Προχθές συνομιλούσα τηλεφωνικώς με έναν κατά μια εικοσαετία νεότερον εμού, που εκτιμώ (γεγονός όχι ιδιαιτέρως σύνηθες), με τον οποίον μοιραστήκαμε κοινή επαγγελματική δραστηριότητα και στέγη μεταξύ των περιόδων 2000 – 2003 και 2013 – 2017.

Για την ταπεινότητά μου, αυτές ήταν η 8^η, η 9^η και ωσαύτως τελευταίες ενότητες της εμπλοκής μου με τη συγκεκριμένη δραστηριότητα που, όταν το μακρινό Φθινόπωρο του ΄76 εν πρώτοις ενεπλάκην εν αυτή αθώος, αφελής και φρέσκος, την θεωρούσα ως λειτούργημα.

Ούτε αναγνώστης υπήρξα στο παρελθόν, ούτε ιδιαιτέρως συμπαθών. Το είδος της δημοσιογραφίας που διακονούσε δεν προσελκούσε την ταπεινότητά μου. Το τεμαχισμένο κορμί της Ζωής Φραντζή, πάνω στο μάρμαρο του νεκροτομείου με τον συντάκτη του αστυνομικού ρεπορτάζ,  ορθό να κοιτά, σε έγχρωμο δισέλιδο άνοιγμα, μπορεί να ήταν μια συνταγή να πουλήσει μερικές εκατοντάδες χιλιάδων φύλλα, αλλά δεν ήταν του γούστου μου. Υποθέτω και πολλών άλλων.

Αλλά ο εντυπωσιασμός της μάζας ήταν πάντα ένα ισχυρό πιόνι στη σκακιέρα του Τύπου. Πίσω από αυτό το πιόνι υπήρχαν οι δημοσιογράφοι Αξιωματικοί, οι ιδεολογίες Πύργοι, τα παράλογα Άλογα, η Βασίλισσα Εκδότης και βέβαια ο Βασιλεύς Συμφέρον. Ωστόσο, δεν ήταν έτσι ακριβώς, όλες οι σκακιέρες. Τέλος πάντων με το «Έθνος» της μετά Κυριαζή - Νικολόπουλο εποχής δεν με συνέδεε κάτι.

Το πρώτο δείγμα κάποιας επαφής ήταν η κουζίνα του, όταν στο γύρισμα του αιώνα την επισκεπτόμαστε ως παρακοιμώνενοι πρόσφυγες του παρακείμενου συγκροτήματος της Hachette, τότε που την διοικούσε ο «κοτοπουλάς». Τότε που οι ανισόπεδες της Αττικής οδού ήταν στον ξυλότυπο και οι πέριξ του κτιρίου δρόμοι άνευ ασφάλτου.

Στο τέλος του Ιουλίου (του '18), οι πρώην εργαζόμενοι στον τέως «Πήγασο» είδαν στους τραπεζικούς λογαριασμούς τους, να πιστώνεται η προκαταβολή του μισθού του Μαρτίου του 2017. Έτσι τουλάχιστον ερμηνεύθηκε η χειρονομία.

Την ίδια χρονική στιγμή, συντελέστηκαν και ολοκληρωτικές ανατροπές στην κατασκευαστική «Ελλάκτωρ». Συζητήσεις έγιναν, κουβέντες αντηλλάγησαν, σχόλια ακούστηκαν. Αντιγράφω μια επικοινωνία, για αυτά τα θέματα, που διημείφθη μεταξύ δυο πρώην εργαζομένων, στον Πήγασο.

Σημειώνει ο ένας:

Είχε καλλιεργηθεί η εντύπωση, δια να μην είπω η βεβαιότης,  πως μέσα στον Ιούνιο, του τρέχοντος έτους, η πρώην εργοδοσία του τέως Πήγασου, θα προχωρούσε εις μιαν ακόμα καταβολήν χρεωστούμενου μισθού προς τους πρώην εργαζομένους του τέως συγκροτήματος.

Είχαν προηγηθεί άλλες δύο μέσα στους τελευταίους 12 μήνες από τότε που ήσυχα κατέρρευσε η εκδοτική επιχείρηση. Θα ήτο ψεύδος ασύστολον αν έστω και εις (1), πρώην χρηματοδότης - δανειστής - εργαζόμενος του συγκροτήματος, κατέθετε πως δεν ανέμενε με θέρμη, τούτη την χειρονομία η οποία εν πολλοίς ομοιάζει με φιλοδώρημα και συγγνενεύει με την επαιτεία.

Γράφω χρηματοδότης- δανειστής, διότι αν υποτεθεί ότι τετρακόσιοι τόσοι νομάτοι επί μήνους επτά δεν επληρώθησαν, εν ποσό το οποίον ορίζεται επιπολαίως περί τα δυο εκατομμύρια γιούρος τουλάχιστον, το ποσόν τούτο, έχει δανειστεί εις την εργοδοσία, από το σύνολον των εργαζομένων. Η μήπως όχι;