Προ ολίγων ημερών, μια προδημοσίευση από το βιβλίο του πρέσβη επί τιμή Β. Κασκαρέλη με τίτλο: «Η Ελληνική τέλεια καταιγίδα», μας παρουσιάζει την ακραία επιπολαιότητα, την τραγική αδιαφορία, το τεράστιο κόστος που τελικά επωμίζεται ο Έλληνας φορολογούμενος, αλλά κυρίως την πάγια αγκύλωση ενός στέρεου συστήματος στο να αποδοθούν ουσιαστικές ευθύνες, σε όσους διαχειρίζονται δημόσιο χρήμα και κατ' ουσίαν το μέλλον του τόπου.

Όσο πιο μεγάλο όμως είναι το διακύβευμα, τόσο πιο ανησυχητικές γίνονται οι διαδικασίες. Έτσι λίγα 24ωρα αργότερα, παρακολουθήσαμε το σχεδόν τρίωρης διάρκειας δημόσιο παζάρι ανάμεσα στον Αμερικανό και το Τούρκο πρόεδρο. Οι δυο πολιτικοί με τα επιτελεία τους σε πλήρη ανάπτυξη θύμιζαν περισσότερο τρέιντερς και λιγότερο ηγέτες που έχουν αναλάβει τις τύχες εκατοντάδων εκατομμυρίων πολιτών.

Τα απρόσμενα κέρδη, δεν είναι σαν τις απρόσμενες συναντήσεις. Στον κόσμο που ζούμε, το κέρδος του ενός συνήθως σημαίνει ζημιά του ετέρου. Στην σπάνια περίπτωση που ωφελούνται οι πολλοί και ζημιώνουν οι λίγοι είναι σαφώς πιο συμπαθές από το αντίθετο.

Στις απρόσμενες συναντήσεις όμως κέρδη και ζημίαι συνήθως συμπορεύονται και κατά ένα περίεργο τρόπο, που αφορά ειδικά την αποτίμηση του παρελθόντος, είναι και τα δύο καλοδεχούμενα.

Δεν ήταν στέκια. Δεν μεγάλωσα σε αυτά, μεγάλωσα με αυτά. Ήταν αγαπημένες γωνιές. Στις περισσότερες περιπτώσεις είχε αναπτυχθεί και μια σχέση με τους ανθρώπους που τις λειτουργούσαν, ενίοτε και τις στόλιζαν με την παρουσία τους. Υπήρξαν κάτι σαν προσωπικά τοπόσημα, όμορφα, νόστιμα, γλυκά, ενδιαφέροντα σημεία αναφοράς, ερείσματα, ακόμα και κάτι σαν μικρή καθημερινή γαλήνη όποτε κάτι τέτοιο χρειαζόταν για λίγες στιγμές.

Καθώς όμως τίποτα δεν είναι αιώνιο, θες η εξέλιξη, θες η "ανάπτυξη", ή το φυσικό τέλος όσων τις λειτουργούσαν, έκλειναν τον κύκλο της παρουσίας τους αφήνοντας ένα σημάδι απώλειας. Καθώς στο πέρασμα του χρόνου πολλαπλασιάζονταν αυτά σημάδια ήταν σαν μια πλημμυρίδα που κάλυπτε αργά και μεθοδικά μικρές νησίδες χαράς, συντροφιάς μετατρέποντας της σε μνήμη. Έρχονταν οι νέες πραγματικότητες, φουριόζες και δυναμικές, να καλύψουν ότι κενό υπήρχε. Μοιραίο, να καρπίσει η νοσταλγία.

Μάιος 2009, Πωγωνιανή, οικισμός Δολό, ανήμερα του Αγίου Χριστόφορου. Άνοιξη στα καλύτερά της και η ανάβαση προς την κορυφή του λόφου έχει αρχίσει. Μερικές δεκάδες άτομα κάθε ηλικίας, δυο μουλάρια φορτωμένα αγαθά, ο παπάς, οι εορτάζοντες κατευθύνονται στο εκκλησάκι για τη λειτουργία και το φαγοπότι. Στην αρχή στήθωμα, ακολούθως το δασωμένο κομμάτι πιο ήπιο και τέλος πάλι στήθωμα μέχρι την κορφή. Ο "ήρωάς" μας κατευθύνθηκε με βήμα ταχύ, αποφασιστικό στοχεύοντας να φτάσει πρώτος. Και έφτασε. Μόνο που ανέβηκε σε λάθος λόφο. Στον διπλανό, στον παρακείμενο, που μάλλον ήταν και κατά τι ψηλότερος και λίγο πιο μακριά. Χρειάστηκε έτσι να κατεβεί στο διάσελο και να ξανανεβεί έσχατος και κάθιδρος στο σωστό σημείο, ονόματι Κουτσόκρανο. Κάτι σαν οι πρώτοι έσονται τελευταίοι. Ήταν ένας συνδυασμός ελαφρότητας, απροσεξίας, ανούσιας ανταγωνιστικότητας με ολίγη έπαρση. Ήταν και ένα μάθημα, μικρής κλίμακας.

Το πλινθόκτιστο εκκλησάκι του Α. Χριστόφορου στην κορφή του Κουτσόκρανου. Στο βάθος οι χιονισμένες κορφές του Δούσκου, ή Νεμέρτσκα όπως το αποκαλούν οι βόρειοι γείτονες.

Δέκα έξι χρόνια αργότερα, πάλι Μάιο, ο "ήρωάς" μας άκουγε τις λέξεις και ταυτόχρονα διάβαζε τα χείλια του επιστήμονα που είχε απέναντί του, ο οποίος ευγενικά και υποστηρικτικά του έλεγε: «Έχετε ένα βουνό να ανεβείτε». Τότε, περιέργως, θυμήθηκε τη λαμπερή εκείνη μέρα, την ενάτη Μαΐου του 2009, το λάθος και το μάθημα. Είχε έρθει η στιγμή της μεγάλης δοκιμασίας και του μαθήματος στην υψηλότερη δυνατή κλίμακα. Ήταν βαρύ, κάτι σαν κεραυνός εν αιθρία αλλά δεν υπήρχε τίποτα άλλο παρά το σωστό μονοπάτι, για τη σωστή κορφή του βουνού με τον ένα και μοναδικό τρόπο. Ευρύτερα, βέβαια, για κάποιους στατιστικούς πίνακες δεν ήταν παρά ένα ακόμα νούμερο από τα πάρα πολλά. Ούτε σπάνιο, ούτε απρόσμενο. Ακούγεται κυνικά αλλά αυτό ήταν και τίποτα άλλο.