Χωρισμένο σε τρία κεφάλαια, με 37 συνολικά περιπτώσεις όπου ο συγγραφέας πραγματεύεται αυτό ο ακριβώς που ο τίτλος περιγράφει. Ότι μερικές από τις χαρακτηριστικές στιγμές της Ιστορίας μας δεν είναι αυτό που έχουμε διδαχτεί. Μπορεί να είναι κάτι κοντινό, ή ακόμα και κάτι απόμακρο. Κατά τον συγγραφέα όμως, αυτή η ας την χαρακτηρίσουμε ελαφρά παραχάραξη του παρελθόντος δημιουργήθηκε, υφίσταται προκειμένου να ενισχύσει το εθνικό αίσθημα, όταν χρειαζόταν και προσφέρει μια ψυχική ανάταση.

Μαζί όμως με τις τόσες ενδιαφέρουσες και καλοδουλεμένες περιπτώσεις «άβολων αληθειών», όπως για παράδειγμα αν οι Χιώτες όντως πήγαιναν δυο – δύο, τις λωρίδες της γαλανόλευκης, την αιτία της απώλειας της Σμύρνης, την καθυστέρηση της επιχείρησης Μπαρμπαρόσα λόγω της μάχης της Κρήτης, το αν οι Μινωίτες μιλούσαν την ελληνική, ή αν όντως ο Αρχιμήδης όρμησε γυμνός στους δρόμους κραυγάζοντας «Εύρηκα», ή την ελληνικότητα του Ναπολέοντα και τόσα άλλα, μας προσφέρει και ένα πλήθος από ιστορικές λεπτομέρειες που βοηθούν να κατανοήσουμε καλύτερα τα γεγονότα.

Όπως για τις σκληρές συνθήκες διαβίωσης των Ελλήνων μεταναστών στις Η.Π.Α στις αρχές του 20^ου αιώνα (σ.140 - 142), και το καθεστώς ακραίων διακρίσεων που έτυχαν (σ.140 - 142). Από κοντά και η πρόταση του Γερμανού καγκελάριου Λουντ. Έρχαρτ περί δημιουργίας μικρών βιομηχανιών στην Ελλάδα, αλλά η Ελληνική πλευρά δια του αντιπροέδρου της Παν. Κανελλόπουλου προτίμησε το άνοιγμα θέσεων εργασίας Ελλήνων στην Γερμανία ενισχύοντας την μετανάστευση, γεγονός και εθνικά και πολιτικά βαρύ (σ.148).

Μας θυμίζει τις καταγραφές του Στ. Μυριβήλη και του Ηλ. Βενέζη (183 - 184) για τις πράξεις του ελληνικού εκστρατευτικού σώματος στη Μ. Ασία, με τέτοιο τρόπο που δίνει κάποιες αιτιολογίες για τις τουρκικές θηριωδίες που ακολούθησαν. Εδώ να μην λησμονηθεί ο τραχύς και εν πολλοίς άφιλος τρόπος της υποδοχής που έτυχε το 1,2 εκατομμύριο προσφύγων που κατέφθασε στην Ελλάδα μετά την υπογραφή της συνθήκης των Σεβρών. Καταθέτει μάλιστα, ότι το 1933 ζητήθηκε από τον εκδότη της εφημερίδας «Πρωινός Τύπος» να φορέσουν οι πρόσφυγες κίτρινα περιβραχιόνια ώστε να είναι διακριτοί (σ.197).

Νωρίτερα, το 1924, είχαν σημειωθεί βίαια, αιματηρά επεισόδια ανάμεσα στους κατοίκους του χωριού Κιούπκπιοϊ και τους πρόσφυγες (σ.198). Το συγκεκριμένο χωριό υπήρξε και η γενέτειρα του Κων. Καραμανλή. Ενδιαφέρουσα επίσης πληροφορία για την σύνθεση του πληθυσμού της Θεσσαλονίκης, ένα μόλις χρόνο μετά την απελευθέρωση και την ενσωμάτωση της στην Ελλάδα.

Εξίσου ενδιαφέρουσα η πληροφορία για την αντίδραση του Αλ. Παπαναστασίου στην ψήφιση και εφαρμογή του διαβόητου Ιδιώνυμου (σ.209) μα και τόσες άλλες αναφορές που αν μη τι άλλο βρίσκονται ακόμα στο στόχαστρο της έρευνας, όπως ας πούμε, ο τρόπος της εμπλοκής των Η.Π.Α. στην εκδήλωση και επιβολή του καθεστώτος της 21^ης Απριλίου.

Στο σύνολό της η έκδοση που αποτελεί τη δεύτερη καταγραφή παρεξηγήσεων, μύθων και άβολων αληθειών και μάλιστα στην 15η χιλιάδα της, πέρα από όσα αφηγείται έχει ύφος ευχάριστο προτρέποντας τον αναγνώστη να συνεχίσει την ανάγνωση.