Κόσμος & ιδέες

Ο κόσμος που ζούμε ως φύση, ως πλανήτης, αλλά πάνω απ’ όλα ως κοινωνία, είναι το αντικείμενο αυτής της ενότητας.

Οι τάσεις και η ερμηνεία τους, τα γεγονότα και οι πρωταγωνιστές τους αποτελούν τον πυρήνα των ενδιαφερόντων μας.



Αν υποτεθεί ότι αληθεύει – Σαββάτο 7 Σεπτεμβρίου 2013 PDF Print E-mail

Αν λοιπόν υποτεθεί , πως αληθεύει η δήλωση του Υπουργού Ναυτιλίας ότι: “αν δεν έχουν χρήματα να καταβάλουν τους φόρους ας πουλήσουν τα ακίνητά τους”, τότε, αποδεικνύεται για μια ακόμα φορά η ολοκληρωτική έλλεψη επαφής των ανθρώπων που ασκούν εξουσία, με την πραγματικότητα.

O υιός του sir John είναι μια κλασσική περίπτωση νεποτισμού. Από μόνο του αυτό, δεν είναι απαραίτητα κατακριτέο.

Μια ματιά όμως στην προσωπική ιστοσελίδα του (φιλοξενείται στο τέλος, μαζί με τις τρεις λέξεις από τις οποίες απουσιάζουν γράμματα...), μας φανερώνει ότι ουδέποτε έχει εργαστεί.

Μπορούν πολλοί συμπολίτες μας να τον θαυμάζουν για αυτό. Υποθέτω όμως, ότι δεν μπορεί να είναι σοβαρός λόγος να τον ψηφίζουν για αυτό, πράγμα προτίστως κατακριτέο.

Τέλος πάντων, μπορεί να τον θαυμάζουν μπορεί και να τον ζηλεύουν. Διότι ου παντός πλην ες Harvard, αν και άλλο πράγμα "κάτοχος μεταπτυχιακού τίτλου", έτσι γενικώς και αορίστως κι' άλλο παραστάτης σε summer school. Όλα τα υπόλοιπα δεν του ήρθαν δύσκολα. Το κόμμα, τον περίμενε, το κράτος τον περίμενε, το κοινοβούλιο τον περίμενε, όπως ακριβώς ο υπουργικός θώκος και η dolce vita.

Αυτό που δεν τον περίμενε, ατυχώς για τον ίδιο και δυστυχώς για αυτούς που το προτίμησαν με τον "σταυρό" τους, ήταν η επαφή του με την πραγματικότητα. Στα 44 σου χρόνια αν δεν έχεις κερδίσει αυτό το παιχνίδι, έχεις χάσει τα πάντα. Ιδιαίτερα αν υποδύεσαι τον πολιτικό.

Read more...
 
E! Αύγουστος είναι! - Τετάρτη 14 Αυγούστου 2013 PDF Print E-mail

Με τι να ασχοληθούμε; Με το καλοκαίρι, τις διακοπές, τον τουρισμό.

Κοιτώ τα ρεπορτάζ για τις τόσες σημαντικές προσωπικότητες που μας επισκέφθηκαν. Μερικές ακόμα ιστορίες επιτυχίας που (θα έπρεπε να) μας κάνουν περήφανους. Κι όλοι αυτοί οι επιφανείς, ευτυχισμένοι που ήρθαν εδώ. Ηθοποιοί της Μέκκας του κινηματογράφου, νεότευκτοι Ρώσοι μεγιστάνες, μόδιστροι, εμίρηδες και Άνασσες και λοιποί αστέρες των ταμπλόιντς. Κι' όλα αυτά στολισμένα με εμπνευσμένους τίτλους του τύπου “Απόβαση διασημοτήτων στο Αιγαίο”, “ναυμαχίες σελέμπριτις στο Ιόνιο” .

Δεν αντιστρατεύομαι, στη βάση της, την ιδεολογία του Τουρισμού. Ο τρόπος, ο τόσο φτηνός τρόπος είναι που ενοχλεί, η ολοκληρωτική εκβιομηχανισή του και το που πάει το παραγόμενο χρήμα με απασχολεί.

Το '76 επί δραχμής και εκτός Ε.Ε., ο Στρατής Τσίρκας το είχε εκφράσει επιθετικώς προφητικά, αλλά κάτι περισσότερο από εύστοχα στην “Χαμένη Ανοιξη” γράφοντας:

Read more...
 
Για τον Μήτσο και κάποιες εικόνες του παρελθόντος - Δευτέρα 29 Ιουλίου 2013 PDF Print E-mail

Καλοκαίρι του '77. Γύρω από την ευρύτερη αυλή του σπιτιού, έπαιζα με την γκρίζα TL 125*. Με αυτή με γνώρισε ο Μήτσος. Εκείνος πριν τα ΄60 εγώ, πριν τα 20. Εκείνος παιδί της Κατοχής, εγώ της Μεταπολίτευσης. Πήγαινα στην ταβέρνα που εργαζόταν και του ανήκε, κατά το ήμισυ, ως επιχείρηση όταν έλειπαν οι “δικοί μου”, όταν βρισκόμαστε άτακτες ώρες με παρέες που θεωρούσαμε ενδιαφέρουσες, ή όταν μας έκανε κέφι.

“Πλακεντία” το όνομα του καταστήματος και οι εποχές ήταν άλλες, πιο μετρημένες, πιο συγκρατημένες. Αν έπρεπε να θυμηθώ κάτι, από τα πιάτα, είναι οι λεπτές μακριές τηγανητές πατάτες, κομμένες πιθανότατα από μηχάνημα, φρέσκες και πάντα νόστιμες, σκέτες ή δίπλα στο εξίσου ενδιαφέρον κοκκινιστό.

Στα τραπεζάκια έξω λοιπόν, με το ήχο από τα βήματα πάνω στο λευκό γαρμπίλι, κάτω από τη σκιά των πεύκων, πρωτογνωριστήκαμε με τον Μήτσο. Εκεί μας πρωτοσερβίρησε με ευγένεια. Κι' ο δρόμος ήταν με ελάχιστη κίνηση και η διασταύρωση χωρίς φανάρια, με μια ησυχία που δεν ξέραμε να εκτιμήσουμε και με μια ανεμελιά που δεν μπορούσαμε να μετρήσουμε. Όλα σαν ένα μεγαλείο που δεν είχαμε τα εχέγγυα να αναγνωρίσουμε.

Read more...
 
Άχνα μην βγάλεις - Τετάρτη 17 Ιουλίου 2013. PDF Print E-mail

Την Μάνα μου την βάφτισαν Ζωή. Γιορτάζει της Ζωοδόχου Πηγής, την πρώτη Παρασκευή μετά το Πάσχα. Μολοντούτο ποτέ δεν την φώναξαν Ζωή. Είναι από εκείνες τις περιπτώσεις όπου το παιδί βαφτίζεται σύμφωνα με τα έθιμα, με το όνομα του παππού ή της γιαγιάς, αλλά σε όλη τη ζωή του το ακολουθεί κάποιο άλλο όνομα.

Έτσι λοιπόν η Μάνα μου ήταν Τζούλια. Προς τιμήν της Ιουλίας, αδελφής της μητέρας της Μάνας μου (και γιαγιάς μου). Η Ιουλία που είχε πεθάνει από φυματίωση, δεν ήταν η μόνη απώλεια που είχε βιώσει η γιαγιά μου, η Μαρίνα, αφού μέχρι να γεννηθεί η Μάνα μου, είχε θάψει τρία παιδιά. Ένα αγόρι, τον Κώστα, από φυματίωση και ένα ζευγάρι διδύμων πάνω στη γέννα. Τα γράφω όλα τούτα για να υπενθυμίσω ότι στις αρχές του 20ου αιώνα στην Ελλάδα, οι ζωές των ανθρώπων έκρυβαν πολύ θάνατο και αντίστοιχο πόνο.

Οι γονείς της μάνας μου, ο παππούς μου ο Ανδρέας (που δεν γνώρισα καθότι πέθανε το ’49, στα 49 του χρόνια, καρκίνο του στομάχου, είπαν οι γιατροί) και η γιαγιά μου η Μαρίνα, την  οποία την έζησα μέχρι τα 27 μου, διατηρούσαν παντοπωλείο απέναντι από το λόφο της Σικελίας, έναν μεγάλο βράχο που υπάρχει ακόμα ανάμεσα στο Κουκάκι και στη Χαροκόπου. Σήμερα λέγεται και «Ελ Πάσο», εκεί βρίσκεται η έδρα της ποδοσφαιρικής ομάδας της Καλλιθέας. Τότε η περιοχή είχε το όχι και τόσο σαγηνευτικό όνομα: Παλαιά σφαγεία.

Καλλιθέα, δεκαετία του '30.

Πίσω από το μπακάλικο και το σπίτι τους, έρεε ο Ιλισός και στην απέναντι όχθη βρισκόταν ο Συνοικισμός. Άλλη μια εστία ξεριζωμένων Μικρασιατών, που είχαν αφήσει τα πάντα στην ανατολική ακτή του Αιγαίου και ήρθαν πένητες και επαίτες στην «πατρίδα» για έναν σκληρό, αδυσώπητο αγώνα επιβίωσης. Ζούσαν εκεί πεταμένοι στην παραγκούπολη, στις φαβέλες του Ελληνικού μεσοπολέμου.

Read more...
 
Παρά ένα, τεσσαράκοντα - Δευτέρα 15 Ιουλίου 2013 PDF Print E-mail

Παρά ένα, τεσσαράκοντα. Τόσα χρόνια κύλισαν από το πραξικόπημα που πραγματοποίησε το στρατιωτικό καθεστώς των Αθηνών στην Κύπρο, τη Δευτέρα 15 Ιουλίου του '74.

Το τι επακριβώς συνέβη τότε, εκεί δεν το γνωρίζουμε. Υπάρχουν πληθώρα στοιχείων, ομολογιών, πεπραγμένων που περιγράφουν τα γεγονότα, αλλά μια επίσημη, κρατική, με ντοκουμέντα παρουσίαση δεν έχουμε ακόμα αντικρίσει. Ο διαβόητος φάκελος της Κύπρου παραμένει κλειστός.

Read more...
 
Προσπαθώ: - Παρασκευή 5 Ιουλίου 2013 PDF Print E-mail

Προσπαθώ να:

καταλάβω γιατί να είναι τόσο μεγάλη επιτυχία τα 17 εκατομμύρια τουριστών, που υποτίθεται ότι επισκεφθούν τον τόπο μας φέτος

λογαριάσω πόσο κομμάτι από αυτόν τον, υποτιθέμενο, πλούτο που θα γεννηθεί κυρίως μέσα στο καλοκαίρι θα παραμείνει και υπό ποια μορφή στον τόπο

ερμηνεύσω την πρακτική του πρωθυπουργεύοντος που, δίκην πλασιέ, περιφέρεται ανά την υφήλιο, διαπραγματεύεται “επενδύσεις", αποκρατικοποιώντας και χαμογελώντας σε Αζέρους και Κινέζους, οι οποίοι μετά από λίγο καθαιρούνται

καταλάβω τι απαιτείται ώστε ένας μάλλον γραφικός τηλεοπτικός αστήρ, ειδικευμένος στην πώληση βιβλίων, να μεταβληθεί σε υπουργό, καίριου υπουργείου μιας κυβέρνησης που φέρεται ότι παλεύει να σώσει, να κρατήσει τον τόπο ζωντανό.

λογαριάσω πόσα θα εισπράξει το Ελληνικό Δημόσιο από την πώληση του Ο.Π.Α.Π. , του Ο.Λ.Π. της ΤΡΑΙΝΟΣΕ και όλων των σημαντικών, κάποτε, ερεισμάτων της οικονομίας και της ελληνικής κοινωνίας και πως θα τα διαθέσει

Read more...
 
Για τις προεδρικές επισκέψεις στο Βερολίνο & αρκετά άλλα - 22 Ιουνίου 2013 PDF Print E-mail

Την μέρα που ο Αμερικανός πρόεδρος επισκεπτόταν το Βερολίνο, βρέθηκα στη Γερμανία. Από την πρωτεύουσα της Βαυαρίας, περάσαμε οδικώς στο όμορφο Kitzbuhel της Αυστρίας για την παρουσίαση του νέου Kia Ceed GT, μια φιλότιμη προσπάθεια, αλλά αυτή είναι μια άλλη ιστορία που θα την πούμε αργότερα.

Την Τετάρτη λοιπόν, ο τελευταίος, μέχρι στιγμής, πρόεδρος των Η.Π.Α. μίλησε μπροστά στην πύλη του Βραδεμβούργου και την Πέμπτη αντικρίζαμε τις εικόνες του στις Γερμανικές εφημερίδες.

Η αρχή είχε γίνει μισό αιώνα πίσω, στις 26 Ιουνίου του '63, όταν ο Barack Obama ήταν σχεδόν δύο ετών, κάπου ανάμεσα στην Χαβάη και στο Σηάτλ, όπου μετακόμισε η λευκή μητέρα του Ann Dunham για να συνεχίσει τις σπουδές της. Τότε που ο J.F.K. πρόφερε τις διαβόητες εκείνες τέσσερις λέξεις: Ich bin ein Berliner. Τότε, που αν έλεγες ότι ο 44ος πρόεδρος των Η.Π.Α. θα ήταν μαύρος, θα γελούσαν μαζί σου, ή μπορεί και να είχες την τύχη του 35ου, του J.F.K., ο οποίος πέντε μήνες μετά την επίσκεψη στο Βερολίνο, θα έπεφτε νεκρός στο Ντάλας του Τέξας.


Read more...
 
Περί της Ε.Ρ.Τ. - 14 Ιουνίου 2013 PDF Print E-mail

Καθώς ο πολύπλοκος κόσμος μας, γίνεται ακόμα πιο δυσερμήνευτος είναι ακόμα πιο δύσκολο να φθάσεις σε ένα συμπαγές συμπέρασμα για το τι είναι σωστό, τι λάθος, τι δίκαιο και τι άδικο. Οι πρόσφατες κυβερνητικές κινήσεις για το μέλλον της Δημόσιας τηλεόρασης έρχονται να να ισχυροποιήσουν την παραπάνω τοποθέτηση.

Οτι το ραδιομέγαρο ήταν το πελώριο βαπόρι το οποίο μετά την αντιπολίτευση κουβαλούσε ένα τεράστιο τμήμα του έρματος της κομματοκρατίας δεν επιδέχεται και πολλές αμφισβητήσεις. Ότι αποτέλεσε άλλο ένα δείγμα ενός αργού, πανάκριβου, αναποτελεσματικού Δημοσίου επίσης. Όπως, ότι υπήρξε καταφύγιο βολέματος των ημετέρων. Όλα τούτα όμως δεν σημαίνουν ότι το σύνολο των εργαζομένων σε αυτό ήταν τεμπέληδες, αργόμισθοι και ρεμπεσκέδες. Ούτε ότι το παραγόμενο έργο ήταν για τα σκουπίδια συγκρινόμενο, τόσο με τα ημεδαπά ιδιωτικά κανάλια, όσο και με τα αντίστοιχα κρατικά της γειτονικής π.χ. Ιταλίας.


Πολύ δε περισσότερο, δεν σημαίνει ότι επειδή η αστική Δημοκρατία είναι ευάλωτη σε τέτοιου είδους πλήγματα είναι προτιμητέο κάποιο άλλο καθεστώς όπου η εξουσία ασκείται υπό το δόγμα του: «Αποφασίζουμε και Διατάζουμε».

Αυτή είναι η μια πλευρά του προβλήματος. Η άλλη είναι το κίνητρο της πρωθυπουργικής απόφασης. «Δεν έχουμε χρόνο» ήταν η ατάκα του Μεσσήνιου, που πιεζόμενος από την Τρόικα, τους δανειστές, από αυτούς που τελικά ορίζουν πλέον την τύχη και το μέλλον αυτού του τόπου, αποφάσισε να κατεβάσει τους διακόπτες. Έπειτα ήταν και ο τρόπος. Δεν θα μπορούσε να είναι πιο άκομψος.

Read more...
 
Για το 59ο Δ.Ρ.Α. τους πολιτικούς & άλλα - 6 Ιουνίου 2013 PDF Print E-mail

Στην τελευταία σελίδα του χθεσινού Goal (5/6oυ), διάβασα την αρθρογραφία του Κώστα Καίσαρη. Ο εν λόγω κονδυλοφόρος δεν ανήκει σε γκρίζες ζώνες. Έχει ή πιστούς αναγνώστες ή εκείνους που δεν τον αντέχουν. Υποθέτω ότι είναι και θέμα ηλικιακό. Εννοώ ότι οι μεγαλύτεροι σε ηλικία, ενδεχομένως και οι πιο περπατημένοι έχουν μια  άνεση στο να τον καταλάβουν, άρα και να τον αποδεχτούν. Προσωπικά, είτε συμφωνώ είτε διαφωνώ, βρίσκω χρόνο να τον διαβάσω, διότι εκτιμώ ότι είτε στη μια περίπτωση είτε στην άλλη προβάλει τα θέματα με τρόπο διαφορετικό, εξωθεσμικό και τελικά ενδιαφέροντα.

Στο χθεσινό Goal, λοιπόν, ασχολήθηκε με τον πρωθυπουργό και το Διεθνές ράλυ Ακρόπολις. Αντιγράφω:

«Ενα και μόνο γεγονός αναδεικνύει το αυτονόητο. Οτι η Ελλάδα έχει αφήσει πίσω της τη μιζέρια κι έχει μπει στον δρόμο της ανάπτυξης και της προόδου: η παρουσία του Αντώνη Σαμαρά σαν αλυτάρχη στην εκκίνηση του Ράλι Ακρόπολις! Ο ίδιος ο πρωθυπουργός έπιασε στα χέρια του τη σημαία κι έδωσε το σήμα της εκκίνησης στον πρώτο οδηγό! Αν η Ελλάδα είχε προβλήματα, αν η Οικονομία είχε ζόρια, θα έκανε αυτά τα καραγκιοζιλίκια ο πρωθυπουργός; Θα έβρισκε τη διάθεση να το ρίξει στην τρελή και να κουνάει τη σημαία, όπως ο Βέγγος στις ελληνικές ταινίες; Σε καμία περίπτωση. Το γεγονός ότι ο πρωθυπουργός της χώρας κάνει αυτές τις σαχλαμάρες σημαίνει πως έχει λύσει όλα τα άλλα προβλήματα. Κι επειδή δεν έχει άλλη δουλειά να κάνει, έκανε τον αφέτη στο Ζάππειο. Οσο για κάποιον που ακούγεται στο σχετικό βίντεο να φωνάζει «πάτα τον τον πούστη», έχουμε να πούμε ότι οι κακοήθεις, οι παλιάνθρωποι και οι καζουροποιοί ποτέ δεν εξέλειπαν απ' αυτόν τον τόπο. Αυτά».

Αναφέρω την άποψή του

ως αντιστάθμισμα στη θαυμαστική σημειολογία άλλων συντακτών για την πρωθυπουργική παρουσία. Είναι πάντως, ολίγον διπολική, η δημοσιογραφική συμπεριφορά στο θέμα της παρουσίας των πολιτικών προσώπων στις αγωνιστικές αυτοκινητικές εκδηλώσεις. Άλλοτε κριτικάρουν την απουσία τους και άλλοτε την παρουσία τους. Μοιραίο, αφού και το ένα και το άλλο συνήθως κρίνονται αρνητικά.

Read more...
 
Για τον Ringo που, τελικά, ήταν και λίγο star - 29 Μαίου 2013 PDF Print E-mail

Φίλος τις, εζήτησε να του γράψω ένα κείμενο για μια σκυλίσια ιστορία, προκειμένου να το αναρτήσει σε site κυνοφίλων. Δεν το διετύπωσε έτσι ακριβώς, αλλά έτσι το εννόησα εγώ. Όπως και να είχε το θέμα, ενώ στην αρχή ήχησε κάπως αδιάφορη η αίτηση,  μετά από λίγες μέρες έσκυψα πάνω της με μεγάλη δόση ενδιαφέροντος.

Ιδού λοιπόν η ιστορία του Ringo, που τελικά ήταν και λίγο star.

Σε ηλικία προσχολική απέκτησα μια πρώτη σχέση με τα σκυλιά. Φιλικό μας ζευγάρι, γείτονες στο πατρικό σπίτι, φιλοξενούσε ένα τετράποδο ζεύγος. Βρισκόμαστε στις αρχές δεκαετίας του ’60 ο Λέανδρος και η Έλλη (τι ωραία ονόματα!), κατοικούσαν σε πάροδο της οδού Χαροκόπου.

Σε μονοκατοικία, αφού υπήρχαν ακόμα εκεί μερικές όμορφες μονοκατοικίες τότε. Στον μικρό φροντισμένο κήπο συζούσε άλλο ένα ζευγάρι όμορφων ονομάτων. Ήταν η Joyce και ο Skipper, δυο δυνατά boxer, που εκείνη την εποχή, το κάθε ένα, ήταν πιο βαρύ από μένα.

Μετά την πρώτη διστακτικότητα, απέκτησα μια σχετική άνεση, ξεπέρασα απρόσκοπτα τα σάλια, τις τσίμπλες τους, που ενοχλούσαν ακόμα και ενήλικες και όταν βρισκόμαστε επικρατούσε μια αμοιβαία χαρά. Θα μπορούσα να πω ότι η Joyce και ο Skipper, αποτέλεσαν ένα ταιριαστό πρελούδιο, μια όμορφη εισαγωγή στον σκυλίσιο κόσμο.

Read more...
 
More Articles...
<< Start < Prev 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Next > End >>

Page 9 of 13