Ένα προσεγμένο, πλούσιο, διακοσμημένο με όμορφες εικόνες δ.Τ. γνώρισε την δημοσιότητα στους περισσότερους, αν όχι σε όλους τους, περί αυτοκίνησης, ιστότοπους. Ευλογία για τους εκεί απασχολούμενους, καθώς προσφέρει μια εύκολη, ταχύτατη λύση συμβάλλοντας αντίστοιχα στην καθημερινή τους νόρμα.

Οι 905 λέξεις που συγκροτούν αυτό το ευρύ δ.Τ. αναφέρονται στο μελλοντικό άνοιγμα, το 2027, ενός πολυχώρου της γαλλικής βιομηχανίας οχημάτων Renault που «θα συγκεντρώσει μια μοναδική συλλογή ιστορικών οχημάτων, καλλιτεχνικής δημιουργίας και έντυπου αρχειακού υλικού, σε ένα νέο εκθεσιακό κέντρο στην πόλη Φλιν στα περίχωρα του Παρισιού».

Λέει πολλά και ενδιαφέροντα με τον συνήθη τρόπο που γοητευτικά γαρνίρονται και προσφέρονται όλες οι παρόμοιες προωθητικές, ενισχυτικές ενέργειες γιγαντιαίων εταιρειών. Η Renault αναπόσπαστο, τεράστιο κεφάλαιο της παγκόσμιας βιομηχανίας, με παράδοση από τον δέκατο ένατο αιώνα με απίθανες διακυμάνσεις, ένας εκ των τριών αδελφών ιδρυτών πέθανε στη φυλακή περιμένοντας να δικαστεί για συνεργασία με τον Γερμανό κατακτητή, ακολούθησε εθνικοποίηση, εξ ού και συχνά ακουγόταν ως Régie Nationale, επιστροφή στον ιδιωτικό τομέα, δολοφονία του προέδρου της Georges Besse, βαθιά εμπλοκή σε κάθε ανώτερο επίπεδο του διεθνούς μότορσπορ με διακρίσεις, συγχωνεύσεις, εξαγορές, παραγωγή σε αλλότριες χώρες και ότι, τέλος πάντων, διέπει τις βιομηχανίες που αντέχουν στο χρόνο.

Την άνοιξη του 1925 η Ελληνική Λέσχη Περιηγήσεων Αυτοκινήτου έχει κλείσει ένα χρόνο από την ίδρυσή της. Τα γραφεία της στεγάζονται στο μέγαρο Πεσμαζόγλου στο νούμερο 53 της οδού Πανεπιστημίου. Την ίδια χρονιά ο 35χρονος Γεώργιος Πεσμαζόγλου, ανάμεσα στις πολλές άλλες πολιτικές και επιχειρηματικές του δραστηριότητες, ιδρύει την ημερήσια εφημερίδα «Πρωία». Ο γιός του Ιωάννης είναι έντεκα χρονών και στα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια θα γίνει γνωστότερος ως Τζώνυς πρωταγωνιστώντας στους αγώνες αυτοκινήτων.

Τότε λοιπόν, πριν ένα αιώνα, η νεοϊδρυθείσα Ε.Λ.Π.Α. υπό τον προεδρία του πρώτου της προέδρου πανεπιστημιακού καθηγητή, ιατρού Βλαδίμηρου Μπένση κάνει τα πρώτα της διστακτικά βήματα και εκδίδει ένα μικρό έντυπο με τίτλο «Oδηγός εκδρομών».

Για κάποιους υγιείς και μελετηρούς της αυτοκίνησης, η ομορφιά ξεκινά από την Dino, περνάει από την Miura και συναντά ακόμα και την GT86.  Ελίσσεται με άνεση ανάμεσα στην E type και την Α 110 αλλά ακουμπά και σε μια Vette. Για αυτούς η ομορφιά είναι ισορροπία, συμμετρία, συνετές καμπύλες. Είναι, ασφαλώς, και ο χαρακτήρας που ανατέλλει όταν τα τέσσερα λάστιχα  του οχήματος αρχίζουν να γλιστρούν πάνω στην επιφάνεια που ρολάρουν. Όλα τα υπόλοιπα περί ομορφιάς, είναι συμβιβασμοί ή πιο ευθέως, συμφέροντα.

Αν ακουμπήσουμε πάντως, στη θεωρία του διανοητή Benedetto Croce ακούμε πως: «είναι επιστημονικώς λανθασμένο να αναρωτιόμαστε αν ο σκύλος είναι ωραίος και αν ο ορνιθόρρυγχος είναι άσχημος, αν το αγιόκλημα είναι ωραίο και η αγκινάρα άσχημη». Για αυτή την άποψη δεν υπάρχει απόδειξη σημείωνε ο στοχαστής Ρούσσος Βρανάς. Όταν εφαρμόζεται στη φύση δεν είναι παρά μια «αστρολογία της αισθητικής», όταν εφαρμόζεται στη βιομηχανία αποκαλείται marketing. Έπειτα είναι και αυτές οι σύγχρονες τακτικές που επιχειρούν να παντρέψουν συνθήκες αταίριαστες.

Μου εστάλη link από την ηλεκτρονική έκδοση της Καθημερινής. Το ανέγνωσα μετά προσοχής, το άφησα να μεταβολιστεί μερικές μέρες και το ξαναδιάβασα. Τα συναισθήματα στεναχώριας, με ολίγον από αγανάκτηση δεν έλεγαν να υποχωρήσουν. Η είδηση αφορούσε την κατασκευή ελληνικού αυτοκινήτου που έλαβε πιστοποίηση από το ελληνικό κράτος. Το σύνολο των δηλώσεων των επισήμων, υπευθύνων και γενικώς κρατικών λειτουργών, ήταν εκείνα που προκάλεσαν τα παραπάνω συναισθήματα. Το σημειώνω, διότι εκείνοι που έκαμαν την προσπάθεια της κατασκευής αγωνίζονται μια ντουζίνα χρόνια, να ξεπεράσουν τα κάθε είδους εμπόδια που θέτει η πολιτεία.

Η οποία πολιτεία ήρθε στο προσκήνιο κομπάζοντας με τους λαλίστατους εκπροσώπους της. Ειδικά ο εις εξ αυτών είναι πιστοποιημένος καθώς δηλώνει και ποζάρει επί  παντός επιστητού με τα γνωστά ευχολόγια. Για το αμαρτωλό κρατικό παρελθόν στο κεφάλαιο μονάδα κατασκευής οχημάτων στην Ελλάδα, δεν λέμε τίποτα. Απαιτούνται τόνοι γιγαμπάιτ. Σε ότι αφορά  την ουσία, δηλαδή την προσπάθεια των δημιουργών, ιδού ένα κείμενο που τους αφορά γραμμένο πριν από 124 μήνες. Ήταν Μάρτιος του 2012, όταν  συναντηθήκαμε, μιλήσαμε, είδα και οδήγησα την κατασκευή τους, με τίτλο: Η ασυνήθιστη περίπτωση του Παύλου Κεραμπού

Σύντομη αφήγηση μιας ιστορίας εκτροχιασμού με πρωταγωνιστές τρία Kάπα:  Κουρσάκι, Καύσιμο, Κορόιδο.

Η αφορμή για τούτο το σημείωμα, δόθηκε από μια καταπληκτική ατάκα που εκστομεί ο Rolf Holger Lassgård, υποδυόμενος τον δύστροπο ηλικιωμένο πρωταγωνιστή, Ove, στην ταινία A man called Ove

Επιχειρεί λοιπόν ένας νεότερος, σε κάποιο Σουηδικό οικισμό, μια μανούβρα με την όπισθεν μέσα σε ένα Audi, στο οποίο είναι κοτσαρισμένο ένα τρέυλερ. Δεν τα καταφέρνει οπότε επεμβαίνει ο ηλικιωμένος Ove, κάθεται στα πηδάλια και φέρνει εύκολα, το σύνολο εκεί που πρέπει. Κατεβαίνοντας μουρμουρά τo ανεπανάληπτo: «Τι περιμένεις, από ένα αυτοκίνητο που έχει στην μάσκα του τέσσερα μηδενικά και άλλο ένα πίσω από το τιμόνι;».

Σπαταλούσα ένα από τα πιο πολύτιμα πράγματα  του κόσμου μου. Χρόνο. Το κάνω συχνά και μερικές φορές ανταμείβομαι. Όπως πριν λίγες μέρες νωρίτερα, που ξόδευα πολύτιμα δευτερόλεπτα πάνω σε σάιτ με εκατοντάδες χιλιάδων ημερήσιων επισκέψεων, μπορεί και εκατομμυρίων.

Και εκεί που μετά από βαθυστόχαστες πολιτικές αναλύσεις, αντικρίζω άλλη μια:  «Πετάει η Οικονομία της Κύπρου: Παραδόθηκε το πρώτο NSX», ακολουθεί ένα ακόμα αποκαλυπτικό ρεπορτάζ με τίτλο: «Το μυστικό της Cindy Crawford για ζουμερά και απαλά χείλη», γλιστρώ ακόμα πιο κάτω και βλέπω κάτι τω όντι ενδιαφέρον.

Πρόκειται για έκδοση με τίτλο  «Tο χρονικό των Ελλήνων μεταναστών στην BMW 1960-2018». Αντιγράφω: «Το εξέδωσε πρόσφατα ο ελληνικός σύλλογος Δορυφόρος που εδρεύει στο Μόναχο. Μέσα από προσωπικές αυθεντικές μαρτυρίες ζωντανεύουν βιώματα της πρώτης και δεύτερης γενιάς των Ελλήνων μεταναστών, που άφησαν τα πάντα πίσω τους αναζητώντας ένα καλύτερο αύριο στη Γερμανία».

Μιλώντας για τα θέματα που ανάγει ή υποβαθμίζει ή  αγνοεί ο Τύπος, το παράδειγμα της VW και το σύστημα αναστολής των καυσαερίων,  είναι χαρακτηριστικό.

Όχι μόνον για την καταδίκη της. στις Η.Π.Α. για κακουργήματα  (συνωμοσία για εξαπάτηση  του Αμερικανικού δημοσίου, παράβαση του νόμου καθαρού αέρα,  παρεμπόδιση του έργου της Δικαιοσύνης, εισαγωγή αγαθών με ψευδείς δηλώσεις), αλλά και για την έκθεσή της στο θέμα των πειραμάτων με πρωτεύοντα θηλαστικά πλην ανθρώπου (Non Human Primates). Μπορεί πολλά από τούτα να είδαν χθες το φως της δημοσιότητας,  έχουν  όμως ομολογηθεί αρκετούς μήνες νωρίτερα από την σειρά Dirty Money (βρώμικο χρήμα - Netfix) η οποία ξεκινά με το ντοκιμαντέρ Hard Nox, μια παραγωγή που αναφέρεται επακριβώς στην περίπτωση αυτή.

Τα γεγονότα αφηγούνται λεπτομερώς. Ιδρύθηκε μια εταιρεία ερευνών (ΕUGT), με κεφάλαια από τους Γερμανούς κατασκευαστές (B.M.W. Mercedes, VW). Σκοπός ήταν η μελέτη των επιπτώσεων των καυσαερίων. Η  ΕUGT καταβάλει 730.000 δολάρια, στο Ινστιτούτο Ερευνών Αναπνευστικού Λάβλεις (L.R.R.I.), προκειμένου να διεξάγει την μελέτη και να αποδείξει πόσο πιο καθαροί είναι οι τελευταίας τεχνολογίας πετρελαιοκινητήρες.

Το πείραμα λαμβάνει χώρα στο Αλμπουκέρκι του Ν. Μεξικό, τον εξοπλισμό (δυναμόμετρο) παρείχε ο Stuart Johnson (33 χρόνια απασχολούμενος στην VW) επικεφαλής το τμήματος μηχανολογίας και περιβάλλοντος της εταιρείας στην Αμερική. Αυτά και άλλα καταθέτονται σε ένορκη κατάθεση που έκανε ο S. J. στις 8 Αυγούστου του 2017, η οποία μάλιστα είχε διάρκεια πέραν των έξι ωρών. Υπάρχει η υπόνοια ότι ο Johnson συνεργάστηκε με τις αρχές, για αυτό και δεν του έχει απαγγελθεί κατηγορία. Ας σημειωθεί, ότι η VW, είχε γνώση των αποτελεσμάτων σε πραγματικό χρόνο. Πράγμα πρωτοφανές, σύμφωνα με την γνώμη του επικεφαλής του πειράματος Dr. Jacob McDonald.

Αν, ξεφυλλίσει κάποιος την Βικιπαίδεια, στην ελληνική της έκδοση και στο λήμμα Κ.Ο.Κ. θα διαβάσει τα εξής:

«Ο Κώδικας Οδικής Κυκλοφορίας (συντ: ΚΟΚ) είναι το νομοθέτημα που ρυθμίζει τη δημόσια κυκλοφορία οχημάτων, πεζών και ζώων στο οδικό δίκτυο και σε ορισμένους άλλους χώρους. Ο νέος Κ.Ο.Κ. τέθηκε σε ισχύ με τον νόμο 2696 στις 23 Μαΐου 1999 και έκτοτε έχει τροποποιηθεί κυρίως με τους νόμους 3542 το 2007 και 3710 το 2008. Ο κάθε οδηγός υποχρεούται να τον τηρεί καθώς σε περίπτωση παραβίασης του επιφέρει πρόστιμα, ποινές στο ΣΕΣΟ, μέχρι και φυλάκιση.»

Χωρίς να είναι λανθασμένα τα αναγραφόμενα δεν αποτυπώνουν με ακρίβεια τα γεγονότα. Τον περίφημο Κ.Ο.Κ., που η τελευταία του έκδοση επιχειρεί να συνδέσει τα πρόστιμα με την οικονομική θέση του παραβάτη, τον πρωτογνωρίσαμε