Αθλητικά

Ο αθλητισμός αποτελεί πλέον ένα τεράστιο παγκόσμιο κίνημα, με μια πελώρια οικονομική ισχύ, την αντίστοιχη αδράνεια αλλά και αδιαφάνεια.

Πέρα από business, είναι θέαμα, δημιουργεί ακραία συναισθήματα, γεννά βία και όλα δείχνουν ότι ο O. Wilde το είχε δει να συμβαίνει πριν συμβεί, τουλάχιστον στην έκταση των ημερών μας, διατυπώνοντας την άποψη πως : «είναι πόλεμος δίχως όπλα.»

Παρακολουθούμε αυτές τις σύγχρονες εκφράσεις των αθλητικών γεγονότων και σχολιάζουμε.



Περί Αθλητισμού και Θεάματος – (Τρίτη 6 Ιουνίου 2017) PDF Print E-mail

Σωρευτικά ήρθαν κάποια γεγονότα, μερικές ειδήσεις που μας δίνουν ένα μέτρο του τι συμβαίνει στην πανίσχυρη, παγκόσμια βιομηχανία του αθλητικού θεάματος. Μοιραία, εξάγονται και κάποια συμπεράσματα. Το θέαμα υπερισχύει του αθλητισμού. Και ο αρχιερέας του θεάματος, δεν είναι, παρά η τηλεόραση.

Ιδού, μερικά παραδείγματα:

Read more...
 
Με τι κριτήρια; - (Δευτέρα 11 Ιουλίου 2016) PDF Print E-mail

Με τι κριτήρια; Επιπέδου συνοικιακού καφενείου. Αυτά ήταν τα κριτήρια, με τα οποία αποφάσισα να δείξω την προτίμησή  μου για την ομάδα της Γαλλίας στον τελικό του Γιούρο.

Τέσσερα χρόνια νωρίτερα ήμουν ένας από τους τόσους χιλιάδες θεατές, στον τελικό του «Ολιμπίσκι» στην πρωτεύουσα της Ουκρανίας. Τότε που η Ισπανία του Βιθέντε Ντελ Μπόσκε σκόρπισε την Ιταλία του Τσεζάρε Πραντέλι, κυριολεκτικά στους τέσσερις ανέμους (Τέσσαρα -  μεδέν ας υπενθυμίσω). Φέτος, καναπές κρατική τηλεόραση και ένα άλλο ζευγάρι να διεκδικεί το τρόπαιο.

Συμπάθεια λοιπόν, στους τρικολόρ διότι κράτησαν έξω από το τουρνουά την Γερμανία. Οποιαδήποτε ομάδα, βγάζει έξω από οποιαδήποτε διοργάνωση, σε οποιαδήποτε σπορ την Γερμανία, είναι αναπόφευκτο ότι κερδίζει την συμπάθεια φυσιολογικών ανθρώπων. Αν μάλιστα κατάφερνε να την βγάλει έξω και από ότι έχει περισσέψει από την Ε.Ε. ακόμα καλύτερα. Στην συνταγή συμπάθειας προς την Γαλλία, ενυπήρχε και ολίγη δόση από το σύνδρομο «Ελλάς - Γαλλία συμμαχία», υπόλοιπον παλαιοτέρων ενδοξοτέρων εποχών, άλλο αν ξεθώριασε μόλις μας έπιασε η θάλασσα της ύφεσης

Read more...
 
Milos & Max - (Τρίτη 17 Μαίου 2016) PDF Print E-mail

Η πρώτη στις επτά του Μilos και η πρώτη με την πρώτη του  Μax!

Τι αθλητικό τριήμερο!

Σε Βερολίνο και Βαρκελώνη, στο Final 4 της Eurolegaue και στην πίστα του Montmelo της Καταλανίας,  ζήσαμε δυο παραμυθένιες ιστορίες. Στο βουτηγμένο σε τεράστια προβολή πανάκριβο αθλητισμό, στην κορυφαία Ευρωπαϊκή εκδήλωση σε επίπεδο συλλόγων στο μπάσκετ μπολ και στον πρώτο Ευρωπαϊκό φετινό αγώνα της F1, είδαμε, να συμβαίνουν σενάρια είτε απίθανα είτε με μέσα από μια αναπάντεχη πλοκή.

O Milos Teodosic από το ξεχασμένο Βάλιεβο της Σερβίας και ο Max Vertappen από το Hαllset του Βελγίου μας λένε τις ιστορίες τους.

Read more...
 
Diego & los Ιndios - (Tετάρτη 4 Μαίου 2016) PDF Print E-mail

Μπήκε, ο Diego Simeone ο αθεόφοβος, μέσα στην Allianz Arena, κρατώντας με το αριστερό χέρι τα καλαμπαλίκια του και το δεξί  προς τα κάτω με τον δείκτη και το μικρό δάκτυλο τεταμένα. Τσαμπουκάς στα όρια του προβοκάτορα.

Λατινοαμερικάνος με όλη το βάρος της καταγωγής, ευέξαπτος, δυσιδέμων, εκρηκτικός. Τα χαρακτηριστικά του προσώπου του μαρτυρούν πολλά. Η συμπεριφορά του, τα υπόλοιπα.

Κι όλα αυτά, σε μια εποχή που το ποδόσφαιρο είναι περισσότερο σόου και λιγότερο λαϊκό παιχνίδι, όπου οι ποδοσφαιριστές σε ανώτατο επίπεδο φλερτάρουν περισσότερο με την έννοια του σταρ και λιγότερο με τον ορισμό του λαϊκού αθλητή.

Όπου τις διακρίσεις, τις φέρνουν περισσότερο οι προϋπολογισμοί και οι χορηγίες και λιγότερο το πηγαίο ταλέντο ή ο έρωτας για τα χρώματα της φανέλας.

Σε αυτή την εποχή, της τηλεοπτικοποίησης και της αχαλίνωτης προβολής, χαρακτήρες σαν αυτόν του Αργεντίνου προπονητή  είναι σχεδόν απαραίτητες και σαφώς πιο συμπαθείς από κάθε είδους σταρ. Αν και κάποιοι, θα υποστηρίξουν ότι τελικά και αυτές είναι, με ένα τρόπο, συμπεριφορές σταρ.

Read more...
 
Brain doping! Να ανησυχούμε; - (Παρασκευή 8 Απριλίου 2016) PDF Print E-mail

Ο Μενής, την έστειλε και πολύ καλά έκανε, διότι ήταν μια άκρως ενδιαφέρουσα είδηση. Αλιευμένη από την ιστοσελίδα aipsmedia.com που τα αρχικά της σημαίνουν,  Assosation Internationale De La Presse Sportive. Ήταν ένα άρθρο γραμμένο από τον Gainni Merlo πρόεδρο της ΑΙΡS που αναφερόταν στο πελώριο θέμα του doping των αθλητών.



Έκανε κατ' αρχάς μια παρατήρηση ιδιαιτέρως πονηρή και άκρως ενδεικτική της πνευματικής ένδειας που διακατέχει αρκετούς αθλούμενους.

Με αφορμή την πρόσφατη περίπτωση της Maria Sharapova, μας θύμησε ότι μόλις αναδύθηκε η περίπτωση Ben Johnson στους περιπετειώδεις εκείνους Ολυμπιακούς αγώνες του '88, ήταν οι 24οι σύγχρονοι θερινοί, στη Σεούλ, σημειώθηκε τεράστια αύξηση της διάθεσης του  συνθετικού στερεοειδούς αναβολικού που χρησιμοποίησε ο, πολιτογραφημένος, Καναδός σπρίντερ. Ήταν το Stanazolol. To αυτό αναμένεται να συμβεί για το αναβολικό της  Sharapova που ήταν επίσης απαγορευμένο Meldonium.

Με αυτόν τον τρόπο, η δημοσιοποίηση των αναβολικών λειτουργεί ως η καλύτερη προβολή τους, σαν η πιο φτηνή μαζική διαφήμιση.

Read more...
 
Για την μνήμη, την τετράτροχη προτίμηση του Johan & άλλα - (Δευτέρα 4 Απριλίου 2016) PDF Print E-mail

Στο Ιστορικό Wembley με τους δύο πύργους του να δεσπόζουν, το '66, ο Bobby Moore είχε σηκώσει το “Jules Rimet”. Δεν μπορεί να υπάρξει μεγαλύτερη ποδοσφαιρική τιμή, από το να είσαι αρχηγός στην ομάδα που που κέρδισε το παγκόσμιο κύπελλο εντός έδρας. Αν μάλιστα προσθέσουμε και το γεγονός ότι η Αγγλία «ανακάλυψε» το ποδόσφαιρο έ τότε κάνουμε λόγο για μια και μοναδική στιγμή.

Στο ίδιο ποδοσφαιρικό πεδίο μάχης, έμπαινε και  το τριφύλλι, σχεδόν πέντε χρόνια αργότερα, την Τετάρτη 2 Ιουνίου του ’71 με τον Μίμη αρχηγό. Για να παίξει τελικό κυπέλλου Πρωταθλητριών Ευρώπης.

Απέναντί του ο χαρισματικός Αίαντας που ο πρωτοπόρος Marinus "Rinus" Michels του είχε διδάξει το ολοκληρωτικό ποδόσφαιρο και το τεχνικό off side.
Στημένος βρισκόμουν, μπροστά στον μαυρόασπρο δέκτη με την φωνή του Διακογιάννη να μας «ενώνει, να μας δονεί» γεμάτος ελπίδα για την ύψιστη διάκριση.
Αμ δε! Ο van Dijk το κόλλησε μόλις στο 5΄, και ογδόντα, μάλλον, άνοστα λεπτά αργότερα έγινε το μηδέν δύο, από αυτογκόλ του Άνθιμου. Τέλος.



Κι εκείνος ο σατανάς με το δεκατέσσαρο, χορευτής περισσότερο παρά μπαλαδόρος, τεχνίτης άφθαστος, το μάγευε το τόπι.  Μορφή ξεχωριστή και τόσο μακρινή από το σωματότυπο ενός ας πούμε Φώντακα, ενός Παπαμανώλη, ενός Καίσαρα, αυτών των Ελλήνων σχεδόν σύγχρονων του Ολλανδού. Λεπτός, σχεδόν ισχνός, έτρεχε στις μύτες, αν τον φυσούσε ο Αρίσταρχος, θαρρείς θα τον ξάπλωνε.
Αλλά δεν ήταν καθόλου έτσι. Τέχνη δύναμη σημειώσατε άσσο.
Johan Cruyff!

Read more...
 
«Εγώ» ο Τάκης Λουκανίδης - Τρίτη 13 Ιανουαρίου 2015 PDF Print E-mail

Ώρα έξι και μισή, έξω σκοτάδια και βροχή ανοίγω λίγο το παράθυρο να φρεσκάρει τον αέρα στην  άδεια αίθουσα. Το βλέμμα μου πέφτει στην σωρεία των βιβλίων πάνω σε «ορφανό» γραφείο. Στην κορυφή τους, δεσπόζει το πράσινο πλαίσιο της έκδοσης που αφορά την αυτοβιογραφία του Τάκη Λουκανίδη.

Η πρώτη φορά που πήγα στο γήπεδο ήταν κάπου  στις αρχές της δεκαετίας του '70.  Στη Λεωφόρο είχα δει τη γενιά του Wembley, στη Νέα Σμύρνη  τον συμπαθή Πανιώνιο των διεθνών Χάιτα και Δέδε. Αργότερα στα Φιλαδέλφεια την αέρινη Α.Ε.Κ. των Παπαϊωάνου, Μαύρου & Ντούσαν, στην Τούμπα τον Μεγαλέξανδρο Κούδα και στο Καυτατζόγλειο το μάγο Βάσια.

Τον Νεοτάκη Λουκανίδη όμως, δεν τον πρόλαβα, δεν τον είδα ποτέ αγωνιζόμενο. Καταλάβαινα όμως ότι ανήκε στους παίκτες που σε έκαναν πρώτον να πηγαίνεις στο γήπεδο και δεύτερον να συμπαθήσεις την ομάδα που έπαιζε.

Υπήρχε μια πελώρια μυθολογία που ερχόταν από τους πρεσβύτερους, από εκείνους που είχαν ζήσει την εποχή του και αναφέρονταν στην ποδοσφαιρική του προσωπικότητα αλλά και στην άστατη ζωή του.
Με τις επόμενες τέσσερις ώρες σχεδόν ελεύθερες, είχε έρθει η ώρα να φωτίσω κάπως το παρελθόν του, όπως τουλάχιστον το αντιμετώπιζε ο ίδιος.

Η αυτοβιογραφία του, δεν διεκδικεί λογοτεχνικές δάφνες, είναι γραμμένη απλοϊκά, αλλά έχει ενδιαφέρον όχι μόνον για το ποδοσφαιρικό περιεχόμενό της, αλλά και για την καταγραφή, τόπων, συνθηκών, δραστηριοτήτων.

Γεννημένος το '37 στο Μεσοχώρι Παρανεστίου Δράμας, με καταγωγή Ποντιακή, ο Λουκανίδης ανήκει στην μεγάλη χωρία των παιδιών που βίωσαν άκρως τραυματικά την Κατοχή. Ο πατέρας του απαγχονίστηκε από τους Βούλγαρους, ο ίδιος αναγκάστηκε να μεγαλώσει σε ορφανοτροφείο, η μητέρα του στην Πρόνοια και όλη η πολυμελής οικογένεια αγωνίστηκε, ώστε να καταφέρει να επιβιώσει.

Έτσι, η περιγραφή των παιδικών του χρόνων, είναι μια  χρήσιμη κατάθεση για εκείνα τα ζοφερά χρόνια. Το αυτό και για την περίοδο που μεγάλωνε στο ορφανοτροφείο όπου μας φέρνει πολύτιμες πληροφορίες για τον τρόπο που ζούσαν, όσα παιδιά αντιμετώπιζαν το φάσμα της ορφάνιας και της ανέχειας.

Read more...
 
Για την αυλαία του Mundial – Πέμπτη 17 Ιουλίου 2014 PDF Print E-mail

Είναι σαφές ότι δίκαια κατέκτησε, αυτή, η Γερμανία το 20ο παγκόσμιο κύπελλο ποδοσφαίρου.  Η καθαρά αγωνιστική αποτίμηση, λέει πως ξεκίνησε εμφατικά με μια τεσσάρα στην Πορτογαλία, δυσκολεύτηκε με την Γκάνα (2 – 2) και επικράτησε με το ισχνό 1 – 0 των Η.Π.Α., στους αγώνες των ομίλων. Χρειάστηκε όμως την παράταση ώστε να προσπεράσει τους πείσμωνες Αλγερινούς (2 -1) στη φάση των 16, ενώ με το επίσης φτωχό φτωχό 1 – 0 πέρασε τη Γαλλία στα προημιτελικά.

Στα ημιτελικά έκανε δυστυχισμένους 200 εκατομμύρια Βραζιλιάνων με εκείνο το ντροπιαστικό 7 – 1 ενώ στο μεγάλο τελικό ένα γκολ του μικρόσωμου Μάριο Γκέτσε, επτά λεπτά πριν το τέλος της παράτασης, της χάρισε το τέταρτο παγκόσμιο στέμμα, το πρώτο της ως ενοποιημένης. Κάπως έτσι περιγράφεται η ποδοσφαιρική επικαιρότητα.

Υποθέτω ότι αυτή η εξέλιξη, πέρα από τα 41 εκατομμύρια Αργεντίνων, δυσαρέστησε το  συντριπτικά μεγαλύτερο τμήμα του Ευρωπαϊκού Νότου, τις περισσότερες χώρες της Λατινικής Αμερικής, της Βραζιλίας φυσικά εξαιρουμένης και όλους όσοι, τέλος πάντων, δεν ήθελαν επικράτηση της Γερμανίας.
Η ειδησεογραφία φέρνει στην επιφάνεια τα απόνερα της ήττας. Κατά πως μας τα λένε τα διεθνή ειδησεογραφικά πρακτορεία, επεισόδια ξέσπασαν στο Μπουένος Άϊρες με συλλήψεις, τραυματισμούς και ζημιές σε προθήκες καταστημάτων. Στον αντίποδα όμως της οργής του λαϊκού αισθήματος για την ήττα, υπήρξαν και ομάδες πολιτών που παρά το αποτέλεσμα  χειροκρότησαν την ομάδα της πατρίδας τους και την καλωσόρισαν, την επευφήμησαν στην επιστροφή της.

Read more...
 
Εως εκεί – Τρίτη 1 Ιουλίου 2014. PDF Print E-mail

Η Εθνική ομάδα ποδοσφαίρου έκανε την υπέρβαση στο Mundial. Έφτασε στις 16 καλύτερες του κόσμου. Μολοντούτο επιστρέφει στην πατρίδα απογοητευμένη καθώς η πρόκρισή της στους «οκτώ», κρίθηκε στις λεπτομέρειες και ατύχησε.

Υπάρχουν, επ' αυτού, διάφορες αναγνώσεις.

Η πρώτη λέει ότι στάθηκε όρθια στα δύσκολα, δηλαδή μετά τη βαριά ήττα ήταν στην πρεμιέρα από την Κολομβία. Ακολούθως, πήρε τον πόντο από την Ιαπωνία παίζοντας 60' με αριθμητικό μειονέκτημα. Επίσης όρθωσε ανάστημα απέναντι στους «Ελέφαντες» και τέλος ειδικά στο τελευταίο παιχνίδι με την Κόστα Ρίκα έδειξε χαρακτήρα, κάποια αθλητικά προσόντα και ποδοσφαιρικό εγωισμό.

Όταν όμως μια αναμέτρηση κρίνεται στην διαδικασία των πέναλτυ, μετατρέπεται σε Ρώσικη ρουλέτα. Ατυχώς για μας, η θαλάμη του Keylor Antonio Navas Gamboa ήταν γεμάτη και του Θεοφάνη Γκέκα, άδεια. Συμβαίνουν αυτά στο ποδόσφαιρο, αυτή είναι η ομορφιά του. Όπως το χαρήκαμε όταν σκοράρισε ο Σαμαράς (ο Γιώργος ε!), στον νεκρό χρόνο απέναντι στην Ακτή κι όταν ισοφάρισε ο Σωκράτης στο 90 +, έτσι το χάρηκαν και οι Κοσταρικανοί που επιπροσθέτως στηρίχταν στον ικανότατο τερματζή τους, αφού και αυτοί αναγκάστηκαν να παίξουν με 10 για 60' .

Read more...
 
Ζούμε ένα παράξενο τουρνουά - Πέμπτη 26 Ιουνίου 2014 PDF Print E-mail

Από τη στιγμή που μας το "κόλλησε" ο Bony στο 72' τα πράγματα έγινα πολύ δύσκολα για το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα. Κάνοντας ένα από τα πιο αποτελεσματικά παιχνίδια των τελευταίων ετών, βρέθηκε για κάτι περισσότερο από 30 λεπτά αγκαλιά με το όνειρο της περαιτέρω πορείας στο τουρνουά.

Παίζοντας σχεδόν υποδειγματικά το παιχνίδι του αιφνιδιασμού προσπάθησε να σκοράρει για δεύτερη φορά.

Αλλά και μετά την ισοφάριση έδειξε τις μαχητικές του ιδιότητες καθώς κυνήγησε με ουσία το δεύτερο γκολ που θα τις έδινε την πρόκριση, αναγκάζοντας την καλύτερη Αφρικανική ομάδα να αμύνεται.

Ασφαλώς να θυμηθούμε και τα δοκάρια του Χολέμπας, του αρχηγού και του Τοροσίδη. Έπαιξε η Εθνική. Πιθανόν να είναι το ματς που κρύφτηκε λιγότερο από ποτέ.

Κι εκεί που θα έμενε μόνον η εντύπωση μιας καλής, μιας θαρραλέας εμφάνισης, όλα κρίθηκαν στην τελευταία φάση. Ο Sio πιθανότατα χωρίς πρόθεση ανατρέπει τον Σαμαρά. Ο ρέφερυς σωστά το σφυρίζει. Ακόμα και οι σχολιαστές του BBC συμφώνησαν επ' αυτού.

Read more...
 
More Articles...
<< Start < Prev 1 2 Next > End >>

Page 1 of 2