Για κάποιους που...

Είτε για όσους πρόσφατα μας εγκατέλειψαν, είτε για όσους η απουσία τους είναι ακόμα ηχηρή.
Λίγα λόγια για αυτούς που εγκατέλειψαν τα εγκόσμια.
Κάποιοι πλήρεις ημερών, άλλοι αναπάντεχα και αδόκητα, μερικοί με τρόπο βίαιο.



O Robert, o Bobby & οι άλλοι. – (Δευτέρα 4 Ιουνίου 2018) PDF Print E-mail

Σαν να υπήρξαν δυο R.F.K. Ο ένας ήταν ο Robert. Εκείνος που συμμετείχε στην διαβόητη επιτροπή του γερουσιαστή Joseph McCarthy, η οποία ουκ ολίγους κατέστρεψε. Ήταν ο ίδιος που ανέλαβε το υπουργείο Δικαιοσύνης και έδωσε γραπτές οδηγίες για υποκλοπές των τηλεφωνικών συνδιαλέξεων του M. L. King jr.

Έπειτα ήταν ένας άλλος. Ο Bobby. Ο σαραντάρης γερουσιαστής με την πλούσια φράντζα που όλο διόρθωνε. Ο πολιτικός που ανακάλυψε την φτώχεια, τον διαχωρισμό, την πείνα, την έλλειψη στέγης, την άλλη Αμερική. Το πλουσιόπαιδο που βγήκε από το καβούκι του και κάποια στιγμή κρεμάστηκαν πάνω του, όλες οι ελπίδες των Η.Π.Α. Κατηγορήθηκε για καιροσκοπισμό, υμνήθηκε για ιδεαλισμό.

Μισός αιώνας πέρασε, από την στιγμή που τρείς βολίδες από ένα 22άρι, σφηνώθηκαν στο κεφάλι και στο κορμί του, μέσα στην κουζίνα του ξενοδοχείου Ambassador στην πόλη των Αγγέλων. Στιγμές νωρίτερα, πανηγύριζε μαζί με τους υποστηρικτές του, μια σημαντική νίκη στην πολιτεία της Καλιφόρνια που του έδινε ένα μεγάλο προβάδισμα για το χρίσμα του Δημοκρατικού κόμματος.

Κανείς δεν μπορεί να προφητεύσει, πως θα ήταν η Αμερική, αν στις εκλογές του ΄68, επικρατούσε ο Robert F. Kennedy. Οκτώ χρόνια μετά την οριακή νίκη του αδελφού του, πάνω στο Ρεπουμπλικάνο R. M. Nixon, ένας άλλος Kennedy, επιφανειακά τουλάχιστον πιο ριζοσπάστης, πιο τολμηρός, πιο έτοιμος να αντιμετωπίσει ακρότητες, πιθανότατα θα κέρδιζε τον αντίπαλό του.

Read more...
 
Δυο λόγια για τον Χάρρυ – (Τρίτη 22 Μαίου 2018) PDF Print E-mail

Ο Βασίλης Τριανταφυλλίδης, γνωστότερος ανά το πανελλήνιο ως Χάρρυ  Κλυνν, εγκατέλειψε τα εγκόσμια στα 78 του χρόνια. Τα δυο τελευταία με την αγιάτρευτη πληγή, να θάψει το σπλάχνο του.

Η πορεία του Χάρρυ δεν είναι παρά ένα μικρό τμήμα της Ιστορίας του Τόπου. Με τρείς λέξεις: Τα είχε όλα

Read more...
 
Η Πηνελόπη ο Γεώργιος και η εποχή τους – (Πέμπτη 26 Απριλίου 2018) PDF Print E-mail

Η περίοδος του μεσοπολέμου, όδευε προς το τέλος της με οδυνηρό για την Ελλάδα τρόπο. Από τις 4 Αυγούστου του ’36, τα πολιτικά πάθη που γεννήθηκαν και οξύνθηκαν από την αντιπαλότητα των Βασιλικών και των Βενιζελικών παίρνουν άλλη μορφή.

Τόσο ο Κωνσταντίνος που εγκατέλειψε τα εγκόσμια στο Παλέρμο της Σικελίας το ’23, όσο και ο Βενιζέλος που αποδήμησε τον Μάρτιο του ’36 στο Παρίσι είναι απόντες. Είναι όμως παρούσα η σπορά του διχασμού.

Στις αρχές Απριλίου του 1941 δυο εβδομάδες πριν τα Γερμανικά στρατεύματα Κατοχής καταλάβουν την Αθήνα, η Πηνελόπη Δέλτα – Μπενάκη είναι 67 ετών. Λίγα από αυτά δεν είναι θυελλώδη και ακόμα λιγότερα εκείνα στα οποία η συμπεριφορά της συντάσσεται με την εποχή της.

Μπορούμε να ισχυρισθούμε ότι η Π.Μ. Δ. αδικήθηκε, ότι έζησε σε λάθος χρονικό πλαίσιο, ότι οι αντιλήψεις της ήταν προχωρημένες και ότι με την τόλμη και τα έργα της περιφρόνησε ένα μεγάλο τμήμα των αγκυλώσεων της εποχής της.

Την ίδια εποχή, την 9η Απριλίου του ’41, ο Γεώργιος Πεσμαζόγλου με την ανεπίσημη  ιδιότητα του διαπραγματευτή επιστρέφει στην ελληνική πρωτεύουσα ώστε να ενημερώσει τον πρωθυπουργό Αλέξανδρο Κορυζή, περί των συζητήσεων  που είχε στο Βελιγράδι, στη Σόφια και στη Βέρνη σχετικά με την θέση των Βαλκανικών χωρών στον πόλεμο που απειλεί ανοικτά πια την Βαλκανική.

Είναι 51 ετών, με έντονο παρελθόν, με σοβαρή πολιτική εμπλοκή, τόσο σημαντική ώστε να του έχει στοιχίσει και κάτι παραπάνω από τρία χρόνια εξορίας, την επαύριον της κυριαρχίας του Βενιζέλου και των διαβόητων Νοεμβριανών . Δεν ήταν ένα είδος εξορίας με στερήσεις και βία, αλλά σε κάθε περίπτωση ήταν περιορισμένος, πρώτα στην Κορσική, ακολούθως στην Σικελία και τέλος στην Ιταλία.

Δεν ήταν ένας απλός υποστηρικτής του στέμματος. Ήταν βαθιά παλατιανός, άνδρας με μεγάλη περιουσία, μορφωμένος, με στενές σχέσεις με τα ανάκτορα και με συμμετοχή στους Βαλκανικούς πολέμους του ’12 – ‘13.

Read more...
 
…εσύ ΄σαι σκέτος θυρωρός - (Σαββάτο 7 Απριλίου 2018) PDF Print E-mail

Ακούγεται έτσι κάπως ειρωνικό που σαν σήμερα, παγκόσμια ημέρα της υγείας, μετράμε τέσσερις οδυνηρές απώλειες. Η κάθε μια για διαφορετικούς λόγους, με αλλότριο φορτίο, με άλλο πόνο.


Να τις θυμηθούμε:

Read more...
 
Από αυτά που δεν θα μάθουμε – (Τετάρτη 4 Απριλίου 2018) PDF Print E-mail

Πριν 50 χρόνια, τέτοια μέρα, στο Μέμφις του Τεννεσί, έπεφτε νεκρός ο βαπτιστής ιερέας Dr. Martin Luther King jr, ηγέτης του Αφροαμερικανικού κινήματος των πολιτικών δικαιωμάτων των μαύρων.

Κυνηγημένος απηνώς από το F.B.I., από το κλίμα της εποχής και από τις αντιθέσεις ενός ετερόκλητου έθνους, ο King πηγαίνει στο Μέμφις όπου έχει κλιμακωθεί η αντιπαράθεση ανάμεσα στην πολιτεία και στους μαύρους απεργούς καθαριότητας που διεκδικούσαν καλύτερα μεροκάματα. Ένας 16χρονος διαδηλωτής, είχε πέσει νεκρός από τα πυρά της αστυνομίας και η ένταση της διαμαρτυρίας ήταν τέτοια ώστε κλήθηκαν χιλιάδες εθνοφύλακες.

Στην ιστορική ομιλία του στην Αμερικάνικη πρωτεύουσα προ του Lincoln Memorial, πέντε χρόνια πριν τη δολοφονία του.

Ο King έχει αποφασίσει να ηγηθεί πορείας συμπαράστασης προς τους απεργούς παρά το γεγονός ότι έχει απαγορευτεί. Στις 6 το απόγευμα της 4ης Απριλίου έχει βγει στο μπαλκονάκι του δεύτερου ορόφου του μοτέλ Lorraine, όπου έχει καταλύσει. Χαριτολογώντας απευθύνεται στον μουσικό Ben Branch, ο οποίος εκείνο το βράδυ θα έπαιζε στην  εκδήλωση που θα παραβρισκόνταν: «Ben, σιγουρευτείτε ότι θα παίξετε το " Μονάκριβε Κύριε, πάρε το χέρι μου", απόψε. Και ότι θα το αποδώσετε πραγματικά όμορφα».

Την επόμενη στιγμή βλήμα των 7.62μμ από  τυφέκιο Remington 760 εισέρχεται από το δεξί του μάγουλο, θρυμματίζει το σαγόνι, περνάει κάτω από το νωτιαίο μυελό, και σταματά στον ώμο του.

Read more...
 
Ο καλοκάγαθος Παύλος - (Πέμπτη 29 Μαρτίου 2018) PDF Print E-mail

Ένα χρόνο μετά το πέρας του Εμφυλίου,  το θέρος του ’50 φθάνει στην Ελλάδα μέσω Αργεντινής με το ονοματεπώνυμο  Ερρίκος Πανόζ, ο Νίκος Μπελογιάννης. Σκοπός του ήταν να ζωντανέψει τους εξαρθρωμένους μηχανισμούς του παράνομου, από τα Χριστούγεννα του ’47,  Κ.Κ.Ε.

Πέντε μήνες κατάφερε να μείνει ασύλληπτος. Ο Εμφύλιος είναι παρελθόν, αλλά το μετεμφυλιακό κλίμα παρόν και κραταιό. Διαδοχικές κυβερνήσεις του Κέντρου διαχειρίζονται την εξουσία και τα πρόβλημα του Τόπου, αλλά δεν αποτελεί μυστικό ότι οι πολιτικές καθορίζονται από τον αμερικάνικο παράγοντα.

Δικάζεται δυο φορές. Την πρώτη τον Οκτώβριο του ‘51 με τον αναγκαστικό νόμο  509 του ’47 (είναι αυτός που είχε κηρύξει παράνομο το Κ.Κ.Ε.  «Περὶ μέτρων ἀσφαλείας τοῦ Κράτους, τοῦ πολιτεύματος, τοῦ κοινωνικοῦ καθεστῶτος καὶ προστασίας τῶν ἐλευθεριῶν τῶν πολιτῶν». Καταδικάζεται σε θάνατο, μαζί με άλλους 11 κατηγορούμενους.

Πρωθυπουργός είναι ο γηραιός και εύθραυστης υγείας, Νικ. Πλαστήρας ο οποίος, μετά από έντονες αντιδράσεις, δεσμεύεται ότι δεν θα εκτελεσθούν οι καταδικασθέντες σε θάνατο.

Ακολουθεί δεύτερη δίκη τον Φεβρουάριο του ’52 όπου προσάγεται με την ακόμα πιο σοβαρή κατηγορία της κατασκοπείας και του Μεταξικού νόμου 357/1936, «περί τιμωρίας των εγκλημάτων κατασκοπείας και των εγκληματικών ενεργειών των απειλουσών την εξωτερικήν ασφάλειαν της χώρας»

Read more...
 
O «Μπόμπο» και η εποχή του – (Τετάρτη 17 Ιανουαρίου 2018) PDF Print E-mail

Γνώρισα τον Στρατή Δημητριάδη στις αρχές της δεκαετίας του ’80. Ήταν μεγαλύτερος μισή γενιά, κάποια 15 – 16 χρόνια δηλαδή. Τόσα περίπου χρόνια, πριν από την γνωριμία  μας, είχαμε βρεθεί δίπλα - δίπλα αγνοώντας ο ένας τον άλλον. Ήταν, τότε, Οκτώβριος του ’66 και ο Στρατής, για τους φίλους Στάκης, αγωνιζόταν για πρώτη φορά στους ελληνικούς αγώνες, με μια e-type χρησιμοποιώντας  το ψευδώνυμο «Μπόμπο», προκειμένου να ξεφύγει από την εποπτεία του πατρός.

Κυριακή 23 Οκτωβρίου 1966. Λίγο πριν την εκκίνηση στο στρατιωτικό αεροδρόμιο της Δεκέλειας, με φόντο τον περίφημο πύργο ύδρευσης.

Σε εκείνη την παρθενική εμφάνιση,  πιθανότατα και τελευταία του, τερμάτισε στην τέταρτη θέση της γενικής κατάταξης. Ήταν η μοναδική από τις τρείς Jag που συμμετείχαν και αντίκρισε την καρώ σημαία. Οι άλλες,  κόκκινες και οι δυο που οδηγούσαν ο Νίκος Καπετανάκης και ο Σπύρος Τσινιβίδης εγκατέλειψαν.

Read more...
 
Νεοτάκης Λουκανίδης – (Σαββάτο 13 Ιανουαρίου 2018) PDF Print E-mail

Η πρώτη φορά που πήγα στο γήπεδο μόνος, ήταν στις αρχές της δεκαετίας του '70.  Στη Λεωφόρο είχα δει τη γενιά του Wembley, στη Νέα Σμύρνη  τον συμπαθή Πανιώνιο των διεθνών Στάθη Χάιτα και Γιώργου Δέδε. Αργότερα στα Φιλαδέλφεια την αέρινη Α.Ε.Κ. των Μίμη Παπαϊωάνου, Θωμά Μαύρου & Ντούσκο, στην Τούμπα τον Μεγαλέξανδρο Κούδα και στο Καυτατζόγλειο το μάγο Βάσια.

Τον Νεοτάκη Λουκανίδη όμως, δεν τον πρόλαβα, δεν τον είδα ποτέ αγωνιζόμενο. Καταλάβαινα όμως ότι ανήκε στους παίκτες που σε έκαναν πρώτον να πηγαίνεις στο γήπεδο και δεύτερον να συμπαθήσεις την ομάδα που έπαιζε. Το τριφύλλι εκ προκειμένω, αλλά και την Βασίλισσα δίχως στέμμα, Δόξα Δράμας.


Υπήρχε μια πελώρια μυθολογία που ερχόταν από τους πρεσβύτερους, από εκείνους που είχαν ζήσει την εποχή του και αναφέρονταν στην ποδοσφαιρική του προσωπικότητα αλλά και στην άστατη ζωή του.

Read more...
 
Επτά εικόνες για τον Νίκο Ζουμπρούλη – (Τρίτη 9 Ιανουαρίου 2018) PDF Print E-mail

Εγκατέλειψε τα εγκόσμια στις 27 Δεκεμβρίου του 2017, ο Νίκος Ζουμπρούλης.

Φυσιογνωμία ευγενική και εκπρόσωπος σεβαστός  της δεύτερης μεταπολεμικής γενιάς του ελληνικού μότορσπορ.

Ηλεκτρολόγος αυτοκινήτων, κατ’ αρχάς, στο επάγγελμα, οι παλαιότεροι θα θυμούνται στο κατάστημά του, στην διασταύρωση της λεωφ. Β. Γεωργίου με την οδό Αρχελάου με την στο Παγκράτι.

Τίμησε τόσο τη θέση του οδηγού όσο και εκείνη του συνοδηγού δίπλα σε μερικά από τα πιο διαλεκτά ονόματα της εποχής του.

Αριστερά, τον βλέπουμε το Σάββατο 2 του Οκτωβρίου του ’71, στις δοκιμές κατάταξης του αγώνα ταχύτητας στην πόλη της Ρόδου.

Στην ανάβαση προφήτη Ηλία που είχε ολοκληρωθεί πριν λίγες ώρες εκείνη την μέρα, είχε τερματίσει πέμπτος πίσω από το άλλο ΤΤ του Φίλιππου Αντωνιάδη.

Ας τον μνημονεύσουμε με έξι εικόνες ακόμα, από εκείνη την τόσο διαφορετική εποχή.

 

Read more...
 
Φώτης Φλώρος Φωτογράφος - (Πέμπτη 28 Δεκεμβρίου 2017) PDF Print E-mail

Μέσα δεκαετίας του ’60 γνώρισα τον Φώτη Φλώρο. Στα μάτια μου, τότε, ήταν ένας μεσήλικας κύριος με μεγάλες μαύρες τσάντες γεμάτες φωτογραφικό εξοπλισμό και η δουλειά του ήταν να αποτυπώνει τους Ελληνικούς αγώνες αυτοκινήτων.

Φωτογράφιζε τις Κυριακές, με κρύο, κάτω από βροχές, ή στη κάψα του καλοκαιριού  και τη Δευτέρα συναντούσε τον πατέρα μου, πρόσφερε την δουλειά του και κέρδιζε τη ζωή του. Αυτά καταλάβαινα. Ήταν ευγενής, είχε πάντα μια καλή κουβέντα. Εκείνα τα παιδικά και τα πρώτα εφηβικά μου χρόνια, θα ήταν στείρα ως αναμνήσεις αν δεν υπήρχαν οι εικόνες του. Επίσης ο Φώτης ήταν η αιτία που αγάπησα την φωτογραφία. Όχι ακριβώς, όπως υφίσταται σήμερα η φωτογραφία, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία, που σε κάποιο βαθμό έχει ήδη καταγραφεί.

Για να βάλουμε τα πράγματα στη σωστή τους διάσταση, ο Φώτης και ο αδελφός του ο Λεωνίδας, δεν φωτογράφιζαν, έτσι απλά, αγώνες αυτοκινήτων. Αποτύπωσαν μια ολόκληρη εποχή. Κατέγραψαν επί δεκαετίες την πολιτική, την καθημερινότητα, την επικαιρότητα. Έσωσαν σε φιλμ την Ελλάδα που χάσαμε. Άφησαν πίσω, μια σεβαστή κληρονομιά.

Τον χειμώνα του '94 - ’95, κι ενώ ο Φώτης είχε εγκαταλείψει τον μάταιο κόσμο μας, είχα κάμει μια συζήτηση με τον Λεωνίδα ο οποίος ενδιαφερόταν να πουλήσει το πολιτικό αρχείο τους. Θυμάμαι το νούμερο που είχε ζητήσει, δεν κατάφερα να φθάσω μέχρι εκεί και δεν λέω ότι ζήτησε πολλά, λέω ότι εγώ δεν είχα τόσα. Εννοείται ότι το επιθυμούσα διακαώς αλλά καταλάβαινα πως για να αξιοποιηθεί θα απαιτούσε και άλλα χρήματα οπότε η ψαλίδα άνοιγε ακόμα περισσότερο. Δεν γνωρίζω την τύχη του αρχείου έκτοτε.

Τέλος πάντων, είχα την τύχη όχι μόνον να γνωρίσω τον Φώτη ως παιδί, μα να τον συναναστραφώ, ακόμα και να συνεργαστώ μαζί του, αργότερα ως νέος. Ακολουθούν μια σειρά από πορτρέτα του, ένα ελάχιστο αφιέρωμα για τον Φώτη Φλώρο τον Φωτογράφο συνοδευόμενες με θαυμασμό για το έργο που άφησε πίσω του. Έτσι, για να τον θυμηθούμε.

Read more...
 
More Articles...
<< Start < Prev 1 2 Next > End >>

Page 1 of 2