Αν ο σκοπός του Paul Thomas Anderson ήταν να μας δείξει πως, ανάμεσα σε μια μέση αδιάφορη καταναλωτική τάξη, την ηγεσία που κινείται αμοραλιστικά και σε ένα πιθανά ενεργό επαναστατικό κίνημα έχει χαθεί κάθε ελπίδα ή έστω πιθανότητα για μια ισορροπημένη βόρεια Αμερική, πέτυχε του σκοπού του.

Κατάφερε εν ολίγοις να δείξει ότι το επίπεδο τόσο των θεματοφυλάκων του συντηρητισμού και του πολιτικά ορθού, όσο και των αντιφρονούντων που είναι αποφασισμένοι να φθάσουν στα άκρα είναι χαμηλό. Ιδεολογικά, εκφραστικά, γνωσιολογικά. Παντού, απογοητευτικά χαμηλό

Επεδίωξε να συνδέσει τις κρατικές αρχές και δη τις αστυνομικές και τις στρατιωτικές με ένα είδος ισχυρού παρακράτους, που ότι δεν μπορεί συνταγματικά να χειριστεί το επίσημο κράτος, το αναθέτει σε εξωτερικούς, εξωθεσμικούς συνεργάτες που λειτουργούν πλήρως παρανόμως και απολύτως καλυπτόμενοι. Προφανώς αποτελεί ένα είδος καταγγελίας για τους χαλεπούς καιρούς των Η.Π.Α. και τη δοκιμασία της εποχής μας, δηλαδή της άσκησης εξουσίας α λα Τραμπ.

Σε ότι αφορά τα χιουμοριστικά στοιχεία που εμπεριέχει δεν είναι εύκολα αναγνωρίσιμα. Όπου υπάρχουν δείγματα χιούμορ είναι πικρό και κάπως έτσι η πίκρα να κυριαρχεί του χιούμορ. Η δυστοπική πλοκή δεν σε αφήνει να γελάσεις. Ίσως κάποιο χαμόγελο με την συνοδεία από τις νότες του πιάνου που συμβάλλουν σε αυτό.

Επίσης, δεν χρειάζονταν 2 ώρες 40 λεπτά. Το κλασσικό δίωρο αρκούσε χωρίς να αφαιρούσε δομικά στοιχεία ή πολύτιμες λεπτομέρειες. Μα και οι ερμηνείες δεν πρέπει να αποτέλεσαν δύσκολο στόχο για την ποιότητα των πρωταγωνιστών. Τελικά τι μένει πέρα από όλα αυτά. Ο θρίαμβος της αγάπης και στο βάθος η αμυδρή πιθανότητα ότι οι κινητοποιήσεις μπορούν να φέρουν ένα παράθυρο ελπίδας.