Μέσα σε λευκό φάκελο επιδόθηκε, απότοκο ευγενούς χειρονομίας που ως εκ τούτου οφείλω να ευχαριστήσω τον Σ.B., ο οποίος επιπροσθέτως σχολίασε: «Για το αρχείο σου». Με τίτλο «Το αυτοκίνητο», έγραφε στην ταυτότητα: «Έτος Α΄, Φύλλον 1, 29 Ιουλίου 1952, Τιμή Φύλλου Δρχ. 4.000». Μοιραία ήρθε η κουβέντα για το αν είναι η πρώτη μεταπολεμική απόπειρα έκδοσης περιοδικού ειδικού Τύπου και δη αυτοκινητικού. Με μόλις δέκα έξι σελίδες, οκτώ ρεκλάμες, έξι σκίτσα, μια φωτογραφία, πολύ ταπεινό και φτωχό σε σχέση με τους «τόμους» που εκδίδοντο μηνιαίως ή σε δεκαπενθήμερη βάση στην περίοδο της απόσυρσης. Κάποια σαράντα χρόνια αργότερα δηλαδή, όπου η αγορά είχε απογειωθεί, τα αυτοκινητικά όνειρα έβρισκαν πραγμάτωση και ο πάσα είς έκαμε τον εκδότη, τη συνδρομή τεράστιων διαφημιστικών πακέτων και αντίστοιχων συμφωνιών σε ένα όργιο ανεύθυνης κατανάλωσης.

Πλην όμως βρισκόμαστε στο θέρος του ’52 σε ένα τόπο με βαθιά τραύματα, βαθύτερο διχασμό ενώ τα πυρά των εκτελεστικών αποσπασμάτων ηχούν ακόμα. Έτσι το πιθανολογούμενο πρώτο μεταπολεμικό τεύχος του ελληνικού αυτοκινητικού τύπου φιλοξενούσε στο εξώφυλλό του, σκίτσο με επιβλητικό αμερικάνικο κουπέ, σε μια γαλήνια εξοχή και τον κοστουμαρισμένο σωφέρ του. Για κάποιο τεχνικό πρόβλημα, ο θόλος του πίσω τροχού παρουσιάζει σχεδιαστική αστοχία. Έχει ενδιαφέρον η πρώτη σελίδα όπου δημοσιεύονται οι συντελεστές  και με την επικεφαλίδα «Οι σκοποί μας», παρουσιάζονται οι σκοποί και οι λόγοι της έκδοσης. Για τα πολλά μηδενικά της τιμής να θυμηθούμε ότι μόλις λίγους μήνες αργότερα, Μεγάλη Πέμπτη, στις 9 Απριλίου του ’53 ήταν, όταν ο υπερυπουργός του Στρατάρχη υποτιμούσε κατά 50% το εθνικό νόμισμα έναντι του δολαρίου, ενώ τον Μάιο του 1954 αποκόπτονταν τρία μηδενικά και η νέα δραχμή που τέθηκε στην κυκλοφορία ισοδυναμούσε με χίλιες παλιές.

Με ταξίδια είναι καταχωρημένο, αυτό το μικρό αυτοκίνητο στην μνήμη μου. Από τις αρχές της δεκαετίας του ’60. Ταξίδια που ξεκινούσαν αξημέρωτα και τέλειωναν το απόγευμα. Και πολλά άλλα χιλιόμετρα. Αστικά, επαρχιακά. Σε ένα τόπο που είχε ελάχιστα κοινά σημεία με τον σημερινό.

Το εφτακοσαράκι, που μας ήρθε από την ίδια περιοχή απ’ όπου μας κατέφθασε και ο Όθων, ήταν ένα ιδανικό όχημα για την Ελλάδα του ’60. Σπορτίφ, μικρό, πανέμορφο, απλό. Στην οικογένεια εισήλθε αρχές του '61 και αποχώρησε το ’64, με τρείς διαφορετικές εκδόσεις. Μπορώ να θυμηθώ με ευκρίνεια, τους χώρους του, τα υφάσματα στο εσωτερικό, το ήχο του κινητήρα, ακόμα και τις μυρωδιές του.

Μπορώ να τα θυμηθώ, αφενός διότι ήταν κάτι πολύ ευχάριστο και φωτεινό, αφετέρου διότι σε εκείνη την ηλικία η συνείδηση λειτουργεί σαν σφουγγάρι. Συγκρατεί. Ειδικά τα έντονα.

Έτσι, όταν πριν λίγες μέρες βρέθηκε στα χέρια μου ένα έντυπο της Λέσχης (Μηνιαία επιθώρησις της Ε.Λ.Π.Α.) από το φθινόπωρο του ’60, με έγχρωμο εξώφυλλο, τεράστια πολυτέλεια για την εποχή, βρήκα στο εσωτερικό ολοσέλιδη παρουσίαση του 700. Καθώς και ημισέλιδη ρεκλάμα.

Λίγα λόγια για ένα πολύ ιδιαίτερο αγωνιστικό αυτοκίνητο, που ήρθε στην Ελλάδα, διεκδίκησε και κατέκτησε το πρωτάθλημα ταχύτητας, το '73. Σε μια πορεία όχι χωρίς προβλήματα ή αναποδιές.  Είναι η περίφημη ψυχεδελική 911 που οδήγησε ο Άρης «Αστεριξ» Λουμίδης.

^{Το τρίωρο Τατόι του ’73 έχει μόλις ολοκληρωθεί και ο αλυτάρχης Κώστας Γλωσώτης δίνει την καρώ σημαία στον νικητή και μέλλοντα πρωταθλητή, για τον γύρο του θριάμβου.}

Σύμφωνα με την αφήγηση του Ανδρέα Βρεττού, έχουν φθάσει με τον Αλέξη Μακρόπουλο  και την γαλάζια 911 στη Στουτγάρδη, προκειμένου να γίνει ένα γενναίο service. Εκεί λοιπόν, αντικρίζουν μια τρίλιτρη 911 S. To συγκεκριμένο αυτοκίνητο, στα χέρια του Gerard Larrousse, είχε τερματίσει 3ο στο tour de France, τον Σεπτέμβριο του ‘70.

Πάνω σε αυτή τη χρονική στιγμή που ευρύτερα θεωρείται ως η 70η επέτειος της δημιουργίας της,  μια μικρή αναφορά, προσωπικού περιεχομένου.

Είκοσι χρόνια νωρίτερα, Ιούνιος ήταν, πάλι παγκόσμιο κύπελο ποδοσφαίρου είχε, το 16ο στα γήπεδα της Γαλλίας, είχαμε βρεθεί στη Σάρτρη για τις 24ώρες του Le Mans. Κλίμα γιορτής, ατμόσφαιρα πανηγυριού, για τους θεατές βέβαια, διότι ομάδες και οδηγοί είχαν τα δικά τους άγχη, αντιμετώπιζαν τις δικές τους ανησυχίες.

^{αυτό το μπερδένο σύνολο γραμμάτων πάνω από τη λέξη Lotus, δεν είναι παρά τα αρχικά του Anthony Colin Bruce Chapman}

Σε εκείνο το πανηγύρι, μου είχε κάνει εντύπωση, πόσοι Βρετανοί είχαν έρθει οδικώς από την πατρίδα τους με Lotus 7. Κάθε ηλικίας, χωρίς πρόβλημα να διανύσουν περισσότερα από χίλιαδιακόσια χιλιόµετρα, πήγαινε έλα, µε το έτερον ήμισυ δίπλα δεµένο, χαμογελαστό, ευχαριστημένο με κάποιο μαντήλι στο κεφάλι ή κορδέλα στο κεφάλι. Να ανέχονται τις βροχές, την ψύχρα, τον ήλιο και να χαίρονται το µεδούλι της αυτοκίνησης, με μια καθαρά αντικομφορμιστική πρόταση . Τους παρατηρούσα και τους χαιρόμουν.

μέρος τέταρτο και τελευταίο. (Ιούλιος 2014 - Σεπτέμβριος 2016)

Ιούλιος 2014. Για πιο λόγο να εγκαταλείψεις κατακαλόκαιρο την Ελλάδα; για να πας μάλιστα στην καρδιά της Ρηνανίας, όπου οι 33 αναπάντεχοι βαθμοί θα συμμαχήσουν με την υγρασία, για να σε ταλαιπωρήσουν ακόμα περισσότερο.

Αν υπάρχει ένας και μόνον λόγος, πέρα από κάποιο πρόσωπο, που θα σε αναγκάσει σε αυτό το μαρτύριο, είναι διότι θα σε περιμένουν παρατεταγμένες μερικές GT3, 911 Carrera 4 S, Cayman GTS, 911 Turbo, & 911 Turbo S, καθώς και μια 918, που δεν θα οδηγήσεις, αλλά θα έχεις την εμπειρία της συνοδήγησης.

^{μέρος τρίτο από τέσσερα (Ιούνιος 2009 - Ιούλιος 2012)}

Ποιός θα μπορούσε να περιμένει πως 44 χρόνια μετά την κατασκευή της, και την εξαγωγή στην Αμερική, αυτή η 911 Τ, θα κυλούσε τους τροχούς της στις χωμάτινες επιφάνειες, γύρω από την τεχνητή λίμνη του Σμοκόβου;

Κυριακή 27 Ιουλίου 1969. Έξι μέρες νωρίτερα, η ανθρωπότητα είχε κάνει τα πρώτα της βήματα στο φυσικό της δορυφόρο. Τη Σελήνη. Επικρατεί μια ευρύτερη αισιοδοξία.

Στη Ρόδο πάντως, η αισιοδοξία ήταν κάτι μόνιμο, τους θερινούς τουλάχιστον μήνες. Εκείνη την Κυριακή διοργανώθηκε το σιρκουί στους δρόμους της πόλης, ανάμεσα στα μεσαιωνικά τείχη. Mόλις 21 χρόνια μετά την επίσημη τελετή ενσωμάτωσης με την Ελλάδα. Ας θυμηθούμε ότι ο πρώτος αγώνας ταχύτητας σε δρόμους πόλης, είχε επίσης διοργανωθεί εκεί, το καλοκαίρι του '58, με την ευκαιρία της επετείου των δέκα ετών της ένωσης, της Δωδεκανήσου με την Ελλάδα.

^{Ελάχιστες στιγμές πριν την εκκίνηση. Στην πρώτη γραμμή η 911 του Paul E. Vestey και η Vette του Τζώνυ. Μόνη στη δεύτερη η δυο – δυο του Γιώργου Ανέστη, ενώ ακολουθούν στην τρίτη, η Jag του Κώστα Ιωακειμίδη και η GTA του Γιάννη «Μαύρου» Μεϊμαρίδη.}

Όλοι οι πρωταγωνιστές των ελληνικών αγώνων της εποχής βρίσκονται στο νησί και μαζί τους ένας αλλοδαπός. Eίναι ο Βρετανός Paul E. Vestey. Δε αποτελούσε κάποιο λαμπρό όνομα αλλά είχε πλούσιες παραστάσεις με οχήματα που ούτε στο όνειρό τους οδηγούσαν οι Έλληνες, όπως: Chevron Β8, Ford GT40, Ferrari 250 LM. Είχε αλωνίσει όλες της πίστες της Ευρώπης: Monza, Silverstone, Le Mans, Mugello, Zeltweg, Nurburgring. Στη Ρόδο μας έρχεται με μια ταπεινή, ασημένια, δεξιοτίμονη 911 και σκοράρει την pole.

μέρος δεύτερο από τέσσερα, Νοέμβριος 2008 - Ιούνιος 2009.

^{από το μουσείο του κατασκευαστή στη Στουτγάρδη.}

Νοέμβριος του 2008. Μ. Βρετανία Silverstone. Porsche Driving Experience Centre.  Αυτή την πίστα με την βαριά, σημαντική κληρονομιά επέλεξε το Γερμανικό εργοστάσιο, προκειμένου να συστήσει  σχολή οδήγησης. Χρειάστηκαν έξι χρόνια ερευνών και εξέλιξης ώστε να πάρει την τελική της μορφή, και να προσφέρει πια τις υπηρεσίες της σε εγκαταστάσεις υψηλού επιπέδου

Βασίστηκε, τόσο πάνω στην επιθυμία των αγοραστών όσο και τη βούληση των αντιπροσώπων να προσφέρουν κάποια μαθήματα, μερικές γνώσεις μέσα από τις οποίες οι κάτοχοι των Porsche θα οδηγούσαν με περισσότερη ασφάλεια και αυτοπεποίθηση.

Κανείς δεν μπορούσε να προβλέψει ότι αυτό που ξεκίνησε προπολεμικά με την συνεργασία του ναζιστικού καθεστώτος τόσο σε πολιτικό, όσο και  πολεμικό επίπεδο, μπορούσε να εξελιχθεί, κόντρα στην συντριβή της Γερμανίας, και παρά τον εγκλεισμό του ιδρυτή στις φυλακές τις Dijon, σε ένα τόσο ισχυρό εμπορικό σήμα.

Η ιστορία της Porsche είναι πολύ Γερμανική, είναι ενδιαφέρουσα, ενώ στο τέλος αποδεικνύεται και άκρως επιτυχημένη. Επιτυχημένη κατ’ αρχάς διότι είναι κερδοφόρα ως επιχείρηση, ακολούθως διότι έχει μακρά πορεία.  Επίσης διότι αυτό που παράγει τυγχάνει καθολικής εκτίμησης και τέλος επειδή έχει πείσει το παγκόσμιο κοινό, ότι το πορτκλέ με το θυρεό από το Τσουφενχάουζεν, αποτελεί απόδειξη κοινωνικής επιτυχίας. Μοιραία το προϊόν μετατρέπεται έτσι, σε κάτι περισσότερο από καλό αυτοκίνητο.

Επτά επί επτά εικονογραφημένες, προσωπικού περιεχομένου, ιστορίες, σύνολο 49,  για τα 70χρονα της Porsche. Σε τέσσερις συνέχειες.

(μέρος πρώτο, από τέσσερα - Ιανουάριος 1993 – Σεπτέμβριος 2008)