Κόσμος & ιδέες

Ο κόσμος που ζούμε ως φύση, ως πλανήτης, αλλά πάνω απ’ όλα ως κοινωνία, είναι το αντικείμενο αυτής της ενότητας.

Οι τάσεις και η ερμηνεία τους, τα γεγονότα και οι πρωταγωνιστές τους αποτελούν τον πυρήνα των ενδιαφερόντων μας.



Το μήνυμα της 28ης Οκτωβρίου - Τρίτη 28 Οκτωβρίου 2014. (ανανεωμένη επανάρτηση από 28.10.2012) PDF Print E-mail

Εβδομήντα τέσσερα χρόνια μετά την γνωστή στιχομυθία του Έλληνα δικτάτορα και του Ιταλού πρέσβη, εκείνες τις πρώτες ώρες της 28ης Οκτωβρίου του '40, ενώ οι Ιταλικές δυνάμεις εισβολής είχαν ήδη κινηθεί, το μήνυμα  παραμένει αρκετά επίκαιρο, αλλά πιο δύσκολο από ποτέ να ακολουθηθεί.

« Alors, c ' est la guerre» - Λοιπόν, έχουμε πόλεμο - αποκρίθηκε ο Μεταξάς στον Γκράτσι στο σπίτι του στην Κηφισιά (υπάρχει ακόμα στην οδό Κεφαλληνίας), όταν ο Ιταλός πρέσβης, τον επισκέφτηκε μέσα στη νύκτα και ζήτησε μια σειρά από «διευκολύνσεις».

Το πρωτόγνωρο κλίμα εκείνων των ημερών, που οι νέοι άνδρες έφευγαν για το μέτωπο μέσα σε πανηγυρισμούς, με πλατειά χαμόγελα, κρεμασμένοι στα μεταφορικά μέσα της εποχής λες και πήγαιναν σε πανηγύρι και όχι στην κόλαση της ενοπλης εμπλοκής, αποτελεί την ισχυρότερη απόδειξη της αίσθησης της αδικίας, της στοχοποίησης του εχθρού, της πίστης για τη μάχη, την επιθυμία για τη νίκη.

Το απίστευτο εκείνου του καλέσματος, όπως το ομολογούν όσοι έζησαν τα γεγονότα, είναι ότι με μια κίνηση, μαγική, συντάχθηκαν όλες οι αντίρροπες δυνάμεις. Εθνικιστές, κομμουνιστές, αστοί, λαϊκοί, ποιητές, εργάτες, αγρότες, κάθε κοινωνικό στοιχείο. Ομοψυχία λέγεται αυτό και σε μια φτωχή (αυτή η άποψη επικρατεί κι όταν ο Δ. Μπάτσης ισχυρίστηκε το αντίθετο στήθηκε στον τοίχο), υπό δικτατορία, χώρα είναι τεράστιο, μη εκτιμήσιμο μέγεθος.

Το μήνυμα της 28ης Οκτωβρίου ήταν μοναδικό. Τρια γράμματα, μια λέξη, ΟΧΙ, όπλισαν ένα λαό σε μια αποστολή υπερηφάνειας, ανυπακοής, δημιουργώντας ένα σύνθημα πιο οικουμενικό από το «νο πασαράν» του Ισπανικού εμφυλίου. Τώρα, πως έγινε και μόλις τέσσερα χρόνια αργότερα, μετά το δράμα της κατοχής ο ίδιος λαός, σύρθηκε στο σφαγείο του δικού του εμφυλίου ήταν κάτι εξ’ ίσου δυσερμήνευτο, μα με τα στοιχεία που έφερε στο φως η ιστορική έρευνα αργότερα, όλα απόκτησαν την ερμηνεία τους. Προφανώς, σε αυτή τη γωνιά του πλανήτη, το μεγαλείο συνυπήρχε από την αρχαιότητα με το τραγικό.

Read more...
 
Πωλείται (26.10.2012) PDF Print E-mail

Στην μελέτη του “Οικονομική σταθεροποίηση και πολιτική σταθερότητα στην Ελλάδα, 1944 – 1947”, ο καθηγητής Χρήστος Χατζηιωσήφ, μας παρέχει μια σειρά από σημαντικές πληροφορίες, οι οποίες μας βοηθούν να προσεγγίσουμε με μεγαλύτερη ακρίβεια κάποια γεγονότα και να επιχειρήσουμε να ερμηνεύσουμε τις παρούσες συνθήκες με άλλα κριτήρια.

Βρισκόμαστε στον Φεβρουάριο του 1945.

Στην πολιτική ατζέντα κυριαρχεί η συμφωνία της Βάρκιζας που φιλοδοξούσε να δώσει δίκαιο τέλος σε ό,τι άρχισε το Δεκέμβριο. Δυστυχώς, η εφαρμογή της απέτυχε.

Στο οικονομικό πλαίσιο τίθεται για πρώτη φορά θέμα υπουργοποίησης του Κυριάκου Βαρβαρέσου και θα χρειαστούν 4 περίπου μήνες διαμάχης και δολοπλοκιών έως τελικά να ξεπεραστούν οι αντιρρήσεις και να ορκιστεί ο καθηγητής, στις 2 Ιουνίου, υπουργός Εφοδιασμού και αντιπρόεδρος στην κυβέρνηση Π. Βούλγαρη. Ευθυγραμμιζόμενος με τις βρετανικές προτροπές, για έλεγχο των τιμών, των μισθών, της παραγωγής και των μεταφορών, εφάρμοσε το πρόγραμμά του σε δύο φάσεις. Στις 4 Ιουνίου ορίστηκε η νέα ισοτιμία της δραχμής με τη στερλίνα, απαγορεύτηκαν οι συναλλαγές με χρυσό, και μόνον η Τράπεζα της Ελλάδας είχε το δικαίωμα να διαπραγματεύεται το χρυσό αλλά σε τέσσερις φορές κατώτερη τιμή από εκείνη της ελεύθερης αγοράς. Επίσης όρισε νέους ανώτατους μισθούς και ημερομίσθια που έφεραν περικοπές στα εργατικά εισοδήματα. Σαν αντιστάθμισμα μείωσε τις τιμές ορισμένων τροφίμων της UNRRA που διένειμε το Ελληνικό δημόσιο και επέβαλε ελέγχους των τιμών σε 21 βασικά είδη.

Read more...
 
Για την επίσκεψη της Kαγκελαρίου (10.10.2012) PDF Print E-mail

Κάθε άλλο παρά εύκολη, είναι η αποτίμηση των επισκέψεων των ξένων ηγετών στην Ελλάδα το τελευταίο διήμερο.

Η ολιγόωρη παραμονή της Γερμανίδας Καγκελαρίου στην Αθήνα και η επίσκεψη, ακριβώς την επομένη μέρα, του υπουργού εξωτερικών της Τουρκίας, πέρα από το συναγερμό εκείνων που είχαν την επιμέλεια για τη ασφάλειά τους άφησε ποικίλες εντυπώσεις.

Oι αντιδράσεις των Ελλήνων πολιτών είναι χωρισμένες σε δυο κυρίως στρατόπεδα. Σε εκείνους που μάλλον είναι οι περισσότεροι και πιστεύουν ότι, είμαστε θύματα εκβιασμών των ισχυρών Γερμανών, και σε εκείνους που θεωρούν ότι το θέμα είναι καθαρά οικονομικό, ότι υπάρχουν μόνον δανειστές και οφειλέτες και είμαστε υποχρεωμένοι να συμμαζέψουμε τα του οίκου μας. Υπάρχει και μια τρίτη κατηγορία που πιστεύει σε ένα συνδυασμό των δυο.

Η επίσκεψη της Μέρκελ στην Ελλάδα, αν περιορίστηκε σε ευχές και ελπίδες, όπως διαβάσαμε από τα ρεπορτάζ, ήταν μάλλον περιττή. Στην περίπτωση που υπήρξε μια ατζέντα συμφωνιών την οποία δεν τη γνωρίζουμε, είναι ακόμα χειρότερα.

Αν το παιχνίδι της ανόρθωσης, της επανεκκίνησης της οικονομίας, δείχνει να έχει χαθεί, η Μέρκελ και το τρέχον Ράιχ έχουν μικρό τμήμα συμμετοχής. Η παρτίδα είχε στραβώσει από τις πρώτες μετεμφυλιακές κυβερνήσεις, από την πρώτη επίσκεψη καγκελάριου της Δυτικής (τότε) Γερμανίας, από την υπόθεση Μέρντεν, από το δάνειο των 200 εκατομμυρίων μάρκων, που έγινε δεκτό με ενθουσιασμό στην Ελλάδα, από το θάψιμο της υπόθεσης των πολεμικών αποζημιώσεων, από το χρηματισμό και τη διαφθορά δημοσίων προσώπων και διαχειριστών, ένθεν και εντεύθεν.

Είχε χαθεί από τότε που η Ελλάδα ευρισκόμενη στην ομάδα των κρατών που κέρδισε το δεύτερο μεγάλο πόλεμο του 20ού αιώνα, αναγκαζόταν να στέλνει τον ανθό της κοινωνίας της, οικονομικούς πρόσφυγες να βοηθήσουν σε αυτό που ορίστηκε αργότερα σαν Γερμανικό οικονομικό θαύμα.

Το γερμανικό περιοδικό Focus, κυκλοφόρησε με άρθρο που δημοσιεύτηκε και στην ελληνική γλώσσα και όπως σχολιάστηκε στο ethnos.gr: «διαπνέεται από ένα συνδυασμό θαυμασμού (τουριστικής φύσεως) για την Ελλάδα και πατερναλιστικών τόνων, με αιχμές για τη φοροδιαφυγή και το αντιπαραγωγικό κράτος. «Δε μπορώ να φανταστώ, ότι στη πλειοψηφία σας πιστεύεται ότι για την τωρινή κατάντια της χώρας σας ευθύνεται η Γερμανίδα ομοσπονδιακή Καγκελάριος», επισημαίνει, στην πλέον δηκτική της αναφορά, η συντάκτης του κειμένου.

Read more...
 
Λίγα λόγια για τον Sandy (08.10.2012) PDF Print E-mail

Ως άνθρωπος δεν μπορώ να γνωρίζω γιατί ο Sandy αποφάσισε να περάσει από τον επίγειο Παράδεισο, όπου ζούσε, στον επουράνιο, που σίγουρα δεν ήξερε πως είναι, αν υποτεθεί ότι υπήρξε δική του απόφαση.


Ατυχώς ήμουν, μάλλον, το τελευταίο δίποδο που αποτύπωσε την μορφή του σε ψηφιακή εικόνα. Συνέβη το τελευταίο Σαββάτο του Σεπτεμβρίου, όταν τον βρήκα κάπως «μπόσικο» και μου ποζάρισε.

Ο "αφεντικός" του, με περισσή φροντίδα, μόλις του είχε απαλύνει μια ενόχληση στην πατούσα με ένα διάλυμα ξυδιού και καθώς προετοιμαζόταν το δείπνο της παρέας όλο και και κάποια χειρονομία ανθρώπινη γλύκαινε το δικό του βράδυ.

Read more...
 
Δυο απόψεις, δυο ταξίδια (06.10.2012) PDF Print E-mail

Λεπτό φιλμ υπόλευκης νέφωσης, κάλυπτε όλη την περιοχή των Πρεσπών, χαρίζοντας ήρεμες αποχρώσεις. Αεράκι δροσερό ρυτίδωνε την επιφάνεια της μεγάλης λίμνης. Καθισμένος στο τελευταίο τραπέζι των Ψαράδων, άκουγα εικοσιοκτάρη γέννημα θρέμμα του χωριού, παντελώς ορφανό από τα 22 του. Ο λόγος του κατέληξε με την πρόταση:

«Έχω καημό, με την περιοχή που διώχνει τον κόσμο της».

Λίγες ώρες αργότερα, στο El. Venizelos περιμένοντας την επιβίβαση στο Airbus με προορισμό το Παρίσι για το σαλόνι του αυτοκινήτου, μετά από δύο αναβολές και υπό το κράτος της 24ωρης πανελλαδικής απεργίας, ακούω κυρία γύρω στα πενήντα να απευθύνεται σε ζευγάρι όμορφων νέων, γνωστών της:

«Αν δεν φύγω μια φορά τον μήνα έξω, δεν ζω. Πεθαίνω.» Δεν ήταν χιούμορ.

Το επόμενο ξημέρωμα, βημάτιζα γοργά προς την Portes de Versailles όπου φιλοξενείται η έκθεση αυτοκινήτου. Βροχή, κρύο, φύλα καστανιάς στο πεζοδρόμιο και μποτιλιάρισμα στην boulevard Victor. Η έκθεση ήταν το ακριβώς αντίθετο. Ένας εκτυφλωτικός χώρος, όπου ανέπνεε η Ευρωπαϊκή αυτοκινητοβιομηχανία.

Read more...
 
Εκεί που γονάτισε η ανθρωπότητα - Πέμπτη 22 Αυγούστου 2013 (επανάρτηση από την 27η 09ου 2012) PDF Print E-mail

Με τις Γερμανικές εκλογές σε χρονική απόσταση ενός μηνός και με την ευκαιρεία της επίσκεψης της Καγκελαρίου στο στρατόπεδο Dachau, "το πρώτο στρατόπεδο συγκέντρωσης πολιτικών κρατουμένων” όπως το περιέγραψε ο Η. Himmler, επαναρτώ ένα κομμάτι από τον περαασμένο Σεπτέμβριο

Ευρισκόμενος στο Μόναχο, θα ήταν σφάλμα να μην διανύσω την μικρή απόσταση μέχρι το γειτονικό Dachau. Όταν μετά από τρίωρη περιήγηση, στο Konzentrationslager αναχωρούσα, θαρρώ πως είχα ανακαλύψει πόσο απάνθρωπη μπορεί να γίνει η ανθρωπότητα

Μικρή αναψηλάφηση του παρελθόντος

Η Γερμανία του 1933 έκανε μεγάλα και ταχύτατα άλματα προς την άβυσσο. Στις 30 Ιανουαρίου αναλαμβάνει την εξουσία ο Αδόλφος Χίτλερ. Στις 27 Φεβρουαρίου πυρπολείται το Ράιχσταγκ. Με το πρόσχημα αυτό καταλύεται κάθε νόμιμη έννοια, το Ηabeas corpus δείχνει μια καρικατούρα και στις 22 Μαρτίου εγκαινιάζεται το στρατόπεδο συγκέντρωσης, στο Dachau. Ο Heinrich Himmler που τότε ήταν επικεφαλής της αστυνομίας του Μονάχου το περιγράφει ως: “το πρώτο στρατόπεδο συγκέντρωσης πολιτικών κρατουμένων”. Το Dachau ήταν το πρότυπο, αποτέλεσε το μοντέλο για τα δεκάδες αντίστοιχα στρατόπεδα που θα το μιμηθούν. Ο εφιάλτης είχε ξεκινήσει και θα διαρκούσε κάτι περισσότερο από 12 έτη. Όταν στα τέλη του Απριλίου του '45 τμήματα της 7ης Αμερικανικής στρατιάς, έφταναν προ των πυλών του, θα ανακάλυπταν μυριάδες αποστεωμένους, άρρωστους, ζωντανούς νεκρούς. Στο μεσοδιάστημα είχαν περάσει από εκεί περισσότεροι από 200.000 άνθρωποι από τους οποίους είχαν βάναυσα θανατωθεί περισσότεροι από 43.000. Χωρίς δίκη, χωρίς κατηγορία, χωρίς λόγο, ένας στους τέσσερις είχε θανατωθεί. Όσοι επιβίωσαν θα κουβαλούσαν τις ασήκωτες μνήμες τους και το Dachau θα αποτελούσε, εις το διηνεκές πλέον, μια μαρτυρία για το πόσο χαμηλά μπορεί να δράσει ο άνθρωπος.

Πύργοι φυλακίων, περιφράξεις με ηλεκτροφόρο σύρμα, τάφροι, πύλες. Αυτά είναι τα υλικά κατασκευής ενός στρατοπέδου συγκέντρωσης. Τι ψευδής όρος! Στρατόπεδα δουλείας, εξαθλίωσης, εξόντωσης είναι o ακριβής προσδιορισμός. Το πρώτο φορτίο ανθρώπων το αποτέλεσαν όσοι θεωρούσε το καθεστώς ως αντιπάλους. Δηλαδή, Σοσιαλδημοκράτες, Κομμουνιστές, συνδικαλιστές. Αργότερα καθώς το εθνικοσοσιαλιστικό ιδεολόγημα διαλαλούσε δημόσια τις “καθαρές” του ιδέες και η Αρία φυλή έπρεπε να παραμείνει αγνή άνευ προσμείξεων άρχισαν να καταφθάνουν κι άλλες κατηγορίες. Ρομά, ομοφυλόφιλοι, μάρτυρες του Ιαχωβά πύκνωναν τις εγκαταστάσεις και όταν ξεκίνησε το πογκρόμ κατά των Εβραίων, συμπληρώθηκε το πάνελ. Τον Νοέμβριο του '38 με το οργανωμένο όργιο βίας της νύκτας των Κρυστάλλων το Dachau δέχθηκε τον περισσότερο όγκο από τους 30.000 συλληφθέντες Εβραίους . Οι υπόλοιποι κατανεμήθηκαν στο Sachsenhausen και στο Buchenwald που ήδη λειτουργούσαν κατά το πρότυπο του Dachau. Το πρώτο βήμα για το Ολοκαύτωμα είχε γίνει και η Γερμανία κατέβαινε γοργά, ανεμπόδιστα τη σκάλα που οδηγούσε στη βαρβαρότητα.

Read more...
 
Στης Ακρόπολης τα μέρη (09.09.2012) PDF Print E-mail

Λίγο πριν τα 19του, ο «Βενιαμίν» της οικογενείας ήρθε, ως συνήθως, φουριόζος ένα απόγευμα. Φουριόζος και επικλητικά απαιτητικός.

- Θα με πας μέχρι το μετρό;

- Για πού το βάλες;

- Ακρόπολη και πέριξ...

- Φύγαμε ....και που’σαι ...σαν γυρίσεις …γράψε κι ένα κομματάκι. 

Βέβαια του πήρε λίγες μέρες να το γράψει, όχι γιατί το πάλευε, αλλά διότι είχε, υποθέτω, άλλες προτεραιότητες.

Ακολούθως, το παραθέτω αυτούσιο, ανέγγιχτο με μερικές από τις δικές του εικόνες.


 

Mε την μαθηματικά βέβαιη κατατονία, που αναπόφευκτα κουβαλά ο πρώτος μήνας του φθινοπώρου βρέθηκα να αναρριχώμαι στα σκαλιά του βράχου της Ακρόπολης. Μεσημέρι. Βήμα αργό (κατάλοιπο του θέρους). Ύφος προβληματισμένο. Δέος προδιαγεγραμένο.

Το πέρασμα από τα Αναφιώτικα, για μια ζωντανή αίσθηση κυκλαδίτικου αέρα ακολουθεί ένας πεζόδρομος, με θέα το ναό του Ηφαίστου. Από τα επιβλητικά νεοκλασσικά που κοσμούν την άκρη του δρόμου, ακούστηκαν επίμονα κακαρίσματα που κάθε άλλο παρά σε κάποια πυργοδέσποινα της Πλάκας ανήκαν. Μάλιστα! κότες και κοκόρια, κακάριζαν ευτυχισμένα στη σκιά του βράχου, αποκαθιστώντας με το δικό τους τρόπο τις σύχρονες βιασμένες ισορροπίες μας.

Read more...
 
Μια ερμηνεία των φετινών Πανελλαδικών (07.09.2012) PDF Print E-mail

Η άλλη ανάγνωση της ύφεσης πραγματοποιείται και μέσα από τα αποτελέσματα των Πανελλαδικών εξετάσεων. Κάποια στοιχεία, γεννούν μια αμηχανία στα όρια της θλίψης.

Δεκαεπτάχρονα παιδιά είναι αναγκασμένα, λόγω των συνθηκών, να αποφασίσουν για το μέλλον τους με γνώμονα την επαγγελματική τους αποκατάσταση. Όλη η μαγεία των ονείρων της εφηβικής ηλικίας, όλα τα οράματα για να αλλάξουν τον κόσμο, να γιατρέψουν τις διχόνοιες, να φέρουν δικαιοσύνη, όλα τούτα, ενταφιάζονται στην προσπάθεια, να σπουδάσουν όχι κάτι που τους γοητεύει, αλλά κάτι που θα τους εξασφαλίσει απασχόληση. Ακόμα πιο ανησυχητικό για την εφηβική συμπεριφορά, είναι η άνοδος στις βάσεις των στρατιωτικών και αστυνομικών σχολών.

Παρ’ όλη την περιρρέουσα ατμόσφαιρα για το μεγάλο, άκαμπτο, άδικο, ελληνικό Δημόσιο, παρά το γεγονός, ότι ακόμα δεν μπορούμε να προσδιορίσουμε πόσοι εργάζονται και πόσο αμοίβονται από αυτό, παρ’ όλο το σφυροκόπημα που δέχονται οι εργαζόμενοι σε αυτό, τις μειώσεις των αποδοχών, τις εφεδρείες, τις περικοπές, όλο και περισσότεροι δεκαεπτάρηδες επιθυμούν να διαβούν τις πύλες του, να νοιώσουν την εξασφάλισή του και μάλιστα στο ένστολο, στο ένοπλο τμήμα του.

Εξ’ ίσου απαισιόδοξη είναι η πτώση των βάσεων στις παιδαγωγικές σχολές. Ο συνδυασμός αυτών των τάσεων οδηγεί στο συμπέρασμα πως η ύφεση, οδηγεί στο συμπέρασμα πως η ύφεση, ανεξάρτητα από τα αίτιά της, δεν δημιουργεί μόνον στρατιές ανέργων, υποψήφιους αυτόχειρες, ομάδες καταθλιπτικών, αύξηση της εγκληματικότητας αλλά το σπουδαιότερο απονευρώνει, αποκαθηλώνει, απεξαρτά τον ανθό της κοινωνίας μας από το πιο εκλεκτό της όπλο. Τη νεότητα.

Read more...
 
Φόβος (19.07.2012) PDF Print E-mail

Στο ευρύτερο πλέγμα των πραγμάτων που ανατρέπονται στην τρέχουσα Ελληνική πραγματικότητα, ήρθε και η αντοχή ή καλύτερα η αντίστασή μας στο φόβο.

Αποκαλυπτική ήταν η εξομολόγηση φίλου, ένθερμου και συνειδητού διτροχιστή.

Έτυχε να περάσω να τον δω στον τόπο εργασίας του. Καλοκαιράκι. Δεν εντόπισα ούτε κράνος μήτε γάντια. Μετά από λίγες μέρες τα ίδια. Δεν μπορούσε να περάσει ασχολίαστο.

- Το μηχανάκι;

- Σπίτι!

Read more...
 
Προσκύνημα στους τόπους του ολέθρου (15.07.2012) PDF Print E-mail

Τις πρώτες πρωινές ώρες του Σαββάτου της 26ης Απριλίου του 1986, ξέσπασε το πυρηνικό δυστύχημα στο Τσέρνομπιλ. Πλήρης περηγραφή του εδώ:  Τσέρνομπιλ, τριάντα παρά ένα

Κάτι παραπάνω από 26 χρόνια αργότερα, μια ακολουθία από συμπτώσεις, σχεδόν απίστευτες, φέρνουν τα βήματά μου ακριβώς στο σημείο του ολέθρου. Ακολουθούν αποτυπωμένα αυτά που κατάλαβα, αυτά που ένιωσα.

Ιούλιος 2012.

Σχεδον 120 χιλιόμετρα χωρίζουν την Ουκρανική πρωτεύουσα από τη ζώνη αποκλεισμού στο Τσερνομπίλ. Εκεί ο δρόμος φράσσεται από μπάρες και ένα πλήθος από αυστηρούς, άκαμπτους ένοπλους φυλάσσει τη διάβαση.

Παρά το γεγονός ότι όχι μόνον έχουμε τις απαιτούμενες άδειες από τις τοπικές αρχές, αλλά συνοδευόμαστε από υπάλληλο της νομαρχίας (Νικολάι) και μεταφράστρια (Όλγα), οι έλεγχοι είναι εξονυχιστικοί. Ακόμα και το ότι ήρθε στο φυλάκιο να μας παραλάβει η βοηθός του γενικού διευθυντή του εργοστασίου, δεν χαλάρωσε σε κάτι τη διαδικασία.

Περίπου τριάντα λεπτά μετά την άφιξή μας, περνάμε την πύλη και επιβιβαζόμαστε σε ένα κλιματιζόμενο, σύγχρονο, «δυτικό» βαν. Συνοδός μας η πυρηνική φυσικός και βοηθός του γενικού διευθυντή του εργοστασίου Είρένα Κόβμπιτς. Μια σειρά από μεγάλες ευθείες, δέκα περίπου χιλιομέτρων μας οδηγεί στην πόλη του Τσερνομπίλ. Δεν κυκλοφορεί άλλο όχημα, όπως και τίποτα δεν μαρτυρά τη δοκιμασία που έχει περάσει ο τόπος.

Πυκνά δάση, ανθοφόρα φυτά και μια ειρηνική ατμόσφαιρα επικρατεί. Καλοκαίρι με καθαρό, αψεγάδιαστο ουρανό, θερμοκρασία κοντά στους τριάντα βαθμούς και ερημιά. Ελάχιστα δείγματα ζωής, από προσωπικό που εργάζεται επισκευάζοντας κάποια έργα υποδομής (δρόμους) και σκόρπια υπολείμματα από τις μέρες τις κρίσης, όπως μπάρες.

Read more...
 
More Articles...
<< Start < Prev 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Next > End >>

Page 10 of 13