνός που με μεγάλη τύχη εγκλώβησε η φωτογράφος στο καρέ, η καταιγίδα ενέσκυψε με ορμή αλλά ήταν σύντομη

 

Είναι το αίσθημα της ανεξαρτησίας που γεννά, η άμεση επαφή με τη φύση, η αίσθηση ότι τίποτα μα τίποτα δεν μπορεί να το εγκλωβίσει  και πως να μην συνυπολογίσουμε τον τομέα των επιδόσεων, όπου με ελάχιστο προϋπολογισμό αγοράζεις επιδόσεις σούπερ καρ.

Αγοράζεις επίσης εκλεκτότερη ποιότητα φόβου. Χωρίς ενάμιση τόνο λαμαρίνα γύρω σου να σε προστατεύει, μαζί με τόσους αερόσακους και τα ρέστα,  μαθαίνεις να επιβιώνεις. Μετράς και τη ζωή διαφορετικά. Από το πλήθος των ραμμάτων που έχει η επιδερμίδα σου,  από το πόσες φορές χρειάστηκε να ντύσεις κάποιο άκρο σου με γύψο, και δυστυχώς από το πλήθος των αγαπημένων σου που μόνον θα τους θυμάσαι  να χαμογελούν πιά, γιατί ο βαρκάρης τους πέρασε απέναντι.

Read more...
 
Για τις περιφανείς Αφρικάνες - (Τετάρτη 9 Μαρτίου 2016) PDF Print E-mail

«…αυτό που έχει απομένει από εκείνες τις περιφανείς Αφρικάνες, στις μέρες μας, είναι μια ακολουθία από αναμνήσεις, με το περιτύλιγμα του μοναδικού και την βεβαιότητα του ανεπανάληπτου. Καμιά από εκείνες τις συνθήκες δεν μπορεί να ξαναγεννηθεί, αφού τίποτα τα τότε δεδομένα δεν υπάρχει πια.»

Μερικές από τις πιο ήσυχες, όμορφες, ξεχωριστές στιγμές και διαδρομές, έχω πιστώσει στην Africa. Συνέζησα, με τρεις διαφορετικές, έως το ’95.

Η πρώτη, ήρθε εν χορδαία και οργάνοις την άνοιξη του ’92 ύστερα από τρία χρόνια συμβίωσης με Transalp.

Καμμιά από αυτές, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, δεν είχαν κυλήσει τους τροχούς τους στους δρόμους της πόλης. Είχαν έρθει, καθαρά σαν δίτροχα ψυχαγωγίας. Ως μέσα απόδρασης.

Για την καθημερινότητα της πόλης υπήρχε παπί που έπαιρνε όλο το φορτίο των δεκάδων χιλιομέτρων ανά μέρα, αγόγγυστα.

 

Ιούνιος του 92. Με την πρώτη στον Τυμφρηστό.

Read more...
 
Τα X(L)R της ζωής μου - Κυριακή 29 Νοεμβρίου 2015 PDF Print E-mail

Το πρώτο Χ από την Honda αντικατέστησε το πρώτο Χ από την Yamaha. Ένα ΧΤ 250 ήταν, που πολύ με ταλαιπώρησε. Το είχα αγοράσει μεταχειρισμένο σε άθλιο χάλι, κατά το κοινώς λεγόμενον «χρέπι». Δεν κατάφερα ποτέ να το συμμαζέψω. Όταν η αναλογία των χιλιομέτρων που διήνυα δίπλα του, σπρώχνοντας, και όχι πάνω του ρολάροντας έγινε ανυπόφορη, ενώ ταυτόχρονα οι συνεχείς και άνευ αποτελέσματος εκταμιεύσεις για επισκευές δεν τελεσφορούσαν, έφυγε έναντι πινακίου φακής. Αντικαταστάθηκε από ένα μεταχειρισμένο XLR 600. Έχουν περάσει σχεδόν 30 χρόνια από τότε.

Κι' από το λευκό ΧΤ, στο κόκκινο XLR άλλαξαν πολλά κι' άνοιξαν τόσοι νέοι δρόμοι. Το κακόμοιρο ΧΤ με άφηνε εν μέση οδώ, μέσα στην πόλη, οπότε που να βρω το θάρρος να πάω πιο μακρυά. Δεν είχε να κάνει με την συμπαθή τάξη των δικύκλων με σήμα το διαπασών, αλλά  με το συγκεκριμένο δίτροχο. Απόδειξη ότι μετά από 5 χρόνια ξαναβρέθηκα με ΧΤ και μάλιστα μεταχειρισμένο, μπλε 600, και περάσαμε καλά. Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία.

Read more...
 
Μία άλλη ή άλλη μιά παραμονή Πρωτομαγιάς; - Κυριακή 3 Μαίου 2015 PDF Print E-mail

Παραμονή πρωτομαγιάς 1976. Λευκό Saab μεταχείρω από το κατάστημα. Στις μπροστινές θέσεις, γονείς, πίσω εγώ. Νύχτα, εθνική οδός Αθηνών – Κορίνθου, όπως ήταν τότε. Δυο στενές λωρίδες κυκλοφορίας, χωρίς ενδιάμεσο στηθαίο και φώτα, δίχως ανισόπεδες κλπ. Ελλάδα, δρόμοι άλλης εποχής. Ελάχιστη κίνηση. Έχουν ανοίξει οι ουρανοί. Λίγο πριν την διασταύρωση των Μεγάρων φτάνουμε και περνάμε ένα δίτροχο. Κόκκινο CB 200 δικάβαλο. Ζευγάρι, αν έπρεπε να κρίνω από τις διαστάσεις των σωμάτων. Αμφότεροι κράνη full face και κίτρινες νιτσεράδες. Αγέρωχοι μές τη βροχερή νύχτα.

Θυμήθηκα, τότε, μια διαφήμιση εκείνης της εποχής στον αμερικάνικο ειδικό Τύπο (Cycle). Ένα ζευγάρι υπό βροχή πάνω σε μια Kawa με κείμενο, που ανάμεσα σε άλλα μας πληροφορούσε ότι οι τιμές ξεκινούν από 299 δολάρια και τίτλο: Lets the good times roll.


Οι σχέσεις μου με τα δίκυκλα, εκείνη την εποχή ήταν περίεργη. Είχα μηχανάκι, το μαρτυρικό TL 125 (περισσότερα εδώ: H νοσταλγική ιστορία του ΤL ), αλλά αυτό και εγώ, βρισκόμασταν αποκλειστικώς στα βουνά. Κάποιες απόπειρες να μετακινούμαι σε καθημερινή βάση με αυτό, ή με κάποιο άλλο δίτροχο, είχαν προσκρούσει στην αμετακίνητη πατρική αντίθεση. Λίγο αργότερα, εκάμφθη οριστικώς. Εκείνος, έκτοτε ανησυχούσε και εγώ από τότε, διτρόχως, ευτυχούσα.

Η εικόνα του ζευγαριού, καθώς το περάσαμε εκείνο το βροχερό βράδυ έμεινε ανεξίτηλη στη μνήμη μου σαν ένας σωστός αλλά ταυτόχρονα και σκληροπυρηνικός τρόπος αντιμετώπισης των δικύκλων. Τι ωραίοι! Σκέφτηκα.

Η επόμενη μέρα ξημέρωσε, σύννεφα πουθενά, ένας λαμπερός ουρανός, μια γαληνεμένη θάλασσα. Οι πιο τολμηροί κολύμπησαν. Βέβαια, για να θυμόμαστε και τα γεγονότα, δεν ξημέρωσε για όλους. Ο Αλέκος Παναγούλης π.χ. δεν αντίκρισε ποτέ εκείνο το λυκαυγές. Ίσως, να μάθουμε μετά από κάποια χρόνια τι ακριβώς συνέβη, όπως ακριβώς συμβαίνει για πολλά άλλα θέματα που παραμένουν επιμελώς σκοτεινά.

Τα θυμόμουν όλα τούτα, τη φετινή παραμονή Πρωτομαγιάς. Βρισκόμουν πάνω σε μια Harley Street 750. Ήταν η δεύτερη φορά στη ζωή μου που οδηγούσα Αμερικάνικη μοτοσυκλέτα. (Για την πρώτη εδώ: Τι δίτροχη εβδομάδα!). Επιστρέφαμε, λοιπόν, από μια βόλτα 500 σχεδόν, χιλιομέτρων. Είχα ήδη βραχεί και στεγνώσει μια φορά εκείνο το απόγευμα, χωρίς μάλιστα να μας πετύχει η βροχή, αλλά είχαν μουσκέψει τα κάτω άκρα, από τους πλημμυρισμένους δρόμους, που άφησε η νεροποντή στο διάβα της .

Read more...
 
Ηλεκτρικοί αποσπερίτες - Πέμπτη 12 Φεβρουαρίου 2015 PDF Print E-mail

Ως άνθρωπος κάποιας ηλικίας θα έπρεπε να ανησυχώ για τις αλλαγές που συμβαίνουν γύρω μου. Τυχαίνει όμως κάτι ανησυχητικότερο. Αρκετές από αυτές δεν με ενοχλούν και μερικές μου αρέσουν.

Ένα κλασσικό παράδειγμα που δικαιολογεί απολύτως την εισαγωγή, είναι ο τρόπος που αντιμετώπισα το i3. Έχοντας μια τάση για απόρριψη, σαν τους κατήδες που έχουν καταδικάσει πριν δικάσουν, ήμουν εξαιρετικά επιφυλακτικός. Μετά από τρεις συνεδρίες και κάποιες χιλιάδες χιλιομέτρων όμως που κατέληξα;  «…και γιατί να το κρύψωμεν άλλωστε; Με αποπλάνησε. Αναπάντεχο, απρόσμενο αλλά αληθινό. Να λοιπόν μια ιστορία με ενδιαφέρον παρόν και άδηλο μέλλον…» σημείωνα τα Χριστούγεννα του '13.

Και ήρθε ο Γενάρης του '15, βαρύς κλιματολογικά, κρύος, με ανέμους θυελλώδεις,   αληθινά προεκλογικός. Οσονούπω θα δούμε και πόσο δυσοίωνος.  
Τέλος πάντων, μετά το πρώτο αυτοκίνητο καθαρά ηλεκτρικό μου δόθηκε η ευκαιρία, μέσα στο Γενάρη, να οδηγήσω και ένα δίτροχο καθαρά ηλεκτρικό. Η λέξη καθαρά σημαίνει ότι όπως και το i3, έτσι και το ΚΤΜ Freeride Ε είναι μόνον ηλεκτρικό.
Έχουμε λοιπόν το πρώτο δίτροχο ηλεκτρικό off road. Κι ας προχωρήσουμε με ορισμούς.

Τι σημαίνει off road;

Δηλαδή τι σου έρχεται στο μυαλό όταν ακούς τις δυο αυτές λέξεις;
Ας δώσω το δικό μου ορισμό. Στις πρώτες δροσιές του Φθινοπώρου, τότε που μοσχοβόλαγε το χώμα από τα πρωτοβρόχια, off road σήμαινε η μυρουδιά της σκαμμένης γης καθώς αναμειγνυόταν με τη διχρονίλα που ανέδυε η εξάτμιση.
Παρενθετικά έρχεται και το πατημένο θυμάρι, επεμβαίνει ο στριγκός ήχος από το μοτέρ και τα μικρά σύννεφα γαλάζιου καπνού που σου αρέσει να μυρίζεις, ειδικά αν το λάδι είναι καλής ποιότητας.

Read more...
 
Δίτροχα (χωμάτινα) μονοπάτια – Δευτέρα 6 Οκτωβρίου 2014 PDF Print E-mail

Ήταν από αυτές τις μέρες, που έχεις την πολυτέλεια να ξεφύγεις από τον κλοιό της καθημερινότητας. Όχι για όλη τη διάρκεια τους, αλλά ξεκλέβοντας δυο τετράωρα σε δυο διαδοχικά πρωινά, διεκδικείς ένα είδος πληρότητας, μια ενδιαφέρουσα κόπωση και έναν καλύτερο ύπνο το βράδυ.


...στους Αγ. Ασώματους

Τόσο πέρσι, όσο και φέτος δεν καταφέραμε να επαναλάβουμε την ιδιαίτερη επίσκεψη στη βορειοδυτική Ελλάδα που είχαμε πραγματοποιήσει το '12 (περισσότερα επί τούτου, εδώ: Δίτροχοι στο Γράμμο). Έτσι, τα σχέδια για Ανατολές στο Σμόλικα, για Δύσεις στις Δρακόλιμνες περίσσεψαν και αναγκαστικά μετακινήθηκαν για όταν θα δημιουργηθούν ευνοϊκότερες συνθήκες. Προφανώς δεν ήταν ευχάριστο αλλά μας γεμίζει προσμονή για μια ακόμα πληρέστερη, πλουσιότερη σε συναίσθημα, μελλοντική απόδραση.

Θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί, πως ήταν άλλη μια ένδειξη μιας άχαρης και για πολλούς άδικης εποχής. Από την μεριά μου τουλάχιστον έτσι το αντιμετωπίζω. Κι εδώ όμως, υπάρχει το αντίδοτο.

Read more...