Οι λόγοι για τους οποίους το άστυ ήταν κάποτε κλεινόν (ένδοξον), απουσιάζουν. Τούτο δεν σημαίνει ότι εκλείπουν. Τουναντίον. Τους αντικαθιστούν άλλοι. Κάπως έτσι το άστυ παραμένει κλεινόν.

Κυριακή μεσημεράκι, τριημέρου, και η είσοδος στην Ελληνική πρωτεύουσα δεν απαιτούσε ηρωική υπομονή, ούτε ιδιαίτερο κλέος.

Οι κατανυκτικές μνήμες που έχω από τούτη την ημέρα είναι λίγες και διάσπαρτες μέσα στο παρελθόν. Ο ουράνιος θόλος να καλύπτεται από ένα ενιαίο πανομοιότυπο σε όλο του το εύρος σύστημα νέφους, μια άπνοια που οδηγούσε όσους καπνούς υπήρχαν κατακόρυφα προς τα πάνω και μια ησυχία πάνδημη που διέκοπτε μόνον ο λυπητερός, επαναλαμβανόμενος ήχος της καμπάνας. Αυτά ως ενήλικας και με αρκετά κατασταλαγμένες απόψεις.

Ως παιδί, η Μεγάλη εβδομάδα ήταν περίεργη και όλα συναινούσαν σε ένα βαρύ κλίμα που μου ήταν δύσκολο αλλά κυρίως δυσνόητο. Πριν τα δέκα μου, συνέβη το δυστύχημα της 21^ης και το πράγμα περιεπλάκη έτι περαιτέρω.

… τον Απρίλιο που δεν έρχεται. Ή έστω για την άνοιξη που δεν έρχεται με τους καλύτερους οιωνούς. Κάπως έτσι τα λόγια του Ελύτη αποκτούν τις ακριβείς τους  διαστάσεις:  «Κείνο που σου προσάπτουνε τα χελιδόνια είναι η άνοιξη που δεν έφερες».

Μια ερμηνεία τούτης της πρότασης, ας είναι η προσωπική και γιατί όχι η συλλογική ευθύνη για όσα αμελήσαμε.

Για όχι τυχαίους λόγους, έχω την εντύπωση ότι όσο απομακρυνόμαστε χρονικά από την επανάσταση του ’21, τόσο λησμονούμε και το περιεχόμενο της. Ατυχώς, αυτό αφορά και οποιαδήποτε άλλη εθνική εορτή.

_{Δέκα χρόνια νωρίτερα. Φίχτια Αργολίδας, μαθητική παρέλαση της 25ης Μαρτίου 2016.}

Οι πλαστικές γαλανόλευκες στις παρελάσεις και οι πάνινες στους ιστούς των μπαλκονιών των κατοικιών, σαν είναι περισσότερο ντεκόρ και λιγότερο πίστη. Σε αυτή τη σκέψη φαίνεται να συνηγορεί και ο διευθυντής της