Κόσμος & ιδέες

Ο κόσμος που ζούμε ως φύση, ως πλανήτης, αλλά πάνω απ’ όλα ως κοινωνία, είναι το αντικείμενο αυτής της ενότητας.

Οι τάσεις και η ερμηνεία τους, τα γεγονότα και οι πρωταγωνιστές τους αποτελούν τον πυρήνα των ενδιαφερόντων μας.



Απογοήτευση - Τετάρτη 8 Οκτώβριου 2014 PDF Print E-mail

Σαββάτο (το ...προπροηγούμενο), νωρίς το μεσημέρι. Ταμπούρια. Στο καπηλειό, όπου η μοναδική, ίσως, σύγχρονη συσκευή ήταν μια τηλεόραση πλάσματος, βολεύομαι, μόνος, σε μια γωνιά του άδειου μαγαζιού. Από τα στενά ψηλά ανοίγματα, ερχόταν καλοδεχούμενη η δροσιά, το συννεφιασμένο φως του φθινοπώρου και από τον πλασματικό δέκτη απρόσκλητες ψηφιακές εικόνες. Ανάμεσά μας, λίγα τραπέζια σε σκηνικό δεκαετίας του '60 και στο πεζοδρόμιο, ίσα που διακρινόταν ο πίσω τροχός του Husqy που με είχε μεταφέρει ως εκεί.

Η μόνη ανορθογραφία από αυτή τη χρονομηχανή, ήταν το χρώμα που έβγαζε η υψηλής ανάλυσης οθόνη, απ' όπου αντικρίζαμε, χωρίς να ακούμε, τον πρωθυπουργεύοντα στην ομιλία του από την Χαλκιδική, για τα 40χρονα της Ν.Δ.

Read more...
 
Πίστες & Τουρισμός (...άντε πάλι) – Πέμπτη 25 Σεπτεμβρίου 2014. PDF Print E-mail

Υπό το καθεστώς μιας, ας την χαρακτηρίσω, racetrack overdose, καταγράφω τις κάτωθι εντυπώσεις με προφανή προσχηματικό τρόπο:

Τον Φεβρουάριο, βρέθηκα στο Castelloli circuit της Καταλωνίας (για το Leon Cupra), τον Μάιο στο Αutodromo do Αlgarve στο Πορτιμάο της Πορτογαλίας (για τις Μ3 Sedan & M4 Coupe), αλλά και στο  Vairano έξω από το Μιλάνο (για το Subaru WRX). Tον Ιούλιο στην Aldenhoven της Ρηνανίας (για όλη σχεδόν τη γκάμα της Porsche) και αυτό τον μήνα τόσο στη Vallelunga έξω από τη Ρώμη (για συμμετοχή στο Italia Mini Challenge), όσο και στο Ascari race resort στα ορεινά της Μάλαγα (για το ΤΤS). Σε ένα χρονικό διάστημα επτά μηνών, σε έξι διαφορετικές πίστες τεσσάρων  Ευρωπαϊκών χωρών. Έτσι δικαιολογείται αρκετά ο χαρακτηρισμός,  racetrack overdose, τουλάχιστον στο πλαίσιο της μνημονιακής Ελλάδας.

το τελείωμα της ευθείας των pits στο Ascari race resort που καταλήγει σε ένα κομμάτι που θυμίζει corkscrew της Laguna Seca

Αν και ο χρόνος παραμονής είναι περιορισμένος, αν και το πλήθος των γύρων που συμπληρώνεις είναι μικρός, υπάρχει μια προστιθέμενη εμπειρία μετά από όλες αυτές τις περιηγήσεις. Ειδικά σε εκείνες που είχα ξαναβρεθεί στο παρελθόν (Castelloli & Ascari), στις οποίες δεν ξεκινάς από το μηδέν, καθώς κάτι θυμάσαι, όλα έρχονται πιο εύκολα και στο τέλος των γύρων κινείσαι πιο άνετα και πιο σβέλτα. Ταυτόχρονα σου δίνεται η ευκαιρία να διαπιστώσεις και το, οδηγικό, επίπεδο των αλλοδαπών συναδέλφων αλλά και τη γενικότερη συμπεριφορά τους. Πάνω από όλα όμως, είναι μια χρήσιμη εμπειρία, η οποία σου δίνει εξίσου χρήσιμα στοιχεία ώστε να φθάσεις σε κάποια ασφαλή συμπεράσματα.

Read more...
 
Αύγουστος 1969 – Πέμπτη 14 Αυγούστου 2014. PDF Print E-mail

Υπάρχουν αρκετοί λόγοι που το καλοκαίρι του '69, θεωρείται ένα, τρόπον τινά, διαχωριστικό σημείο ανάμεσα στο παρελθόν που έφευγε και στο μέλλον που ερχόταν.

Ημερολογιακά ήταν το τελευταίο καλοκαίρι της περίφημης δεκαετίας του '60. Η συχνά αποκαλούμενη και δεκαετία της αθωότητας ή και της αμφισβήτησης αποχωρούσε και την επόμενη,  η ανθρωπότητα θα πήγαινε αλλού.

Λίγες μέρες πριν μπει ο Αύγουστος είχε συμβεί ένα από τα πιο σημαντικά γεγονότα που αναμφίβολα σημάδεψε τον 20ο αιώνα.

Στις 20 Ιουλίου οι δυο πρώτοι Αμερικανοί κοσμοναύτες πάτησαν στη «θάλασσα της Γαλήνης», όπως είχε ονομασθεί το συγκεκριμένο σημείο που προσεδαφίστηκε  ο «Αετός», πάνω στο φυσικό δορυφόρο της Γης.

Ο 35ος πρόεδρος των Η.Π.Α. ο J.F.K. θα μπορούσε πια να αναπαύεται ακόμα πιο γαλήνια καθώς η δέσμευση του στην αρχή της δεκαετίας, τότε που οι Σοβιετικοί ήταν ακόμα μπροστά σε αυτόν τον άτυπο και πολυέξοδο αγώνα για την επικράτηση στο Διάστημα, πραγματοποιήθηκε και μάλιστα εντός του χρονικού πλαισίου που είχε θέσει.

Read more...
 
Περί Διακοπών - Σαββάτο 30 Αυγούστου 2014 PDF Print E-mail

Από πολύ νεώτερος είχα ακουμπήσει πάνω στην ιδέα ότι ένας άνθρωπος ικανοποιημένος με τον προσωπικό του βίο, την όποια επαγγελματική του δραστηριότητα, την όποια κοινωνική του θέση και ασφαλώς την ερωτική του ζωή, δεν έχει ανάγκη διακοπών. Όχι δεν διατηρεί την επιθυμία. Δεν έχει την Ανάγκη.Τουλάχιστον με την έννοια που ένιωθα, νιώθω τις λέξεις (Διακοπές & Ανάγκη).


Επίσης από μικρός, είχα προσανατολισθεί στην άποψη ότι η φιλοσοφία των διακοπών και η εφαρμογή της, είχε τις ρίζες της σε αλλοδαπά μοντέλα ζωής. Ένας αγχώδης Δυτικός τρόπος βίου, όπου ο εργαζόμενος κυνηγά στόχους, ξελιγώνεται καθημερινά, (αλλοτριώνεται είναι το ρήμα του χρησιμοποιεί η Μαρξιστική ιδιεολογία) χωρίς ιδιαίτερα, πέραν των οικονομικών, κίνητρα, χωρίς ψυχική ικανοποίηση από την εργασία του, απαιτεί πλέον ένα ξέπλυμα κάποιων εβδομάδων. Ώστε να μπορέσει να συνεχίσει να είναι παραγωγικός, άρα χρήσιμος, συνεπώς και εντός pay roll.

Αυτό, ισχύει τόσο για έναν βιομηχανικό εργάτη από τα βάθη της καταθλιπτικά ανήλιας Κεντρικής Ευρώπης, όσο για μια κομμώτρια από το μελαγχολικό Manchester, ή ακόμα και για ένα ανώτερο τραπεζικό στέλεχος που κερδίζει τα μπόνους του, μέσα σε ραφινάτα κοστούμια και κάποια υποκρισία.

Κάποια στιγμή, όλο αυτό το κίνημα της ανάγκης των διακοπών μεταβλήθηκε σε βαριά βιομηχανία, καθώς εκατομμύρια πολίτες του κόσμου αντάλλασσαν μερικές μέρες διακοπών, για 11 μήνες σκληρής και μάλλον αταίριαστης, άχαρης για αυτούς δουλειάς. Τόποι αλλοιώθηκαν για να τους υποδεχτούν, τόποι ξεπατώθηκαν κυριολεκτικά και μεταφορικά για να χαρίσουν στιγμές χαλάρωσης ή διασκέδασης σε αλλοδαπούς, κυρίως, πολίτες.

Μην ζούμε με αυταπάτες. Οι διακοπές για την συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών του κόσμου είναι ένα ακόμα προϊόν. Είτε ως έπαθλο, είτε ως επίδειξη πλούτου, είτε ως ανάγκη.

Το δυσάρεστο με τη δική μου περίπτωση είναι, ότι φέτος τις είχα ανάγκη. Όχι επιθυμία. Ανάγκη.

Πέρασα έτσι δεκαπέντε μέρες χωρίς να κάτσω ούτε στιγμή μπροστά σε οποιαδήποτε είδους οθόνη. Δεκαπέντε ημέρες χωρίς να πατήσω ούτε ένα πλήκτρο, χωρίς να ξεφυλλίσω ούτε μια εφημερίδα, δίχως να ακούσω οτιδήποτε στα ερτζιανά. Τίποτα. Βιβλία μόνον, κι αυτά παλιακά, καμία σύνδεση με το σήμερα. 

Πέρασαν αυτές οι Δεκαπέντε μέρες ευχάριστα, διαφορετικά. Πέρασαν Παρατηρώντας, καταγράφοντας εικόνες, έτσι σαν μια προσπάθεια να ερμηνεύσω τον τόπο και τον χρόνο. Ε! και το ποτήρι δεν ήταν μισογεμάτο. Αναλυτικότερα,

Read more...
 
Τι θέρος! – Δευτέρα 4 Αυγούστου 2014. PDF Print E-mail

Kάποια 78 χρόνια μετά την πιο, δυσάρεστα, διάσημη 4η Αυγούστου η πραγματικότητα δεν μοιάζει να είναι πολύ πιο ευχάριστη. Ένα μεγάλο χρονικό διάστημα, που ειδικά μετά το τέλος του δεύτερου Μεγάλου Πολέμου γέννησε πολλές προσδοκίες, δεν έφερε τα προσδοκόμενα.

Τον Αύγουστο του ’36 λοιπόν στη Γερμανία του Αδόλφου, τελούνται οι 11οι σύγχρονοι θερινοί Ολυμπιακοί αγώνες.

Η Leni Riefenstahl γυρίζει το Olympia, υπόδειγμα ντοκυμαντέρ που προβάλει το αθλητικό ιδεώδες, αλλά ταυτόχρονα, προπαγανδίζει και την ιδεολογία του καθεστώτος.

Η Γερμανία του Αδόλφου που μπορεί τότε, να μην έχει ακόμα προετοιμαστεί για το μακελειό που θα προκαλούσε, αλλά, ήδη από τον Μάρτιο του ’33 έχει εγκαινιαστεί το Dachau, το οποίο φαίρεται ως το πρώτο στρατόπεδο συγκέντρωσης πολιτικών κρατουμένων, ενώ από το φθινόπωρο του ’35 έχουν ψηφιστεί οι τερατώδεις αντισημιτικοί νόμοι της Νυρεμβέργης.

Την ίδια εποχή, την Ιβηρική χερσόνησο μόλις έχει ξεσπάσει ο εμφύλιος σπαραγμός που θα κρατήσει τρία χρόνια, ενώ στη Μόσχα ξεκινούν οι εκκαθαρίσεις των Τροτσκιστών με δίκες παρωδίες και καταδίκες που έχουν προαποφασισθεί.

Το φετινό Αύγουστο, ενώ έχουν μεσολάβήσει τόσα και τόσα, δεν είχαμε Ολυμπιακούς αγώνες, παρακολουθήσαμε όμως το 20ο Παγκόσμιο κύπελλο ποδοσφαίρου που τζιράρησε αρκετά δισεκατομμύρια δολλάρια, σε ένα τόπο πάμπλουτο όπως η  Βραζιλία αλλά με ένα λαό βουτηγμένο, σε μεγάλο βαθμό, στη φτώχια και στο έγκλημα.

Read more...
 
Εδώ και εκεί - Σαββάτο 2 Αυγούστου 2014 PDF Print E-mail

Αναμένοντας τον Αύγουστο, είχα μια έντονα νοσταλγική διάθεση για τα 40χρονα της αποκατάστασης της Δημοκρατίας. Για την περίφημη Μεταπολίτευση. Για το κλίμα εκείνης της εποχής, την αισιοδοξία, τη χαρά που γέννησε. Δεν την έκρυψα. Περισσότερα εδώ: Μεταπολίτευση.

Τέσσερις δεκαετίες και δυο μνημόνια αργότερα πάντως, δεν υπάρχουν πολλά να γιορτάσει κανείς. Υπάρχουν μόνον λογαριασμοί  που οι περισσότεροι δυσκολεύονται να πληρώσουν, όπως υπάρχουν 60τόσα δισ. ευρώ  ληξιπρόθεσμα  χρέη πολιτών προς τo Ελληνικό (;) Δημόσιο, αλλά και αθρόες κατασχέσεις τραπεζικών λογαριασμών. Υπάρχει επίσης ένα ανεξακρίβωτο χρέος της Ελλάδας, κάποια 400 (;) δισεκατομμύρια ευρώ που οι φερόμενοι και ως δανειστές μας, καλό θα είναι να μάθουμε κάποτε ποιοι είναι αυτοί, τα απαιτούν παντοιοτρόπως

Η Ελληνική οικονομία βεβαίως, θριαμβεύει καθώς σημειώνει αλλεπάλληλα πλεονάσματα καταπλήσσοντας το παγκόσμιο γίγνεσθαι. Δεν είναι παρά άλλη  μια περίπτωση ευημερίας των αριθμών και δυστυχίας των ανθρώπων. Η Ελλάδα έχει κατρακυλήσει στην τέταρτη πιο φτωχή θέση ανάμεσα στα 28 κράτη μέλη της Ε.Ε. μπροστά μόνον από Λετονία, Ρουμανία και Βουλγαρία. Αυτό το αποκαλούμε ενίοτε και success story. Ότι, δηλαδή, δεν είναι στην τελευταία θέση.

Read more...
 
Μεταπολίτευση... - Παρασκευή 25 Ιουλίου 2014. PDF Print E-mail

Πελώριες προσδοκίες. Αυτό θα έλεγα, αν μου ζητούσαν να περιγράψω, τότε, με δυο μόνον λέξεις την αναδυόμενη Μεταπολίτευση, την περίφημη αποκατάσταση της Δημοκρατίας. Τότε, δηλαδή τις πρώτες πρωινές ώρες της 24ης Ιουλίου του '74, έχοντας ζήσει εφαπτομενικά το καθεστώς της στρατιωτικής δικτατορίας, έχοντας αντιληφθεί σε κάποιο βαθμό μόνον, το τι είχε συμβεί, είχαμε, είχα τέλος πάντων, την αφέλεια να πιστεύω ότι μερικά πράγματα θα ήταν μόνον  ιστορία.

Δεν ήταν όμως έτσι. Δεν ήταν έτσι, ποτέ, δηλαδή. Πέρασαν λοιπόν σαράντα χρόνια, οι 17αρηδες του 74, είναι αισίως 57, όσοι τουλάχιστον επιζούν, καθόλου ταλαιπωρημένοι συγκριτικά με τη γενιά των πατεράδων μας, καθότι δεν γνωρίσαμε ούτε Μεταξά, ούτε Πόλεμο, ούτε Εμφύλιο, ούτε 509/1947 (ο οποίος καταργήθηκε δυο μήνες ακριβώς μετά την πτώση της χούντας στις 23 Σεπτεμβρίου του '74), ούτε εκτελεστικά αποσπάσματα, ούτε πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων, ούτε τόσα και τόσα άλλα.
Μεγαλωμένοι σχεδόν στην γυάλα, σχετικά με τα βιώματα των γεννημένων 30 χρόνια νωρίτερα, ήρθαμε αντιμέτωποι με άλλα θέματα που άρχιζαν να εκδηλώνονται, ακριβώς με την μεταπολίτευση.

Read more...
 
Οδός Ηρακλείτου – Τετάρτη 23 Ιουλίου 2014 PDF Print E-mail

Στην προ Ολυμπιακών αγώνων και προ αεροδρομίου «Εl. Venizelos» Ελλάδα, η οδός Ηρακλείτου ήταν, αν υπήρχε, στενός χωματόδρομος. Όπως οι περισσότεροι, δηλαδή, δρόμοι στην μεταπολεμική πρωτεύουσα που πάλευε να βγει από την φτώχεια και τη μιζέρια.

Η θυελλώδης και άναρχη «ανάπτυξη» της Ανατολικής Αττικής αμπαλαρισμένη από νεόπλουτα όνειρα, δανεικά χρήματα και αλλοδαπά εργατικά χέρια, απαιτούσε και έργα υποδομής. Κεντρικό αποχετευτικό αγωγό μπορεί να μην είχε, αλλά οδικό δίκτυο έπρεπε να έχει. Διαφορετικά, θα ήταν μια Ελληνική εκδοχή του Κισινάου ή κάποιας πόλης της Υπερδνειστερίας.

Για τον μονίμως αλληθωρίζοντα προς Δυσμάς, ευρωλιγούρη (δανεικός, Ζουράριος όρος) Έλληνα, η εποίκιση της Ανατολικής Αττικής ήταν ένα El Dorado. Τι προοπτική! Αν απλώθηκε άσφαλτος πάνω σε αμπελώνες, αν έκατσαν ογκόλιθοι από εκατοντάδες κυβικά μπετόν πάνω σε κοτέτσια, κι αν έσκαψε χιλιάδες βόθρους, δεν είχε ιδιαίτερη σημασία.

Η Ηρακλείτου λοιπόν, ενώνει την Αναπαύσεως με τον τερματικό σταθμό του μετρό, Δούκισας Πλακεντίας. Επειδή, τα τελευταία 12 έτη, αν δεν την διασχίσω τουλάχιστον άπαξ ημερησίως, την διαπερνώ δις, εκτιμώ ότι αποτελεί ένα άριστο πεδίο κοινωνιολογικής μελέτης.

Η σχεδίαση της κατ' αρχήν, προϊόν, προφανώς, ποικιλότροπων διαδικασιών των απαλλοτριώσεων είναι μια, σχεδόν, μαιανδρική διαδρομή. Η ευθεία μπορεί να είναι η συντομότερα οδός, ενίοτε όμως δεν είναι η φθηνότερη. Για την ποιότητα του οδοστρώματος, ούτε λόγος. Ακόμα και τα κουρασμένα τεσσαρακονταετίας 2CV σπινάρουν (και) στην κατηφόρα. Όταν δε, είναι βρεγμένη, χτενίζεσαι.

Επιπροσθέτως, οι καταρρακτώδεις βροχές που εν είδει τροπικών φαινομένων πλήττουν την πολύπαθη Αττική γη, φανερώνουν, ενίοτε, τις ελλείψεις υποδομών. Πλημμυρίζουν οι υπόγες, των κατοικιών των παρόδων, πετσικάρουν οι αυτόματες πόρτες τους από την πίεση των ατίθασων όμβριων υδάτων και αναγκάζουν τα Πορσικά και τα SUV να βγουν από τα κτισμένα τρίσβαθα, ώστε να σωθούν από τον πνιγμό τα πολλά κυβικά τους. Κι όταν αργότερα κοπάσει η καταιγίδα, απλώνουν οι πληγέντες τα χαλιά, τα νοικοκυριά τους, να στεγνώσουν της ιλύος.

Με τρεις σταθμούς καυσίμων, βουλκανιζατέρ, συνεργεία, ξυλάδικα, αίθουσες γυμναστικής, πολεμικών τεχνών, ζαχαροπλαστεία και δεκάδες επιχειρήσεις που δραστηριοποιούνται κυρίως στο χώρο της εστίασης, απόκτησε μια ζωντάνια που δεν είχε ποτέ.

Μέσα από τούτη τη ζωντάνια και τις δραστηριότητες της, αποκαλύπτονται η καθημερινότητα, οι συνήθειες, οι δυσλειτουργίες του νεοΈλληνα. Αναλυτικότερα:

Read more...
 
Μικρή ιστορία λαθρεμπορίου – Τρίτη 15 Ιουλίου 2014 PDF Print E-mail

Το θέμα με το οποίο καταπιάνεται ο Ηλίας Καφάογλου, το είχαμε συζητήσει επιφανειακά, πριν από δέκα περίπου χρόνια με τον Ανδρέα Βρετό. Θυμάμαι επίσης ότι μου είχε δείξει ένα άλμπουμ με εκπληκτικές μαυρόασπρες φωτογραφίες από το «ανάκτορο» της οικογένειας Κανελλοπούλου επί της οδού Βασιλίσσης Σοφίας. Είχα την πρόνοια να σκανάρω μερικές εικόνες. Τρείς από αυτές, παρατίθενται στο κείμενο.

Θυμάμαι επίσης ότι, ο Ανδρέας, είχε κάνει έναν σαφή διαχωρισμό ανάμεσα στον εργατικό και δημιουργικό Αλέξανδρο και τον bon viveur Πέτρο, γνωστό και ως Πετρίκο, γνωστότερο για τις σχέσεις του με τα ανώτατα κλιμάκια του Ευρωπαϊκού jet set . Όλα τούτα, για την μεταπολεμική παρουσία των δυο αδελφών και ειδικά από τα μέσα της δεκαετία του 50 και εντεύθεν, για την οποία είχε, έχει μνήμες.

Έστειλα στον Ανδρέα, συγγενή της οικογενείας Κανελλοπούλου, την μελέτη του Ηλία. Έχει αξία η απάντηση του, η οποία αναρτάται εδώ, μετά το κείμενο του Ηλία και πριν τις σημειώσεις του.

Με αυτό το θέμα λοιπόν και με τίτλο «Μικρή ιστορία λαθρεμπορίου», καταπιάνεται ο Η. Καφάογλου. Αναλυτικός, ως συνήθως, το επεξεργάζεται με ψυχραιμία χωρίς αφορισμούς, δίχως κορώνες, με κριτήρια επιστημονικά και σημαντικό βοήθημα, την αθεράπευτη ερευνητική του μανία.

Φωτίζει το θέμα, κρατά τις προσωπικές του απόψεις, προσωπικές και μέσα από τον πλούτο των διασταυρωμένων πληροφοριών μας προσφέρει ένα άκρως ενδιαφέρον ανάγνωσμα, για μια ταραχώδη περίοδο.

Ελαχιστότατη συμβολή μου στην εργασία του, λίγο φωτογραφικό υλικό από την εποχή και τους πρωταγωνιστές της με τα αντίστοιχα  σχόλια. Προηγείται η μελέτη του Ηλία, ακολουθεί η άποψη του Ανδρέα, έπονται οι εικόνες με τις λεζάντες τους και στην ουρά υπάρχουν οι σημειώσεις του κυρίως κειμένου. 


Μικρή ιστορία λαθρεμπορίου

Ο Αλέξανδρος Κανελλόπουλος στους αγώνες…

Ο Αλέξανδρος Κανελλόπουλος (1913-1983) ήταν γιος του Νικολάου Κανελλόπουλου (1864-1936). Ύστερα από το θάνατό του στα 1936, ο γιος διετέλεσε διευθυντής της «Ανωνύμου Εταιρείας Χημικών και Λιπασμάτων», την οποία είχε ιδρύσει το 1909 ο Νικόλαος Κανελλόπουλος, αλλά και της «Ανώνυμης Αγγειοπλαστκής Εταιρείας “Κεραμεικός”».

Ο Αλέξανδρος Κανελλόπουλος από το 1936 ήταν και Κυβερνητικός Επίτροπος της ΕΟΝ. Μένει να διερευνηθεί λεπτομερέστερα η σχέση της ΕΟΝ με την αυτοκίνηση, επομένως και του ιδίου, στο πλαίσιο, βεβαίως, «της στρατιωτικής προπαιδεύσεως» των μελών της οργάνωσης, αλλά του θαυμασμού του Μεταξά για τη μοντέρνα τεχνολογία, τα οδικά και συγκοινωνιακά έργα, λόγου χάριν, ως συντελεστών της κοινωνικής προόδου, στο πλαίσιο της οργανωμένης κοινωνικής ρύθμισης, όπως έκκεντρα και πειστικά έχει δείξει ο Βασίλης Μπογιατζής (1). Στις αρχές του 1949 συναντούμε τον Αλέξανδρο Κανελλόπουλο να καταδικάζεται από τα ελληνικά δικαστήρια για λαθρεμπόριο (2).

Στις 16 Οκτωβρίου 1948, ένα αεροσκάφος Beech 35 Bonanza, με πρώην ελβετικό νηολόγιο ΗB-ECO και χειριστή κάποιον Ζεράρ ντε Σαμπριέ, έκανε αναγκαστική προσγείωση (έχουν αναφερθεί διαφορετικά ενδεχόμενα ως προς το τι την προκάλεσε: έλλειψη καυσίμου, απώλεια προσανατολισμού, κακοκαιρία ή ομίχλη…) στη Λευκάδα. Στην εφ. Εμπρός στις 19 Οκτωβρίου 1948 ο αναγνώστης μπορούσε να πληροφορηθεί πως «ΞΕΝΟΝ ΑΕΡΟΠΛΑΝΟΝ ΠΡΟΣΕΓΕΙΩΘΗ ΕΙΣ ΛΕΥΚΑΔΑ. Κατά τηλεγράφημα εκ Λευκάδος, προχθές [διάβαζε 16.10.1948] την 6.30΄ μ.μ. προσεγειώθη εις την αμμώδη ακτήν, παρά την θέσιν Γύρα, πλησίον της πόλεως, μονοκινητήριον αεροπλάνον, φέρον τα ενδείξεις “S.B.X.E.C.O.” [sic – διάβαζε HB-ECO] εταιρείας “ΕΦΙΣΑ = ΣΑ” [διάβαζε Εφίσα ή Εφίζα (;) S.A.] Γενεύη. Ο πιλότος, ο και μόνος επιβάτης του αεροπλάνου, κ. Ντε Ζαρμπιέρ [sic – διάβαζε Ντε Σαμπριέ], και το αεροπλάνον ουδέν έπαθον. Περί των συνθηκών της ανωμάλου προσγειώσεως ουδέν εγνώσθη. Η διοίκησις Χωροφυλακής Λευκάδος ενεργεί ανακρίσεις».

Όπως συμβαίνει πάντα με όλα τα μεγάλα σκάνδαλα, η συγκεκριμένη είδηση περνά στα ψιλά ή, σε κάποιες εφημερίδες, δεν αναφέρεται καν.

Θα παρέλθει σχεδόν ενάμισης μήνας προτού το κοινό πληροφορηθεί πως:

Read more...
 
περί Βραζιλίας - Παρασκευή 11 Ιουλίου 2014 PDF Print E-mail

Κάτι παραπάνω από 16 χρόνια έχουν περάσει από την μοναδική επίσκεψή μου στη Βραζιλία. Επαγγελματικό ταξίδι ήταν, αποστολή της Pirelli, γνωριμία δοκιμή ελαστικών (P 3000 energy) και επίσκεψη σε εργοστάσια κατασκευής τόσο των ελαστικών, όσο και των αυτοκινήτων που προμηθεύονταν επίσωτρα (τι λέξη!) από την πολυεθνική εταιρεία με την Ιταλική καταγωγή και όνομα.

Δεν διήρκεσε περισσότερο από 3 νύκτες, ήταν όμως αρκετές για να πάρουμε μια μικρή ιδέα, για την Βραζιλία. Για την πελώρια αυτή χώρα, που στα παιδικά μυαλά της γενιάς μου κυριαρχούσαν οι πρασινοκίτρινες εμφανίσεις της Σελεσάο και οι υπερφυσικές ποδοσφαιρικές ικανότητες εκείνης της μαγικής ομάδας που κατέκτησε το Mundial του ’70 στο Μεξικό.

Λίγα χρόνια αργότερα στην πρώτη μας νεότητα μας, μπορώ να θυμηθώ, ότι το ενδιαφέρον μας, το κέντριζαν ονόματα από παραλίες, όπως Κοπακαμπάνα ή Ιπανίμα, αλλά και ο θρασύτατος Ρόνι Μπίγκς που αφου συμμετείχε στην μεγάλη ληστεία του τραίνου, αφού δραπέτευσε μετά την φυλάκισή του, βρήκε καταφύγιο, μαζί με τη σύζυγο, τα παιδιά του, αλλά και τον έκλυτο βίο του στη Βραζιλία, από όπου οι τοπικές αρχές αρνήθηκαν την έκδοση του καθώς είχε αφήσει έγκυο την στριπτζέζ ερωμένη του!

Η μεγαλύτερη, πολυπληθέστερη, πιθανότατα και πλουσιότερη χώρα της Λατινικής Αμερικής ακολούθησε τα πονεμένα βήματα όλης της Ηπείρου. Αποικιοκρατία, πραξικοπήματα, δικτατορίες, ανισότητες, αναλφαβητισμός και βέβαια εγκληματικότητα.


Θυμάμαι από τότε, πόσο διχασμένες ήταν οι εικόνες από το Σάου Πάολο. Είχαμε παρυσφρήσει με τον φωτογράφο Νίκο Μήτσουρα σε κάποια φτωχογειτονιά, όχι ιδιαίτερα ευφυής κίνηση, κι όταν σήκωσε τον τρακοσάρη να αποτυπώσει την φτώχια ακούσαμε τα εξ αμάξης, έγιναν και κάποιες απειλητικές κινήσεις και σπεύσαμε να απομακρυνθούμε.

Σε αντιδιαστολή από εκείνη την ένδεια και τις πρωτόγνωρες εικόνες των γυναικών που ζούσαν στους δρόμους και έψαχναν στα σκουπίδια (που να τα φανταζόμαστε τότε, ότι σύντομα θα τα βιώναμε κι’ εδώ;), το περιβάλλον του ιππόδρομου, ανέπνεε σε μια ανύπωτη χλιδή αλλά και το κλαμπ «Μπαζί», όπου η κυρίαρχη μορφή μουσικής ήταν η τεκνοσάμπα και πέρα από το γεγονός ότι η ελάχιστη κατανάλωση αντιστοιχούσε στο 1/8 του βασικού μισθού, έπρεπε να αντέξεις τόσο τα αναρίθμητα ντεσιμπέλ όσο και μερικά από τα ομορφότερα γυναικεία κορμιά που λικνίζονταν επαγγελματικά, ελαφρότατα ενδεδυμένα.

Read more...
 
More Articles...
<< Start < Prev 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Next > End >>

Page 8 of 13