Ώρα έξι και μισή, έξω σκοτάδια και βροχή ανοίγω λίγο το παράθυρο να φρεσκάρει τον αέρα στην  άδεια αίθουσα. Το βλέμμα μου πέφτει στην σωρεία των βιβλίων πάνω σε «ορφανό» γραφείο. Στην κορυφή τους, δεσπόζει το πράσινο πλαίσιο της έκδοσης που αφορά την αυτοβιογραφία του Τάκη Λουκανίδη.

Η πρώτη φορά που πήγα στο γήπεδο ήταν κάπου  στις αρχές της δεκαετίας του '70.  Στη Λεωφόρο είχα δει τη γενιά του Wembley, στη Νέα Σμύρνη  τον συμπαθή Πανιώνιο των διεθνών Χάιτα και Δέδε. Αργότερα στα Φιλαδέλφεια την αέρινη Α.Ε.Κ. των Παπαϊωάνου, Μαύρου & Ντούσαν, στην Τούμπα τον Μεγαλέξανδρο Κούδα και στο Καυτατζόγλειο το μάγο Βάσια.

Τον Νεοτάκη Λουκανίδη όμως, δεν τον πρόλαβα, δεν τον είδα ποτέ αγωνιζόμενο. Καταλάβαινα όμως ότι ανήκε στους παίκτες που σε έκαναν πρώτον να πηγαίνεις στο γήπεδο και δεύτερον να συμπαθήσεις την ομάδα που έπαιζε.

Υπήρχε μια πελώρια μυθολογία που ερχόταν από τους πρεσβύτερους, από εκείνους που είχαν ζήσει την εποχή του και αναφέρονταν στην ποδοσφαιρική του προσωπικότητα αλλά και στην άστατη ζωή του.
Με τις επόμενες τέσσερις ώρες σχεδόν ελεύθερες, είχε έρθει η ώρα να φωτίσω κάπως το παρελθόν του, όπως τουλάχιστον το αντιμετώπιζε ο ίδιος.

Η αυτοβιογραφία του, δεν διεκδικεί λογοτεχνικές δάφνες, είναι γραμμένη απλοϊκά, αλλά έχει ενδιαφέρον όχι μόνον για το ποδοσφαιρικό περιεχόμενό της, αλλά και για την καταγραφή, τόπων, συνθηκών, δραστηριοτήτων.

Γεννημένος το '37 στο Μεσοχώρι Παρανεστίου Δράμας, με καταγωγή Ποντιακή, ο Λουκανίδης ανήκει στην μεγάλη χωρία των παιδιών που βίωσαν άκρως τραυματικά την Κατοχή. Ο πατέρας του απαγχονίστηκε από τους Βούλγαρους, ο ίδιος αναγκάστηκε να μεγαλώσει σε ορφανοτροφείο, η μητέρα του στην Πρόνοια και όλη η πολυμελής οικογένεια αγωνίστηκε, ώστε να καταφέρει να επιβιώσει.

Έτσι, η περιγραφή των παιδικών του χρόνων, είναι μια  χρήσιμη κατάθεση για εκείνα τα ζοφερά χρόνια. Το αυτό και για την περίοδο που μεγάλωνε στο ορφανοτροφείο όπου μας φέρνει πολύτιμες πληροφορίες για τον τρόπο που ζούσαν, όσα παιδιά αντιμετώπιζαν το φάσμα της ορφάνιας και της ανέχειας.

Είναι σαφές ότι δίκαια κατέκτησε, αυτή, η Γερμανία το 20ο παγκόσμιο κύπελλο ποδοσφαίρου.  Η καθαρά αγωνιστική αποτίμηση, λέει πως ξεκίνησε εμφατικά με μια τεσσάρα στην Πορτογαλία, δυσκολεύτηκε με την Γκάνα (2 – 2) και επικράτησε με το ισχνό 1 – 0 των Η.Π.Α., στους αγώνες των ομίλων. Χρειάστηκε όμως την παράταση ώστε να προσπεράσει τους πείσμωνες Αλγερινούς (2 -1) στη φάση των 16, ενώ με το επίσης φτωχό φτωχό 1 – 0 πέρασε τη Γαλλία στα προημιτελικά.

Στα ημιτελικά έκανε δυστυχισμένους 200 εκατομμύρια Βραζιλιάνων με εκείνο το ντροπιαστικό 7 – 1 ενώ στο μεγάλο τελικό ένα γκολ του μικρόσωμου Μάριο Γκέτσε, επτά λεπτά πριν το τέλος της παράτασης, της χάρισε το τέταρτο παγκόσμιο στέμμα, το πρώτο της ως ενοποιημένης. Κάπως έτσι περιγράφεται η ποδοσφαιρική επικαιρότητα.

Υποθέτω ότι αυτή η εξέλιξη, πέρα από τα 41 εκατομμύρια Αργεντίνων, δυσαρέστησε το  συντριπτικά μεγαλύτερο τμήμα του Ευρωπαϊκού Νότου, τις περισσότερες χώρες της Λατινικής Αμερικής, της Βραζιλίας φυσικά εξαιρουμένης και όλους όσοι, τέλος πάντων, δεν ήθελαν επικράτηση της Γερμανίας.
Η ειδησεογραφία φέρνει στην επιφάνεια τα απόνερα της ήττας. Κατά πως μας τα λένε τα διεθνή ειδησεογραφικά πρακτορεία, επεισόδια ξέσπασαν στο Μπουένος Άϊρες με συλλήψεις, τραυματισμούς και ζημιές σε προθήκες καταστημάτων. Στον αντίποδα όμως της οργής του λαϊκού αισθήματος για την ήττα, υπήρξαν και ομάδες πολιτών που παρά το αποτέλεσμα  χειροκρότησαν την ομάδα της πατρίδας τους και την καλωσόρισαν, την επευφήμησαν στην επιστροφή της.

Η Εθνική ομάδα ποδοσφαίρου έκανε την υπέρβαση στο Mundial. Έφτασε στις 16 καλύτερες του κόσμου. Μολοντούτο επιστρέφει στην πατρίδα απογοητευμένη καθώς η πρόκρισή της στους «οκτώ», κρίθηκε στις λεπτομέρειες και ατύχησε.

Υπάρχουν, επ' αυτού, διάφορες αναγνώσεις.

Η πρώτη λέει ότι στάθηκε όρθια στα δύσκολα, δηλαδή μετά τη βαριά ήττα ήταν στην πρεμιέρα από την Κολομβία. Ακολούθως, πήρε τον πόντο από την Ιαπωνία παίζοντας 60' με αριθμητικό μειονέκτημα. Επίσης όρθωσε ανάστημα απέναντι στους «Ελέφαντες» και τέλος ειδικά στο τελευταίο παιχνίδι με την Κόστα Ρίκα έδειξε χαρακτήρα, κάποια αθλητικά προσόντα και ποδοσφαιρικό εγωισμό.

Όταν όμως μια αναμέτρηση κρίνεται στην διαδικασία των πέναλτυ, μετατρέπεται σε Ρώσικη ρουλέτα. Ατυχώς για μας, η θαλάμη του Keylor Antonio Navas Gamboa ήταν γεμάτη και του Θεοφάνη Γκέκα, άδεια. Συμβαίνουν αυτά στο ποδόσφαιρο, αυτή είναι η ομορφιά του. Όπως το χαρήκαμε όταν σκοράρισε ο Σαμαράς (ο Γιώργος ε!), στον νεκρό χρόνο απέναντι στην Ακτή κι όταν ισοφάρισε ο Σωκράτης στο 90 +, έτσι το χάρηκαν και οι Κοσταρικανοί που επιπροσθέτως στηρίχταν στον ικανότατο τερματζή τους, αφού και αυτοί αναγκάστηκαν να παίξουν με 10 για 60' .

Από τη στιγμή που μας το "κόλλησε" ο Bony στο 72' τα πράγματα έγινα πολύ δύσκολα για το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα. Κάνοντας ένα από τα πιο αποτελεσματικά παιχνίδια των τελευταίων ετών, βρέθηκε για κάτι περισσότερο από 30 λεπτά αγκαλιά με το όνειρο της περαιτέρω πορείας στο τουρνουά.

Παίζοντας σχεδόν υποδειγματικά το παιχνίδι του αιφνιδιασμού προσπάθησε να σκοράρει για δεύτερη φορά.

Αλλά και μετά την ισοφάριση έδειξε τις μαχητικές του ιδιότητες καθώς κυνήγησε με ουσία το δεύτερο γκολ που θα τις έδινε την πρόκριση, αναγκάζοντας την καλύτερη Αφρικανική ομάδα να αμύνεται.

Ασφαλώς να θυμηθούμε και τα δοκάρια του Χολέμπας, του αρχηγού και του Τοροσίδη. Έπαιξε η Εθνική. Πιθανόν να είναι το ματς που κρύφτηκε λιγότερο από ποτέ.

Κι εκεί που θα έμενε μόνον η εντύπωση μιας καλής, μιας θαρραλέας εμφάνισης, όλα κρίθηκαν στην τελευταία φάση. Ο Sio πιθανότατα χωρίς πρόθεση ανατρέπει τον Σαμαρά. Ο ρέφερυς σωστά το σφυρίζει. Ακόμα και οι σχολιαστές του BBC συμφώνησαν επ' αυτού.

Ο λόγος για τις σκέψεις που έρχονται στο άκουσμα της λέξης Mundial. Τέσσερις πρωτογενείς κατ’ αρχήν, που εμφανίζονται  ως μνήμες και αναμοχλεύουν το παρελθόν. Ακολούθως, κάποιες άλλες, σημερινές, που γεννιούνται μέσα από τα ερεθίσματα της φετινής μουντιαλικής πραγματικότητας.

1η.

Το παγκόσμιο κύπελλο ποδοσφαίρου του 1970. Ο φοβερός ημιτελικός στο στάδιο Αζτέκα, ανάμεσα σε Ιταλία και Γερμανία, αλλά και εκείνη η ατόφια από ποδοσφαιρικό ταλέντο ομάδα της Βραζιλίας. Ακόμα η απόκρουση του Gordon Banks που έβγαλε την καρφωτή εξ επαφής κεφαλιά του Pele και βέβαια η δήλωση του μαύρου διαμαντιού πως δεν τον είδε, τον άκουσε (τον Roberto Rivelino) που ερχόταν πίσω του σε εκείνη τη φάση ποίημα.

Όλα τούτα έκαναν το ποδόσφαιρο να μοιάζει με θαύμα, εκεί στο Μεξικό, όπου σχεδόν δυο χρόνια νωρίτερα είχαν τελεστεί οι πιο επεισοδιακοί, μέχρι τότε, Ολυμπιακοί αγώνες….

Αν πρέπει να σταθούμε στη ρήση «Οι ήττες διαμορφώνουν το χαρακτήρα οι νίκες τον αναδεικνύουν» οι εικόνες από τον προχθεσινό (5/5ου) αγώνα της Crystal Palace με την Liverpool στο Selhurst Park του Λονδίνου έχουν πολλά να μας πουν.

Σχεδόν ένα τέταρτο του αιώνα έχει η Liverpool να δει πρωτάθλημα στο νησί και όλα δείχνουν ότι οι τελευταίες μαθηματικές πιθανότητές της εξανεμίσθηκαν εκεί, στα νότια της Βρετανικής πρωτεύουσας, μέσα σε εννέα λεπτά.

Βεβαίως είχε προηγηθεί η ήττα στο Anfield με κεντρικό πρόσωπο τον αρχηγό Steven Gerrard. Μια λάθος πάσα, ένα γλίστρημα και το δράμα να ολοκληρώνεται με σφύριγμα της λήγης στο 90'+.

Αυτός που πιθανότατα το ήθελε και το άξιζε περισσότερο από όλους, κάνει το σφάλμα και όλοι οι υπόλοιποι αδυνατούν να το διορθώσουν. Από εκείνο το σημείο, η υπόθεση ξεφεύγει από τα πόδια των 11 του Brendon Rogers.

H City έχει το προβάδισμα. Λίγες μέρες μετά ο 27χρονος Ουρουγουανός παίκτης της Liverpool, Luis Alberto Suárez Díaz, αξίας στο ποδοσφαιρικό χρηματιστήριο, με τιμές Ιανουαρίου του '11, 26,5 εκατομμυρίων ευρώ (και πολύ μεγαλύτερης σήμερα), βραβεύεται ως ο καλύτερος παίκτης της χρονιάς από τους συναδέλφους του, στη σκληροτράχηλη Premiership

Δεν έχω καμιά διάθεση να μειώσω το αθλητικό κατόρθωμα της Εθνικής ομάδας του ποδοσφαίρου που κατάφερε να προκριθεί σε ένα ακόμα μεγάλο τουρνουά.

Ομολογώ μάλιστα, ότι έτυχε να παρακολουθήσω, μόνον τα τελευταία τριάντα λεπτά  της αναμέτρησης, αλλά με αρκετή αγωνία και προσμονή για την επιτυχία. Xάρηκα για την επιτυχία, ενώ αντίθετα αν η Εθνική δεν θα ταξίδευε στο Ρίο δεν θα μου ήταν ευχάριστο.

Αισθάνομαι όμως και ένα είδος υπερβολής.

Διάβασα στα sites για την θερμή υποδοχή του επιφύλαξαν οι Μαδριλένοι οπαδοί της Ρεάλ στο 24χρονο ποδοσφαιριστή Gareth Bale. Ο Ουαλός έφθασε στην Ισπανική πρωτεύουσα, πέρασε τις δέουσες ιατρικές εξετάσεις και ακολούθως στάθηκε κοστουμαρισμένος δίπλα στον πρόεδρο της ομάδας, Φλορεντίνο Πέρεθ για την προγραμματισμένη συνέντευξη τύπου.

Ο ποδοσφαιριστή Gareth Bale δίπλα στον πρόεδρο Florentino Pérez στην κοινή συνέντευξη τύπου

Διέθεσα λίγο χρόνο ώστε να δω το video όπου ντυμένος στα λευκά της “Βασίλισσας”, με το νούμερο 11 στην πλάτη, βγήκε στο χορτάρι του Santiago Bernabéu, έπαιξε λίγο με την μπάλα, γνωρίζοντας την αποθέωση.Υπήρξε ιδιαιτέρως επαγγελματίας ποζάροντας με άνεση για τους διαπιστευμένους φωτογράφους. Την ίδια ώρα το τηλεοπτικό κανάλι της ομάδας, κάλυπτε όλη την παρουσίαση με μια εκπομπή διάρκειας σχεδόν τριών ωρών με σχόλια, συζητήσεις και ζωντανή σύνδεση.

Γεννημένος τον Ιούλιο του '89 στο Cardiff, έχοντας ήδη στα πόδια του δυο σεζόν με την Soutampton, και έξι με την Tottenham, o Gareth Bale πιθανότατα κατέχει το ρεκόρ της πιο ακριβής μεταγραφής στην ιστορία του ποδοσφαίρου, ξεπερνώντας τα 93,8 εκατομμύρια € που στοίχισε πάλι στους Μαδριλένους η απόκτηση του Πορτογάλου Christiano Ronaldo από την Manchester United. Πιθανότατα, διότι το ακριβές ποσόν καθώς και ο τρόπος εξόφλησης δεν έχει ακόμα ανακοινωθεί επισήμως.

Στην αμερικάνικη αθλητική διάλεκτο λέγεται repeat, όπως και back to back. Έτσι αποκαλείται η επανάληψη μιας επιτυχίας, την αμέσως επόμενη σεζόν. Όλοι καταλαβαίνουν πως αν η διάκριση είναι δύσκολη, η διατήρηση στην κορφή είναι δυσκολότερη. Πόσω μάλλον όταν η κορφή είναι Ευρωπαϊκή. Εδώ ακριβώς υπάρχει υπάρχει το πρώτο τμήμα σημαντικότητας.

Τα υπόλοιπα όμως είναι πιο ενδιαφέροντα και κυρίως πιο αισιόδοξα.

Η Κ.Α.Ε., σε αντίθεση με την Π.Α.Ε. δείχνει μια ολότελα διαφορετική προσέγγιση. Δεν επιθύμησε ποτέ να συμπεριφερθεί με την δήθεν αλάνικη, την τάχα λιμανίσια τακτική που συχνά μετέρχεται ο ποδοσφαιρικός θρύλος, ο οποίος εκφράζεται από το σκληρό πυρήνα των οπαδών.

Με μια τακτική υπερβολική, πλήρως αποδεκτή, αν όχι καθοδηγούμενη από την ηγεσία του και με μοντέλο, τα λόγια του β' αντιπροέδρου, επιχειρώντας να τοποθετήσει την ομάδα στο απυρόβλητο. Στην ημεδαπή το μοντέλο δουλεύει. Στην αλλοδαπή δεν ανταποκρίνεται, πιθανότατα διότι τα κριτήρια της επιτυχίας έχουν να κάνουν πολύ περισσότερο με αγωνιστικά θέματα και πολύ λιγότερο με αλλότρια.