Θέατρο


γιά την Τέχνη

που γεννήθηκε

σε αυτόν τόπο,

με αυτήν την γλώσσα.



γκρίζο στο γαλανό – (Τετάρτη 14 Φεβρουαρίου 2018) PDF Print E-mail

Μονόπρακτο, κάτω από γκρίζο ουρανό.

Κυριακή. Ο χειμώνας μετρά καμιά 20αρία μέρες για να σβήσει, αλλά κάτω από τα σύννεφά του, δεν δείχνει πρόθυμος να αποχωρήσει.  Στα παράλια της ανατολικής πλευράς της Εύβοιας, τα πελαγίσια, βουβά κύματα παράγουν εκείνο τον υπόκωφο, βαρύ ήχο καθώς σκάνε στα βράχια.  Μελαγχολικό τοπίο. Η άμμος είναι περισσότερο γκρίζα παρά ξανθή. Η μικρή παρέα, βηματίζει για λίγο πάνω της.


Το μόνο που επιχειρεί να δώσει μια νότα αισιοδοξίας, είναι η γαλανή απόχρωση της θάλασσας στα τελευταία μέτρα πριν συναντήσει την παραλία και κάτι φευγαλέες ακτίνες του ήλιου που ξεφεύγουν για λίγο από τον κλοιό των νεφών, προσφέροντας κάτι σαν αισιοδοξία.

Μισή ώρα αργότερα και 14 χιλιόμετρα μακρύτερα, τα μονοψήφια νούμερα της θερμοκρασίας κάνουν  το ημιορεινό χωρίο,  ακόμα πιο γκρίζο. Τα δυο ζευγάρια, στριμώχνονται δίπλα στο τζάκι του καταστήματος που η επιγραφή του αναγράφει «ταβέρνα – κρεοπωλείο».

Read more...
 
Γίνεται ο Κινέζος, Τούρκος; - (Κυριακή 21 Ιανουαρίου 2018) PDF Print E-mail

Θεατρικό μονόπρακτο, βγαλμένο από τα σπλάχνα των Μνημονίων στην Ελλάδα του 21ου αιώνα. Σκηνικό: Χειμώνας, Γενάρης μήνας. Το εορταστικό πνεύμα απομακρύνθηκε, τα στολίδια μαζεύτηκαν, η πόλη αποκτά, στο βαθμό που το μπορεί, μια κανονικότητα.

Κέντρο. Απόγευμα. Πλούσιο πλάγιο χειμερινό φως σε χρυσές αποχρώσεις  κάτω από καταγάλανο ουρανό. Κίνηση λίγη. Δρόμος στενός, κάθετος στη μεγάλη λεωφόρο. Κτίριο παλιό, κάπως ατημέλητο, για κάποιους λιγότερο ενοχλητικό από το επιτηδευμένο μοντέρνο στυλ που επιδιώκει να επιδεικνύει το μέτρο της επιτυχίας.

Στον πρώτο όροφο, μεσιτικό γραφείο. Στα ενδότερα, αίθουσα μικρή, τραπέζι γυάλινο οβάλ, μια παραφωνία μέσα στο παλιό οίκημα. Ακριβώς απέναντι πολύ κοντά, μπαλκονάκι άλλου παλιού κτιρίου, όπου κοστουμάτοι βγαίνουν βιαστικά για ένα τσιγάρο. Ταυτόχρονα κοιτούν το κινητό τους, στέλνουν κάποιο μήνυμα, κάνουν ένα αγχωμένο τηλεφώνημα και μόλις ολοκληρώνεται η συνδυασμένη σπονδή στον καπνό και στην κινητή τηλεφωνία, μπαίνουν μέσα.

Read more...
 
θες δε θες - (Κυριακή 24 Δεκεμβρίου 2017) PDF Print E-mail

Μονόπρακτο, πάνω σε μια συνομιλία που ξεκίνησε και ολοκληρώθηκε, ένεκα οι μέρες, με ευχές. Οι συνομιλητές είναι γνωστοί για ένα τέταρτο του αιώνα. Με πορείες όμως σπάνια τεμνόμενες. Ήταν, είναι η ίδια η ζωή, που όπως τους έφερνε κοντά με τον ίδιο τρόπο τους απομάκρυνε. Σε τοπικό επίπεδο τουλάχιστον.

Ο ηλικιακά μεγαλύτερος ρίζωσε στον τόπο. Ο μικρότερος, πιο ανήσυχο πνεύμα έζησε και ζει, εργάστηκε και εργάζεται για μεγάλα χρονικά διαστήματα στο εξωτερικό. Την εποχή των ηλεκτρονικών μηνυμάτων, της ψηφιακής εικόνας, και της επικοινωνιακής αμεσότητας, οι αποστάσεις έχουν συρρικνωθεί. Έτσι, παρά το γεγονός ότι τους χωρίζουν δυο θάλασσες, οι λέξεις φτάνουν στους παραλήπτες άμεσα.

Ο ένας είναι, ας πούμε, Ποιητής, ο άλλος, ας πούμε Σιδεράς. Ας πούμε επίσης, ότι καμιά φορά αλλάζουν και ρόλους. Επιτυχημένα μάλιστα. Η σκηνή χωρίζεται στα δυο από βαριά, σκούρα κουρτίνα.

Στα αριστερά, τραπέζι κάποιου café όπου κάθεται ο Σιδεράς, στραμμένος προς την κουρτίνα, Το smartphone φωτίζει με το ψυχρό του φως το πρόσωπο. Στο φόντο Αμερικάνικη μεγαλούπολη, καταμεσήμερο με νεφελώδη ουρανό. Στη μουσική υπόκρουση, νότες από κάτι πολύ δυτικό, όταν διαβάζει αυτά που γράφει προς αποστολή.


Στα δεξιά, γραφείο σε σπίτι κι από το ανοικτό παράθυρο διακρίνεται ο λόφος του Λυκαβητού την ώρα που ο ήλιος  οδεύει προς τη δύση. Ο Ποιητής κοιτά κι’ αυτός προς την κουρτίνα, έχει ανάψει το φως του γραφείου του και πληκτρολογεί μονολογώντας, αυτά που συντάσσει, την ώρα που ακούγεται χαμηλά δημοφιλές, ελληνικό, μουσικό κομμάτι.

Αυλαία.

Read more...
 
Άγριος σπόρος – (Παρασκευή 13 Ιανουαρίου 2017) PDF Print E-mail

Πάνω στο εμπνευσμένο, ισχυρό σενάριο του Γιάννη Τσίρου, έρχονται οι Τάκης Σπυριδάκης, Ντάνη Γιαννακοπούλου και Ηλίας Βαλάσης να δώσουν το δικό τους ρεσιτάλ, για να οδηγήσουν την παράσταση, στο θέατρο επί Κολωνώ, σε πολύ υψηλά επίπεδα. Όχι μόνο θεατρικά αλλά και συγκινησιακά.


Ο συγγραφέας επεξεργάζεται ένα πολύ ενδιαφέρον τμήμα της ύφεσης που γνωρίζει ο τόπος και το κάνει με ένα τρομερό συνδυασμό αμεσότητας και λεπτότητας. Προβάλει το πρόβλημα χωρίς, κατ' αρχάς, να παίρνει θέση ή μάλλον με έναν τέτοιο τρόπο που, σχεδόν, να αφήνει χώρο για στήριξη και των δύο πλευρών.

Read more...
 
Ο μπαμπάς – (Πέμπτη 17 Μαρτίου 2016) PDF Print E-mail

Υπάρχουν ασθένειες όπου οι αγαπημένοι του νοσούντος υποφέρουν περισσότερο, ή έστω το ίδιο με αυτόν. Μια από αυτές είναι η άνοια. Λέξη σύνθετη γεννημένη από την σύζευξη του στερητικού α και του νου, δηλώνει ακριβώς την απώλεια της ευρύτερης λειτουργίας του νου.

Florian Zeller

Αυτό είναι το αντικείμενο του έργου με τίτλο «ο Μπαμπάς» του Γάλλου Florian Zeller. Η καθημερινότητα ενός άνδρα που πάσχει από άνοια. Ο F.Z. δεν είναι μια συνηθισμένη περίπτωση.

Γεννημένος το ’79, πέτυxε πολλά, πολύ νωρίς. Στα 22 του δημοσίευσε την πρώτη του νουβέλα που έτυχε θερμής υποδοχής. Στα 25 του κυκλοφόρησε το τρίτο του βιβλίο, που πραγματεύεται τις σχέσεις της Δύσης με το Ισλάμ, με τίτλο Fascination of Evil το οποίο τον καθιέρωσε. Στα 29 του, ήταν ήδη παντρεμένος με παιδί και μια συλλογή από κρατικά βραβεία για το πλούσιο έργο του. Ένα από τα διαλεκτά του έργα, είναι «O μπαμπάς» που απέσπασε το βραβείο Μολιέρου 2014, ως καλύτερου έργοy.

Μετά το Παρίσι και το Λονδίνο έκανε πρεμιέρα και στην ημεδαπή, πέρσι τον Οκτώβριο στο θέατρο Δημήτρης Χόρν με πρωταγωνιστή τον Σταμάτη Φασουλή, οποίος έκανε την μετάφραση είχε και την επιμέλεια της σκηνοθεσίας.

Read more...
 
Η τρελή του Σαγιό - Tετάρτη 7 Μαίου 2014 PDF Print E-mail

Η υπόθεση δεν αποτελεί κάποια καινοτομία. Eίναι η πολλαπλώς καταγεγραμμένη ελεεινότητα και απληστία των ισχυρών να κάνουν τα πολλά ακόμα περισσότερα, αγνοώντας βασικές ηθικές αρχές.

Ο κυνισμός αποτελεί modus vivendi για αυτούς. O Ζαν Ζιρωντού (Hippolyte Jean Giraudoux, 1882 – 1944), στήνει λοιπόν την πλοκή της τρελής του Σαγιό, πάνω σε αυτή τη θεματική και όπως σημειώνει ο σκηνοθέτης Πέτρος Ζούλιας, ο Ζιρωντού γράφει το πιο φωτεινό του έργο στην πιο σκοτεινή περίοδο της ζωής του.

Βρισκόμαστε στο 1943, η Γαλλία και σχεδόν όλη η υπόλοιπη Ευρώπη υποφέρει από τη Γερμανική κατοχή και θηριωδία και ο εξηντάρης Ζιρωντού ψάχνει μέσα σε εκείνη τη ζοφερή, τη φρικτή εποχή για λίγο φως, ελάχιστη αισιοδοξία, ψάχνει τη ζωή μέσα στο θάνατο.

Ατυχώς τόσο για τον ίδιο, όσο και για το Θέατρο θα αποδειχθεί το τελευταίο του έργο. Την τελευταία μέρα του Γενάρη του '44 ο συγγραφέας εγκατέλειψε τον μάταιο κόσμο μας, θύμα τροφικής δηλητηρίασης. Δεν πρόλαβε να δεί το Παρίσι, τη Γαλλία να απελευθερώνεται από τη Γερμανική θηριωδία. Δεν πρόλαβε ούτε να αντικρίσει, την ηρωίδα του, την Ωρελί, ζωντανή επί σκηνής. Σχεδόν 24 μήνες μετά το θάνατό του, τον Δεκέμβρη του '45 η «τρελή» του δίνει την πρώτη της παράσταση στο Παρισινό κοινό.

Read more...
 
Μάντεψε ποιος θα πεθάνει απόψε - Πέμπτη 23 Ιανουαρίου 2014 PDF Print E-mail

Ο Γάλλος συγγραφέας Robert Thomas, από τα πρώτα του θεατρικά βήματα, είχε γοητευθεί από το είδος της αστυνομικής κομεντί. Το “Μάντεψε ποιος θα πεθάνει απόψε”, Ελληνική απόδοση του έργου του 8 Femmes (οκτώ γυναίκες) φιγουράρει ως το πλέον επιτυχημένο. Κέρδισε το '61 το βραβείο Hachette Prix du Quai des Orfevres ενώ σαράντα χρόνια αργότερα ο François Ozon το μετέφερε στον κινηματογράφο με τις διάσημες Γαλλίδες μούσες Catherine Deneuve, Fanny Ardant και Emmanuelle Béart.


Η Ελληνική του εκδοχή, την οποία επιμελήθηκαν ως διασκευή και σκηνοθεσία οι Θανάσης Παπαθανασίου-Μιχάλης Ρέππας, ανέβηκε από τις 11 Οκτωβρίου στο θέατρο Κάτια Δανδουλάκη. Είναι τόσο η πρώτη φορά που το δίδυμο αναλαμβάνει να διαχειριστεί τέτοιο θεατρικό είδος, όσο και η πρώτη φορά που η πρωταγωνίστρια μας παρουσιάζει τέτοιο ρεπερτόριο.

Σε ότι αφορά το αντικείμενο των πρώτων, ας μου επιτραπεί η άποψη ότι το “ελληνοποίησαν” περισσότερο από ότι έπρεπε. Ο στόχος τους ήταν προφανής. Να το φέρουν στα μέτρα του σημερινού μέσου ημεδαπού. Να το καταστήσουν ευχάριστα εύπεπτο. Είναι σαφές ότι πέτυχαν στην αποστολή τους. Αποδεικτικό το πόσο συχνά χαχανίζει το κοινό, καθώς αποδέχεται με χαρά τις ατάκες.

Read more...
 
Τζων Γαβριήλ Μπόρκμαν (Ερρίκος Ίψεν) – Κυριακή 22 Δεκεμβρίου 2013 PDF Print E-mail

Η ιστορία του τραπεζίτη Τζων Γαβριήλ Μπόρκμαν, αποτελεί το προτελευταίο έργο του σημαντικού Νορβηγού θεατρικού συγγραφέα. Γραμμένο τέσσερα χρόνια πριν κλείσει τον κύκλο του ο 19ος αιώνας, ανήκει κατ' αρχήν στην εποχή του αλλά αναμφίβολα φέρει και μια αύρα διαχρονικότητας.

Τη διαχρονικότητα του, την υπερασπίζονται τόσο η πλειοψηφία των κριτικών όσο και ο ίδιος ο δημιουργός που βάζει τον πρωταγωνιστή του στην Γ΄ πράξη να μονολογεί:

«...Τίποτα καινούργιο δεν θα γίνει. Κι' ό,τι παλιό δεν ξαναγίνεται. Το μάτι. Η ματιά... είναι η ματιά μας που δίνει νόημα στα πράγματα. Μια ξαναγεννημένη ματιά μεταμορφώνει το παλιό. Κάτω από το καινούργιο βλέμμα το παρελθόν αλλάζει.»

Σεναριακά, τα στοιχεία που πραγματεύεται ο συγγραφέας ασφαλώς διακρίνονται για την διαχρονικότητά τους. Το κυνήγι της δύναμης, η απληστία, η πτώση, η τιμωρία, ο αποκλεισμός, ο έρωτας και ο θάνατος. Ενυπάρχουν σε κάθε κοινωνία και καταγράφονται από τις απαρχές της ιστορίας. Η κάθε εποχή τα φέρνει, τα εκφράζει διαφορετικά, αλλά ο πυρήνας παραμένει σχετικά αμετάβλητος.

Το στόρυ: Ο τραπεζίτης Μπόρκμαν έχει εκτίσει πενταετή φυλάκιση για κατάχρηση. Επιστρέφει στο σπίτι του, στην αφάνεια και παραμένει εκεί αποκλεισμένος στον πάνω όροφο επί σειρά ετών. Μέσα σε μία παγωμένη νύχτα, η σύζυγός του, ο γιος του και η δίδυμη αδελφή της γυναίκας του, ζωντανεύουν με τρόπο δραματικό το παρελθόν τους, αφήνουν ελεύθερα τα πάθη τους συγκρούονται και

Read more...
 
Σωτηρία Μπέλλου. Η περιπλανώμενη ζωή μιας ρεμπέτισας - 24 Απριλίου 2013 PDF Print E-mail

Για δεύτερη χρονιά, συνεχίστηκε στο θέατρο «ΚΑΠΠΑ» η παράσταση βασισμένη στο συγγραφικό έργο της Σοφίας Αδαμίδου, με θέμα το βίο της Σωτηρίας Μπέλλου.

Τον τόσο απαιτητικό ρόλο της ρεμπέτισας ερμηνεύει ή καλύτερα σηκώνει με ένα ρεσιτάλ ηθοποιίας η Ντίνα Κώνστα. Δίπλα της, η καλίγραμμος και ευειδής Έφη Κόντα.

Σε ένα σκηνικό καταθληπτικό, όπου μέχρι το ανθρώπινο ύψος κυριαρχεί το σκούρο γκρί, ενώ από πάνω κάποιο άστατο υπόλευκο και απεικονίζει ένα νοσκομειακό θάλαμο, η Σωτηρια Μπέλλου περνά το τελευταίο της βράδυ, πριν μια εγχείρηση το επόμενο πρωινό, της στερήσει το αγαθό που την έκανε διάσημη. Τη φωνή.

Συντετριμμένη κάτω από ασήκωτο βάρος της επόμενης μέρας, ανακαλεί τη ζωή της, θυμάται, επαναστατεί, οργίζεται, λυπάται, χαίρεται και πολεμά, όπως έκανε σε ολάκερη τη διαδρομή της.

Είναι μια ακραία συγκινητική παράσταση. Μαζί με τη πορεία της ρεμπέτισας ξετυλίγεται, αναδύεται και η ιστορία του τόπου. Το βάρος της συντηρητικής κοινωνίας, ο διχασμός, οι συγκρούσεις, ο εμφύλιος, τα αθεράπευτα τραύματα.

Read more...
 
Η Αντιγόνη του Jean Anouilh - 18 Απριλίου 2013 PDF Print E-mail

Εξαιρετικά συγκινητική, βαθιά ανθρώπινη και τελικά διδακτική. Αυτές είναι οι εντυπώσεις που διακατέχουν τον θεατή της παράστασης του Νέου Ελληνικού Θεάτρου, Γιώργου Αρμένη. Ανεβασμένη από τις 30 Ιανουαρίου σε σκηνοθεσία του Γιάννη Μπέζου, η “Γαλλική” Αντιγόνη του Jean Anouilh χαρίζει μια μεστή θεατρική βραδιά σε όσους την παρακολουθήσουν.

Ως σχήμα δεν είναι ιδιαίτερα συνηθισμένο, να σκηνοθετεί και να πρωταγωνιστεί ο πατέρας και συμπρωταγωνιστεί η θυγατέρα. Στην παρούσα περίπτωση όμως, κρίνεται ως απολύτως πετυχημένο. Δίπλα στην σημαντική και εγνωσμένης θεατρικής αξίας φιγούρα του Γιάννη Μπέζου έρχεται η Ηρώ. Μικρή το δέμας, λιγνή, με πρόσωπο παιδικό και αθώους γαλανούς οφθαλμούς φαντάζει, εν πρώτοις, ευάλωτη, εύθραυστη. Άμεσα όμως, κυριεύει τη σκηνή. Σε αυτή την τροχιά, την ακολουθούν και οι υπόλοιποι ηθοποιοί αποδίδοντας με τέχνη, χάρη και δυναμισμό τους ρόλους τους. Στην κορφή ο επιβλητικός Κρέων, κινούμενος με χαρακτηριστική άνεση.

Read more...