H συντριπτική πλειονότητα των σχολίων των αναγνωστών σε διάφορους ιστότοπους χαρακτηρίζεται κυρίως από φτηνό υβρεολόγιο, φτωχή επιχειρηματολογία και επικίνδυνο φανατισμό, ή συνδυασμούς αυτών.

Ωστόσο, σε αυτή τη θολή, ακαλαίσθητη καθημερινότητα βρίσκονται έστω και λίγα σχόλια που ξεχωρίζουν για το χιούμορ τους, όχι απαραίτητα λεπτό αλλά πολύ συχνά εύστοχο. Να μια πολύ μικρή συλλογή από τις χθεσινές ειδήσεις, κρατώντας την ορθογραφία των σχολιαστών.

Στο πολύ ενδιαφέρον όσο και γοητευτικό βιβλίο του Emmanuel Carrere, «Κολχόζ», περισσότερα εν καιρώ, προσέχουμε στη σ.22, την άποψη του ιστορικού Τάκιτου για τα έργα του στρατηγού Πομπηίου στην Ιβηρική χερσόνησο: «Όταν τα έχουν καταστρέψει όλα, οι Ρωμαίοι αυτό το λένε ειρήνη».

Προβαλλόμενο στο σήμερα, 20 αιώνες αργότερα μας θυμίζει άραγε κάτι;

Αντίστοιχα, στο πόνημα του Max Boot, «Αόρατοι στρατοί» (σ.59), υπάρχει μια περιγραφή του Ρωμαίου ιστορικού Λεύκιου Ανναίου Φλώρου για την τύχη των Ρωμαίων αιχμαλώτων μετά την συντριπτική ήττα τους το 9 μ.χ. στον Τευτοβούργιο Δρυμό από τους εξεγερμένους, λόγω προσβολών και μίσους, άνδρες των γερμανικών φυλών Χερούσκα: «Σε μερικούς έβγαλαν τα μάτια, σε άλλους έκοψαν τα χέρια. Σε έναν του έραψαν το στόμα αφού του έκοψαν την γλώσσα». Οι Ρωμαίοι ξαναπροσπάθησαν να επανακαταλάβουν την περιοχή, αλλά ουδέποτε ξαναπέρασαν ανατολικότερα του Ρήνου.

Οι λόγοι για τους οποίους το άστυ ήταν κάποτε κλεινόν (ένδοξον), απουσιάζουν. Τούτο δεν σημαίνει ότι εκλείπουν. Τουναντίον. Τους αντικαθιστούν άλλοι. Κάπως έτσι το άστυ παραμένει κλεινόν.

Κυριακή μεσημεράκι, τριημέρου, και η είσοδος στην Ελληνική πρωτεύουσα δεν απαιτούσε ηρωική υπομονή, ούτε ιδιαίτερο κλέος.

Οι κατανυκτικές μνήμες που έχω από τούτη την ημέρα είναι λίγες και διάσπαρτες μέσα στο παρελθόν. Ο ουράνιος θόλος να καλύπτεται από ένα ενιαίο πανομοιότυπο σε όλο του το εύρος σύστημα νέφους, μια άπνοια που οδηγούσε όσους καπνούς υπήρχαν κατακόρυφα προς τα πάνω και μια ησυχία πάνδημη που διέκοπτε μόνον ο λυπητερός, επαναλαμβανόμενος ήχος της καμπάνας. Αυτά ως ενήλικας και με αρκετά κατασταλαγμένες απόψεις.

Ως παιδί, η Μεγάλη εβδομάδα ήταν περίεργη και όλα συναινούσαν σε ένα βαρύ κλίμα που μου ήταν δύσκολο αλλά κυρίως δυσνόητο. Πριν τα δέκα μου, συνέβη το δυστύχημα της 21^ης και το πράγμα περιεπλάκη έτι περαιτέρω.