Τρεις μέρες νωρίτερα συναντηθήκαμε με την φετινή εαρινή ισημερία και έκτοτε βαδίζουμε στα μονοπάτια της 26^ης άνοιξης του αιώνα μας. Εποχή ανθοφορίας, γλυκού κλίματος, γαλανών ουρανών, λεπτών ευωδιών κλπ.

Και αισιοδοξίας επίσης. Τι το πιο αέρινο, μυρωδάτο απελευθερωτικό από μια έντονη τροχιά πάνω στο  χώμα μετά την εαρινή βροχόπτωση. Αισιοδοξία όμως και ευρύτερα τουλάχιστον στα καθ ήμας. Βέβαια.

Εικοσιπέντε χιλιάδες πολίτες γέμισαν τις λεωφόρους της Ελληνικής πρωτεύουσας συμμετέχοντας στον δέκατο τρίτο ημιμαραθώνιο της Αθήνας, την Κυριακή που μας πέρασε. Ευχάριστη ευκαιρία για μια βόλτα στο κέντρο της πόλης απ’ όπου απουσίαζαν οι θορυβώδεις δυνάστες της καθημερινότητας, οι τέσσερις και ενίοτε περισσότεροι τροχοί.

Έτσι για λίγες ώρες οι αβενιάδες της πόλης πλημμύρισαν από δρομείς κάθε είδους, νέoι, μεσήλικες, ηλικιωμένοι, προπονημένοι ή απροπόνητοι. Με μια πολύ έντονη, συγκινητική πινελιά, για όσους είχαν το σθένος να συμμετάσχουν σπρώχνοντας αμαξίδιο με άτομα που δεν μπορούσαν να τρέξουν.

Η χθεσινή Πανελλήνια κινητοποίηση, είχε τέσσερα γνωρίσματα. Δυο μοναδικά και δυο αναμενόμενα. Στα μοναδικά ο συνδυασμός της έκτασης με τον ακομματικό και αταξικό χαρακτήρα. Τούτο παραπέμπει σε ένα πρωτοφανές κοινωνικό φαινόμενο, που δεν στηρίχτηκε σε κομματικές ντιρεκτίβες. Το ζητούμενο δεν ήταν να φύγει το κόμμα Α για να έρθει το κόμμα Β, τα οποία ούτως ή άλλως βιώνουν παρακμή στην λαϊκή συνείδηση. Ήταν μια καθολική διαμαρτυρία για την καθημερινότητα, την δικαιοσύνη, την αλληλεγγύη, το αύριο. Πράγματα κάπως απόμακρα στο σαρωτικό μοτίβο των όποιων στενών κομματικών, συνδικαλιστικών δίκαιων ή όχι διεκδικήσεων.

Στα αναμενόμενα ας λογιστούν ότι δεν έπεσε η τρέχουσα κυβέρνηση και τα εκτεταμένα επεισόδια. Υπήρξε βεβαιότητα εκ των προτέρων, και για τα δυο, όπερ και εγένετο. Το θέμα των επεισοδίων είναι ακανθώδες. Στο βασικό ερώτημα: «ποιος βολεύεται ή εξυπηρετείται με τα επεισόδια»; Η απάντηση είναι προφανής. Όσοι επιθυμούν την μικρότερη δυνατή συμμετοχή του πληθυσμού στην διαμαρτυρία. Ηλικιωμένοι, ευάλωτοι, οικογένειες, παιδιά, που δεν έχουν το σθένος να βρεθούν, σε διασταυρούμενα πυρά μολότωφ με χειροβομβίδες κρότου λάμψης, να εισπνεύσουν δακρυγόνα, να χειροτονηθούν άνευ λόγου από σιδερόφρακτους σα-ματατζήδες.

Στην ιδρυτική διακήρυξη του κόμματος της Ν.Δ., που είδε το φως της δημοσιότητας στις 4 Οκτωβρίου του 1974 την  οποία με βεβαιότητα υπέβαλε και έλεγξε μέχρι κεραίας ο ιδρυτής της παράταξης, αναφέρεται: «Η Νέα Δημοκρατία είναι η πολιτική παράταξη που ταυτίζει το έθνος με το λαό, την πατρίδα με τους ανθρώπους της, την πολιτεία με τους πολίτες της, την εθνική ανεξαρτησία με τη λαϊκή κυριαρχία, την πρόοδο με το κοινό αγαθό, την πολιτική ελευθερία με την έννομη τάξη και την κοινωνική δικαιοσύνη».

Μισό αιώνα και πέντε μήνες αργότερα, τι από τις παραπάνω ταυτήσεις έχει απομείνει; Προς διερεύνηση της ερώτησης και επειδή τίποτα δεν γίνεται μόνο του, μια ματιά στη σύνθεση των υπουργικών συμβουλίων των πρώτων μεταπολιτευτικών κυβερνήσεων της Ν.Δ. σε σύγκριση με την τρέχουσα θα οδηγήσει σε απαντήσεις.

Στις μέρες μας, βιώνουμε μια διακυβέρνηση από και υπό την Ν.Δ. που δείχνει να είναι περισσότερο τηλεοπτική και λιγότερο κοινοβουλευτική, περισσότερο επικοινωνιακή και λιγότερο δημιουργική, περισσότερο τουριστική και λιγότερο εθνική. Και όμως αυτό το σύνολο λαμπρών δημοσίων σχέσεων, αριστείας, αλαζονείας, αδιαφορίας, απειλών, τηλεοπτικών τσιρίδων, επιδομάτων, και λοιπών «ιστοριών επιτυχίας», κατάφερε να κρεμαστούν πανό κοινωνικού περιεχομένου στα γήπεδα και να αφυπνίσει πολίτες που δεν είχαν κινητοποιηθεί ποτέ στο παρελθόν.

Για την τελευταία δε, μέρα του Φλεβάρη ούτε λόγος. Πέρα από τις πανελλαδικές απεργίες επαγγελματικών φορέων και εργατικών ενώσεων, κατεβάζουν ρολά μικρές επιχειρήσεις, κέντρα διασκέδασης, θέατρα ενώ οι ταξιτζήδες προθυμοποιούνται να οδηγήσουν δωρεάν τον κόσμο στο Σύνταγμα. Απέναντι σε αυτή την πρωτοφανή, πανελλήνια μα και διεθνή συσπείρωση που δείχνει ολοένα να διογκούται, η κυβέρνηση τι ακριβώς αντιπαραθέτει;