Για κάποιους που...

Είτε για όσους πρόσφατα μας εγκατέλειψαν, είτε για όσους η απουσία τους είναι ακόμα ηχηρή.
Λίγα λόγια για αυτούς που εγκατέλειψαν τα εγκόσμια.
Κάποιοι πλήρεις ημερών, άλλοι αναπάντεχα και αδόκητα, μερικοί με τρόπο βίαιο.



…εσύ ΄σαι σκέτος θυρωρός - (Σαββάτο 7 Απριλίου 2018) PDF Print E-mail

Ακούγεται έτσι κάπως ειρωνικό που σαν σήμερα, παγκόσμια ημέρα της υγείας, μετράμε τέσσερις οδυνηρές απώλειες. Η κάθε μια για διαφορετικούς λόγους, με αλλότριο φορτίο, με άλλο πόνο.


Να τις θυμηθούμε:

Read more...
 
Από αυτά που δεν θα μάθουμε – (Τετάρτη 4 Απριλίου 2018) PDF Print E-mail

Πριν 50 χρόνια, τέτοια μέρα, στο Μέμφις του Τεννεσί, έπεφτε νεκρός ο βαπτιστής ιερέας Dr. Martin Luther King jr, ηγέτης του Αφροαμερικανικού κινήματος των πολιτικών δικαιωμάτων των μαύρων.

Κυνηγημένος απηνώς από το F.B.I., από το κλίμα της εποχής και από τις αντιθέσεις ενός ετερόκλητου έθνους, ο King πηγαίνει στο Μέμφις όπου έχει κλιμακωθεί η αντιπαράθεση ανάμεσα στην πολιτεία και στους μαύρους απεργούς καθαριότητας που διεκδικούσαν καλύτερα μεροκάματα. Ένας 16χρονος διαδηλωτής, είχε πέσει νεκρός από τα πυρά της αστυνομίας και η ένταση της διαμαρτυρίας ήταν τέτοια ώστε κλήθηκαν χιλιάδες εθνοφύλακες.

Στην ιστορική ομιλία του στην Αμερικάνικη πρωτεύουσα προ του Lincoln Memorial, πέντε χρόνια πριν τη δολοφονία του.

Ο King έχει αποφασίσει να ηγηθεί πορείας συμπαράστασης προς τους απεργούς παρά το γεγονός ότι έχει απαγορευτεί. Στις 6 το απόγευμα της 4ης Απριλίου έχει βγει στο μπαλκονάκι του δεύτερου ορόφου του μοτέλ Lorraine, όπου έχει καταλύσει. Χαριτολογώντας απευθύνεται στον μουσικό Ben Branch, ο οποίος εκείνο το βράδυ θα έπαιζε στην  εκδήλωση που θα παραβρισκόνταν: «Ben, σιγουρευτείτε ότι θα παίξετε το " Μονάκριβε Κύριε, πάρε το χέρι μου", απόψε. Και ότι θα το αποδώσετε πραγματικά όμορφα».

Την επόμενη στιγμή βλήμα των 7.62μμ από  τυφέκιο Remington 760 εισέρχεται από το δεξί του μάγουλο, θρυμματίζει το σαγόνι, περνάει κάτω από το νωτιαίο μυελό, και σταματά στον ώμο του.

Read more...
 
Ο καλοκάγαθος Παύλος - (Πέμπτη 29 Μαρτίου 2018) PDF Print E-mail

Ένα χρόνο μετά το πέρας του Εμφυλίου,  το θέρος του ’50 φθάνει στην Ελλάδα μέσω Αργεντινής με το ονοματεπώνυμο  Ερρίκος Πανόζ, ο Νίκος Μπελογιάννης. Σκοπός του ήταν να ζωντανέψει τους εξαρθρωμένους μηχανισμούς του παράνομου, από τα Χριστούγεννα του ’47,  Κ.Κ.Ε.

Πέντε μήνες κατάφερε να μείνει ασύλληπτος. Ο Εμφύλιος είναι παρελθόν, αλλά το μετεμφυλιακό κλίμα παρόν και κραταιό. Διαδοχικές κυβερνήσεις του Κέντρου διαχειρίζονται την εξουσία και τα πρόβλημα του Τόπου, αλλά δεν αποτελεί μυστικό ότι οι πολιτικές καθορίζονται από τον αμερικάνικο παράγοντα.

Δικάζεται δυο φορές. Την πρώτη τον Οκτώβριο του ‘51 με τον αναγκαστικό νόμο  509 του ’47 (είναι αυτός που είχε κηρύξει παράνομο το Κ.Κ.Ε.  «Περὶ μέτρων ἀσφαλείας τοῦ Κράτους, τοῦ πολιτεύματος, τοῦ κοινωνικοῦ καθεστῶτος καὶ προστασίας τῶν ἐλευθεριῶν τῶν πολιτῶν». Καταδικάζεται σε θάνατο, μαζί με άλλους 11 κατηγορούμενους.

Πρωθυπουργός είναι ο γηραιός και εύθραυστης υγείας, Νικ. Πλαστήρας ο οποίος, μετά από έντονες αντιδράσεις, δεσμεύεται ότι δεν θα εκτελεσθούν οι καταδικασθέντες σε θάνατο.

Ακολουθεί δεύτερη δίκη τον Φεβρουάριο του ’52 όπου προσάγεται με την ακόμα πιο σοβαρή κατηγορία της κατασκοπείας και του Μεταξικού νόμου 357/1936, «περί τιμωρίας των εγκλημάτων κατασκοπείας και των εγκληματικών ενεργειών των απειλουσών την εξωτερικήν ασφάλειαν της χώρας»

Read more...
 
O «Μπόμπο» και η εποχή του – (Τετάρτη 17 Ιανουαρίου 2018) PDF Print E-mail

Γνώρισα τον Στρατή Δημητριάδη στις αρχές της δεκαετίας του ’80. Ήταν μεγαλύτερος μισή γενιά, κάποια 15 – 16 χρόνια δηλαδή. Τόσα περίπου χρόνια, πριν από την γνωριμία  μας, είχαμε βρεθεί δίπλα - δίπλα αγνοώντας ο ένας τον άλλον. Ήταν, τότε, Οκτώβριος του ’66 και ο Στρατής, για τους φίλους Στάκης, αγωνιζόταν για πρώτη φορά στους ελληνικούς αγώνες, με μια e-type χρησιμοποιώντας  το ψευδώνυμο «Μπόμπο», προκειμένου να ξεφύγει από την εποπτεία του πατρός.

Κυριακή 23 Οκτωβρίου 1966. Λίγο πριν την εκκίνηση στο στρατιωτικό αεροδρόμιο της Δεκέλειας, με φόντο τον περίφημο πύργο ύδρευσης.

Σε εκείνη την παρθενική εμφάνιση,  πιθανότατα και τελευταία του, τερμάτισε στην τέταρτη θέση της γενικής κατάταξης. Ήταν η μοναδική από τις τρείς Jag που συμμετείχαν και αντίκρισε την καρώ σημαία. Οι άλλες,  κόκκινες και οι δυο που οδηγούσαν ο Νίκος Καπετανάκης και ο Σπύρος Τσινιβίδης εγκατέλειψαν.

Read more...
 
Νεοτάκης Λουκανίδης – (Σαββάτο 13 Ιανουαρίου 2018) PDF Print E-mail

Η πρώτη φορά που πήγα στο γήπεδο μόνος, ήταν στις αρχές της δεκαετίας του '70.  Στη Λεωφόρο είχα δει τη γενιά του Wembley, στη Νέα Σμύρνη  τον συμπαθή Πανιώνιο των διεθνών Στάθη Χάιτα και Γιώργου Δέδε. Αργότερα στα Φιλαδέλφεια την αέρινη Α.Ε.Κ. των Μίμη Παπαϊωάνου, Θωμά Μαύρου & Ντούσκο, στην Τούμπα τον Μεγαλέξανδρο Κούδα και στο Καυτατζόγλειο το μάγο Βάσια.

Τον Νεοτάκη Λουκανίδη όμως, δεν τον πρόλαβα, δεν τον είδα ποτέ αγωνιζόμενο. Καταλάβαινα όμως ότι ανήκε στους παίκτες που σε έκαναν πρώτον να πηγαίνεις στο γήπεδο και δεύτερον να συμπαθήσεις την ομάδα που έπαιζε. Το τριφύλλι εκ προκειμένω, αλλά και την Βασίλισσα δίχως στέμμα, Δόξα Δράμας.


Υπήρχε μια πελώρια μυθολογία που ερχόταν από τους πρεσβύτερους, από εκείνους που είχαν ζήσει την εποχή του και αναφέρονταν στην ποδοσφαιρική του προσωπικότητα αλλά και στην άστατη ζωή του.

Read more...
 
Επτά εικόνες για τον Νίκο Ζουμπρούλη – (Τρίτη 9 Ιανουαρίου 2018) PDF Print E-mail

Εγκατέλειψε τα εγκόσμια στις 27 Δεκεμβρίου του 2017, ο Νίκος Ζουμπρούλης.

Φυσιογνωμία ευγενική και εκπρόσωπος σεβαστός  της δεύτερης μεταπολεμικής γενιάς του ελληνικού μότορσπορ.

Ηλεκτρολόγος αυτοκινήτων, κατ’ αρχάς, στο επάγγελμα, οι παλαιότεροι θα θυμούνται στο κατάστημά του, στην διασταύρωση της λεωφ. Β. Γεωργίου με την οδό Αρχελάου με την στο Παγκράτι.

Τίμησε τόσο τη θέση του οδηγού όσο και εκείνη του συνοδηγού δίπλα σε μερικά από τα πιο διαλεκτά ονόματα της εποχής του.

Αριστερά, τον βλέπουμε το Σάββατο 2 του Οκτωβρίου του ’71, στις δοκιμές κατάταξης του αγώνα ταχύτητας στην πόλη της Ρόδου.

Στην ανάβαση προφήτη Ηλία που είχε ολοκληρωθεί πριν λίγες ώρες εκείνη την μέρα, είχε τερματίσει πέμπτος πίσω από το άλλο ΤΤ του Φίλιππου Αντωνιάδη.

Ας τον μνημονεύσουμε με έξι εικόνες ακόμα, από εκείνη την τόσο διαφορετική εποχή.

 

Read more...
 
Φώτης Φλώρος Φωτογράφος - (Πέμπτη 28 Δεκεμβρίου 2017) PDF Print E-mail

Μέσα δεκαετίας του ’60 γνώρισα τον Φώτη Φλώρο. Στα μάτια μου, τότε, ήταν ένας μεσήλικας κύριος με μεγάλες μαύρες τσάντες γεμάτες φωτογραφικό εξοπλισμό και η δουλειά του ήταν να αποτυπώνει τους Ελληνικούς αγώνες αυτοκινήτων.

Φωτογράφιζε τις Κυριακές, με κρύο, κάτω από βροχές, ή στη κάψα του καλοκαιριού  και τη Δευτέρα συναντούσε τον πατέρα μου, πρόσφερε την δουλειά του και κέρδιζε τη ζωή του. Αυτά καταλάβαινα. Ήταν ευγενής, είχε πάντα μια καλή κουβέντα. Εκείνα τα παιδικά και τα πρώτα εφηβικά μου χρόνια, θα ήταν στείρα ως αναμνήσεις αν δεν υπήρχαν οι εικόνες του. Επίσης ο Φώτης ήταν η αιτία που αγάπησα την φωτογραφία. Όχι ακριβώς, όπως υφίσταται σήμερα η φωτογραφία, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία, που σε κάποιο βαθμό έχει ήδη καταγραφεί.

Για να βάλουμε τα πράγματα στη σωστή τους διάσταση, ο Φώτης και ο αδελφός του ο Λεωνίδας, δεν φωτογράφιζαν, έτσι απλά, αγώνες αυτοκινήτων. Αποτύπωσαν μια ολόκληρη εποχή. Κατέγραψαν επί δεκαετίες την πολιτική, την καθημερινότητα, την επικαιρότητα. Έσωσαν σε φιλμ την Ελλάδα που χάσαμε. Άφησαν πίσω, μια σεβαστή κληρονομιά.

Τον χειμώνα του '94 - ’95, κι ενώ ο Φώτης είχε εγκαταλείψει τον μάταιο κόσμο μας, είχα κάμει μια συζήτηση με τον Λεωνίδα ο οποίος ενδιαφερόταν να πουλήσει το πολιτικό αρχείο τους. Θυμάμαι το νούμερο που είχε ζητήσει, δεν κατάφερα να φθάσω μέχρι εκεί και δεν λέω ότι ζήτησε πολλά, λέω ότι εγώ δεν είχα τόσα. Εννοείται ότι το επιθυμούσα διακαώς αλλά καταλάβαινα πως για να αξιοποιηθεί θα απαιτούσε και άλλα χρήματα οπότε η ψαλίδα άνοιγε ακόμα περισσότερο. Δεν γνωρίζω την τύχη του αρχείου έκτοτε.

Τέλος πάντων, είχα την τύχη όχι μόνον να γνωρίσω τον Φώτη ως παιδί, μα να τον συναναστραφώ, ακόμα και να συνεργαστώ μαζί του, αργότερα ως νέος. Ακολουθούν μια σειρά από πορτρέτα του, ένα ελάχιστο αφιέρωμα για τον Φώτη Φλώρο τον Φωτογράφο συνοδευόμενες με θαυμασμό για το έργο που άφησε πίσω του. Έτσι, για να τον θυμηθούμε.

Read more...
 
Μικρό σημείωμα για τον Che – (Τρίτη 10 Οκτωβρίου 2017) PDF Print E-mail

Μισός αιώνας πέρασε από την μέρα που ο Che πέρασε στην αιωνιότητα. Η μορφή του απολαμβάνει μια άνευ προηγουμένου φήμης. Είναι πια ένα σύμβολο. Ο Che που δεν σαραντάρισε. Ο θάνατος τον βρήκε τρεις μήνες μετά την συμπλήρωση των 39 του χρόνων, στο Βαγιεγκράντε της Βολιβίας, στην προσπάθειά του να φουντώσει το παγκόσμιο επαναστατικό κίνημα.

Το παιδί από το Ροζάριο της Αργεντινής, που ταλαιπωρήθηκε από άσθμα, που σπούδασε γιατρός και πριν πάρει τις αποφάσεις του, περιόδευσε την Λατινική Αμερική, αντίκρισε τη φτώχια, συνειδητοποίησε τα αδιέξοδα και τάχθηκε.

Αντικρίζοντας σήμερα αυτό που πήγε να κάνει πρώτα στην Κογκό και κατόπιν στη Βολιβία, να συστήσει δηλαδή επαναστατικούς πυρήνες και να πυροδοτήσει την παγκόσμια επανάσταση, πιστός στην διεθνιστική αλληλεγγύη, φαίνεται παλαβομάρα.

Αν και στον μεσοπόλεμο σε μια από τις πρώτες εφαρμογές της, η διεθνής αλληλεγγύη, υπέκυψε στις δυνάμεις του Καουντίγιο Φράνκο στον Ισπανικό εμφύλιο, είκοσι χρόνια αργότερα, τον Γενάρη του ’59, μετά πό διαρκή αγώνα και ατελειώτες κακουχίες, ο Αργεντίνος γιατρός, έμπαινε ως μαχητής στην Αβάνα, διοικητής στρατιωτικών δυνάμεων που ανέτρεψαν τον Μπατίστα. Κι αυτό έδωσε το απαραίτητο καύσιμο στην ψυχή του, το πρακτικό παράδειγμα, να θεωρήσει δυνατή την εξάπλωση της επανάστασης

Read more...
 
Νίκος Χρυσικόπουλος - (Κυριακή 9 Ιουλίου 2017) PDF Print E-mail

Δεν τον γνώριζα, δεν είχαμε ποτέ συναντηθεί. Όσες αναφορές είχα, ήταν από τις συζητήσεις που κάναμε με τον Νίκι Φιλίνη, ο οποίος τρυφερά και χαϊδευτικά τον αποκαλούσε Νικολάκι, και από τις έρευνες για το παρελθόν στα αρχεία . Θυμάμαι όμως ότι τον Γενάρη του '06, είχαμε βρεθεί με τον Νίκο Μπενβενίστε, ο οποίος με παρακάλεσε, να δώσω στον Νίκο Χρυσικόπουλο ένα αντίγραφο του "Όθεν ούζα καλά & άλλες ιστορίες"

Aσμένως λοιπόν, κατέβηκα, στον παλαιό Φάληρο, την μέρα και την ώρα που είχαμε συμφωνήσει, ανέβηκα στο διαμέρισμα που έπρεπε, χτύπησα το κουδούνι και άνοιξε η Ρίκα Διαλυνά. Την θυμόμουν καμιά 35αριά χρόνια νωρίτερα, ως  Δόμνα Τζέφερσον στον Τρελοπενηντάρη.
Παρέδωσα, ευχαρίστησε, χαιρέτησα. Τον Ν.Χ. δεν τον είδα.

Πριν λίγες μέρες διαβάσαμε πως εγκατέλειψε τα εγκόσμια. Πλήρης ημερών. Είχε κατοσταρίσει. Προνόμιο σπανιότατο, συχνά και οδυνηρό καθώς οι συνομήλικοί σου είναι ελάχιστοι, αν όχι κανείς. Ζεί όμως ο Ζάχος και ο, πολύ κοντά στα εκατό, Νίκι. Ο αποθανών, στα τόσα χρόνια που πέρασε πάνω στον πλανήτη, βίωσε βαριές απώλειες, όπως την εκτέλεση του αδελφού του και την αυτοκτονία του γιού του Γιάννη, ανθρώπου ευγενούς και ωραίου.



Ξημέρωμα Πέμπτης 26 Απριλίου 1956. Με το #84 στο ταπεινό δίχρονο χιλιάρι Auto Union, ο Νίκι Φιλίνης στα πηδάλια και ο Νίκος Χρυσικόπουλος συνοδηγός, εκκινούν μπροστά από το Παναθηναϊκό στάδιο. Μετά από 2.409 χιλιόμετρα συνεχούς οδήγησης, θα ολοκληρώσουν στην δεύτερη θέση χάνοντας μόνον από την διαστημική Merc 300 SL των Γερμανών W. Schock – R. Moll.

Τα της εφοπλιστικής και επιχειρηματικής του δράσης δεν τα γνωρίζω, το αποτύπωμά του όμως στο Ελληνικό μότοσπορ, στην πολύ μακρινή και εξωτική, για το Ελληνικό μότοσπορ, περίοδο της δεκαετίας του '50, δεν είναι αδιάφορο.

Read more...
 
Καίτη Κουβάτσου – Κυρίτση - (Τρίτη 28 Μαρτίου 2017) PDF Print E-mail

in memoriam

Η Καίτη Κουβάτσου δέχτηκε το πλήγμα να γίνει η πρώτη γυναίκα στην Ελλάδα που έχασε το σύζυγό της σε δυστύχημα κατά τη διάρκεια αγώνων αυτοκινήτου. Ο Πέτρος Κουβάτσος σκοτώθηκε, στα 38 του χρόνια, το Σαββάτο 27 Ιουλίου του '63, στην τελευταία στροφή της ανάβασης Φιλερήμου στη Ρόδο.

H Καίτη (αριστερά) με την Τζούλια, τον Οκτώβριο του 2002, στην παρουσίαση του βιβλίου « η ειδική μου διαδρομή» του Σαράντη Αποστολίδη.

Ήταν ένα δυστύχημα η βιαιότητα και το αποτέλεσμα του οποίου, σοκάρισε την μικρή κλειστή κοινωνία των Ελληνικών αγώνων, που μέχρι τότε δεν είχε τέτοιου είδους απώλειες. Η Καίτη κατέβηκε στο νησί παντρεμένη και γύρισε χήρα.

Το χτύπημα ήταν πελώριο, αλλά όχι μόνον κατάφερε να ξαναφτιάξει τη ζωή της, να μεγαλώσει τα παιδιά της, να ξαναπαντρευτεί τον γιατρό Κυρίτση αλλά και να παραμείνει κοντά στο σπορ επί δεκαετίες με κυρίαρχο ρόλο στην Αγωνιστική Λέσχη Αυτοκινήτου. 

Τα θυμηθήκα όλα τούτα, με την είδηση του θανάτου της. Συλλυπητήρια στα παιδιά της Λυδία και Δημήτρη.

υ.γ. επί προσωπικού:

«Γαλήνη» – Πόρος ’63
Από την κατοικία του Στέφανου και της Έρας Ζάννου, τη « Γαλήνη» στον Πόρο, είχαν παρελάσει οι περισσότεροι των Ελλήνων αγωνιζομένων των αρχών της δεκαετίας του ’60 μαζί με τις οικογένειές τους. Νωρίτερα είχαν αφήσει το στίγμα τους σε αυτό το μοναδικό κτίσμα ο Ελ. Βενιζέλος, ο Γ. Σεφέρης, ο Γιάννης Τσαρούχης, ο Καραγάτσης, ο Henry Millerι.

Read more...
 
More Articles...
<< Start < Prev 1 2 Next > End >>

Page 1 of 2