Δεν παρακολούθησα την παρουσίαση στην Εθνική Πινακοθήκη του ντοκιμαντέρ  «στο χιλιοστό» το οποίο πραγματεύεται τις στιγμές που η Ελλάδα ακροβάτησε ανάμεσα στην παραμονή και στην έξοδο από την Ευρωζώνη. Διάβασα όμως την επόμενη μέρα το ρεπορτάζ, από το φύλλο του ίδιου δημοσιογραφικού οργανισμού που προβάλλει το ντοκιμαντέρ. Επίσης έχω διαβάσει το βιβλίο «Η τελευταία μπλόφα» το οποίο είχαν επιμεληθεί οι ίδιοι συντελεστές.

Στενάχωρα αντιγράφω, τις δυο τελευταίες παραγράφους από το εξάστηλο ρεπορτάζ. «Ο κ. Τσακαλώτος θυμήθηκε ότι όταν έγινε υπουργός Οικονομικών δεν ήξερε αν θα μπορούσε να τα καταφέρει, ενώ ανέφερε ότι δεν θα έκανε διαφορετικά κάτι πολύ βασικό. Τόνισε, παρ’ όλα αυτά, ότι η Ε.Ε. δεν ήταν διατεθειμένη να συζητήσει τη διαχείριση της ελληνικής κρίσης. “Πάρα πολλοί άνθρωποι έλεγαν “αυτή είναι η Ευρώπη, η Ελλάδα πρέπει να το συνηθίσει”».
«Το «κούρεμα» του ελληνικού χρέους, είπε ο κ. Βίζερ, θα έπρεπε να είχε γίνει το 2010, ενώ ο κ. Ντάισελμπλουμ παραδέχθηκε ότι ήταν υπερβολικές οι περικοπές που απαιτούνταν από την Ελλάδα στα πρώτα προγράμματα και οι μεταρρυθμίσεις των μετέπειτα προγραμμάτων ήταν “υπερφιλόδοξες”. “Απαιτήσαμε πάρα πολλά, την ίδια στιγμή”».

Στενάχωρα διότι έστω τόσο ήπια, έστω κόσμια ήταν μια έμμεση ομολογία, κατόπιν εορτής ασφαλώς, των σφαλμάτων που έσπρωξαν μια ολάκερη χώρα, ένα συνεταίρο εν προκειμένω στο γκρεμό. Στενάχωρα διότι ξαναθυμήθηκα εκείνα τα ημεδαπά ξεδιάντροπα «Γερά Γερούν πάρτους τα λεφτά» .

Στενάχωρα διότι ακόμα μια φορά, μου ήρθε στο νου αυτό το οποίο πετυχημένα έχει εκφράσει με λίγες λέξεις ο Θοδωρής Καλλιφατίδης στο «Μια ζωή ακόμα» που αποτελεί μια απλοϊκή αλλά ταυτόχρονα μια ακριβή άποψη:«Λίγο να ήθελε η Ευρώπη θα βολεύονταν όλοι. Μα θέλαν τα λεφτά τους».

Στιγμές αργότερα, η στεναχώρια ενισχύθηκε, καθώς στο ίδιο φύλλο στη σ.22 με τίτλο «Φαύλος κύκλος οι ρυθμίσεις οφειλών στο Δημόσιο» και υπότιτλο «Παρά τις διευκολύνσεις, τα χρέη από 34 δισ. το 2010 φτάνουν σήμερα τα 114 δισ.», καθώς τα νούμερα αποδεικνύουν αδιέξοδα.

Ακολουθώντας την ακρίβεια των αριθμών, στην στεναχώρια θα προστεθεί και η πικρία αν συνειδητοποιήσουμε ότι στο τέλος του 2010 το χρέος είχε διαμορφωθεί στα 340,27 δισ. ευρώ ή στο 147% του ΑΕΠ, ενώ δεκαπέντε χρόνια αργότερα, στο τέλος του 2025, με ότι ζοφερό μεσολάβησε το χρέος βρισκόταν στα 362,8 δισ. ευρώ ή στο 147% του Α.Ε.Π.

Υπό αυτές τις συνθήκες, ειλικρινά δεν αντιλαμβάνομαι τους λόγους της χαράς που διακατέχει τους πολιτικούς που διαχειρίζονται εντός και εκτός συνόρων τις τύχες μας.

Καλό μήνα & καλή μας τύχη.