Όρνιθες (Αριστοφάνης) (05.09.2012) |
Με ένα απαιτητικό όσο και κουραστικό, πρόγραμμα παραστάσεων που σαρώνει, σχεδόν, όλη την Ελλάδα, ηπειρωτική και νησιωτική, το Δημοτικό Περιφερειακό Θέατρο Κρήτης ανέβασε φέτος το καλοκαίρι τους “Ορνιθες” του Αριστοφάνη.
Παρακολούθησα στην 40η (από τις 52 προγραμματισμένες παραστάσεις μέσα σε 80 μέρες) στο θέατρο βράχων “Μελίνα Μερκούρη” στο Βύρωνα. Με μια πληρότητα της τάξης του 60%, ενδεχομένως να επηρέασε αρνητικά και η ταυτόχρονη συναυλία των Red Hot Chili Peppers στο Ολυμπιακό στάδιο, υπολογίζω ότι κάτι παραπάνω από 1000 ζευγάρια μάτια βρέθηκαν στις ξύλινες κερκίδες.
Όταν στις 23.00 η παράσταση είχε ολοκληρωθεί, το κοινό αποζημίωσε με παρατεταμένα χειροκροτήματα, ιαχές και σφυρίγματα τους ηθοποιούς. Στην διάρκειας της μιας ώρας και πενήντα, περίπου, λεπτών παράσταση είδαμε μια ενδιαφέρουσα, νεωτερίζουσα, χιουμοριοστική κατά παράδωση, αλλά συχνά τρυφερή, και κάποιες φορές σπαραξικάρδια προσέγγιση. Οι δυο πρωταγωνιστές δυναμικοί, αποτελούν ένα εξαίρετο ζευγάρι που αλωνίζει τη σκηνή με ζωντάνια και προσφέρει απλόχερα στο κοινό, τη διαχρονική φρεσκάδα του Αριστοφάνη. Από την μεριά του ο σκηνοθέτης έχει φέρει το έργο, αριστοτεχνικά στα μέτρα της εποχής μας. Με διαλόγους καίριους και ευφυείς, καυστικούς αλλά και λιτούς αναδεικνύει έντεχνα, ενίοτε και επώδυνα, τις πληγές της εποχής που βιώνουμε. Συμπαραστάτες του όλος ο Θίασος που αποδίδει περίτεχνα το θέμα, χωρίς υπερβολές, με μέτρο, με κίνηση, με ταλέντο. Βοηθούν και τα κοστούμια που μπορεί να είναι ετερόκλητα, άλλοτε με τις εντυπωσιακές φτερούγες, στους φωτισμένους καπνούς στην κορφή του τείχους με τα λεπτά πέπλα, αλλά και τα μαύρα σύνολα αλά blues brothers. Η παράσταση δεν βγάζει μόνο κωμικά στοιχεία. Έχει φόβο, απειλές, κατάθλιψη. Η Νεφελοκοκκυγία θα παραμείνει μια ουτοπία και θα μας στοιχειώνει με όλα όσα θέλαμε να συμβούν και δεν θα συμβούν. Με όλα όσα θα θέλαμε να αποκτήσουμε και δεν θα τα αποκτήσουμε. Τα μεγάλα, τα σημαντικά, τα ανθρώπινα. Όχι τα αντικειμενικά. Τα δυο ωραία αρσενικά χορευτικά κορμιά και το ένα γυναικείο με τις πλαστικές κινήσεις τους, ίσως να αποτελούν ένα κάπως βαρύ ηδονοβλεψιακό στοιχείο που αποπροσανατολίζει από τη θεατρική θεματική, ειδικά επειδή παρατείνεται χρονικά, χωρίς να προσφέρει, από ένα σημείο και μετά, κάποια σκηνική υπεραξία. Αν θα έπρεπε να αρθρώσω και άλλον έναν κριτικό λόγο θα εστίαζα στον τρόπο που χαχάνιζε το κοινό. Δεν νομίζω ότι κανείς από εμάς όταν ακούει την έκφραση “την πουτσίσαμε” ή “βάλε μια τελεία σε αυτή τη μαλακία” στην καθημερινότητά του, γελά. Γιατί άραγε όταν λέγεται επί σκηνής προκαλεί γέλωτες; Μήπως αποτελεί, μια ένδειξη ενός καταπιεσμένου μικροαστισμού; Αλγεινή εντύπωση επίσης, για το γεγονός ότι όταν αποχώρησε το κοινό δεκάδες συσκευασίες από ποπ - κορν και έντυπο διαφημιστικό υλικό ήταν παρατημένα στις ξύλινες κερκίδες. Ξεπερνώντας το μάλλον προσβλητικό να μασουλάς όταν οι άλλοι ιδρώνουν και χτικιάζουν στη σκηνή, ας είχαν τουλάχιστον την ευαισθησία να έπαιρναν μαζί τους τα άδεια κουτιά. Ο πολιτισμός ξεκινά, καμιά φορά και ολοκληρώνεται, από την εικόνα της άδειας κερκίδας. Η μήπως εξέδρας;
Όποια απάντηση και αν δοθεί, ο θίασος θα συνεχίσει τις παραστάσεις του μέχρι τις 19 Σεπτέμβρη. Σε Γαλάτσι, Πετρούπολη, Νέα Μάκρη, Παπάγου, Ηλιούπολη, Ελευσίνα, Πάτρα. Με το εισιτήριο στα 15 €, δεν σκέφτομαι καλύτερο δίωρο. Δώστε το χειροκρότημα σας. Το αξίζει.
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ:
ΔΙΑΝΟΜΗ (ΜΕ ΣΕΙΡΑ ΕΜΦΑΝΙΣΗΣ) ΠΕΙΣΘΕΤΑΙΡΟΣ
ΑΡΧΙΤΕΚΤΩΝ-ΓΕΩΜΕΤΡΗΣ
|