Υπάρχει, κακώς ίσως, ένα είδος επιφύλαξης για τον κινηματογράφο που μας έρχεται από την μακρινή Ανατολή. Ακόμα και για το Perfect days (Υπέροχες μέρες), που επιπροσθέτως είχε και την «δυτική» σφραγίδα του W. Wenders. Άλλο θέμα αν μετά το τέλος της προβολής καταλάβαινες ότι παρακολούθησες σημαντικό κινηματογράφο που κάτι σου είπε, κάτι σου άφησε.

Το αυτό και ακόμα περισσότερο για το Black dog όχι μόνο διότι δεν εμπεριέχει κανένα δυτικό στοιχείο, αλλά διότι απομακρύνθηκε ακόμα περισσότερο λόγω περιεχομένου, σκηνικών και εξωτερικών γυρισμάτων από οικεία θέματα. Οι επιφυλάξεις όμως, άρχισαν να αίρονται από τις πολύ πρώτες σκηνές.

Και όσο το ένα πλάνο διαδέχεται το επόμενο, τόσο σε καλεί κοντά της, τόσο σε καταλαμβάνει. Ζεις το έπος της παρακμής της πόλης, βιώνεις την εγκατάλειψη, σερβιρισμένη με τις νουθεσίες των τοπικών αρχών. Η Κίνα ζει στον πυρετό της διοργάνωσης των Ολυμπιακών αγώνων και όπως έγινε στους προηγούμενους Ολυμπιακούς, όρα Αθήναι δυο – τέσσερα, έπρεπε να μαζευτούν όλοι οι αδέσποτοι σκύλοι.

Ο σιωπηλός ήρωάς μας έχοντας περάσει τα τελευταία δέκα χρόνια σε σωφρονιστικό ίδρυμα επιστρέφει στον τόπο του, όπου τίποτα δεν είναι ίδιο. Προσπαθεί να ξαναστήσει τη ζωή του, αντιμετωπίζοντας ουκ ολίγα προβλήματα. Ικανός, επιδέξιος, ανθεκτικός, τολμηρός αλλά ταυτόχρονα λίγο αφελής, ακολουθεί τον δικό του μοναχικό δρόμο με ατίθασο τρόπο. Χαράσσει δρόμους ελευθερίας με «μηχανή» μάρκας εντούρο», όπως θα την όριζε ο Μπόμπολος. Πριν περάσει τις πύλες της φυλακής υπήρξε μετρ ακροβατικών με μοτοσυκλέτα στο τσίρκο και ο τοπικός πληθυσμός τον αντιμετωπίζει σαν σταρ.

Γρήγορα έρχεται σε μια βαθιά συναισθηματική σχέση με τον μαύρο σκύλο που εν αρχή κυνηγούσε για να τον αποσύρει. Δίπλα τους, στην πόλη, όλα καταρρέουν, τα κτίρια γκρεμίζονται οι κάτοικοι αποχωρούν υπακούοντας τις νουθεσίες της εξουσίας, ο πατέρας του πεθαίνει, το τσίρκο διαλύεται, οι εχθροί του τον πιέζουν. Μα αυτός ακλόνητος, προσθέτει ένα side car, καλάθι το λέγαμε εδώ, στην μοτό του και έτσι δεν χωρίζει ποτέ με το ευφυές, ιδιόμορφο, πλήρως επικοινωνιακό τετράποδο.

Και έρχεται η μόνη δυτική πινελιά υπό τους ήχους του Mother από το The Wall των Pink Floyd. Στην αρχή, την ώρα του μαστορέματος, για λίγα δεύτερα στη συνέχεια σχεδόν όλο το κομμάτι τις στιγμές έκλειψης του ήλιου. Δένει σπαραχτικά με τις εικόνες. Και τι εικόνες από τα ανοιχτά, άγονα πεδία με τα σταχτιά χρώματα, την αφιλόξενη αλλά γοητευτική αγριάδα των ασυνήθιστων τόπων. Οι στίχοι δεν δείχνουν τόσο συμβατοί με την εικόνα, αλλά σε μια ταινία με αρκετές παραβολές ο καθένας μπορεί να βρει το δικό περιεχόμενο στη λέξη Mother.

Τελικά; Τελικά ο Λάνγκ ο ήρωάς μας παρόλα τα σημάδια, τα τραύματα σωματικά και ψυχικά, οδεύει πάνω στο δίτροχο με ένα χαμόγελο κάπως σαρδόνιο, κάτι σαν μήνυμα αισιόδοξης επιμονής. Στο σακίδιο, πίσω του ξεχωρίζει το μαύρο χαριτωμένο κεφαλάκι του διαδόχου. Black dog και αυτός.