auto stories

Κάποιες φορές είναι προσωπικές, ιστορίες. Κάποιες άλλες είναι κάτι οικουμενικότερο, γνωστότερο.
Στην πλοκή όμως υπάρχει πάντα ένα τετράτροχο ή και περισσότερα.
Ο ρόλος τους δεν είναι ούτε αμελητέος, ούτε άψυχος.
Λειτουργεί σαν δομικό στοιχείο, συμμετέχοντας και όχι διακοσμώντας, γεννώντας συναισθήματα, παρέχοντας ερείσματα.

 



Η Chevy ΙΙ και η παρουσία της στην Ελλάδα - (Πέμπτη 17 Μαίου 2018) PDF Print E-mail

Η Chevrolet Chevy II / Nova παρήχθη σε πέντε γενιές. Κατ’ αρχάς από το 1962 έως το 1979 και ακολούθως από το 1985 έως το 1988. Ο σχεδιαστής του αμερικάνικου εργοστασίου, Clare MacKichan (αριστερά), μας θυμίζει τον τρόπο που δημιουργήθηκε: «Δεν υπήρχε χρόνος για πειραματισμό ή περιπέτειες με νέες ιδέες τόσο από τους μηχανικούς όσο και από εμάς στο σχεδιαστικό τμήμα. Νομίζω ότι ήταν το ταχύτερο πρόγραμμα που κάναμε ποτέ. Εργαζόμασταν νύχτα και μέρα».

Χρειάστηκαν μόλις 18 μήνες από τη στιγμή που οι σχεδιαστές πήραν το πράσινο φως, μέχρι την ώρα που η πρώτη Chevy ΙΙ κύλησε τους τροχούς της από τις γραμμές παραγωγής. Σε αντίθεση με το Corvair, η Chevy II του 1962, σκόπιμα δεν προοριζόταν να είναι επαναστατικό όχημα σε εφαρμογές ή μορφή. Αποστολή ήταν, να δώσει στους αγοραστές της Chevrolet ένα απλό, βασικό συμπαγές αυτοκίνητο.

Υπήρξε πολλή συζήτηση για το πως ακριβώς θα ονομαστεί εκείνο το νέο μοντέλο, και η απόφαση να δοθεί το "Chevy II" ήρθε με καθυστέρηση. Το 1969 το όνομα Nova θα αντικαθιστούσε  το Chevy II. Πιθανότατα κανείς δεν συνειδητοποίησε, πως No va στα Ισπανικά σημαίνει «Δεν πάει».

Το 1966 ήρθε η δεύτερη γενιά, και σε αυτό το σημείο η πορεία του μοντέλου τέμνεται με την ελληνική πραγματικότητα. Γίνεται κατανοητό, πως ακόμα και η μικρή V6 Chevy II των 3,12 λίτρων ήταν απλησίαστη στην Ελλάδα των μέσων της δεκαετίας του ’60.  Πόσω μάλλον η μεγάλη V8 των 5,3 λίτρων.

Υπήρξε όμως ένας όπου όχι μόνον άντεχε να την αποκτήσει αλλά και να συμμετάσχει με αυτήν στα Ελληνικά πρωταθλήματα. Ήταν ο αντιπρόσωπος της GM και της Opel στην Ελλάδα, ο Τζώνυς Πεσμαζόγλου και η σύντομη ιστορία με το συγκεκριμένο όχημα έχει κάπως έτσι:

Read more...
 
Μικρό προσωπικό σημείωμα – (Δευτέρα 30 Απριλίου 2018) PDF Print E-mail

Δέχτηκα κάποια τηλέφωνα με περιεχόμενο του τύπου: «Καλά ρε, δεν ντρέπεσαι λιγάκι; Μαθαίνω από τρίτους, ότι αύριο κάνεις μια παρουσίαση στην ΦΙΛ.Π.Α. για τον Γιώργο Μοσχού και δε λες κουβέντα;»

Έτσι ήταν. Για λόγους όχι και τόσο ανερμήνευτους δεν μπήκα στην διαδικασία της ενημέρωσης – πρόσκλησης. Πρώτον, διότι εκείνοι που τρέχουν την ΦΙΛ.Π.Α. ξέρουν πολύ καλύτερα τον τρόπο και τον μηχανισμό, δεύτερον μου ήταν κάπως αμήχανο να καλώ γνωστούς και γνωστότερους.

Ελέγχομαι όμως, γιατί δεν βρήκα το απαιτούμενο θάρρος να επικοινωνήσω με την Δέσποινα και να της το πω. Δεν ήμουν καθόλου βέβαιος αν ήθελε να περάσει από την συγκεκριμένη συναισθηματική ατραπό, ανάμεσα σε ανθρώπους, πολλούς από τους οποίους δεν γνώριζε. Ίσως, να ήταν λάθος εκτίμηση. Δύσκολο να ξέρεις.

Read more...
 
Τα Austin Healy στην Ελλάδα – (Δευτέρα 16 Απριλίου 2018) PDF Print E-mail

Μια σειρά από δεκατέσσερις εικόνες των Austin Healy που συμμετείχαν σε Ελληνικούς αγώνες από το 1957 έως το 1962.


 

Βρετανικά πληρώματα που ήρθαν στην Ελλάδα για να προσπαθήσουν να διακριθούν στο Δ.Ρ.Α., αλλά και Έλληνες οδηγοί που βρέθηκαν μέσα στο βρετανικό όχημα, στοχεύοντας στο καλύτερο

Read more...
 
Carrera – (Τρίτη 10 Απριλίου 2018) PDF Print E-mail

Στα μέσα της δεκαετίας του ’60, ο  χώρος  που σήμερα περιγράφουμε ως «αγορά αυτοκινήτου» ήταν ένα ολάκερα διαφορετικό μέγεθος. Είχε  μια μορφή πιο δυσκίνητη, ελάχιστα καταναλωτική και σαφώς πιο συμμαζεμένη.


Ένα μικρό τμήμα του, ήταν ο τομέας των αξέσουαρ. Τα αυτοκίνητα, τότε, που ούτως ή άλλως ήταν πολύ πιο φτωχά σε εξοπλισμό, εισάγονταν στην πιο απλή, στην πιο οικονομική τους έκδοση. Έτσι αν ο αγοραστής ήθελε κάτι επιπλέον, θα έπρεπε να το προμηθευτεί από τα αντίστοιχα καταστήματα.

Τα οποία ούτε πολλά ήταν, ούτε  πληθώρα εμπορευμάτων είχαν. Τα περισσότερα από αυτά, βρίσκονταν συγκεντρωμένα στην οδό Βερανζέρου, χωρίς να διεκδικούν ποιοτικές δάφνες ή πρωτοποριακές ιδέες για τα εκθέματά τους.

Read more...
 
…σαν ψέμα – (Δευτέρα 2 Απριλίου 2018) PDF Print E-mail

Το πρώτο αγώνισμα του Α' Πανελλήνιου Πρωταθλήματος Αυτοκινήτου ήταν προγραμματισμένο για την Κυριακή 18 Μαρτίου του ’56. Ήταν μια «δεξιοτεχνία μεγάλης αναπτύξεως»  την διοργάνωση της οποίας είχε αναλάβει η Ε.Λ.Π.Α. Θα τελείτο  στο στρατιωτικό αεροδρόμιο της Δεκέλειας.  Μα το πρώτο, εκείνο πρωτάθλημα, ξεκίνησε με αναποδιές.

Οι καιρικές συνθήκες ήταν τόσο άσχημες ώστε υπήρξαν ανυπέρβλητο εμπόδιο για την τέλεση του αγώνα. Η διοργάνωση μετατέθηκε για δύο εβδομάδες αργότερα την Κυριακή 1η Απριλίου. Κι έτσι, σαν ψέμα, ξεκίνησε αυτό το πρώτο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα.

H traction avant τερματίζει την άτυπη συνάντηση της 18ης Μαρτίου.

Μολοντούτο την 18η Μαρτίου έγινε ένα άτυπο αγώνισμα. Ιδού και οι λεπτομέρειες για εκείνες τις δυο Κυριακές, της μακρινής άνοιξης του ’56.

Read more...
 
Φθινοπωρινό, δεξιοτεχνία & άλλα (Β' μέρος) – (Τετάρτη 7 Μαρτίου 2018) PDF Print E-mail

Δεύτερο μέρος από τις Φθινοπωρινές ιστορίες δεξιοτεχνίας στην Μαγνησία.

Στο πέρασμα, από τα μέσα της δεκαετίας του '60 στην δεκαετία του '70, παραμόνευαν πολλές και μεγάλες αλλαγές. Λίγες από αυτές φαίνονται κι εδώ, στην παραλία του Βόλου.

Read more...
 
Φθινοπωρινό, δεξιοτεχνία & άλλα (Α' μέρος) – (Δευτέρα 5 Μαρτίου 2018) PDF Print E-mail

Από την θεσμοθέτηση των Ελληνικών αγώνων αυτοκινήτου, το ’56, το «Φθινοπωρινό» αποτέλεσε το δεύτερο σημαντικότερο ράλυ. Μετά το «Ακρόπολις», ήταν το απαιτητικότερο για τουλάχιστον μια δεκαπενταετία.

Επειδή, όπως μαρτυρά και η ονομασία του γινόταν το Φθινόπωρο και μάλιστα το πιο βροχερό μήνα του χρόνου, τον Νοέμβριο, συχνά οι συνθήκες ήταν σκληρότερες του Δ.Ρ.Α. Από την δεκαετία του ’50, τόσο το τρίτο ('57) όσο και το πέμπτο ('59), τερμάτιζαν στον Βόλο. Πόλη γνωστή για τους συμμετέχοντες, καθώς από εκεί περνούσε και το «Ακρόπολις».

Στην παραλία του Βόλου μετά τον τερματισμό,  διεξαγόταν δεξιοτεχνία όπως σχεδόν σε κάθε ράλυ, μέχρι το τέλος της δεκαετίας του ’60. Ήταν κάτι το απαραίτητο, πρώτον διότι έλυνε τα χέρια των διοργανωτών σε περίπτωση ισοβαθμίας. Δεύτερον, διότι σε εποχές όπου την εξέλιξη του αγώνα παρακολουθούσαν μόνον οι κάτοικοι των περιοχών όπου περνούσε η διαδρομή, η δεξιοτεχνία αποζημίωνε το ευρύτερο κοινό καθώς γινόταν σε αστικό χώρο.

Κάθε Νοέμβρη λοιπόν, η παραλία του Βόλου γέμιζε από πλήθη κόσμου που ερχόταν να θαυμάσει από κοντά τα αγωνιστικά αυτοκίνητα και της δεξιότητες των χειριστών τους.  Σε εκείνη την τελευταία δοκιμασία του αγώνα, μπορούσαν να συμμετάσχουν και όσοι είχαν εγκαταλείψει αλλά και λίγοι τοπικοί οδηγού που δεν είχαν αγωνισθεί στο ράλυ.

Μια σειρά από εικόνες από το αρχείο των Φ Φ/Γ.Κ. και ρεπορτάζ από το '60 έως το '68 δίνει το κλίμα, εκείνης της περιόδου. Σήμερα. το πρώτο μέρος, από το '60 έως το '64.

Read more...
 
Τα MGA στην Ελλάδα του '50 - (Δευτέρα 26 Φεβρουαρίου 2018) PDF Print E-mail

Το MGA μπήκε στην παραγωγή, στο νεφοσκεπές Abington,  το ’55, αντικαθιστώντας το προπολεμικό MG TF. Ο κόσμος το πρωτογνώρισε στην έκθεση της Φρανκφούρτης τον Σεπτέμβριο, εκείνης της χρονιάς, ενώ αντικαταστάθηκε από το MGB, τον Ιούλιο του ’62.

Σε αυτά τα επτά χρόνια, μόλις το 5,7% (5.869 μονάδες) από το σύνολο της παραγωγής (101.081) διατέθηκαν στην Βρετανική αγορά. Όλα τα υπόλοιπα εξήχθησαν. Είναι το μοντέλο, με το πιο χαμηλό ποσοστό  πωλήσεων στην ημεδαπή αγορά. Η συντακτική ομάδα του περιοδικού The Motor δοκίμασε το 1959, ένα 1600άρι στο οποίο μετρήθηκε η τελική ταχύτητα (154.7 km/h), η επιτάχυνση (0–100 km/h από στάση 13΄΄:3), η κατανάλωση (9.5 L/100 km).

Εκείνο το μοντέλο στοίχιζε τότε 940 λίρες, συμπεριλαμβανομένων και των φόρων που ήταν  277. Στις μέρες μας για ένα αντίστοιχο, σε άψογη κατάσταση ζητούνται και περισσότερες από 40.000, ενώ η τιμή σχεδόν πέφτει στην μέση, αν το αυτοκίνητο είναι σε μια απλώς καλή κατάσταση.

Αγωνιστικά, τα MGΑ, δεν έλαμψαν σε υψηλό επίπεδο, αλλά συμμετείχαν, κέρδισαν την κατηγορία τους, γνώρισαν  διακρίσεις σε εθνικό επίπεδο. Το ’55 στις 24 ώρες του Le Mans σε επίσημη συμμετοχή του εργοστασίου, οι Ken Miles - John Lockett, έφεραν ένα πρωτότυπο ΜG EX182, στην 12η θέση της γενικής κατάταξης και πέμπτο στην πολύ ανταγωνιστική του κλάση.  Ήταν μια αξιοπρεπέστατη επίδοση σε ένα αγώνα με πολύ μεγάλο βαθμό δυσκολίας.

Στην πατρίδα μας, είχαν σημαντική παρουσία, λαμβανομένων υπ’ όψιν των συνθηκών, συμμετείχαν σε πλειάδα αγώνων, από την θεσμοθέτηση του Πανελλήνιου τίτλου το ’56, και για τα επόμενα επτά έτη.

Μια σειρά από εικόνες, μας θυμίζει την εποχή και ανθρώπους της.

Read more...
 
Κάλυμμα – (Τρίτη 20 Φεβρουαρίου 2018) PDF Print E-mail

Ελλάδα 1957. Οι εκτελέσεις έχουν σταματήσει. O τόπος ψάχνει απεγνωσμένα για μια κανονικότητα, που δυσκολεύεται όμως να βρει καθώς η καθημερινότητα αλλά και το μέλλον δεν ορίζονται, ούτε από το πνεύμα συμφιλίωσης, ούτε από την λογική. Ο Εμφύλιος  είναι παρελθόν. Η σύγκρουση ακόμα παρούσα, όπως και η εξουσία του πιστοποιητικού κοινωνικών φρονημάτων.

Στο ευρύτερο πλαίσιο, υπάρχουν ελάχιστες εκδηλώσεις που επιχειρούν να βγάλουν το τόπο από την απομόνωση και το πρόσφατο βίαιο παρελθόν του. Μια από αυτές είναι και το Δ.Ρ.Α. ή το ράλεϋ της Ακροπόλεως όπως συχνά αναγράφεται στα φύλλα της εποχής. Η πιο ξεχωριστή στιγμή του, με ένα βαρύ ιστορικό στίγμα είναι η απονομή, η οποία διεξάγεται στο λόφο του Φιλοπάππου, όπου στο φόντο ξεχωρίζει το πιο εκλεκτό μνημείο του δυτικού πολιτισμού. Η Ακρόπολις των Αθηνών.

Μια από τις πιο χαρακτηριστικές εικόνες από το αρχείο των  Φ. Φ./Γ.Κ. είναι εκείνη που αποτυπώνει το τραπέζι με τα τρόπαια σε ένα ηλιόλουστο πρωινό. Με φόντο τις κληρονομιές από τα λευκά μάρμαρα του Πεντελικού το οποίο διακρίνεται ελαφρά στο βάθος, μας θυμίζουν πάντα την κορύφωση του χρυσού αιώνα και της Αθηναϊκής Δημοκρατίας.


Μάιο του '57 λοιπόν, τελείται η απονομή του Ε' Δ.Ρ.Α. κι ανάμεσα από το τραπέζι και τα έπαθλα, έχει στρωθεί ένα κάλυμμα. Ατυχώς δεν έχουν διασωθεί έγχρωμες εικόνες, ώστε να καταλάβουμε τις αποχρώσεις του. Δεμένο περιμετρικά κάτω από τις κόγχες του τραπεζιού ώστε να μην κινδυνεύσει από κάποιο αιφνίδιο άνεμο.

Περιουσιακό, ίσως, κομμάτι της Λέσχης, ή αντικείμενο κάποιου στελέχους της, που πρόθυμα το προσέφερε για την εκδήλωση. Η Λέσχη μετράει κάποια 34 χρόνια ζωής, αλλά σε εκείνη την  πρώτη  μετεμφυλιακή περίοδο κάνει τα πρώτα διστακτικά μεταπολεμικά της βήματα. Είναι ένα συντηρητικό σωματείο και βρίσκεται  σε αγαστή συνεργασία με την πολιτική εξουσία. Oι αγώνες της, τελούνται «υπό την αιγίδα της Α.Μ. του Βασιλέως».

Ταυτόχρονα, διαμόρφωνε αποκλειστικά το αγωνιστικό προφίλ του τόπου, σε μια εποχή όπου όλα είναι συμμαζεμένα και οι συμπεριφορές με μια συστολή. Η παρουσία του καλύμματος έρχεται να υπογραμμίσει όλα τα ανωτέρω. Ας την παρακολουθήσουμε.

Read more...
 
Τα κορίτσια και τα μηνύματα του 24ου Δ.Ρ.Α. - (Δευτέρα 29 Ιανουαρίου 2018) PDF Print E-mail

Πρωί Σαββάτου 28 Μαίου 1977. Αθήνα, στην διασταύρωση των οδών Αγ. Άννας & Ορφέως, στο Βοτανικό, στις εγκαταστάσεις Ηλιόπουλου, αντιπρόσωπου τότε, μεταξύ άλλων, των  Σοβιετικών Lada, τελείται ο τεχνικός έλεγχος των αυτοκινήτων που έλαβαν μέρος στο 24ο Δ.Ρ.Α.

Ένα από τα 167 πληρώματα που δήλωσαν συμμετοχή ήταν το Kadett ομάδας δύο του γυναικείου πληρώματος που συγκροτούσαν η οδηγός Heidi Hetzer και η συνοδηγός Helga Bauer. Ασφαλώς και δεν ήταν οι πρώτες. Ο δρόμος για τα αμιγώς γυναικεία πληρώματα είχε ανοίξει από την δεκαετία του '50. Η Hetzer είναι παρά ένα μήνα 40 ετών, γεννημένη Βερολινέζα, και ποιος ξέρει που ήταν στα οκτώ της, τον μακρινό Απρίλιο του ’45,  όταν πάνω από Reichstag υψωνόταν το σφυροδρέπανο στο κόκκινο φόντο.


Εκείνο το Σαββάτο πάντως στην Ελληνική πρωτεύουσα, την πόρτα του γερμανικού κουπέ, διακρίνεται ένα αυτοκόλλητο που αναφέρει: «Ganz Berlin ist eine Wolke», όπερ μεθερμηνευόμενον εις την Ελληνικήν: «Όλο το Βερολίνο είναι ένα σύννεφο», μήνυμα που μας οδηγεί σε μια ποιητική προσέγγιση ενοποίησης, παίζοντας με τις λέξεις Wolke (σύννεφο) Volk (λαός) και οπωσδήποτε αρκετά μακριά από το διαβόητο «Ein Volk, Ein Reich, Ein Führer», (ένας λαός, ένα έθνος, ένας ηγέτης) του Αδόλφου, που κόστισε, μαζί με άλλα, κάποια 50τόσα εκατομμύρια νεκρούς.

Read more...
 
More Articles...
<< Start < Prev 1 2 Next > End >>

Page 1 of 2