Πρώτα, εκεί στα τέλη του 19ου αιώνα, αποκαλούμενα ως «πυριτιδαποθήκη της Ευρώπης», κατόπιν στις απαρχές του β΄ Π.Π. ως «το μαλακό υπογάστριο της Ευρώπης»  όρος που λανσαρίστηκε από τον, και ως  πατέρα της νίκης αποκαλούμενο, Winston Churchill, που σε πρώτη εκδοχή περιελάμβανε την Ιταλία, μεταγενέστερα όμως την χερσόνησο του Αίμου. Τα Βαλκάνια. Την ευρύτερη γειτονιά μας. Περιοχή εύφλεκτη, δυσερμήνευτη, δύστροπη, έχοντας υποστεί σαρωτικές επιδράσεις σε σχέση με την Ευρώπη, όπως παρατεταμένη Οθωμανική Κατοχή, Εμφύλιους πολέμους, τις συνέπειες του ανήκειν στο Σύμφωνο της Βαρσοβίας, ή για να θυμηθούμε πάλι τον W.C., στο σιδηρούν παραπέτασμα, αλλά και την απροκάλυπτα προστατευτική φτερούγα του αετού των Η.Π.Α.

Σε ένα τόσο εύκολα συναλλασσόμενο διεθνές πλαίσιο, όπου σημαντικά κεφάλαια μεταφέρονται από ισχυρούς παίκτες ισχυρών οικονομιών, σε παρθένες αγορές που υπόσχονται πλήρη ελευθερία κινήσεων, για να διατυπωθεί πολύ διακριτικά, οι κινητοποιήσεις των γειτόνων ενάντια στα σχέδια του Αμερικανού γαμβρού δείχνουν μια σπάνια ακεραιότητα, αν δεν υπάρχει κάτι άλλο που προς το παρόν δεν φαίνεται. Στην περίπτωση που βλέπουμε ξεκάθαρα ότι συμβαίνει, η μαζικότητα της αντίδρασης δεν δείχνει το κλασσικό «δώστε κάτι παραπάνω για να κάνουμε τη δουλειά» αλλά το περήφανο: «μαζέψτε τα και δρόμο».

Μικρά, συνοπτική, επιφανειακή ανάλυσις περί των ευκολιών και δυσκολιών επί των πραγμάτων, που θα κληθεί ο πολίτης αυτού του τόπου να επιλέξει.

Όχι πως δεν υπάρχει και ο τρίτος δρόμος, ο οποίος  ωστόσο αποδεικνύεται ο πλέον ολισθηρός και άχρηστος. Ο δρόμος της αδιαφορίας.

H συντριπτική πλειονότητα των σχολίων των αναγνωστών σε διάφορους ιστότοπους χαρακτηρίζεται κυρίως από φτηνό υβρεολόγιο, φτωχή επιχειρηματολογία και επικίνδυνο φανατισμό, ή συνδυασμούς αυτών.

Ωστόσο, σε αυτή τη θολή, ακαλαίσθητη καθημερινότητα βρίσκονται έστω και λίγα σχόλια που ξεχωρίζουν για το χιούμορ τους, όχι απαραίτητα λεπτό αλλά πολύ συχνά εύστοχο. Να μια πολύ μικρή συλλογή από τις χθεσινές ειδήσεις, κρατώντας την ορθογραφία των σχολιαστών.

Στο πολύ ενδιαφέρον όσο και γοητευτικό βιβλίο του Emmanuel Carrere, «Κολχόζ», περισσότερα εν καιρώ, προσέχουμε στη σ.22, την άποψη του ιστορικού Τάκιτου για τα έργα του στρατηγού Πομπηίου στην Ιβηρική χερσόνησο: «Όταν τα έχουν καταστρέψει όλα, οι Ρωμαίοι αυτό το λένε ειρήνη».

Προβαλλόμενο στο σήμερα, 20 αιώνες αργότερα μας θυμίζει άραγε κάτι;

Αντίστοιχα, στο πόνημα του Max Boot, «Αόρατοι στρατοί» (σ.59), υπάρχει μια περιγραφή του Ρωμαίου ιστορικού Λεύκιου Ανναίου Φλώρου για την τύχη των Ρωμαίων αιχμαλώτων μετά την συντριπτική ήττα τους το 9 μ.χ. στον Τευτοβούργιο Δρυμό από τους εξεγερμένους, λόγω προσβολών και μίσους, άνδρες των γερμανικών φυλών Χερούσκα: «Σε μερικούς έβγαλαν τα μάτια, σε άλλους έκοψαν τα χέρια. Σε έναν του έραψαν το στόμα αφού του έκοψαν την γλώσσα». Οι Ρωμαίοι ξαναπροσπάθησαν να επανακαταλάβουν την περιοχή, αλλά ουδέποτε ξαναπέρασαν ανατολικότερα του Ρήνου.