Θα την έβλεπα ούτως ή άλλως, αλλά μια, ας την χαρακτηρίσω, φτηνή κριτική, που μας προέτρεψε: «να δούμε το ντοκιμαντέρ της ΕΡΤ3 «Νυρεμβέργη» για να καταλάβουμε το μέγεθος της μπαρούφας του Τζέιμς Βάντερμπιλτ!» υπήρξε καταλυτική. Όπου James Wanderbilt o σκηνοθέτης της ταινίας Nuremberg, στην οποία ξεχώρισαν με τις ερμηνείες τους ο Αυστραλός Russell Crowe, ο Αμερικανο-Aιγύπτιος Rami Malek, ο Βρετανός Leo Woodall και ο Αμερικανός Michael Shannon.

Η παραγωγή πλούσια και συχνά επιβλητική αφηγείται την ιδιαίτερη σχέση που οικοδομήθηκε ανάμεσα στον ψυχίατρο του Αμερικανικού Στρατού, ταγματάρχη Douglas Kelley και του στρατάρχη του Γ΄Ράιχ, Hermann Göring κατά τη διάρκεια της διαβόητης δίκης της Νυρεμβέργης όπου προσήχθησαν, κατηγορήθηκαν και δικάστηκαν 22 ηγέτες του ναζιστικού καθεστώτος. Προφανώς η κινηματογραφική αφήγηση έχει ενσωματώσει και φανταστικά στοιχεία, προκειμένου να κάνει το προϊόν πιο ελκυστικό. Ειδικά στους διαλόγους που αν και αρκετές φορές είναι προβλέψιμοι, κάποιες άλλες είναι αποκαλυπτικοί.

Ο ρυθμός και το μοντάζ συντείνουν στο συμπέρασμα ότι συγκροτούν ένα αργό φιλμ. Τούτο, συχνά αναγιγνώσκεται ως ελάττωμα στον αιώνα της υπερταχύτητας. Πριν τρείς μέρες όμως, δημοσιεύτηκε μια συνέντευξη του 80χρονου Wim Wenders που μας επισκέφτηκε και μίλησε στην κατάμεστη Στέγη του ιδρύματος Ωνάση όπου, ανάμεσα σε πολλά άλλα, μετέφερε την εμπειρία του όταν δίδασκε κινηματογράφο επί 15ετία.

Διαπιστώνοντας ότι οι μαθητές του ανυπόμονοι ή μέσα στο πνεύμα της εποχής μόνταραν γρήγορα, αποφάσισε να τους δείξει όλες τις ταινίες του Θ. Αγγελόπουλου εκτιμώντας ότι θα αδιαφορήσουν και θα φύγουν. Με έκπληξη διαπίστωσε ότι ανακάλυψαν την έννοια της βραδύτητας και άρχισαν να κινηματογραφούν σε πολύ πιο αργούς ρυθμούς. Να ένα μήνυμα ότι η λαχανιασμένη αφήγηση δεν αποτελεί ούτε πανάκεια, μήτε θέσφατο.

Σε κάθε περίπτωση η ταινία χωρίς να είναι αριστούργημα δεν άξιζε φτηνής κριτικής. Είναι μια φιλότιμη προσπάθεια που κινήθηκε με λογικό προϋπολογισμό για ταινία εποχής, γίνεται λόγος για εννέα εκ. δολάρια, προσφέρει πληροφορίες σε όσους νεότερους δεν είναι επαρκώς ενημερωμένοι, δεν επιχειρεί να ξεπλύνει τους ναζί, το ότι προβάλει π.χ. μια σκηνή εξομολόγησης με τις τραυματικές παιδικές αναμνήσεις του H. Göring δεν αποτελεί πλυντήριο, έχει ζοφερά, σκοτεινά σκηνικά που μεταφέρουν το κλίμα, ενώ τα κοστούμια και τα σκηνικά είναι υψηλού επιπέδου. Τα 148 λεπτά της αξίζουν, όπως και το αντίτιμο του εισιτηρίου. Για όσους δε, επιθυμούν περισσότερα υπάρχουν αρκετές εκδόσεις προκειμένου να εντρυφήσουν.