Κόσμος & ιδέες

Ο κόσμος που ζούμε ως φύση, ως πλανήτης, αλλά πάνω απ’ όλα ως κοινωνία, είναι το αντικείμενο αυτής της ενότητας.

Οι τάσεις και η ερμηνεία τους, τα γεγονότα και οι πρωταγωνιστές τους αποτελούν τον πυρήνα των ενδιαφερόντων μας.



Jackie & Frank. Από τo ’61 στο ’75 (11.01.2013) PDF Print E-mail

Δύο εικόνες με ένα χρονικό κενό δεκατεσσάρων χρόνων, με τους ίδιους δύο πρωταγωνιστές, μας αφηγούνται δυο ενδιαφέρουσες ιστορίες.

Στην αρχαιότερη, ο Frank Sinatra, συνοδεύει την Jacqueline Bouvier Kennedy στο θεωρείο της, στο γκαλά που έλαβε χώρα στην Washington στις 19 Ιανουαρίου του 1961. Σκοπός εκείνης της καλλιτεχνικής βραδιάς ήταν να βρεθούν χρήματα υπέρ του J.F.K. και του Δημοκρατικού κόμματος προκειμένου να εξοφληθεί το χρέος από τα δάνεια που είχαν ληφθεί, για την προεκλογική τους καμπάνια.

Σε λίγες ώρες ο Kennedy θα ορκιζόταν 35ος πρόεδρος των Η.Π.Α. και η Jackie θα γινόταν η πρώτη Κυρία για τους επόμενους 32 μήνες. Το μοιραίο ταξίδι του προεδρικού ζεύγους τον Νοέμβριο του ’63 στο Dallas του Texas δεν θα άλλαζε μόνο τη ζωή της, αλλά και την μορφή ολόκληρου του πλανήτη.

Χήρα λοιπόν από τότε και παρά την ομολογουμένη αντιπαλότητα ανάμεσα στους Kennedy και τον Αριστοτέλη Ωνάση, στις 20 Οκτωβρίου του ’68, θα προσθέσει το επώνυμο του Σμυρνιού Κροίσου, δίπλα στο Γαλλικό και το Αμερικάνικο που ήδη είχε.

Η αντιπαράθεση είχε ξεκινήσει παλιότερα και ο Francois Forestier στο βιβλίο του «Αριστοτέλης Ωνάσης Ο άνθρωπος που τα ήθελε όλα» καταθέτει μια ενδιαφέρουσα συνομιλία ανάμεσα στον Robert Kennedy και τον Αρίστο. Ο αδελφός του Jack τηλεφώνησε στον Έλληνα, προκειμένου να του ζητήσει να σταματήσει τις ερωτικές επαφές με την αδελφή της Jackie, τη Lee Bouvier που είχε, σε δεύτερο γάμο παντρευτεί τον Πολωνό πρίγκιπα, Stanisław Albrecht Radziwiłł. Πέρα από το θεσμικό πλαίσιο ο τρόπος του δεν θα ήταν και ο πλέον ενδεδειγμένος ή έστω επικοινωνιακός. Ετσι, η απάντηση του Αρίστου ήταν ανάλογη:

«Bobby, εσύ και ο Jack μπορείτε να γαμάτε την ηθοποιό σας όσο γουστάρετε, και εγώ θα γαμώ την πριγκίπισσά μου όσο γουστάρω». Όπου φυσικά «η ηθοποιός» είναι η Marilyn Monroe.

Όταν αργότερα ο Σμυρνιός θα ερωτηθεί για την άποψή του του περί την Jackie, λέγεται, όπως τουλάχιστον μαρτυρά ο βιογράφος του Peter Evans, πως απάντησε ότι: «Την Jackie θα την συναντήσουμε στο λεξικό, στο γράμμα Σ. Ανάμεσα από τις λέξεις σκατά και σύφιλη.»

Όπως και να έχει το θέμα από την εικόνα της 19ης Ιανουαρίου του ’61, όπου ο Sinatra συνοδεύει την Jackie, μέχρι τις 17 Σεπτέμβρίου του 1975 που το ίδιο ζευγάρι εισέρχεται για δείπνο στο Club 21 της Νέας Υόρκης, ο κόσμος έχει αλλάξει.

Πέρα τις εμφανείς αλλαγές στο ενδυματολογικό κώδικα του ζευγαριού και τα 15 σχεδόν χρόνια που προστέθηκαν στα πρόσωπά τους (η Jackie είναι 46, ο Sinatra είναι 60), έχουν συμβεί και στην προσωπική τους ζωή απίστευτες αλλαγές.

Read more...
 
Στο Πέραμα (07.01.2013) PDF Print E-mail

Η πρωινή ηλιοφάνεια, παραχωρούσε βαθμιαία τη θέση της σε έναν γκρίζο ουρανό και η ανταύγεια του ήλιου χανόταν ολοένα και περισσότερο πίσω από αλλεπάλληλα επίπεδα νεφών.

Mεσημέρι και τα ναυπηγεία του Περάματος ήταν ζωντανά, καθώς το προσωπικό εργαζόταν γύρω από τα σκαριά.

Πέρα από τις εντυπωσιακές, σύγχρονες κατασκευές, το βλέμμα ελκύει το παραδοσιακό τρεχαντήρι που μετά από έναν σχεδόν αιώνα ζωής, ο χρόνος είχε αφήσει έντονα τα σημάδια του.

Γενναία, πλην όμως και αναγκαία η απόφαση της ανακατασκευής. Σίγουρα θα του δώσει πνοή ζωής για μερικές δεκαετίες ακόμα, ώστε να το χαρούν και οι επόμενες γενιές.

Στην μικρή παρέα, οι γνωστές κουβέντες για την έλλειψη Ελλήνων καραβομαραγκών, την ώρα που ένας αλλοδαπός μάστορας και ο βοηθός του, αντικαθιστούσαν ένα νομέα, αφού τον είχαν επεξεργαστεί και τον είχαν μινιάρει.

 

 

 


Read more...
 
Αυτή η ιστορία με την Ευρώπη (03.01.2013). PDF Print E-mail

Αυτή η ιστορία με την Ευρώπη, που ξεκίνησε από το όραμα του Καραμανλή, του και Εθνάρχου αποκαλούμενου, έχει τις ρίζες της περισσότερα από 50 χρόνια πίσω. Ήταν βράδυ της Πέμπτης 30 Μαρτίου του 1961 όταν ένα κοινό ανακοινωθέν που εκδόθηκε ταυτόχρονα σε Βρυξέλλες και Αθήνα, γνωστοποιούσε την μονογραφή της συμφωνίας σύνδεσης της Ελλάδας με την Ε.Ο.Κ.


Μερικές εβδομάδες αργότερα, το μεσημέρι της Κυριακής 9 Ιουλίου, υπογράφεται και επίσημα η συμφωνία, στην Αίθουσα Τροπαίων του Ελληνικού Κοινοβουλίου. Τον Απρίλιο του ’67, η ευρωπαϊκή πορεία του τόπου, θα διακοπεί, αλλά το θέμα της ανάσχεσης της Ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης ήταν το ελάσσων πρόβλημα εκείνη την εποχή.


Read more...
 
Mνημόσυνο (30.12.2012) PDF Print E-mail

Λίγες εικόνες που ήρθαν μόνες τους, κατανυκτικά συγκινητικές από ένα μνημόσυνο. Συνέβαλε σε αυτό και ο μικρός ναός, την ύπαρξη του οποίου αγνοούσα. Άγιοι Πάντες Αμπελοκήπων. Στο 39 της Τσόχα. Βρίσκεται εκεί χίλια, περίπου, χρόνια. Τον ανακάλυψα, στα 55 μου.

Τον 20ο αιώνα, ήταν σε κατάσταση ερειπιώδη. Αναστηλώθηκε το 1957. Έχουμε έτσι κάτι κοινό. Το έτος αναστήλωσής του, συμπίπτει με το έτος γέννησής μου.

Συναντηθήκαμε, συστηθήκαμε χθες. Για μερικές περιπτώσεις ισχύει τω όντι το:"Ποτέ δεν είναι αργά".

Read more...
 
Για το "νέον έτος" (01.01.2013) PDF Print E-mail

Προσδοκίες, Επιδιώξεις, Επιθυμίες. Για κάποιους λόγους, όλες γίνονται πιο έντονες σαν αλλάζει ο χρόνος. Λες και η ημερολογιακή αλλαγή μπορεί να κινητοποιήσει κάποιες δυνάμεις και να πραγματοποιηθούν.

Είναι και το εορταστικό πνεύμα των ημερών που κάποιοι βρίσκουν υπερβολικό, άλλοι το θεωρούν στοιχείο μελαγχολίας και άλλοι το χαίρονται. Υπάρχει και αυτή η αγωνία για το τι θα κάνουμε, τι θα φάμε, που θα πάμε μεταξύ Χριστουγέννων και Πρωτοχρονιάς. Κάπως εσφαλμένο καθότι θα έπρεπε να ανησυχούμε περισσότερο για το τι θα φάμε μεταξύ Πρωτοχρονιάς και νέου έτους…

Read more...
 
Αντιαμερικανισμός, αντιγερμανισμός και απορρίμματα (22.12.2012) PDF Print E-mail

O αντιγερμανισμός, στις μέρες μας, είναι μια τάση δικαιολογημένη. Εβδομήντα χρόνια νωρίτερα, στα ζοφερά χρόνια της κατοχής, ήταν και μια θέση επιβεβλημένη. Στην περίοδο του εμφυλίου, την εποχή του περίφημου “Στρατηγέ μου ιδού ο στρατός σας” Έλληνα υπουργού προς τον Αμερικανό στρατηγό Βαν Φλητ (James Alward Van Fleet), ήταν επίσης δικαιολογημένη ως πολιτική τάση o αντιαμερικανισμός, τον οποίον, η στρατιωτική δικτατορία του '67, μετακύλισε σε σημαντικό τμήμα των επομένων γενεών.

Οι σημερινοί πενηντάρηδες τον βίωσαν μαζικά και θερμά στις πρώτες μεταδικτατορικές συγκεντρώσεις και πορείες προς την Αμερικάνικη πρεσβεία. Έπειτα ήρθε “Το ανήκωμεν εις τη Δύσιν” του Εθνάρχη, ακολούθησε το «Ευχαριστούμε τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής» του εκσυγχρονιστή και φτάσαμε στις μέρες με τα σηκωμένα μεσαία δάκτυλα του γερμανικού focus και τις ασφυκτικές πιέσεις.

Συνεπώς είναι απολύτως κατανοητή και τις περισσότερες φορές εξ' ίσου δικαιολογημένη τούτη η πολιτική, εθνική στάση. Δεν βαρύνεταιι όμως σε τίποτα ο “Γερμανός κατακτητής”, ο “Αμερικάνος ιμπεριαλιστής”, “ο Ευρωπαίος λομπίστας” η ακόμα και ο “Έλληνας διεφθαρμένος πολιτικός” για την έλλειψη κοινωνικής καλλιέργειας.

Μέρα βροχερή και κρύα έξω από την είσοδο την πρώην Βασιλικών κτημάτων στη Δεκέλεια. Παλιό εγκαταλελειμμένο φυλάκιο βαμμένο στα γαλανόλευκα, κλειδωμένη πόρτα και μεγάλος κάδος απορριμάτων. Υπερφορτωμένος, ξεχειλισμένος από κάθε είδους σκουπίδι και η γη, γύρω του στολισμένη με άλλα απορρίμματα. Ακριβώς απέναντι, σε δύο μέτρα απόσταση, μια ταμπέλα που έγραφε: «Τατόι, προικισμένο από τη φύση, διαμορφωμένο από τον άνθρωπο».

Read more...
 
Ενα ταξίδι που δεν έγινε (12.12.2012). PDF Print E-mail

«Τσεκαρισμένος» έτοιμος, μόνο με χειραποσκευή έφθασα στας 05.30, ένα τέταρτο νωρίτερα από την ώρα επιβίβασης, στο «El. Venizelos». Αξημέρωτα με βοριαδάκι και μονοψήφια θερμοκρασία, ο Δεκέμβρης, έφερνε την πρώτη χειμωνιάτικη μέρα.Στο ψηφιακό ταμπλώ, δίπλα στην 06.30 LX 1843 Zurich 038 041 Gate B 03, η σημείωση Late, φέρνει την πρώτη σκέψη: «Εντάξει, φτάνει να μη είναι τόση (η καθυστέρηση) ώστε να χάσουμε την επόμενη πτήση. Αφαιρείς ότι μεταλλικό, βγάζεις ρολόγια, ζώνες , περνάς τον έλεγχο ακολούθως ξαναρετουσάρεσαι και μέχρι να φτάσεις στην (άδεια Β03) πύλη, ρίχνεις μια ματιά στις ψηφιακές ενδείξεις: LX 1843, με την λέξη «Ακυρώθηκε» να αναβοσβήνει σαν πρόωρο Χριστουγιεννιάτικο δένδρο.

Read more...
 
Μικρό γαλάζιο κρίνο (06.12.2012) PDF Print E-mail

Νυχτιάτικα, μας ταλαιπωρούσε ο τελειομανής Γ. Κούτος, στην Αθήνα, για τις φωτογραφικές ανάγκες κάλυψης της νέας μούσας της Ρεζί. Ζάππειο, Σύνταγμα, Όθωνος, Πανεπιστημίου, Ομόνοια, Σταδίου, και ξανά τα ίδια. Οργώναμε το κέντρο της πόλης και προσπαθούσα τα εντοπίσω τα κοινά στοιχεία με το κέντρο της νιότης μου.

Στο Ζάππειο, αλλοδαποί, καλοντυμένοι ταξιδιώτες φωτογράφιζαν το φωταγωγημένο νεοκλασικό κτίριο, την ώρα που ο διασκελισμός των αρκετών, ημεδαπών αθλουμένων καλυπτόταν από τον ήχο των ρεόντων υδάτων του σιντριβανιού. Καθόμουν σε ένα παγκάκι με την επιγραφή “Δωρεά Νίκης Γουλανδρή”, ατενίζοντας το επιβλητικό κτιριακό συγκρότημα και στην πλάτη μου σκιές χάνονταν στους κήπους. Να κάτι που δεν είχε αλλάξει. Η περιπέτεια που βάζουν οι ορμόνες, το κορμί.

Read more...
 
Μέρες που είναι - Κυριακή 17 Νοεμβρίου 2013 (ανανεωμένη επανάρτηση από 17-11ου/2010) PDF Print E-mail

Ξεκινώ από το σήμερα. Κυριακή 17 Νοεμβρίου λίγο πριν τις 12 το μεσημέρι. Κάποιες επαγγελματικές υποχρεώσεις με φέρνουν στην Ιουλιανού. Ωραίος καιρός, η πόλη ακόμα άδεια. Ατενίζω στο βάθος την Πατησίων και διασχίζω τις λίγες εκατοντάδες μέτρα μέχρι το Μετσόβιο. Δεν καταλαβαίνω το νόημα των στίχων που ακούγονται  να τραγουδά (play back) η Μαρία Φαραντούρη στην μητρική γλώσσα του Pablo Neruda, αλλά το μουσικό τέμπο μου φαίνεται οικείο και συγκινητικά ατίθασο. Μια στιγμιαία παύση στο τραγούδι για να ακουστεί: "Αυτή τη στιγμή καταθέτει στεφάνι η original 21".


Αρκετός κόσμος μέσα στον περίβολο με το φοίνικα να δεσπόζει ημιθανής όπως τόσοι γύρω μας. Τριαντα εννέα χρόνια νωρίτερα θυμάμαι πολύ καλά να βρίσκομαι στο ίδιο σημείο. Πάλι Κυριακή και πολύ σημαντική. Κυριακή εκλογών, των πρώτων μετά από μια δεκαετία. Χαραγμένo επίσης ανεξίτηλα μέσα μου και ό,τι είχε συμβεί, ό,τι είχα νοιώσει ακριβώς στο ίδιο σημείο, πριν σαράντα χρόνια και μια ημέρα. Επιστρέφω στο σήμερα. Απομακρυνόμενος από εκεί, ανεβαίνοντας την Αλεξάνδρας ολοένα και πύκνωναν οι ένστολοι του υπουργείου Δημοσίας Τάξεως. Ομάδα Ζ, Δίας και λοιποί, ενίοτε εποχούμενοι σε μοτοσικλέτες και "παπάκια", αρματωμένοι, θωρακισμένοι, έτοιμοι για μια δύσκολη μέρα, ίσως και για μια δυσκολότερη νύχτα.

"Πολυτεχνείο". Οι εξελίξεις, όχι μόνον δεν δικαίωσαν το μήνυμα του, αλλά της ύφεσης μεσούσης, αναδεικνύουν ένα σενάριο εφιαλτικό.  Σαράντα χρόνια μετά από εκείνη, την σημαντικότερη, μαζικότερη, εντονότερη και αιματηρότερη πράξη αντίστασης, ενάντια στο δικτατορικό καθεστώς, που επιπροσθέτως έχει αρκετά αλλά μάλλον προχείρως ή ακόμα επί τούτου ευτελώς αμφισβητηθεί, το περίφημο εκείνο μήνυμα ολοένα και χάνεται

Το Νοέμβριο του '73, στις κτιριακές εγκαταστάσεις του Εθνικού Μετσόβειου Πολυτεχνείου, στο κέντρο των Αθηνών, ξαναζωντάνεψε το ατίθασο, το ανυπότακτο, το απρόβλεπτο, το συχνά παράλογο πνεύμα, που στην πορεία του χρόνου χαρακτήρισε πολλούς από τους κατοίκους αυτής της γης. Ήταν ο ίδιος χαρακτήρας που στοιχειοθέτησε το Μεσολόγγι, που έδειξε σε χιλιάδες το δρόμο του βουνού τα χρόνια της Γερμανικής κατοχής.

Εκείνη η πολυεπίπεδη “γενιά του Πολυτεχνείου”, προσέφερε την τελευταία (μέχρι στιγμής) πηγαία, ανεξέλεγκτη, καθαρή πράξη αντίστασης. Για αυτό και έχει ιστορική σημασία. Επειδή στέκει ανυστερόβουλα ακλόνητη για όσους την έζησαν, την πίστεψαν, την πόνεσαν.

Read more...
 
H Φλωρεντία & οι άγγελοι της λάσπης (13.11.2012) PDF Print E-mail

Έτσι κάπως αυθαίρετα, θα γράψω ό,τι αν την πρώτη της ανάσα η ανθρωπότητα την πήρε στην Αττική γη, η δεύτερη ήρθε μετά από 19 αιώνες. Στην Φλωρεντία.

Δεν παραβλέπω την Φαραωική Αίγυπτο, δεν λησμονώ τους απονατολίτικους πολιτισμούς, ούτε τους Μεσοποτάμιους, δεν ξέχασα τη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία και ασφαλώς δεν περιφρονώ το Βυζάντιο. Σαν παιδί της Μεσογείου όμως, που γεννήθηκε λίγο μετά τα μέσα του 20ού αιώνα, σαν άνθρωπος που μεγάλωσε βλέποντας καθημερινά τη Ακρόπολη των Αθηνών, όταν για πρώτη φορά περπάτησα στο δρομάκι ανάμεσα από τις δυο πτέρυγες της Galleria degli Uffizi ένοιωσα ακριβώς όπως την πρώτη φορά που συνειδητά βρέθηκα στον Παρθενώνα.


Την πυκνότητα του πολιτισμού. Στην Φλωρεντία είναι κάπως πιο επιβλητικό καθώς έχεις όλες αυτές τις μορφές δεξιά και αριστερά. Giotto, Machiavelli, Michelangelo, da Vinci, Botticelli, Caravaggio, Brunelleschi σε σημαδεύουν με τα βλέμματά τους αναδεικνύοντας μερικές από τις πιο εκλεκτές πτυχές της ανθρώπινης δραστηριότητας πάνω στον πλανήτη.

Read more...
 
More Articles...
<< Start < Prev 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Next > End >>

Page 9 of 12