Για κάποιους που...

Είτε για όσους πρόσφατα μας εγκατέλειψαν, είτε για όσους η απουσία τους είναι ακόμα ηχηρή.
Λίγα λόγια για αυτούς που εγκατέλειψαν τα εγκόσμια.
Κάποιοι πλήρεις ημερών, άλλοι αναπάντεχα και αδόκητα, μερικοί με τρόπο βίαιο.



Πρώτη νύχτα ομηρίας – (Τετάρτη 24 Οκτωβρίου 2018) PDF Print E-mail

O Δημήτρης Μπάτσης, είναι θύμα μιας παράφορης κρατικής αδικίας, και της αντίστοιχης καταστολής. Εκτελέστηκε πριν το ξημέρωμα της Κυριακής 30 Μαρτίου του ’52. Τόσα χρόνια αργότερα έχει καταστεί σαφές, ότι δεν τουφεκίστηκε για κάποιο ποινικό, ή έστω κοινωνικό αδίκημα, αλλά για τις ιδέες του.

Στις 8 Οκτωβρίου του 1951, τελεί τον δεύτερο του γάμο. Είναι τότε 35 ετών, έχει ένα διαζύγιο και μια θυγατέρα, την Ελένη, από τον πρώτο του γάμο με την Λίνα Αιλιανού. Η δεύτερη σύζυγός του ονομάζεται Λίλιαν Καλαμάρο, είναι 12 χρόνια νεότερη και κόρη εύπορου Εβραίου βιομήχανου.

Το νεόνυμφο ζευγάρι, θα περάσει μαζί μόλις 15 νύχτες. Την Τρίτη 23 Οκτωβρίου ο Δ. Μπάτσης συλλαμβάνεται από την ασφάλεια Πειραιώς και δεν θα ξαναγυρίσει σπίτι του. Παρέμεινε έγκλειστος μέχρι τη στιγμή που τουφεκίστηκε, εκείνη την Κυριακή δίπλα στους Νικ. Μπελογιάννη, Ηλ. Αργυριάδη, Νικ. Καλούμενο. Σε αυτά τα τελευταία 159 μερόνυχτα της ζωής του, ξετυλίγεται ένα άνευ προηγουμένου δράμα που θα ισοπέδωνε τον οποιοδήποτε.

Ενώ ο ίδιος ανακρινόταν σε απόλυτη απομόνωση, η σύλληψή του ανακοινώθηκε από τον Τύπο, τρείς μέρες αργότερα, ανήμερα της ονομαστικής του εορτής. Ανεγράφη μάλιστα, πως κατευθυνόταν προς τα σύνορα  σε μια  απόπειρα να εγκαταλείψει  τη χώρα. Ήταν το πρώτο από τα ψεύδη, που συνέρρεαν έκτοτε ως πλημμυρίδα.

Read more...
 
Για τον Μίμη και εκείνη την εποχή – (Παρασκευή 21 Σεπτεμβρίου 2018) PDF Print E-mail

Υπάρχουν δυο - τρία πρόσωπα, που όταν κάνουν τον σύγχρονο, πανταχού παρόντα, σατανά να κουδουνίζει, υπάρχει η έντονη υποψία ότι θα ανακοινώσουν κάτι δυσάρεστο. Έναν θάνατο. Δεν μπορεί να συμβεί και διαφορετικά όμως.

Εννοείται ότι o θάνατος δεν είναι απoκλειστικά και μόνον δυσάρεστος. Κάποιες φορές είναι και λυτρωτικός.

Τέλος πάντων, δεν είναι αυτό το θέμα. Είναι, ότι κάπως έτσι ήρθε η είδηση της αποχώρησης από τα εγκόσμια του Δημήτρη Γεωργίτση. Μίμη για τους φίλους του. «Θωρ» για τους συναγωνιζόμενους της κλάσης του. Της κλάσης του ’60.

Μια μικρή σειρά από εικόνες (όλες από το αρχείο των Φ.Φ./Γ.Κ.) και αντίστοιχες ιστορίες θα μας φέρουν πιο κοντά στον Μίμη και σε εκείνη την εποχή. Έτσι, σαν ένα καλό κατευόδιο.

Εδώ, τον Μάιο του '67 και τον νυκτερινό τερματισμό του ΙΕ΄Δ.Ρ.Α. Λίγες στιγμές μετά την πτώση της καρώ σημαίας στην Δον. Αρεοπαγίτου, συνοδηγός τότε στο λευκό Kadett του Τζώνυ.

Read more...
 
Era’s era – (Κυριακή 19 Αυγούστου 2018) PDF Print E-mail

Κάθε φορά που, εγκαταλείπει τα εγκόσμια εκπρόσωπος της γενιάς των γονέων μου, ενταφιάζεται μαζί του και ένα κομμάτι από το παρελθόν. Απογοητευτικό μεν. Αναπόφευκτο δε.

Μια μέρα μετά το φετινό δεκαπενταύγουστο, φτερούγισε η Έρα, η σύζυγος του Στέφανου. Εξήντα, σχεδόν, χρόνια μαζί.

Ταλαιπωρημένη, στα στερνά πολύ, από τον Γολγοθά της υγείας της. Διότι αν ο θάνατος αρχίζει να προβάλλει ως λύτρωση, η ζωή παύει να είναι σαν δώρο.

Θυμάμαι δυο λαμπερά, γαλάζια μάτια μιας νέας, όμορφης, ευγενικής κυρίας στη δεκαετία του ’60. Ασφαλώς δεν μπορώ να ξεχάσω τις κουβέντες που αλλάξαμε, για τόσα πράγματα το Φθινόπωρο του ’13 στην «Γαλήνη».

Είχε ήδη περάσει μισός αιώνας, από την πρώτη φορά, που είχα βρεθεί εκεί, μικρό παιδί, μαζί με τους γονείς μου. Νιώθω λοιπόν, πως όταν ο καθένας από τους πρεσβύτερους που εκτιμώ, αποχωρεί από την ματαιότητα του κόσμου μας, αφήνει ένα κενό που, εκ των πραγμάτων, δεν μπορεί να αναπληρωθεί.

Αδειάζει έτσι, σιγά – σιγά και η δική μας ζωή.  Δεν είναι μόνον που χάνονται οι άνθρωποι. Είναι που αργοσβήνει, που ξεψυχά και η εποχή τους.

Read more...
 
Πέτρος Κουβάτσος – (Παρασκευή 27 Ιουλίου 2018). PDF Print E-mail

Ο Πέτρος Κουβάτσος, ήταν το πρώτο θύμα των Ελληνικών αγώνων αυτοκινήτου.

Έχασε τη ζωή του κατά τη διάρκεια αγώνα πρωταθλήματος, δεμένος, με κράνος, νούμερα στις πόρτες μπροστά σε δεκάδες εμπλεκόμενους και, το κυριότερο, μπροστά στη σύζυγό του Καίτη. Δεν ήταν κάποιος ενθουσιώδης νεαρός.

Ήταν 38 ετών, παντρεμένος, οικογενειάρχης με δύο παιδιά, τη Λύντια και τον Δημήτρη, πολιτικός μηχανικός, στην πιο δημιουργική ηλικία του.

Το μοιραίο συνέβη στην τελευταία δεξιά στροφή της ανάβασης Φιλερήμου στην Ρόδο, το Σαββάτο 27 Ιουλίου 1963. Πριν από πενήντα πέντε χρόνια, ακριβώς.

Ας δούμε κατ' αρχάς, το ρεπορτάζ της εφημερίδας «Εθνος», της 29ης Ιουλίου πως περιγράφει τα συμβάντα.

Read more...
 
κατά το ήμιση ορφανός - (Κυριακή 22 Ιουλίου 2018) PDF Print E-mail
Κι έτσι ξημερώνοντας Κυριακή, έμελλε ο Αγιος Φεβρουάριος να μείνει κατά το ήμιση ορφανός.
Μετά την απώλεια του Δημήτρη Μητροπάνου ακολούθησε και ο Μάνος Ελευθερίου.

Από εκείνη την περίφημη δισκογραφική δουλειά, μέσα σε καιρούς χαλεπούς, οι δυο από τους τέσσερις συντελεστές έχουν εγκαταλείψει τα εγκόσμια.
Read more...
 
O Robert, o Bobby & οι άλλοι. – (Δευτέρα 4 Ιουνίου 2018) PDF Print E-mail

Σαν να υπήρξαν δυο R.F.K. Ο ένας ήταν ο Robert. Εκείνος που συμμετείχε στην διαβόητη επιτροπή του γερουσιαστή Joseph McCarthy, η οποία ουκ ολίγους κατέστρεψε. Ήταν ο ίδιος που ανέλαβε το υπουργείο Δικαιοσύνης και έδωσε γραπτές οδηγίες για υποκλοπές των τηλεφωνικών συνδιαλέξεων του M. L. King jr.

Έπειτα ήταν ένας άλλος. Ο Bobby. Ο σαραντάρης γερουσιαστής με την πλούσια φράντζα που όλο διόρθωνε. Ο πολιτικός που ανακάλυψε την φτώχεια, τον διαχωρισμό, την πείνα, την έλλειψη στέγης, την άλλη Αμερική. Το πλουσιόπαιδο που βγήκε από το καβούκι του και κάποια στιγμή κρεμάστηκαν πάνω του, όλες οι ελπίδες των Η.Π.Α. Κατηγορήθηκε για καιροσκοπισμό, υμνήθηκε για ιδεαλισμό.

Μισός αιώνας πέρασε, από την στιγμή που τρείς βολίδες από ένα 22άρι, σφηνώθηκαν στο κεφάλι και στο κορμί του, μέσα στην κουζίνα του ξενοδοχείου Ambassador στην πόλη των Αγγέλων. Στιγμές νωρίτερα, πανηγύριζε μαζί με τους υποστηρικτές του, μια σημαντική νίκη στην πολιτεία της Καλιφόρνια που του έδινε ένα μεγάλο προβάδισμα για το χρίσμα του Δημοκρατικού κόμματος.

Κανείς δεν μπορεί να προφητεύσει, πως θα ήταν η Αμερική, αν στις εκλογές του ΄68, επικρατούσε ο Robert F. Kennedy. Οκτώ χρόνια μετά την οριακή νίκη του αδελφού του, πάνω στο Ρεπουμπλικάνο R. M. Nixon, ένας άλλος Kennedy, επιφανειακά τουλάχιστον πιο ριζοσπάστης, πιο τολμηρός, πιο έτοιμος να αντιμετωπίσει ακρότητες, πιθανότατα θα κέρδιζε τον αντίπαλό του.

Read more...
 
Δυο λόγια για τον Χάρρυ – (Τρίτη 22 Μαίου 2018) PDF Print E-mail

Ο Βασίλης Τριανταφυλλίδης, γνωστότερος ανά το πανελλήνιο ως Χάρρυ  Κλυνν, εγκατέλειψε τα εγκόσμια στα 78 του χρόνια. Τα δυο τελευταία με την αγιάτρευτη πληγή, να θάψει το σπλάχνο του.

Η πορεία του Χάρρυ δεν είναι παρά ένα μικρό τμήμα της Ιστορίας του Τόπου. Με τρείς λέξεις: Τα είχε όλα

Read more...
 
Από αυτά που δεν θα μάθουμε – (Τετάρτη 4 Απριλίου 2018) PDF Print E-mail

Πριν 50 χρόνια, τέτοια μέρα, στο Μέμφις του Τεννεσί, έπεφτε νεκρός ο βαπτιστής ιερέας Dr. Martin Luther King jr, ηγέτης του Αφροαμερικανικού κινήματος των πολιτικών δικαιωμάτων των μαύρων.

Κυνηγημένος απηνώς από το F.B.I., από το κλίμα της εποχής και από τις αντιθέσεις ενός ετερόκλητου έθνους, ο King πηγαίνει στο Μέμφις όπου έχει κλιμακωθεί η αντιπαράθεση ανάμεσα στην πολιτεία και στους μαύρους απεργούς καθαριότητας που διεκδικούσαν καλύτερα μεροκάματα. Ένας 16χρονος διαδηλωτής, είχε πέσει νεκρός από τα πυρά της αστυνομίας και η ένταση της διαμαρτυρίας ήταν τέτοια ώστε κλήθηκαν χιλιάδες εθνοφύλακες.

Στην ιστορική ομιλία του στην Αμερικάνικη πρωτεύουσα προ του Lincoln Memorial, πέντε χρόνια πριν τη δολοφονία του.

Ο King έχει αποφασίσει να ηγηθεί πορείας συμπαράστασης προς τους απεργούς παρά το γεγονός ότι έχει απαγορευτεί. Στις 6 το απόγευμα της 4ης Απριλίου έχει βγει στο μπαλκονάκι του δεύτερου ορόφου του μοτέλ Lorraine, όπου έχει καταλύσει. Χαριτολογώντας απευθύνεται στον μουσικό Ben Branch, ο οποίος εκείνο το βράδυ θα έπαιζε στην  εκδήλωση που θα παραβρισκόνταν: «Ben, σιγουρευτείτε ότι θα παίξετε το " Μονάκριβε Κύριε, πάρε το χέρι μου", απόψε. Και ότι θα το αποδώσετε πραγματικά όμορφα».

Την επόμενη στιγμή βλήμα των 7.62μμ από  τυφέκιο Remington 760 εισέρχεται από το δεξί του μάγουλο, θρυμματίζει το σαγόνι, περνάει κάτω από το νωτιαίο μυελό, και σταματά στον ώμο του.

Read more...
 
O «Μπόμπο» και η εποχή του – (Τετάρτη 17 Ιανουαρίου 2018) PDF Print E-mail

Γνώρισα τον Στρατή Δημητριάδη στις αρχές της δεκαετίας του ’80. Ήταν μεγαλύτερος μισή γενιά, κάποια 15 – 16 χρόνια δηλαδή. Τόσα περίπου χρόνια, πριν από την γνωριμία  μας, είχαμε βρεθεί δίπλα - δίπλα αγνοώντας ο ένας τον άλλον. Ήταν, τότε, Οκτώβριος του ’66 και ο Στρατής, για τους φίλους Στάκης, αγωνιζόταν για πρώτη φορά στους ελληνικούς αγώνες, με μια e-type χρησιμοποιώντας  το ψευδώνυμο «Μπόμπο», προκειμένου να ξεφύγει από την εποπτεία του πατρός.

Κυριακή 23 Οκτωβρίου 1966. Λίγο πριν την εκκίνηση στο στρατιωτικό αεροδρόμιο της Δεκέλειας, με φόντο τον περίφημο πύργο ύδρευσης.

Σε εκείνη την παρθενική εμφάνιση,  πιθανότατα και τελευταία του, τερμάτισε στην τέταρτη θέση της γενικής κατάταξης. Ήταν η μοναδική από τις τρείς Jag που συμμετείχαν και αντίκρισε την καρώ σημαία. Οι άλλες,  κόκκινες και οι δυο που οδηγούσαν ο Νίκος Καπετανάκης και ο Σπύρος Τσινιβίδης εγκατέλειψαν.

Read more...
 
Νεοτάκης Λουκανίδης – (Σαββάτο 13 Ιανουαρίου 2018) PDF Print E-mail

Η πρώτη φορά που πήγα στο γήπεδο μόνος, ήταν στις αρχές της δεκαετίας του '70.  Στη Λεωφόρο είχα δει τη γενιά του Wembley, στη Νέα Σμύρνη  τον συμπαθή Πανιώνιο των διεθνών Στάθη Χάιτα και Γιώργου Δέδε. Αργότερα στα Φιλαδέλφεια την αέρινη Α.Ε.Κ. των Μίμη Παπαϊωάνου, Θωμά Μαύρου & Ντούσκο, στην Τούμπα τον Μεγαλέξανδρο Κούδα και στο Καυτατζόγλειο το μάγο Βάσια.

Τον Νεοτάκη Λουκανίδη όμως, δεν τον πρόλαβα, δεν τον είδα ποτέ αγωνιζόμενο. Καταλάβαινα όμως ότι ανήκε στους παίκτες που σε έκαναν πρώτον να πηγαίνεις στο γήπεδο και δεύτερον να συμπαθήσεις την ομάδα που έπαιζε. Το τριφύλλι εκ προκειμένω, αλλά και την Βασίλισσα δίχως στέμμα, Δόξα Δράμας.


Υπήρχε μια πελώρια μυθολογία που ερχόταν από τους πρεσβύτερους, από εκείνους που είχαν ζήσει την εποχή του και αναφέρονταν στην ποδοσφαιρική του προσωπικότητα αλλά και στην άστατη ζωή του.

Read more...
 
More Articles...
<< Start < Prev 1 2 3 Next > End >>

Page 1 of 3