Ὁ ἔρως στερεῖται νίκης.

Γραμμένο, εδώ και τουλάχιστον δύο καλοκαίρια, σε λευκό τοίχο των Μεγάρων. Ένα άρθρο, ένα ρήμα και δυο ουσιαστικά, σε μια μικρή πρόταση που διαβάσαμε σε κείμενο του Ηλία Πετρόπουλου.

Παρά το ανατρεπτικό, ανήσυχο, ερευνητικό πνεύμα του, ο Η.Π. έδειχνε μια βαθιά πίστη στο πολυτονικό. Αυτός που άφησε στη διαθήκη του, ρητά την εντολή, να αποτεφρωθεί και η στάχτη του να διασκορπιστεί στους υπονόμους των Παρισίων, αυτός που δημιούργησε τα «Καλιαρντά», το «Μπουρδέλο», το «Εγχειρίδιον του καλού κλέφτη», ο δεδηλωμένος άθεος, ο καταδικασθείς για τα έργα του και τις ιδέες του, έγραφε πολυτονικά.

Τούτη λοιπόν η μικρή πρόταση, είναι αλιευμένη από το εξαιρετικά ενδιαφέρον κείμενό του με τίτλο «Επικήδειος λόγος», από το βιβλίο «Ρεμπέτικα τραγούδια». Εκεί πραγματεύεται το τέλος, του άγνωστου σε πολλούς, Ρεμπέτικου κόσμου.

Γραμμένη πάνω στον λευκό τοίχο, παλιάς ανθρώπινης κατοικίας, πριν από μια διασταύρωση σιδηροδρομικής γραμμής που δεν λειτουργεί πια, μια σύνθεση που υπάρχει, έτσι, σαν «μαυσωλείον συναισθημάτων» που θα έγραφε και ο ίδιος ο Η.Π.

Εκλογική αναμέτρηση την Κυριακή, η δεύτερη τους τελευταίους οκτώ μήνες, ενώ οι πολίτες θα προσέλθουν στις κάλπες για τρίτη φορά μέσα στο τρέχον έτος. Η ταπεινότητά μου θα καταφύγει στο πολυφορεμένο, πλην όμως ατυχώς επίκαιρο,  γνωμικό που αναφέρει ότι αν οι εκλογές μπορούσαν να αλλάξουν κάτι, θα είχαν κηρυχτεί παράνομες.

Παρακολουθείς προεκλογικά σποτ των κομμάτων, που στο διαδίκτυο αφθονούν, και μέχρι να φθάσουν στα τελευταία δευτερόλεπτα και να αποκαλύψουν την κομματική τους ταυτότητα, θα μπορούσαν να ανήκουν οπουδήποτε. Τόσο ομοιόμορφος είναι ο πολιτικός πολτός, διότι περί ιδεολογίας ούτε υποψία, που δεν κάνει καμιά διαφορά στην όποια προβολή του.

Πλήρως απογοητευμένοι, αρκετοί από εμάς, θα συρθούν για τρίτη φορά μέσα σε οκτώ μήνες στις κάλπες. Αναρωτιέμαι για ποιόν λόγο. Αφού όποιο και να είναι το αποτέλεσμα, άλλα θα συμβούν.

Οι εκλογικές αναμετρήσεις λειτουργούν, πλέον, ως ένα άλλοθι για έναν κοινοβουλευτισμό που καταφανώς χωλαίνει, στην περίπτωση μάλιστα που δεχτούμε ότι υπάρχει κατ' ουσίαν.

Εκδηλώνω μια τέτοια, αιρετική σκέψη, καθώς σκέφτομαι τις πράξεις νομοθετικού περιεχομένου, τον νόμο περί ευθύνης υπουργών και αρκετά άλλα που προηγήθηκαν, ώστε από τα μέσα της δεκαετίας του '60, έδωσαν το δικαίωμα σε πολίτες να ομιλούν περί Κυνοβουλίου.

Ο επόμενος χειρότερος, μεταπολεμικά, για τον Ελλαδικό χώρο μετά από εκείνον του '74. Τότε υπήρχε ένα δράμα με 200.000 πρόσφυγες, 4.000 νεκρούς και 1.619 αγνοούμενους. Ταυτόχρονα όμως, ερχόταν και μια μεγάλη ελπίδα, με την κατάρρευση της στρατιωτικής δικτατορίας, στην μητροπολιτική Ελλάδα.
Σαράντα και ένα χρόνια αργότερα από εκείνον τον Αύγουστο, σε μια ολότελα διαφορετικά διαμορφωμένη πραγματικότητα, που κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί και τίποτα, ίσως, δεν μπορούσε να αποτρέψει, βρισκόμαστε ενώπιον αδιεξόδων χωρίς ελπίδα.

Και αυτή η έλλειψη ελπίδας γεννάται, κατ' αρχήν από τους αριθμούς. Μέχρι το Ιούλιο,

Αν, ειλικρινά, ήθελαν το καλό του τόπου και την προκοπή του λαού, τότε γιατί η ομολογία, προς τους Financial Times, υψηλόβαθμου αξιωματούχου της ευρωζώνης που είχε παραστεί στη Σύνοδο: «Σταύρωσαν τον Τσίπρα εκεί μέσα...Τον σταύρωσαν».

Κι' αν πράγματι πίστευαν ότι το μόνο πρόβλημα ήταν η επί σειρά ετών δυσλειτουργία του δημοσίου, η διαφθορά, οι πελατειακές σχέσεις πολιτικών  - πολιτών, τότε ως προς τι η δημοσίευση της Gurdian ότι: «Υπέβαλλαν τον Τσίπρα σε βασανιστήριο εικονικού πνιγμού στην τετραμερή»

Κι' αν τέλος πάντων ήμαστε τόσο τεμπέληδες, ζητιάνοι, ανεπρόκοποι, οι παρίες αυτής της σύγχρονης Βαβέλ που έχει για ασπίδα της το ευρώ, γιατί κουράζονται τόσο πολύ μαζί μας; Γιατί αυτή η ολομέτωπη επιθυμία να μείνουμε Ευρώπη, να παραμείνουμε στο κοινό νόμισμα;

Πως μπορεί τόσο πολύ:

Φίλη, με την οποία εκ των πραγμάτων και εκ των συνθηκών πολιτικώς διαφωνούμε, με κάλεσε με τις ευγενέστερες των προθέσεων με διάθεση ευχάριστη, και διατύπωσε ένα κομπλιμάν, μια φιλοφρόνηση, για τα κείμενα που διάβασε, προσφάτως, εδώ. Το συνόδευσε με ένα σκαμπρόζικο σχόλιο του τύπου: «Εσείς, οι αριστεροί γράφατε, πάντα, καλά».

Χωρίς να έχει κανένα ενδιαφέρον η αποκάλυψη των πολιτικών μου πεποιθήσεων, έχει κάποια σημασία (τουλάχιστον για μένα), το τι πιστεύουν άνθρωποι κοντινοί και μακρινοί και που με κατατάσσουν, στο όποιο αξιακό τους, πολιτικά, σύστημα.
Χωρίς, επίσης, να έχω καμία εξουσιοδότηση, αλλά και καμία υποχρέωση να μιλήσω για την Αριστερά, συχνά νιώθω μια ανάγκη, να εκθέσω μια άποψη για τη δική μου αριστερά. Εννοώ τη δική μου πίστη για το τι πρεσβεύει η αριστερά.

Αιφνιδίως(;), κατέφθασε η παραίτηση του υπουργού επί των οικονομικών Γιάνη Βαρουφάκη. Ο πρωθυπουργός απεφάσισε να θυσιάσει έναν αξιωματικό του πάνω στην ανισόρροπη σκακιέρα της ανηλεούς διαπραγμάτευσης.

Με «61 κόμμα κάτι», μια πολύ ηχηρή απόφαση από έναν αποφασισμένο και για τα χειρότερα λαό, έκαμε την κίνηση να ανακουφίσει επί του προσωπικού πια, την άλλη πλευρά.  Ενοχλούσε την άλλη πλευρά του τραπεζιού, ο τέως υπουργός. Μα με την εμφάνιση, μα με το στυλ, μα με ύφος του, ενοχλούσε. Το θέμα είχε πάρει τη διάσταση της βεντέτας. Οι αντιδράσεις,  είχαν φτάσει σε επίπεδο προσβλητικό.

Σωστή ή λάθος η παραίτηση δεν θα μάθουμε ποτέ. Εκεί που είχαμε φτάσει ήταν επιβεβλημένη. Η Ελληνική Πολιτεία θα βαδίσει πλέον, με την επιλογή του Ευκλ. Τσακαλώτου. Το εγγόνι, του ξαδέλφου του Θρασύβουλου, έρχεται στο προσκήνιο, για να μας θυμίσει ότι η Ελλάδα είναι κάτι το μοναδικό σε Ιστορικό βάθος και πόνο. Η μοναδικότητα τούτη παραμένει παντού και σήμερα. Αρκετοί από εκείνους που χθες δεν χώνευαν τον Γιάνης για το στυλ του, σήμερα δεν είναι χαρούμενοι για την απομάκρυνσή του.
Ούτως ή άλλως όμως, σε μια παγκόσμια πολιτική σκηνή που είναι πολύ αμφίβολο ποιος έχει τον πρώτο λόγο, οι αγορές ή η πολιτική βούληση, σε μια Ευρωπαϊκή σύνθεση που δεν προσπαθεί καν να δείξει πόσο Ένωση είναι, το έργο της Ελληνικής κυβέρνησης παραμένει πολύ δύσκολο.

Για την παραίτηση του αρχηγού του ιστορικότερου, μετά το Κ.Κ.Ε., κόμματος του Ελληνικού κοινοβουλίου τι σχόλιο να γίνει; Πως άργησε πέντε μήνες; Πως έχει εκθέσει τη βάση; Πάντως, η ευχή περί της τύχης του κόμματος δεν μπορεί να είναι άλλη από το εκείνη του να αποκτήσει έναν ηγέτη ισόρροπο, ήρεμο, σταθερό, άξιο της ιστορίας του.

Τέλος, δεν μπορεί να μείνει ασχολίαστο, το μέγεθος του λάθους της εκτίμησης των

Πριν δυο μέρες, μια ντουζίνα άνθρωποι που για τρία σχεδόν χρόνια εργαστήκαμε δίπλα - δίπλα, μετακόμισαν σε άλλο χώρο εξαιτίας μια εσωτερικής μεταρρύθμισης. Θα ήταν πολύ εύκολο να εναντιωθώ στο λόγο, στον τρόπο, στην μέθοδο και στο αποτέλεσμα της μετακόμισης, μα δεν είναι αυτό το θέμα μας.

Όπως επίσης πρέπει να σημειωθεί πως όταν πριν τρία χρόνια ήρθαν εκείνοι και μας βρήκαν στην αίθουσα, πράξη απότοκη άλλης μιας εσωτερικής αλλαγής, ήταν περισσότεροι. Αναμενόμενο και αυτό.

Τέλος πάντων, συζητούσα με κάποιον από αυτούς, λέγοντας πράγματα που δεν είχαμε πεί τρία ολόκληρα χρόνια. Ήταν μια ανοικτή, ανθρώπινη κουβέντα.

Κι όταν η κουβέντα τέλειωνε, αυθόρμητα του ‘πα αυτό που σκέφτηκα:
«Τελικά οι ανθρωποι γνωρίζονται καλύτερα όταν χωρίζουν».
Ακολούθως συνηδητοποίησα ότι αυτή η σκέψη μπορεί να συνοδέψει κάθε είδους χωρισμό.

Τα σημειώνω όλα αυτά, τούτη την κρίσιμη μέρα, διότι το συγκεκριμένο περιστατικό ήταν,