Για κάποιους που...

Είτε για όσους πρόσφατα μας εγκατέλειψαν, είτε για όσους η απουσία τους είναι ακόμα ηχηρή.
Λίγα λόγια για αυτούς που εγκατέλειψαν τα εγκόσμια.
Κάποιοι πλήρεις ημερών, άλλοι αναπάντεχα και αδόκητα, μερικοί με τρόπο βίαιο.



O «Μπόμπο» και η εποχή του – (Τετάρτη 17 Ιανουαρίου 2018) PDF Print E-mail

Γνώρισα τον Στρατή Δημητριάδη στις αρχές της δεκαετίας του ’80. Ήταν μεγαλύτερος μισή γενιά, κάποια 15 – 16 χρόνια δηλαδή. Τόσα περίπου χρόνια, πριν από την γνωριμία  μας, είχαμε βρεθεί δίπλα - δίπλα αγνοώντας ο ένας τον άλλον. Ήταν, τότε, Οκτώβριος του ’66 και ο Στρατής, για τους φίλους Στάκης, αγωνιζόταν για πρώτη φορά στους ελληνικούς αγώνες, με μια e-type χρησιμοποιώντας  το ψευδώνυμο «Μπόμπο», προκειμένου να ξεφύγει από την εποπτεία του πατρός.

Κυριακή 23 Οκτωβρίου 1966. Λίγο πριν την εκκίνηση στο στρατιωτικό αεροδρόμιο της Δεκέλειας, με φόντο τον περίφημο πύργο ύδρευσης.

Σε εκείνη την παρθενική εμφάνιση,  πιθανότατα και τελευταία του, τερμάτισε στην τέταρτη θέση της γενικής κατάταξης. Ήταν η μοναδική από τις τρείς Jag που συμμετείχαν και αντίκρισε την καρώ σημαία. Οι άλλες,  κόκκινες και οι δυο που οδηγούσαν ο Νίκος Καπετανάκης και ο Σπύρος Τσινιβίδης εγκατέλειψαν.

Read more...
 
Νεοτάκης Λουκανίδης – (Σαββάτο 13 Ιανουαρίου 2018) PDF Print E-mail

Η πρώτη φορά που πήγα στο γήπεδο μόνος, ήταν στις αρχές της δεκαετίας του '70.  Στη Λεωφόρο είχα δει τη γενιά του Wembley, στη Νέα Σμύρνη  τον συμπαθή Πανιώνιο των διεθνών Στάθη Χάιτα και Γιώργου Δέδε. Αργότερα στα Φιλαδέλφεια την αέρινη Α.Ε.Κ. των Μίμη Παπαϊωάνου, Θωμά Μαύρου & Ντούσκο, στην Τούμπα τον Μεγαλέξανδρο Κούδα και στο Καυτατζόγλειο το μάγο Βάσια.

Τον Νεοτάκη Λουκανίδη όμως, δεν τον πρόλαβα, δεν τον είδα ποτέ αγωνιζόμενο. Καταλάβαινα όμως ότι ανήκε στους παίκτες που σε έκαναν πρώτον να πηγαίνεις στο γήπεδο και δεύτερον να συμπαθήσεις την ομάδα που έπαιζε. Το τριφύλλι εκ προκειμένω, αλλά και την Βασίλισσα δίχως στέμμα, Δόξα Δράμας.


Υπήρχε μια πελώρια μυθολογία που ερχόταν από τους πρεσβύτερους, από εκείνους που είχαν ζήσει την εποχή του και αναφέρονταν στην ποδοσφαιρική του προσωπικότητα αλλά και στην άστατη ζωή του.

Read more...
 
Επτά εικόνες για τον Νίκο Ζουμπρούλη – (Τρίτη 9 Ιανουαρίου 2018) PDF Print E-mail

Εγκατέλειψε τα εγκόσμια στις 27 Δεκεμβρίου του 2017, ο Νίκος Ζουμπρούλης.

Φυσιογνωμία ευγενική και εκπρόσωπος σεβαστός  της δεύτερης μεταπολεμικής γενιάς του ελληνικού μότορσπορ.

Ηλεκτρολόγος αυτοκινήτων, κατ’ αρχάς, στο επάγγελμα, οι παλαιότεροι θα θυμούνται στο κατάστημά του, στην διασταύρωση της λεωφ. Β. Γεωργίου με την οδό Αρχελάου με την στο Παγκράτι.

Τίμησε τόσο τη θέση του οδηγού όσο και εκείνη του συνοδηγού δίπλα σε μερικά από τα πιο διαλεκτά ονόματα της εποχής του.

Αριστερά, τον βλέπουμε το Σάββατο 2 του Οκτωβρίου του ’71, στις δοκιμές κατάταξης του αγώνα ταχύτητας στην πόλη της Ρόδου.

Στην ανάβαση προφήτη Ηλία που είχε ολοκληρωθεί πριν λίγες ώρες εκείνη την μέρα, είχε τερματίσει πέμπτος πίσω από το άλλο ΤΤ του Φίλιππου Αντωνιάδη.

Ας τον μνημονεύσουμε με έξι εικόνες ακόμα, από εκείνη την τόσο διαφορετική εποχή.

 

Read more...
 
Φώτης Φλώρος Φωτογράφος - (Πέμπτη 28 Δεκεμβρίου 2017) PDF Print E-mail

Μέσα δεκαετίας του ’60 γνώρισα τον Φώτη Φλώρο. Στα μάτια μου, τότε, ήταν ένας μεσήλικας κύριος με μεγάλες μαύρες τσάντες γεμάτες φωτογραφικό εξοπλισμό και η δουλειά του ήταν να αποτυπώνει τους Ελληνικούς αγώνες αυτοκινήτων.

Φωτογράφιζε τις Κυριακές, με κρύο, κάτω από βροχές, ή στη κάψα του καλοκαιριού  και τη Δευτέρα συναντούσε τον πατέρα μου, πρόσφερε την δουλειά του και κέρδιζε τη ζωή του. Αυτά καταλάβαινα. Ήταν ευγενής, είχε πάντα μια καλή κουβέντα. Εκείνα τα παιδικά και τα πρώτα εφηβικά μου χρόνια, θα ήταν στείρα ως αναμνήσεις αν δεν υπήρχαν οι εικόνες του. Επίσης ο Φώτης ήταν η αιτία που αγάπησα την φωτογραφία. Όχι ακριβώς, όπως υφίσταται σήμερα η φωτογραφία, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία, που σε κάποιο βαθμό έχει ήδη καταγραφεί.

Για να βάλουμε τα πράγματα στη σωστή τους διάσταση, ο Φώτης και ο αδελφός του ο Λεωνίδας, δεν φωτογράφιζαν, έτσι απλά, αγώνες αυτοκινήτων. Αποτύπωσαν μια ολόκληρη εποχή. Κατέγραψαν επί δεκαετίες την πολιτική, την καθημερινότητα, την επικαιρότητα. Έσωσαν σε φιλμ την Ελλάδα που χάσαμε. Άφησαν πίσω, μια σεβαστή κληρονομιά.

Τον χειμώνα του '94 - ’95, κι ενώ ο Φώτης είχε εγκαταλείψει τον μάταιο κόσμο μας, είχα κάμει μια συζήτηση με τον Λεωνίδα ο οποίος ενδιαφερόταν να πουλήσει το πολιτικό αρχείο τους. Θυμάμαι το νούμερο που είχε ζητήσει, δεν κατάφερα να φθάσω μέχρι εκεί και δεν λέω ότι ζήτησε πολλά, λέω ότι εγώ δεν είχα τόσα. Εννοείται ότι το επιθυμούσα διακαώς αλλά καταλάβαινα πως για να αξιοποιηθεί θα απαιτούσε και άλλα χρήματα οπότε η ψαλίδα άνοιγε ακόμα περισσότερο. Δεν γνωρίζω την τύχη του αρχείου έκτοτε.

Τέλος πάντων, είχα την τύχη όχι μόνον να γνωρίσω τον Φώτη ως παιδί, μα να τον συναναστραφώ, ακόμα και να συνεργαστώ μαζί του, αργότερα ως νέος. Ακολουθούν μια σειρά από πορτρέτα του, ένα ελάχιστο αφιέρωμα για τον Φώτη Φλώρο τον Φωτογράφο συνοδευόμενες με θαυμασμό για το έργο που άφησε πίσω του. Έτσι, για να τον θυμηθούμε.

Read more...
 
Μικρό σημείωμα για τον Che – (Τρίτη 10 Οκτωβρίου 2017) PDF Print E-mail

Μισός αιώνας πέρασε από την μέρα που ο Che πέρασε στην αιωνιότητα. Η μορφή του απολαμβάνει μια άνευ προηγουμένου φήμης. Είναι πια ένα σύμβολο. Ο Che που δεν σαραντάρισε. Ο θάνατος τον βρήκε τρεις μήνες μετά την συμπλήρωση των 39 του χρόνων, στο Βαγιεγκράντε της Βολιβίας, στην προσπάθειά του να φουντώσει το παγκόσμιο επαναστατικό κίνημα.

Το παιδί από το Ροζάριο της Αργεντινής, που ταλαιπωρήθηκε από άσθμα, που σπούδασε γιατρός και πριν πάρει τις αποφάσεις του, περιόδευσε την Λατινική Αμερική, αντίκρισε τη φτώχια, συνειδητοποίησε τα αδιέξοδα και τάχθηκε.

Αντικρίζοντας σήμερα αυτό που πήγε να κάνει πρώτα στην Κογκό και κατόπιν στη Βολιβία, να συστήσει δηλαδή επαναστατικούς πυρήνες και να πυροδοτήσει την παγκόσμια επανάσταση, πιστός στην διεθνιστική αλληλεγγύη, φαίνεται παλαβομάρα.

Αν και στον μεσοπόλεμο σε μια από τις πρώτες εφαρμογές της, η διεθνής αλληλεγγύη, υπέκυψε στις δυνάμεις του Καουντίγιο Φράνκο στον Ισπανικό εμφύλιο, είκοσι χρόνια αργότερα, τον Γενάρη του ’59, μετά πό διαρκή αγώνα και ατελειώτες κακουχίες, ο Αργεντίνος γιατρός, έμπαινε ως μαχητής στην Αβάνα, διοικητής στρατιωτικών δυνάμεων που ανέτρεψαν τον Μπατίστα. Κι αυτό έδωσε το απαραίτητο καύσιμο στην ψυχή του, το πρακτικό παράδειγμα, να θεωρήσει δυνατή την εξάπλωση της επανάστασης

Read more...
 
Νίκος Χρυσικόπουλος - (Κυριακή 9 Ιουλίου 2017) PDF Print E-mail

Δεν τον γνώριζα, δεν είχαμε ποτέ συναντηθεί. Όσες αναφορές είχα, ήταν από τις συζητήσεις που κάναμε με τον Νίκι Φιλίνη, ο οποίος τρυφερά και χαϊδευτικά τον αποκαλούσε Νικολάκι, και από τις έρευνες για το παρελθόν στα αρχεία . Θυμάμαι όμως ότι τον Γενάρη του '06, είχαμε βρεθεί με τον Νίκο Μπενβενίστε, ο οποίος με παρακάλεσε, να δώσω στον Νίκο Χρυσικόπουλο ένα αντίγραφο του "Όθεν ούζα καλά & άλλες ιστορίες"

Aσμένως λοιπόν, κατέβηκα, στον παλαιό Φάληρο, την μέρα και την ώρα που είχαμε συμφωνήσει, ανέβηκα στο διαμέρισμα που έπρεπε, χτύπησα το κουδούνι και άνοιξε η Ρίκα Διαλυνά. Την θυμόμουν καμιά 35αριά χρόνια νωρίτερα, ως  Δόμνα Τζέφερσον στον Τρελοπενηντάρη.
Παρέδωσα, ευχαρίστησε, χαιρέτησα. Τον Ν.Χ. δεν τον είδα.

Πριν λίγες μέρες διαβάσαμε πως εγκατέλειψε τα εγκόσμια. Πλήρης ημερών. Είχε κατοσταρίσει. Προνόμιο σπανιότατο, συχνά και οδυνηρό καθώς οι συνομήλικοί σου είναι ελάχιστοι, αν όχι κανείς. Ζεί όμως ο Ζάχος και ο, πολύ κοντά στα εκατό, Νίκι. Ο αποθανών, στα τόσα χρόνια που πέρασε πάνω στον πλανήτη, βίωσε βαριές απώλειες, όπως την εκτέλεση του αδελφού του και την αυτοκτονία του γιού του Γιάννη, ανθρώπου ευγενούς και ωραίου.



Ξημέρωμα Πέμπτης 26 Απριλίου 1956. Με το #84 στο ταπεινό δίχρονο χιλιάρι Auto Union, ο Νίκι Φιλίνης στα πηδάλια και ο Νίκος Χρυσικόπουλος συνοδηγός, εκκινούν μπροστά από το Παναθηναϊκό στάδιο. Μετά από 2.409 χιλιόμετρα συνεχούς οδήγησης, θα ολοκληρώσουν στην δεύτερη θέση χάνοντας μόνον από την διαστημική Merc 300 SL των Γερμανών W. Schock – R. Moll.

Τα της εφοπλιστικής και επιχειρηματικής του δράσης δεν τα γνωρίζω, το αποτύπωμά του όμως στο Ελληνικό μότοσπορ, στην πολύ μακρινή και εξωτική, για το Ελληνικό μότοσπορ, περίοδο της δεκαετίας του '50, δεν είναι αδιάφορο.

Read more...
 
Καίτη Κουβάτσου – Κυρίτση - (Τρίτη 28 Μαρτίου 2017) PDF Print E-mail

in memoriam

Η Καίτη Κουβάτσου δέχτηκε το πλήγμα να γίνει η πρώτη γυναίκα στην Ελλάδα που έχασε το σύζυγό της σε δυστύχημα κατά τη διάρκεια αγώνων αυτοκινήτου. Ο Πέτρος Κουβάτσος σκοτώθηκε, στα 38 του χρόνια, το Σαββάτο 27 Ιουλίου του '63, στην τελευταία στροφή της ανάβασης Φιλερήμου στη Ρόδο.

H Καίτη (αριστερά) με την Τζούλια, τον Οκτώβριο του 2002, στην παρουσίαση του βιβλίου « η ειδική μου διαδρομή» του Σαράντη Αποστολίδη.

Ήταν ένα δυστύχημα η βιαιότητα και το αποτέλεσμα του οποίου, σοκάρισε την μικρή κλειστή κοινωνία των Ελληνικών αγώνων, που μέχρι τότε δεν είχε τέτοιου είδους απώλειες. Η Καίτη κατέβηκε στο νησί παντρεμένη και γύρισε χήρα.

Το χτύπημα ήταν πελώριο, αλλά όχι μόνον κατάφερε να ξαναφτιάξει τη ζωή της, να μεγαλώσει τα παιδιά της, να ξαναπαντρευτεί τον γιατρό Κυρίτση αλλά και να παραμείνει κοντά στο σπορ επί δεκαετίες με κυρίαρχο ρόλο στην Αγωνιστική Λέσχη Αυτοκινήτου. 

Τα θυμηθήκα όλα τούτα, με την είδηση του θανάτου της. Συλλυπητήρια στα παιδιά της Λυδία και Δημήτρη.

υ.γ. επί προσωπικού:

«Γαλήνη» – Πόρος ’63
Από την κατοικία του Στέφανου και της Έρας Ζάννου, τη « Γαλήνη» στον Πόρο, είχαν παρελάσει οι περισσότεροι των Ελλήνων αγωνιζομένων των αρχών της δεκαετίας του ’60 μαζί με τις οικογένειές τους. Νωρίτερα είχαν αφήσει το στίγμα τους σε αυτό το μοναδικό κτίσμα ο Ελ. Βενιζέλος, ο Γ. Σεφέρης, ο Γιάννης Τσαρούχης, ο Καραγάτσης, ο Henry Millerι.

Read more...
 
John Surtees (1934 -2017) - (Τετάρτη 15 Μαρτίου 2017) PDF Print E-mail

Εγκαταλείποντας τον μάταιο κόσμο μας, ο John Surtees, σφράγισε μια ιστορία μοναδική. Πιθανότατα δε, και εις το διηνεκές, ανεπανάληπτη. Γεννημένος στο Tatsfield του Surrey στις 11 Φεβρουαρίου του '34 έχει το αποκλειστικό προνόμιο, να κατέχει παγκόσμιους τίτλους στους κορυφαίους θεσμούς τόσο στο δίτροχο όσο και στο τετράτροχο σύμπαν.

Μετρά τρεις τίτλους στα 350 δίτροχα c.c. τέσσερις στα 500 c.c., κορυφαία κατηγορία τότε που τους κατέκτησε στο δίτροχο κόσμο ('56, '58, '59, '60) και έναν στην F1 ('64). Σύνολο οκτώ. Αν προστεθεί και μια «ταπεινή» τρίτη θέση στις 24 ώρες του Le Mans το '64, έχουμε μια εικόνα γιατί το σύνολο των επιδόσεών του είναι πάρα πολύ απίθανο να βρει, ποτέ, μιμητές.

Επέζησε σε εποχές όπου οι φυλές των αναβατών και των οδηγών γνώριζαν μεγάλες απώλειες. Διακρίθηκε μέσα από συνθήκες πρωτόγονες σε σχέση με τις σημερινές. Τον Σεπτέμβρη του '65 καθώς κατέρρευσε το εμπρόσθιο σύστημα της Lola T70, σε δοκιμές στο σιρκουί  Mosport στον Καναδά, επέζησε μεν, με πολλαπλά κατάγματα δε. Με αλλεπάλληλες εγχειρήσεις η διαφορά ανάμεσα στα δυο πόδια του, μειώθηκε από τα δέκα εκατοστά αμέσως μετά τον τραυματισμό, στα 2,5.

Read more...
 
...στην μνήμη του Νότη - (Τρίτη 20 Σεπτεμβρίου 2016) PDF Print E-mail

O Νότης Γιαγνίσης είχε κοσμήσει τουλάχιστον μια φορά το εξώφυλλο του Car and Driver. Πριν από 19 χρόνια (τ.95 Οκτώβριος '97), όταν πολύ πρόθυμα είχε συμμετάσχει στην πρώτη 24ωρη δοκιμασία που διοργανώθηκε στην Ελλάδα από το περιοδικό.
Στο σημείωμά μας, είχαμε αναφέρει:

«Γεννήθηκε το '54. Άρχισε να συμμετέχει στους αγώνες το '73 σε χωμάτινα ράλυ. Έχει συμμετάσχει σε 19 Ακρόπολις, πετυχαίνοντας 11 τερματισμούς. Όσες φορές τερμάτισε, κέρδισε την κατηγορία του! Από το '90 έως το '95 κατέκτησε δυο φορές την πρώτη και τρείς φορές την δεύτερη θέση στην κατηγορία Ν. Στις διακρίσεις του περιλαμβάνεται και ένα πρωτάθλημα 4Χ4.»

Read more...
 
Bjorn: Ο άνθρωπος και η εποχή του - (Κυριακή 28 Αυγούστου 2016) PDF Print E-mail

Σε διάφορες εκδηλώσεις της ανθρώπινης δραστηριότητας, υπάρχουν μερικοί χαρακτήρες που αλλάζουν τα δεδομένα, προσελκύουν τα βλέμματα, ή ακόμα ανοίγουν αγορές. Οι περισσότεροι από  αυτούς τους ξεχωριστούς ανθρώπους αποτελούν ηχηρές παρουσίες.
Ε λοιπόν ο Bjorn Waldegaard, ο πρώτος ράλυμαν που στέφθηκε παγκόσμιος πρωταθλητής το 1979, δεν ανήκε σε αυτήν την κατηγορία. Την ηχηρή.


Όλος ο δυναμισμός που είχε πίσω από το βολάν, το ορμητικό στυλ που έβγαζε τους τροχούς πάνω από το χάος, η τρομερή ωμή ταχύτητα που κατέθετε σε κάθε είδος αγώνα, δεν είχε καμιά σχέση με τον ήπιο, μειλίχιο, διστακτικό στις δημόσιες σχέσεις του χαρακτήρα.
Ήταν βέβαια και άλλες εποχές.

Κανείς δεν ήταν αναγκασμένος, τότε, να κάνει δηλώσεις στο τέλος της κάθε ε.δ., να στήνεται σε αλλεπάλληλες συνεντεύξεις Τύπου, να κυκλοφορεί ως κινούμενη αφίσα. Να πρέπει να συνεισφέρει συνειδητά, στο να πουλήσει το προϊόν.

Ο Bjorn Waldegaard πρωταγωνίστησε στην πιο μεστή, πιο όμορφη, πιο ραλένια εποχή των ράλυ. Άφησε το αποτύπωμά του σε τέσσερις δεκαετίες. Η πρώτη του νίκη ήρθε τον Γενάρη του '69 στο 38ο rallye de Monte Carlo με 911 S έχοντας δεξί κάθισμα τον Lars Helmer. Η τελευταία τον Απρίλη του '90 στο 38ο (!) Safari με Celica GT-Four και συνοδηγό τον Fredd Gallagher.

Άρχισε να κερδίζει στα 26 του χρόνια και στην τελευταία του νίκη, ήταν 47 ετών.
Θυμόμαστε όλα αυτά καθώς συμπληρώθηκαν ήδη δυο έτη από τότε που δεν είναι πια ανάμεσά μας.  Στην πατρίδα μας υπήρξε ιδιαίτερα δημοφιλής όχι τόσο διότι κέρδισε δυο φόρες, στο 24ο ('77) και στο 26ο ('79) Δ.Ρ.Α., ούτε διότι το πάλευε δέκα χρόνια, όσο διότι συνδύαζε την ταχύτητα με μια θεαματική, φαντεζί, τολμηρή οδήγηση.

Κι όπως και να το κάνουμε, το ότι άφησε το '76 το λαμπερό και νικηφόρο gruppo μετά τα επεισόδια στο San Remo για το μουντό Boreham, δείχνει, ότι την αποφασιστικότητα του, δεν την κρατούσε μόνον για τις ειδικές.
Μια σειρά από 12 εικόνες θα μας θυμίσουν τούτον τον Βίκινγκ των ράλυ, μα πάνω απ' όλα θα μας θυμίσουν μια εποχή που ατυχώς δεν θα ξαναζήσουμε. Αύριο (29 8ου), συμπληρώνονται δυο χρόνια από τον θάνατο του πρώτου παγκόσμιου πρωταθλητή, ράλυ.

 

Read more...
 
More Articles...
<< Start < Prev 1 2 Next > End >>

Page 1 of 2