Κόσμος & ιδέες

Ο κόσμος που ζούμε ως φύση, ως πλανήτης, αλλά πάνω απ’ όλα ως κοινωνία, είναι το αντικείμενο αυτής της ενότητας.

Οι τάσεις και η ερμηνεία τους, τα γεγονότα και οι πρωταγωνιστές τους αποτελούν τον πυρήνα των ενδιαφερόντων μας.



...για την Ευρώπη τους - (Παρασκευή 8 Δεκεμβρίου 2017) PDF Print E-mail

Όχι μόνον δεν την γνωρίζω προσωπικά, αλλά δεν έχω ακούσει ούτε ένα στίχο να τραγουδά. Επίσης δεν έχω πρόθεση να την υπερασπισθώ. Αντιλαμβάνομαι ότι δεν το έχει ανάγκη. Αναφέρομαι στην Νατάσσα Μποφίλιου και στις ανηλεείς επιθέσεις  που δέχτηκε, επειδή, ανάμεσα σε άλλα, χαρακτήρισε την ευρωπαϊκή πολιτική, ως δικτατορική.

Σε αυτές τις περιπτώσεις κοιτάς δυο πράγματα. Ποιος είναι αυτός που δέχεται την επίθεση και ποιοι είναι εκείνοι που εφορμούν. Στο πρώτο ερώτημα,  η απάντηση είναι πως και το πέρασμα της από το Καποδιστριακό έκανε, και τις μουσικές της σπουδές ολοκλήρωσε και από μικρή απασχολείται και ερμηνεύει.

Στις μέρες μας είναι μια νεαρή γυναίκα, από τις φωτογραφίες θα την χαρακτήριζα και ευειδή, το αν είναι γοητευτική δεν το γνωρίζω, ενώ θεωρείται επιτυχημένη καλλιτέχνης με τα μέτρα τέλος πάντων τα τρέχοντα. Στα 34 της μετρά ήδη κάποια 13 χρόνια επαγγελματικής εμπλοκής στο τραγούδι και προφανώς βρίσκεται στα καραντουζένια της όπως θα το έθεταν και οι παλαιότεροι

Στο ερώτημα ποιους ενόχλησε η περί ευρωπαϊκής δικτατορίας δήλωση, η απάντηση είναι αποτυπωμένη στα μέσα. Ένιωσα  έκπληξη όμως, όταν πρόσεξα ότι ανάμεσά τους συντάχθηκε περιφρονητικά τόσο πρώην  βουλευτής, εκλεγμένος υπό το λάβαρο του Συ.Ριζ.Α., όσο και, με τρόπο λάβρο, φιλελεύθερος πρώην τηλεοπτικός παρουσιαστής. Ποιος άραγε να είναι κοινός τόπος τους;

Read more...
 
του ΑηΝικόλα ανήμερα - (Τετάρτη 6 Δεκεμβρίου 2017) PDF Print E-mail

Τέλειωνε ο φετινός Αύγουστος. Βρισκόμασταν σε πόλη της Δυτικής στερεάς Ελλάδας. Το βράδυ είχε έρθει, το καλοκαίρι γλιστρούσε μακριά, και ακόμα μακρύτερα ξέφευγαν αυτά που ήθελα για τη δουλειά μου. Όλα αναμενόμενα. Δειπνούσαμε με μια οικογένεια που την είχα και την έχω στα πιο ψηλά σκαλοπάτια της εκτίμησής μου.

Άνθρωποι ευγενείς, προσεκτικοί, εργατικοί, μετρημένοι, που μεγαλώνουν με υποδειγματικό τρόπο τα παιδιά τους. Κάποια στιγμή η κουβέντα έφθασε στη θρησκεία. Γνωρίζοντας ότι  στην άλλη πλευρά υπάρχει πίστη, αντιλαμβανόμενος ότι με αυτά τα θέματα οφείλεις να προχωράς με ιδιαίτερη προσοχή, μου ζητήθηκε από τον έφηβο γιο μια άποψη, μια προσέγγιση.

Διατύπωσα τις θέσεις μου, έγινε μια πολιτισμένη κουβέντα, την οποία χάρηκα και θαρρώ ότι τα ίδια ένιωσε και ο καλοσυνάτος νέος που είχα απέναντι μου.

Έτσι σήμερα, μέρα που 'ναι, είπα να συμπληρώσω εκείνη την προσέγγιση που διστακτικά ύφανα λέξη λέξη, με μια ακόμα τοποθέτηση. Διότι είμαι σχεδόν βέβαιος ότι το ταπεινό τούτο σημείωμα θα το διαβάσει και ίσως βοηθήσει τον ξεχωριστό έφηβο συζητητή μου, να συνεχίσει να ερευνά με νηφαλιότητα της αλήθειες της ζωής.

Λοιπόν, αγαπημένε Μιχάλη:

Read more...
 
Όπως τα κρεβάτια. – (Δευτέρα 4 Δεκεμβρίου 2017) PDF Print E-mail

Προχωρώ σε αυτή την κατάθεση, διότι πρόσωπα που εκτιμώ και νιώθω ότι εισπράττουν κάποια σημάδια των καιρών καλύτερα  από μένα, επιμένουν να στήσω μια σελίδα στο facebook για τον παρόντα ιστότοπο. Εννοείται ότι ηλικιακά, είναι νεότερα. Διατυπώνουν  μερικά ισχυρά επιχειρήματα.

Σκέφτομαι, ότι οι ιδιότητες της  φύσης όπως τουλάχιστον μας τις  διδάσκει η καθημερινότητα,  απαντώνται και στην ψηφιακή τεχνολογία.  Ή καλύτερα στις εφαρμογές της. Το καλό συνυπάρχει με το κακό, το δίκαιο αγωνίζεται μέσα στη φουρτούνα της αδικίας, το άσχημο επιπλέει πάνω στο όμορφο και η κουταμάρα συχνά κατατροπώνει την εξυπνάδα.

Το ότι δεν είμαι κάτοχος σελίδας στο facebook, δεν σημαίνει ότι δεν ξέρω τι συμβαίνει με αυτό, δεν σημαίνει ότι δεν υποψιάζομαι τι γίνεται μέσα σε αυτό. Δεν είμαι αντίθετος στην ύπαρξή του. Τουναντίον το είχα θαυμάσει όταν προ πενταετίας άκουγα 70χρονο αγαπητό μου πρόσωπο, να εξηγεί πως μισό αιώνα αργότερα βρέθηκαν, μίλησαν και συναντήθηκαν συμμαθητές που είχαν χαθεί, στα κύματα  της δεκαετίας  του ‘50. Το βρήκα πολύ ανθρώπινο και συγκινητικό.

Βρήκα επίσης πολύ βοηθητικό και δείγμα αλληλεγγύης, την δημιουργία των groups. Άνθρωποι με τα ίδια βάσανα, πολίτες με τις ίδιες ανησυχίες βρίσκουν απαντήσεις και διέξοδο μέσα από έναν δημόσιο διάλογο. Οργανώνονται και προχωρούν πιο συντεταγμένα. Δεν μπορώ να αρθρώσω ούτε συλλαβή κριτικής για  ότι αξιέπαινο, δημιουργικό, φανερό και θαρραλέο κομίζει τούτη η τεχνολογική εφαρμογή.

Η άλλη πλευρά του νομίσματος όμως, είναι άκρως απογοητευτική. Και άλλο τόσο ανησυχητική. Δεν αναφέρομαι στις αδιάφορου  επιπέδου «που πήγα, που έφαγα» αναφορές, ούτε  στα ποσταρίσματα με αόριστα υπονοούμενα και άχρηστες βρισιές, δείγματα πολύ χαμηλού δείκτη ευφυίας και χαμηλότερου πολιτισμού.

Read more...
 
Το φορτίο της ημέρας – (Παρασκευή 17 Νοεμβρίου 2017) PDF Print E-mail

Έχει φορτίο τούτη η ημερομηνία. Σε κάθε περίπτωση. Είτε διότι την θεωρείς ορόσημο, είτε διότι εκτιμάς ότι δεν συνέβη οτιδήποτε. Όπως υπάρχει η αποθέωση για κείνη την  νύχτα του Νοέμβρη του ‘73, έτσι υπάρχει και η πλήρης απαξίωση, ακόμα και η κριτική

Δηλωτικό αυτό του γένους. Ο φανατισμός και η υπερβολή δεν ήταν ανεξερεύνητες γαίες σε τούτο τον τόπο. Το αντίθετο, ήταν τα δομικά υλικά για την συμπεριφορά του Ελληνικού λαού, στο άναρχο ταξίδι της Ιστορίας. Για καλό και για κακό. Για τα όμορφα και για τα άσχημα.

Δεν υπάρχει μόνον ο Λεωνίδας και οι τριακόσιοι, οι Σαλαμινομάχοι και ο Γρανικός, το Αρκάδι και το Μεσολόγγι, η Καισαριανή και το Χαϊδάρι. Υπάρχουν κι άλλα.

Δεν ήταν ήμερα τα πράγματα εδώ. Τώρα παν να ησυχάσουν. Να κοιμηθούν. Κι αυτή είναι μια, άλλη, απειλή. Όπως και να ‘χει, η νύχτα της 16ης προς 17ης Νοεμβρίου του ‘73, άφησε άλλο ένα έντονο στίγμα. Ακόμα και για αυτούς που την αμφισβητούν. Διότι μερικές φορές κάνουν περισσότερο θόρυβο, από εκείνους που την πιστεύουν.
Read more...
 
Χίλια τριακόσια – (Τετάρτη 15 Νοεμβρίου 2017) PDF Print E-mail

Χίλια τριακόσια. Τόσα είναι, μέχρι σήμερα, τα αναρτημένα κομμάτια στο telingstories.gr. Ξεκίνησαν την πορεία τους, τον Φλεβάρη του ‘09. Έκτοτε μεσολάβησαν σχεδόν 9 χρόνια ή ακριβέστερα 456 εβδομάδες. Τρεις αναρτήσεις ανά επταήμερο είναι το αποτέλεσμα της διαίρεσης. Το πηλίκο που θα ήθελε να είχε πει και ένας δύσμοιρος που έφτασε μέχρι την πρωθυπουργία.

Ένας από τους λόγους για τον οποίο γίνεται τούτη η λογιστικού είδους απογραφή, είναι, διότι θέλω να πιστεύω ο παρών ιστότοπος διαφέρει κατά πολύ από τον μέσο όρο της εικόνας του διαδικτύου. Πως στοιχειοθετείται άραγε, αυτή η εν πρώτοις, ολίγον ελιτίστικη, τοποθέτηση;

Read more...
 
Ο Χρόνης και ο Γιώργος - (Παρασκευή 10 Νοεμβρίου 2017) PDF Print E-mail

Προσπάθησα να παρακολουθήσω τις αντιδράσεις από την 48ωρη άδεια που χορηγήθηκε στον Δημήτρη Κουφοντίνα. Άκουσα περισσότερο κραυγές και λιγότερο νηφαλιότητα. Βεβαίως, δεν γνωρίζω τι γεννιέται όταν δολοφονήσουν τον πατέρα, τον αδελφό, το σύζυγο, το γιο, το φίλο σου, επειδή κάποιος αποφάσισε ότι έτσι η ανθρωπότητα θα βαδίζει καλύτερα. Και δεν θέλω να το μάθω.


Αυτό που καταλαβαίνω, είναι ότι η βία τρέφεται με περισσότερη βία, και ο φαύλος αυτός κύκλος δεν κλείνει. Είναι δύσκολο να μην αποδεχτούμε ότι η τρέχουσα βία έχει τις ρίζες της στα χρόνια της Κατοχής, στην εποχή του Εμφυλίου, στο μετεμφυλιακό κλίμα του μίσους και στην επταετή χούντα.

Το χειρότερο όλων όμως, είναι οι απόπειρες να βγούν μέσα από αυτήν την αντιπαλότητα πολιτικά οφέλη. Και ακόμα χειρότερο είναι οι αλλοδαπές κριτικές. Αμερική, Ηνωμένο Βασίλειο και Τουρκία δεν έχουν κανένα δικαίωμα. Σεβασμός για τους νεκρούς τους, θλίψη διότι άφησαν σε ελληνικό έδαφος την τελευταία τους πνοή, καταδικασμένοι από την 17 Νοέμβρη, αλλά χρηστομάθεια περί ηθικής και δικαιοσύνης ειδικά από αυτές τις χώρες, δεν γίνεται αποδεκτή σε τούτα τα χώματα. Την απορρίπτει η ίδια η Ιστορία.

Read more...
 
Κυριακή 4 Νοεμβρίου 1973 – (Κυριακή 5 Νοεμβρίου 2017) PDF Print E-mail

Αν η εξέγερση του Πολυτεχνείου είχε μια θρυαλλίδα, αυτή, ήταν το μνημόσυνο του Γεωργίου Παπανδρέου. Ο και «γέρος της Δημοκρατίας» αποκαλούμενος, ο πατέρας του «ανένδοτου», αλλά και πρωταγωνιστής στα γεγονότα του ζοφερού Δεκέμβρη του ‘44, εγκατέλειψε τα εγκόσμια, στην παντοκρατορία  της junta, τις πρώτες πρωινές ώρες της Παρασκευής πρώτης Νοεμβρίου του ‘68.

Πέντε χρόνια αργότερα, τελείται το μνημόσυνό του και εξελίσσεται σε μαζική αντιδικτατορική εκδήλωση. Δεν ήταν η πρώτη, αλλά ήταν η πιο φορτισμένη.

Read more...
 
Οξείδιο του αλουμινίου – (Τετάρτη 1η Νοεμβρίου 2017) PDF Print E-mail

Ο φόβος, ή έστω η δυσαρέσκεια του  ανθρώπου, μπροστά στην καρέκλα του οδοντίατρου είναι κάτι φυσιολογικό ή τουλάχιστον διαδεδομένο. Σε προσωπικό επίπεδο το θέμα έχει αναλυθεί ενδελεχώς, με ακρίβεια και τόλμη σε επίπεδο ψυχανάλυσης. ΘυμίζωΞεπλύντε!

Ευτυχώς που υφίσταται η αγαπητή και αγαπημένη Κατερίνα και με θυμάται. Άλλοτε διαφεύγω επιτυχώς, με κάποια πρόχειρη δικαιολογία. Άλλοτε όχι. Έτσι μετά από κάποιους 15 μήνες είχε εξαντληθεί κάθε άλλοθι και με βήματα βαριά πέρασα το κατώφλι του ιατρείου της.

Ακολούθησε η ευγενής υποδοχή της βοηθού, Δ/ιδος Μαρίας:

- «Καλημέρα σας. Καλά είσθε»;
για να λάβει την συνηθισμένη κακότροπη, δύσθυμη στα όρια της αγένειας, και δι’ ερωτήσεως, πλην όμως τοποθετημένη σε χιουμοριστικό πλαίσιο και συνοδευόμενη από χαμόγελο, απάντηση:
- «...αν, αν ήμουν καλά, εδώ θα ήμουν;»

Και έπειτα η ίδια  εικόνα. Με την ίδια αναθεματισμένη καρέκλα, περιτριγυρισμένη από τον λοιπό εξοπλισμό, με τα ακροφύσια τις αντλίες και τα σύνεργα των βασανιστηρίων. Τα κάτοπτρα, τα ξέστρα, τις φρέζες, τα τρυπάνια, τις λαβές. Και στο μέσο τούτης της δύνης η ταπεινότητά μου που έπρεπε να ξαπλώσει και με οδύνη να περιμένει τα μαντάτα για την υγεία της στοματικής κοιλότητας.

Read more...
 
Καλό Φθινόπωρο – (Τρίτη 24 Οκτωβρίου 2017) PDF Print E-mail

Αλλόκοτη ευχή. Πως λιγότερο φως, χαμηλότερες θερμοκρασίες, μικρότερες μέρες μπορεί να είναι «καλό»; Εκτός αν η ευχή υπονοεί να τελειώνουμε κι αυτό το Φθινόπωρο, με τις λιγότερες δυνατές απώλειες.

Στον τόπο τούτο, στα νότια τμήματά του τουλάχιστον, το Φθινόπωρο έρχεται περί τα τέλη του Οκτώβρη. Άλλο θέμα αν μετά της Παναγίας, αλλάζουν τα χρώματα της θάλασσας, και υποχωρεί η κάψα του θέρους. Για άλλους δυο μήνες, ζούμε μια εποχή, με υψηλές θερμοκρασίες,  λίγες βροχές, πουνέντηδες που καθαρίζουν την ατμόσφαιρα και άλικες δύσεις. Είναι ένα μικρό καλοκαιράκι.


Ένα  ρέκβιεμ, με πέντε εικόνες και αντίστοιχα σχόλια, από τον Οκτώβριο που μας εγκαταλείπει, πριν περάσουμε στον βροχερό Νοέμβριο για να μας παραλάβει, ακολούθως, ο χειμών, έτι απειλητικότερος του Φθινοπώρου.

Read more...
 
Είχε δίκιο η Πίτσα – (Παρασκευή 20 Οκτωβρίου 2017) PDF Print E-mail

Το έχει πεί η Πίτσα Παπαδοπούλου, τριάντα χρόνια πριν, ερμηνεύοντας τους στίχους της Βάσως Αλαγιάννη  σε ένα εξαίσιο ερωτικό τραγούδι. Είναι το χασάπικο «που πάει η αγάπη όταν όταν φεύγει». Στην τελευταία αράδα της πρώτης παραγράφου λοιπόν, η στιχουργός, βάζει και άλλο ένα επίκαιρο θέμα γράφοντας:  «σαν να ’χει χάσει πια η λέξη την ουσία».


Αυτό σκέφτηκα, αντικρίζοντας τον Έλληνα πρωθυπουργό, να επισκέπτεται τον Λευκό Οίκο, να χαιρετά  τον Αμερικανό πρόεδρο, ενώπιον της ατσαλάκωτης φρουράς των κεκαρμένων εν χρω (jearhead στα αμερικάνικα - σύρριζα στην καθομιλουμένη νεοελληνική) πεζοναυτών και ακολούθως να συζητά επί δίωρο μαζί του. Αντιλαμβάνομαι, ασφαλώς, ότι πολιτική και διπλωματία είναι η Τέχνη του εφικτού. Καταλαβαίνω, επίσης, ότι πιο ξελογιάστρα συνθήκη από την εξουσία δεν υφίσταται.
Αλλά:

Read more...
 
More Articles...
<< Start < Prev 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Next > End >>

Page 4 of 13