Όπερ και εγένετο. Μια χαραμάδα ανοιχτό το βάιζορ στο κράνος για να μην θολώνει, η βρόχα να πίπτει στρέιτ θρού που θα ΄λεγε και ο σχωρεμένος ο Ζαμπέτας, όλες οι αισθήσεις σε επιφυλακή ώστε μην σε πάρει μαζί του ο ή η κάθε αφηρημένος/η θωρακισμένος/η με τον ενάμιση τόνο εσγιουβιδένια λαμαρίνα του.

Ο δείκτης απαλά πάνω στην μανέτα του φρένου και όλη η ευγένεια του κόσμου στο δεξιό καρπό. Το κάθε μέτρο ασφάλτου καθρέπτης που δεν μπορεί να αποφανθεί ποια είναι η ομορφότερη σε όλο το βασίλειο, μπορεί όμως εύκολα να σε ξαπλώσει αν δείξεις αχαριστία ή αλαζονεία. Τι ωραία να συνέβαινε αυτό και στην υπόλοιπη ζωή! Είτε βροχερή, είτε στεγνή, είτε λαδωμένη.

Αν λοιπόν δεν περισσεύει ο χρόνος και υπάρχει ένα είδος βιασύνης που οφείλει όμως να ακολουθήσει συγκεκριμένο πρωτόκολλο συμπεριφοράς, διαπιστώνεις ότι πέρα από τα σιδερένια, τετράτροχα, σχεδόν ακίνητα ποτάμια, παρουσιάζεται και ένας ακόμα ανασχετικός παράγοντας.

Πιο πολύ απ όλα, ενοχλεί η επιμελημένη παραποίηση του παρελθόντος, η απόκρυψη της αγριότητας, το σπατουλάρισμα των περασμένων, η μικροψυχία και η επαρχιακή φτήνια που φόρεσε μανδύα ακραίου νεοπλουτισμού.

Τα εξυπηρετούν όλα τούτα εξαίσια και πρόθυμα, οι ευγενείς γραφιάδες των φαντεζί λαϊκότροπων ιστότοπων και ανέμελα τα σερβίρουν καθαρίζοντας τα πεπραγμένα με πλυστικά υψηλής πίεσης και χαμηλής γνώσης,

Ξεπερνώντας με το εσχάτως επίκαιρο ερώτημα: «Γιατί εορτάζουμε την έναρξη του πολέμου και όχι το τέλος;» (μια απάντηση, δια όσους ενδιαφέρονται, βρίσκεται στο φινάλε), ας προσεγγίσουμε λίγο διαφορετικά την 85η επέτειο από το «Alors, c‘ est la guerre» που απάντησε ο Έλλην πρωθυπουργός  στον Ιταλό πρέσβη τα μαύρα χαράματα της 28^ης Οκτωβρίου του ’40.

Τον Μάρτιο του ’78 ο, ελληνικής καταγωγής γεννημένος στην Αίγυπτο με γονείς από την Κάσο και την Κεφαλονιά, σκηνοθέτης George Ρ. Cosmatos βρίσκεται στην Ρόδο διευθύνοντας μια πλειάδα σπουδαίων ηθοποιών (R. Moore, T. Savalas, D. Niven, C. Cardinale, E. Gould, S. Powers) που πρωταγωνιστούν στην ταινία Escape to Athena. Όχι κάτι σπουδαίο (πιο πλήρης η ταινία του ιδίου, Cassandra Crossing), αλλά μας αφήνει ένα ενδιαφέρον μήνυμα στο τέλος της.

Το κρατικό ραδιόφωνο με επιμέλεια και σύνεση είχε ετοιμάσει σωρεία αφιερωμάτων για τα 100 χρόνια από την γέννηση του Μάνου Χατζιδάκι. Περιεκτικά, χρήσιμα, συχνά αποκαλυπτικά μας προσέφεραν πλούσιες δόσεις νοσταλγίας και συγκίνησης. Στην πορεία αυτών των παραγωγών ήρθε και η είδηση του θανάτου του Διονύση Σαββόπουλου.

Οι δυο καλλιτέχνες άφησαν πίσω τους γενναία, ουσιώδη και σημαντική προίκα στον τόπο, στο πολιτισμό και τελικά στους πολίτες. Είναι πιθανό τη σήμερον ημέρα οι νεανικές ηλικίες των τρεχουσών γενεών να μην νιώσουν το βάθος και το πλάτος αυτής της κληρονομιάς. Κατανοητό καθότι τα βιώματα είναι το έδαφος όπου καλλιεργείται η όποια κουλτούρα.