Μια μικρή φωτογραφική αποτύπωση για την επόμενη γενιά, που θα περιμένει αρκετά χρόνια για να αντικρίσει το συγκεκριμένο κομμάτι της Αττικοβοιωτίας όπως ήταν πριν την τελευταία μέρα του φετινού Ιουλίου.

^{Ο δρόμος με τις αλλεπάλληλες φουρκέτες που κατεβαίνει από τον Μύτικα προς την παραλία της Ψάθας, όπως ήταν δασωμένος, την άνοιξη του 2007.}

Ο λόγος για αυτά τα 126.000 στρέμματα, που κάηκαν σε  Πόρτο Γερμενό, Κιθαιρώνα, Ψάθα, Μύτικα κλπ. Μαζί τους, χάθηκαν κατοικίες, καλλιέργειες, ζωντανά και ασφαλώς οι δύο ανθρώπινες ζωές στο συγκεκριμένο πεδίο. Διότι λίγες μέρες νωρίτερα θρηνήσαμε άλλες τρείς ανθρώπινες απώλειες σε άλλες πυρκαγιές.

Κυριακή βραδάκι, κατέφθασε μήνυμα: «αν έχεις χρόνο κι αν μπορείς δες ΕΡΤ3, τώρα». Απάντησα άμεσα: «το  βλέπω, το είχα επισημάνει».  Από τον χειμώνα το είχα προσέξει, το έπαιζε κάποια στιγμή ο «Δαναός», ήθελα να το δω σε κινηματογραφική αίθουσα, αλλά δεν προέκυψε. Κάπως έτσι ήρθε η ώρα του, από το κρατικό κανάλι με το μειονέκτημα της τηλεόρασης και το πλεονέκτημα της ανενόχλητης παρακολούθησης. Ο λόγος για το ντοκιμαντέρ, Super Paradise.

^{Πίσω από την τυπωμένη φωτογραφία, η καταγραφή αναφέρει: «23.06.1975 Πλατύς Γιαλός».}

Χωρίς διάθεση κριτικής και μακριά από την ιδιότητα του Μυκονολόγου, θα περιοριστώ σε λίγες απαλές σημειώσεις, απότοκες εμπειριών που πυροδοτήθηκαν από την θέαση του ντοκιμαντέρ.

Στο λεκανοπέδιο της πρωτεύουσας, εδώ και πολλά χρόνια η έννοια της συμπαθούς, σεμνής μονοκατοικίας, εξαφανίζεται με ταχύτατους ρυθμούς. Αντικαθίσταται είτε από επιβλητικές πολυκατοικίες, είτε από πομπώδεις επαύλεις, άχαρες αποδείξεις πλουτισμού και ακραίας επίδειξης. Ούτως ή άλλως το οικοδομείν, για πολλούς λόγους, ακολουθεί το ολοένα και διευρυνόμενο ρήγμα ανάμεσα σε νεόπλουτους και νεόπτωχους.

Μια σειρά δέκα εικόνων από τα τελευταία σχεδόν τριάντα χρόνια, μας αποκαλύπτει ξεχασμένες μορφές κατοικιών που δεν ήταν μόνο σπίτια αλλά πολλά παραπάνω. Ήταν σπιτικά, όρος που περικλείει αλλεπάλληλα στρώματα από μνήμες, εμπειρίες και γεγονότα. Και όσο πιο μεγάλο το χρονικό διάστημα που κατοικούνται τόσο περισσότερο φορτώνονται με κάθε λογής αόρατα συναισθήματα. Και όσο συνεχίζουν να εξυπηρετούν την ίδια οικογένεια, καθώς οι γενιές εναλλάσσονται στον ίδιο χώρο μέσα στο χρόνο, μετατρέπονται σε ιστορική κιβωτό.

Σε ένα ιδιαίτερο κείμενο του καθηγητή Ιστορίας του Πανεπιστημίου της Αθήνας Αντώνη Λιάκου, καθώς μνημονεύει το έργο του Ιταλού ιστορικού Κάρλο Γκίνζμπουργκ, ο οποίος όπως επισημαίνει επέλεξε την μέθοδο της μικροϊστορίας προκειμένου να διακρίνουμε την ύπαρξη καλά κρυμμένων κόσμων, στάθηκα σε μια παράγραφο που όντως άνοιξε ένα άλλο παράθυρο θεώρησης των περασμένων: «Εκείνο που θέλει να μας πει ο Γκίνσμπουργκ είναι  ότι σε μια εποχή που έμπαιναν τα θεμέλια της επιστημονικής επανάστασης, στα πάνω στρώματα της κοινωνίας. Υπήρχε ένα ανάλογο ενδιαφέρον στα λαϊκά στρώματα τα οποία με τον τρόπο τους συνδύαζαν ετερόκλητα στοιχεία γνώσεων για να συγκροτήσουν τον δικό τους κόσμο. Αν εμείς γνωρίζουμε τον μισό κόσμο, αυτόν που δημιούργησε την  επιστήμη και τον Διαφωτισμό, μας παρουσιάζει τον άλλο μισό που καταδιώχθηκε και χάθηκε».

Την προηγούμενη μέρα μια εύστοχη όσο και πικρή παρατήρηση της Τασούλας Καραϊσκάκη στο κείμενο της, και αυτό στην εφημερίδα «Η Καθημερινή», με τίτλο «Οι αναρτήσεις είναι πια τα “νέα”», έφερε στο προσκήνιο τις ομοιότητες με τους κόσμους του Γκίνζμπουργκ που έρχονται στο σήμερα: «Πλέον, για όλο και περισσότερους «νέα» συνιστούν οι αναρτήσεις των influencers, των διασημοτήτων, των απλών χρηστών σε Instagram και Τik Τοk, με ότι συνεπάγονται για την  κοινωνικοπολιτική υγεία ο εκνοθευμένος λόγος και η ευκολία του ChapGpT». Αν προστεθεί δε και η τρομακτική απώλεια χρόνου που συνήθως δαπανάται στην παρακολούθηση άνευ ή ακόμα χειρότερα αρνητικής σημασίας θεμάτων, ο απολογισμός γίνεται ακόμα πιο απειλητικός.

Πρόεδρος, υιοί, γαμβροί, φίλοι και συνεταίροι έχουν συστήσει μια Εταιρεία Μηδενικής Ευθύνης η οποία με ελάχιστο κεφάλαιο διεκδικεί το πλανητικό ρεκόρ απόδοσης.

Πρόκειται για μοναδικό πλέγμα εξουσίας συνδυασμένο με ένα αντίστοιχο επιχειρηματικό πλάνο που θα έκαναν τον πατριάρχη Ζαν Πωλ Γκετύ, τον δικό μας τον Αρίστο μα και το σύγχρονο στις μέρες μας Ουόρεν Μπάφετ να κοκκινίζουν από επιχειρηματική αφέλεια καθώς πλέον αναδεικνύονται σε προσκοπάκια της επιχειρηματικότητας.

Κατ' αρχάς οφείλουμε ένα συγχαρητήριο μέιλ στον οργανισμό της Valencia, που άφησε έξω από το F4 τον Παναθηναϊκό. Διότι κανένας θεός δεν θα ήξερε αν θα είχε τελειώσει το τουρνουά με τις αυτές δύο Ελληνικές ομάδες να συναντώνται στον τελικό. Ο φανατισμός, η ακραία ένταση, η παροιμιώδης απουσία λογικής που κυριαρχεί στις οπαδικές φυλές, η οποία ειρήσθω εν παρόδω τροφοδοτείται συχνά και σφόδρα από παράγοντες και ιθύνοντες, μπορεί να κάνει το προϊόν πιο ελκυστικό για συγκεκριμένα άτομα, ταυτόχρονα όμως, το κάνει απωθητικό για άλλα τόσα. Η ένταση, όπως διαπιστώθηκε στον τελικό, παρατηρείται ακόμα και μεταξύ συνοπαδών και εκπροσώπων της πολιτικής και της επιχειρηματικής σκηνής.

Προϊόν είναι πλέον και όχι αθλητισμός, ειδικά ο επαγγελματικός, ειδικότερα σε αυτό το επίπεδο. Ένας πελώριος οργανισμός υψηλής αξίας που παράγει θέαμα, που ολοένα διογκώνεται, αναζητώντας ευρύτερη προβολή, επιδιώκοντας μεγαλύτερα κέρδη. Είναι μια ανάγνωση της έννοιας επένδυση. Και οι όποιοι επενδυτές, μοιραία επικεντρώνονται στο πόσο γρήγορα και στο πόσο πολύ  θα αρχίσει να αποδίδει. Οι πιο υπεύθυνοι από αυτούς θα προσπαθήσουν να προφυλάξουν το προϊόν. Οι υπόλοιποι δεν το αντιλαμβάνονται, έτσι.

Σε αντίθεση με την αμέσως προηγούμενη ανάρτηση, η σημερινή απομακρύνεται από το χιουμοριστικό περιεχόμενο και εστιάζει σε ένα περιβάλλον όπου το χαρούμενο, αλλά ενίοτε και το πικρό χάδι του χιούμορ είναι χαμένα.

Διότι, υπάρχει όντως μια πίκρα για το τέλος του Σουηδικού κοινωνικού κράτους, κατά πως μας το περιγράφουν τα φύλλα.

Στις 4 τα χαράματα της Μεγάλης Παρασκευής με ξύπνησε η βροχή, ο βοριάς που σφύριζε με λύσσα και ο κρότος από ένα παράθυρο που διέκοψε τον ανέφελο ύπνο. Στερέωσα το παραθύρι και κατέβηκα στη Σκάλα να ασφαλίσω καλύτερα το βαρκί, εκεί στον μυχό που ήταν το βενζινάδικο με τον εγγαστρίμυθο. Ψυχή στο δρόμο, ελάχιστα φώτα στο νησί, κάπως γοητευτικά απόκοσμα όλα αυτά για αυτό τα θυμάμαι. Η πριμάτσα είχε κάνει τη δουλειά της, πήρα τα μπόσικα και μουσκεμένος με κρυάδες ανέβηκα στη Χώρα.

Απομονωμένοι από τον κόσμο με μια χρονοκαθυστέρηση τουλάχιστον 30 ωρών μέχρι να φτάσουν, αν τα άφηνε ο καιρός να φτάσουν με τα ποστάλια της γραμμής, τα απογευματινά φύλα από τον Πειραιά στην Πάτμο και προσωρινώς μακριά, τόσο από τις επαγγελματικές υποχρεώσεις όσο και από την τηλεοπτική ενημέρωση που τότε ήταν αποκλειστικά κρατική μέριμνα.

Έτσι το επόμενο πρωινό, να ‘μαστε στο λιβάδι του Γερανού με το βαρκάκι, ένα 4μετρο RIB να κάθεται στην αμμούδα της παραλίας, που τότε δεν έφταναν αουτόμπιλε, ούτε είχε μπιτς μπαρ και τα τοιαύτα. Μόνοι. Θάλασσα ήσυχη, ατμόσφαιρα καλοκαιρινή, με τα θυμάρια και τα αγριολούλουδα να κοσμούν έτι περαιτέρω τις αισθήσεις.

Μέρες σαν και αυτές συνήθως προβάλλεται στα Μέσα το μέγα πλήθος που εκστρατεύει, αεροπλάνα, βαπόρια και γιωταχιά από το υδροκέφαλο λεκανοπέδιο για τους τόπους καταγωγής του, ή προς τα απόμακρα, από το παρελθόν, κοσμικά πλέον νησιά, ή ακόμα εκτός ημεδαπής.

Η προβολή, ανάμεσα στα ευχολόγια του «να επιστρέψουν όσοι αναχωρήσουν» και λοιπές χρηστικές οδηγίες προς τους ναυτιλλομένους, περνά και το μήνυμα της κοινωνικής προόδου, της οικονομικής ανάκαμψης, ενίοτε με την γαρνιτούρα από υπουργικά μη χείλη, περί του ότι «ζούμε σε μια φανταστική χώρα» και «η ζωή είναι ωραία».