Κόσμος & ιδέες

Ο κόσμος που ζούμε ως φύση, ως πλανήτης, αλλά πάνω απ’ όλα ως κοινωνία, είναι το αντικείμενο αυτής της ενότητας.

Οι τάσεις και η ερμηνεία τους, τα γεγονότα και οι πρωταγωνιστές τους αποτελούν τον πυρήνα των ενδιαφερόντων μας.



Μέχρι που... - Σαββάτο 6 Δεκεμβρίου 2014 PDF Print E-mail

Οι ατελείωτες ώρες πτήσεων που απαιτήθηκαν ώστε να πάω και να έρθω στην Δυτική ακτή των Η.Π.Α. μέσω Φρανκφούρτης και Νότιας Καρολίνας, δεν είχαν πολλούς τρόπους να νικηθούν. Ύπνος ελάχιστος, διάβασμα αρκετό.

Αφού ευχαριστήθηκα τον «εποχούμενο Ελύτη» του Ηλία Καφάογλου, κατασπάραζα το πόνημα του Luke Harding για τον Eduard Snowden, τον πλέον καταζητούμενο άνθρωπο του κόσμου. H υπόθεση ξέσπασε το καλοκαίρι του 2013, και μας έδωσε, σε όσους απονήρευτους τουλάχιστον, μιαν άλλη εικόνα για το τι και πως συμβαίνει.

Κάπως νωρίτερα, σε μια μάλλον προφητική ταινία του Tony Scott, το ενδιαφέρον κατασκοπευτικό θρίλερ Enemy of the State, από το μακρινό, για τις εξελίξεις των ψηφιακών δεδομένων 1999, είχαμε μια πρώτη καλή κινηματογραφική ιδέα.
Υπερβολές. Έτσι είχαμε πολλοί χαρακτηρίσει, το περιεχόμενο της γραφής του σεναριογράφου David Marconi που ερμήνευσαν τόσο ζωντανά οι Will Smith, Gene Hackman.

Read more...
 
Δεν θα γράψεις κάτι για τον... – Πέμπτη 4 Δεκεμβρίου 2014 PDF Print E-mail

... Ρωμανό; ήρθε επιτακτικό, μέσω μηνύματος, το ερώτημα από τακτική και πιστή αναγνώστρια. Επιτακτικό αρκετά ώστε να αναιρέσει, κάπως, την παρελκυστική μου θέση πάνω στο συγκεκριμένο θέμα.
Έτσι λοιπόν δεν θα γράψω τόσο για το παιδί αυτό, που πέρασε κάποια όρια και τώρα έχει κληθεί να καταβάλει το τίμημα των πράξεων του, όπως τουλάχιστον τα ορίζει η πολιτεία που ζούμε, όσο για τις αντιδράσεις που γεννά η περίπτωσή του.

Ο Νίκος Ρωμανός έχει μια συγκεκριμένη πορεία που ορίζεται απόλυτα από εκείνο το μοιραίο βράδυ της 6ης Δεκεμβρίου του '08. Η απώλεια του φίλου του Αλέξη Γρηγορόπουλου, αλλά και ότι ακολούθησε, ήταν ο καταλύτης που τον πέρασε απέναντι. Ήταν η θρυαλλίδα που άναψε την όποια πυρά σιγοκαίει σε κάθε, σχεδόν, εφηβική ψυχή.

Οι ερμηνείες είναι ελεύθερες, τα γεγονότα όμως είναι ιερά, όπως ορίζει ο μόνος απαρέγκλιτος, ίσως, κανόνας της δημοσιογραφίας.

Κι επειδή ό,τι συμβαίνει πάνω στο συγκεκριμένο θέμα γίνεται σε πολύ μεγάλο βαθμό αντικείμενο εκμετάλλευσης, οφείλουμε να ήμαστε προσεκτικοί και νηφάλιοι, ειδικά στο Δημόσιο λόγο, χαρακτηριστικά συχνά απόντα από πολλούς, ιδιαίτερα στις μέρες μας.

Δεν θα σχολιάσω λοιπόν τις αποφάσεις, τις πράξεις του παιδιού. Δεν έχει ανάγκη από  υποστηρικτές, θαρρώ ότι έχει ήδη ισχυρά ερείσματα. Ούτε από κατήγορους που έχει  αρκετούς. Αλλά μήτε ύστερους συμβουλάτορες.

Επίσης δεν έχω πρόθεση να σχολιάσω τις αποφάσεις της Δικαιοσύνης. Δεν το γνωρίζω το θέμα, δεν ξέρω κατά πόσον, για να πάμε στον πυρήνα του θέματος, το «σύστημα» λειτουργεί τιμωρητικά και πόσο, σε αυτούς που το αμφισβητούν ανοικτά και επιθετικά. Πέρα από ένα επιπόλαιο σχόλιο, απαιτείται νομική γνώση που δεν διαθέτω, για αυτό σιωπώ.

Θα ασχοληθώ όμως με τις αντιδράσεις μας. Τις αντιδράσεις του μέσου πολίτη, όπως τις συνάγω από συζητήσεις, από τη συμμετοχή του κοινού στα ιντερνετικά φόρα, από την ευρύτερη κοινωνική αντίληψη, αυτή τουλάχιστον που εκφράζεται δημόσια.

Read more...
 
Για τον Δεκέμβρη του '44 - Τρίτη 2 Δεκεμβρίου 2014 (επανάρτηση) PDF Print E-mail

Εβδομήντα χρόνια μετά από το Δεκέμβριο του ’44, σημαίνουν σχεδόν τρεις γενιές, χρονικό διάστημα σχετικά ικανό για να σβήσουν τα πάθη, ειδικά με ότι μεσολάβησε στην Ελληνική κοινωνία.

Ταυτόχρονα όμως και κάπως μικρό για ακριβείς, ψύχραιμες αποτιμήσεις, αν αναλογιστεί κανείς πως μέχρι το θέρος του ’74, το παρελθόν, όταν δεν αποτελούσε αντικείμενο παραποίησης και εκμετάλλευσης, ήταν απαγορευμένο.

Σε σχέση όμως με ότι διαπιστώνουμε από το Φθινόπωρο του '09 και μετά, μάς βάζει σε σκέψεις κατά πόσο το φάντασμα του Εμφυλίου έχει αποχωρήσει ολοκληρωτικά από πολιτικό σκηνικό.

Οι εκπρόσωποι των γενεών που πρωταγωνίστησαν στα γεγονότα ολοένα και λιγοστεύουν, αφού ακόμα και τα 18χρονα παιδιά που πήραν μέρος στις μάχες έχουν ξεπεράσει προ ετών τα 80 τους χρόνια.

Στους νεότερους που βρίσκονται στη ζωή, και δεν είχαν την ατυχία να βιώσουν τα γεγονότα, πλην όμως έχουν την ανησυχία να κοιτούν στο παρελθόν, τους δίδεται πλέον η ευκαιρία να το κάνουν ψύχραιμα.

Η εμφύλια σύρραξη προφανώς δεν άρχισε εκείνη την Κυριακή 3 Δεκεμβρίου και ασφαλώς τα πρώτα της θύματα δεν ήταν οι 23 άοπλοι διαδηλωτές.

Οι ρίζες του Eμφυλίου μπορούν να αναζητηθούν από τότε που υπήρξαν Έλληνες συνεργάτες του κατακτητή και Έλληνες αντιστασιακοί.

Μπορούν επίσης να αναζητηθούν στα σκοτεινά χρόνια της κατοχής που κάποιοι πλούτιζαν και άλλοι έχαναν τα πάντα.

Αλλά γιατί να μην αναζητηθούν τότε που κουκουλοφόροι Έλληνες καταδότες, έδειχναν στον κατακτητή τα επόμενα θύματα των εκτελεστικών αποσπασμάτων;

Τα όχι και τόσο ρητορικά ερωτήματα μπορούν να πάνε ακόμα πιο πίσω, χρονικά, όπως π.χ. στα έργα και στις ημέρες της δικτατορίας της 4ης Αυγούστου, στις εξορίες, τους αποκλεισμούς και στην βαθιά πολιτική μα και κοινωνική αντίθεση που υπήρχε.

Εξ’ άλλου ο προηγούμενος εθνικός διχασμός, δεν απείχε παρά 21 μόλις χρόνια από την επιβολή της Μεταξικής δικτατορίας.

Συνεπώς ο Δεκέμβριος δεν αποτέλεσε κεραυνό εν αιθρία. Ήταν ένα αναμενόμενο γεγονός, ειδικά μετά τα αδιέξοδα που σημειώθηκαν στην πρώτη μετακατοχική κυβέρνηση. Το άγνωστο ήταν το πότε, το που και το πώς θα ξεσπάσει η κρίση.

Δυστυχώς για τον τόπο, τα πάθη δεν εκτονώθηκαν με τη λήξη των εχθροπραξιών, ούτε με τη συμφωνία της Βάρκιζας το Φεβρουάριο του ’45.

Η αγριότητα του Δεκεμβρίου δεν ήταν παρά το πρελούδιο της γενικότερης, βαρβαρότητας που έπληξε τη χώρα από τον Μάρτιο του ’46 ως τον Σεπτέμβριο του ’49, μα και της ελεγχόμενης συγκεκαλλυμένης πολιτικής αυθαιρεσίας που ακολούθησε (ακολουθεί;) .

Στις εμφύλιες συμπλοκές δεν υπάρχουν «καλοί» και «κακοί», δεν υπάρχουν καν νικητές και ηττημένοι. Υπάρχουν χαμένοι όπως και αχαλίνωτο μίσος, αγεφύρωτο χάσμα και για το τέλος δεν περισσεύει ούτε συνθήκη ειρήνης, ούτε έστω μια άνευ όρων παράδοση.

Στο τέλος περιμένει μόνον η ολοκληρωτική φυσική εξόντωση του αντίπαλου. Τέτοιο τέλος στην περίπτωση του Ελληνικού εμφυλίου, δεν ήρθε ούτε με την πτώση του Κάμενικ, τον μακρινό Αύγουστο του '49. Δεν ήρθε ούτε στο Μακρονήσι

Read more...
 
Ημερολόγια Αμερικής vol III & τελευταίο – Σαββάτο 29 Νοεμβρίου 2014 PDF Print E-mail

Μετά από έντεκα ώρες πτήσεων, δεκαπέντε από τη στιγμή που έκλεισα την εξώθυρα του σπιτιού και αφού είχαμε περάσει  από την βροχερή Φρανκφούρτη, βρισκόμουν στο immigration, του αεροδρομίου Dulles της Washington.

Περιμένοντας όρθιος να μου πάρουν αποτυπώματα, απ' όλα τα δάκτυλα και των δυο χεριών όπως και φωτογραφίες, ένοιωσα τυχερός, διότι κατέβηκα από τους πρώτους, και δεν υπήρχαν ουρές. Υπέθεσα ότι οι προηγούμενες πτήσεις είχαν εξυπηρετηθεί. Είχα ακούσει μαρτυρικές ιστορίες για ηλικιωμένους που καταρρέουν στις ουρές,. καθώς δεν άντεχαν την μακρά ορθοστασία. Πρέπει όμως να καταθέσω, ότι οι δημόσιοι λειτουργοί, στην περίπτωσή μας, ήταν ευγενικοί και εξυπηρετικοί. Κανείς επίσης δεν ενδιαφέρθηκε να ρωτήσει αν είχα ESTA. Υποθέτω, φαινόταν στα τερματικά τους.

Eντός 20 λεπτών είχα καθαρίσει και το άγχος μου ήταν πια να αλλάξω τέρμιναλ και να προλάβω την εσωτερική πτήση για Greenville της Νότιας Καρολίνας.
Κοίταξα το ρολόι, που μαρτυρούσε την ώρα Ελλάδας. Ήταν ογδόη βραδινή της 16ης Νοεμβρίου. Με τις επτά ώρες διαφοράς, που μας χώριζαν, ήταν τοπική μία το μεσημέρι. Έριξα μια ματιά στην κάρτα επιβίβασης και ησύχασα, όταν υπολόγισα ότι υπήρχε αρκετός χρόνος για την επόμενη πτήση.

Συνειδητοποίησα την ώρα και την μέρα. Βραδάκι 16ης Νοεμβρίου! Σαράντα και ένα χρόνια νωρίτερα ήταν αδύνατον να φανταστώ την τρέχουσα εξέλιξη. Περισσότερα επί τούτου εδώ: Η (δική μου) 17η Νοεμβρίου 1973
Ο καιρός έξω χειροτέρευε, η βροχή δυνάμωνε, το φως λιγόστευε μα η κούραση, μου αφαίρεσε το δικαίωμα της ανησυχίας την ώρα που το 145 Embraer χόρευε θορυβωδώς μέσα σε πυκνά νέφη και ισχυρές βροχοπτώσεις.

Read more...
 
Για τις απώλειες & άλλα – Πέμπτη 27 Νοεμβρίου 2014 PDF Print E-mail

Πρόσφατα ένας φίλος έχασε τον πατέρα του. Δεν έχει σημασία ποιος, που, πώς. Είναι κάτι που συμβαίνει. Αρκετοί από εμάς, βρίσκονται σε μια ηλικία που είναι αναμενόμενο πλέον, ενώ κάποιοι άλλοι την έχουν  ήδη ξεπεράσει.

Οφείλουν συνεπώς, να είσαι προετοιμασμένοι. Πλην όμως, όσο και προετοιμασμένοι να είιμαστε, η πραγματικότητα συχνά μας ξεπερνά.

Όπως ο περισσότερος κόσμος, έτσι κι αυτός ο φίλος, ένιωσε πόνο, κενό και θλίψη για την απώλεια.

Ανταλλάξαμε τις απόψεις μας για αυτό, είπα ότι είχα να του πω, καθότι έχω βιώσει την αντίστοιχη εμπειρία.

Εννοώ ότι σε τέτοιες περιπτώσεις, λες, γράφεις κάτι που νιώθεις, όχι  για να ελαφρύνεις τον πόνο της απώλειας, αυτό δεν γίνεται, αλλά να καταλάβει, η άλλη πλευρά, ότι είσαι “παρών”, ότι σε κάποιο βαθμό συμπάσχεις, ότι όσο μπορείς στηρίζεις.

Κάπως έτσι έγινε με τον φίλο μου, τον Φ., με τον οποίον κατοικούμε σε διαφορετικά σημεία της Ελλάδας, ως εκ τούτου η επικοινωνία μας γίνεται περισσότερο μέσω της τεχνολογίας και σπανιότερα δια ζώσης.

Χθες λοιπόν, μου έστειλε ένα μικρό κείμενο, όλες κι' όλες 168 λέξεις, και ακολούθως το αναρτώ, έχοντας, για προφανείς λόγους, αφαιρέσει ονόματα και τοπωνύμια.

To αναρτώ, όχι μόνον διότι πιστεύω πως αποτελεί ένα έξοχο, λιτό, πολύ  - πολύ ανθρώπινο μνημόσυνο, αλλά διότι αποτελεί την ακτινογραφία του τόπου μας. Πολύ δε περισσότερο, αποτελεί την περιγραφή του πιο υγιούς τμήματος της Ελληνικής κοινωνίας.

Του εργατικού, του πολυπράγμονα, του φιλότιμου, του αυτοδίδακτου, του ταλαντούχου, του ανυστερόβουλου, του καλλιτέχνη Έλληνα.

Read more...
 
Οδός Κλεισθένους – Τετάρτη 10 Δεκεμβρίου 2014 PDF Print E-mail

Θυμάμαι την Κλεισθένους πολύ πριν κατακλύσουν τη ζωή μας τα destinator και τα λοιπά ηλεκτρονικά βοηθήματα που εξυπηρετούν όσους έχουν κάποια δυσκολία στους προσανατολισμούς. Τότε που δεν υπήρχαν οι ηλεκτρονικοί χάρτες, ούτε διαδίκτυο, τότε που οι επιμελείς οδηγοί είχαν στο αυτοκίνητό τους ένα βιβλίο με τους δρόμους, ενώ οι περισσότεροι συνήθως ερωτούσαν περιπτεράδες, θειάδες και έφταναν εκεί που έπρεπε.

Θυμάμαι τότε, λοιπόν, την Κλεισθένους, χωρίς φανάρια, δίχως τράπεζες, χωρίς μανάβικα, δίχως καφετέριες. Όπως δηλαδή, περίπου θυμόμουν και την οδό Ηρακλείτου.

Δεν χρειάζεται να πάμε και περισσότερο από δέκαπέντε χρόνια πίσω. Εκεί το ’98 – ’99, δυο τρία χρόνια πριν τελειώσει το El. Venizelos. Τότε που άρχιζε να δημιουργείται το τέρας της Ανατολικής Αττικής. Πάνω στο πανηγύρι του Χρηματιστηρίου και πριν την πανάκριβη λάμψη των Ολυμπιακών αγώνων, στο «σωστό» δρόμο για την Ευρωπαϊκή ολοκλήρωση.

Επιτέλους η αιωνία Ελλάς έβρισκε την καταξίωση που τις έπρεπε, χόρταινε και υπερηφανευόταν για την ένταξή της στην προηγμένη, την αποκαλούμενη και πολιτισμένη Ευρώπη. Μεγαλεία.

Ο τόπος άλλαζε, οι πολίτες άλλαζαν, συνέβαιναν πράγματα απίθανα, όπως αυτή η πρωτότυπη οικιστική επιμειξία ανάμεσα στην κοινότητα των Ρομά και ένα είδος ανερχόμενης μεσοαστικής τάξης που έψαχνε το καλύτερο μέλλον της στις μεζονέτες της περιφέρειας.
Κάπως  παρόμοιες έτσι, αταίριαστες συνθήκες συναντούμε και στην κοντινή (της Κλεισθένους αλλά και της Ηρακλείτου), Αναπαύσεως, όπου στα βόρεια της, συγκατοικούν οι νεότευκτες κατοικίες με τα παραδοσιακά μαντριά. Υπό έρευνα το ποιος ενοχλείται περισσότερο. Οι έποικοι από την έντονη αναδυόμενη τραγίλα ή μήπως οι γίδες από την εποχούμενη, θορυβώδη ανθρώπινη παρουσία;

Στο θέμα μας:

Read more...
 
Πως να γλιτώσω; - Κυριακή 7 Σεπτεμβρίου 2014 PDF Print E-mail

Πόσο να αντέξεις μακρυά από τις σειρήνες της όποιας ενημέρωσης; Εντάξει με το 15ημερο που απουσιάζεις από τη δουλειά σου. Ανατρέπεις τα δεδομένα, προσποιείσαι τον αδιάφορο και καταφέρνεις σε μεγάλο βαθμό να ξεφύγεις. Άμα τη επιστροφή όμως και παρά το γεγονός ότι συνεχίζεις να επιδιώκεις να μείνεις μακρυά της, αργά και βασανιστικά υποκύπτεις εις τους όνυχάς της.


Η ανάγνωση ειδήσεων, διότι για τα τηλεοπτικά δελτία η απόφαση αποκλεισμού παραμένει ευκόλως αμετάκλητη από τον προηγούμενο αιώνα, είναι πλέον μια μαρτυρική διαδικασία.

Υπάρχει και ημερομηνία που γεννήθηκε το μαρτύριο τούτο. Ήταν εκείνη η περίλαμπρη Παρασκευή,

Read more...
 
Από την Γερμανία στην Ελλάδα – Τρίτη 11 Νοεμβρίου 2014 PDF Print E-mail

Kυριακή μεσημέρι. Μετά από ένα χειρωνακτικά κοπιώδες πρωινό, όπου έγινε μια απόπειρα να συμμαζευτούν όλα όσα δεν προλαβαίνουν να γίνουν τις υπόλοιπες (έξι) εργάσιμες, χάζευα ένα ντοκυμαντέρ στο National Geographic. Ένα θέμα με λίγα, πιά, άγνωστα στοιχεία, για το πως ο Αδόλφος ανέβηκε στην εξουσία, πως ξεπάστρεψε τον Ernst Röhm και λοιπά. Πολύ ενδιαφέρον, καθότι χρωματιστό και με κάποια ηχητικά εφέ

Ακολούθως και ψάχνοντας διάφορα στο διαδίκτυο, «έπεσα» πάνω σε δύο Γερμανικές επετείους. Το «πραξικόπημα της μπυραρίας», την αποτυχημένη, δηλαδή, απόπειρα πραξικοπήματος του Αδόλφου στις 8 Νοεμβρίου 1923 στο Μόναχο.

Μόλις 15 χρόνια και μια μέρα αργότερα στις 9 Νοεμβρίου του 1938, ο ίδιος άνθρωπος θα σπρώξει ακόμα πιο βαθιά τη χώρα του πίσω από την κουρτίνα του ολοκληρωτισμού, της παραφροσύνης και της βίας. Ήταν η περίφημη «νύκτα των κρυστάλλων» (Kristallnacht) κατά την οποία εκδηλώθηκε ένας αιματηρός, ανηλεής διωγμός ενάντια σε οτιδήποτε εβραϊκό. Το όνομα, το οφείλει στη θράυση  κρυστάλλινων βιτρινών, 7.000, περίπου, εβραϊκών καταστημάτων.

Η τελική λύση είχε δρομολογηθεί, το Ολοκαύτωμα ήταν προ των θυρών. Σε λίγα χρόνια 60 εκατομμύρια άνθρωποι θα έχαναν βίαια τη ζωή τους στη δίνη του δευτέρου Μεγάλου πολέμου του εικοστού αιώνα, απότοκο ενός λαού, μιας αυτοκρατορίας, ενός ηγέτη, (Ein Volk, Ein Reich, ein Fuhrer) για να θυμηθούμε...

Μετά από όλο αυτό το τηλεοπτικό και ιστορικό σφυροκόπημα, αναρωτιόμουν τι θα μπορούσε να ήταν εκείνο, που θα με έκανε να δω έτσι με μια θετική αύρα οτιδήποτε Γερμανικό, των αυτοκινήτων, ίσως, εξαιρουμένων.

Λίγο νωρίτερα είχα επισημάνει στην «Καθημερινή» της 8ης Νοεμβρίου μια επιστολή του καθηγητή Κλασσικής Φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο

Read more...
 
Η (δική μου) 17 Νοεμβρίου 1973 – Δευτέρα 17 Νοεμβρίου 2014. PDF Print E-mail

Η 16η Νοεμβρίου του ’73 ήταν μέρα Παρασκευή. Τότε, το Σαββάτο ήταν εργάσιμη μέρα. Δημόσιες υπηρεσίες και σχολεία λειτουργούσαν.

Όπως όλα τα δεκαεξάχρονα προετοιμαζόμουν για το «ακαδημαϊκό». Αυτό σήμαινε στην πράξη, ότι φεύγαμε από τις γειτονιές μας και κατεβαίναμε στο κέντρο. Σόλωνος, Θεμιστοκλέους, Εμμ. Μπενάκη, εκεί πέριξ του βαθέως κέντρου, που κάθε βράδυ έσφυζε από νεολαία.

φωτό: Αριστοτέλης Σαρρηκώστας

Εκεί λοιπόν, για κάποιους πιο συγκεντρωμένους, μεταξύ 19.00 και 22.00 υπήρχαν τρείς ώρες προσοχής, ενώ για άλλους, τρείς ώρες μεγάλης φροντιστηριακής βαρεμάρας, που συμπληρώναν το πρωινό επτάωρο, της ακόμα μεγαλύτερης σχολικής βαρεμάρας. Κρίνοντας εκ των υστέρων, ως προσωπική αποτίμηση, οφείλω να πω ότι φιλοδοξούσα να ανήκω στους πρώτους, αλλά τελικά κατοχυρώθηκα στους δεύτερους.

Ίσως να μην ήταν τόσο περίεργο, πως η εκπαίδευση μπορούσε να είναι τόσο αδιάφορη, τόσο μονοτόνη, τόσο απόμακρη. Βαρύ το έργο για τον έφηβο, τότε, ώστε να μπορέσει να ακολουθήσει το «πρέπει», για να γίνει «κάτι». Υποθέτω ότι πάντοτε βαρύ θα ήταν και πιθανότατα έτσι θα παραμείνει.

Ατυχώς δεν θυμάμαι τίποτα, μα τίποτα ενδιαφέρον από όλο αυτό το μαρτυρικό γαϊτανάκι της Γυμνασιακής εκπαίδευσης και δεν είναι απορίας άξιον πως μετά το πέρας αυτής της εποχής άρχισα να βρίσκω ενδιαφέροντα και να ανακαλύπτω τις όποιες δεξιότητες, μόνος.

Προχωρώντας λίγο, στην αξιολόγηση της εποχής και των ανθρώπων της, οφείλω να πω, πως αν εξαιρεθούν, δυο – τρείς διδάσκοντες, που πόναγαν αυτό που έκαναν, που θα μπορούσαν να κερδίσουν τον σημαντικό τίτλο του Δάσκαλου, όλοι οι υπόλοιποι ήταν από αδιάφοροι έως επικίνδυνοι για την εφηβική υγεία. Μου έκανε δε εντύπωση, ότι ακόμα και 30 χρόνια αργότερα που συνάντησα, τυχαία, έναν φανερά μέτριο λειτουργό και μετριότερο άνθρωπο, εξακολουθούσε να έχει το ίδιο θεατρικά μεγαλόπρεπο ύφος και να νομίζει ότι είχε απέναντι του έναν μαθητή, έναν δεκαεξάχρονο. Καμμία πρόοδος!

Έκανα τούτη την αναφορά προκειμένου να συστήσω το πλαίσιο για όσους απέχουν αρκετά από το συγκεκριμένο ηλικιακό σκαλοπάτι αλλά και για όσους συνομήλικους, πιθανόν, διατηρούν άλλη εικόνα, άλλες μνήμες, επειδή προφανώς θα υπάρχουν και άλλες απόψεις και άλλες εμπειρίες. Ας πούμε ότι στον τομέα αυτόν υπήρξα άτυχος. Δεν έτυχε να συναντήσω λειτουργούς ποιότητας και γρήγορα αισθάνθηκα και έπραξα ως ευρισκόμενος απέναντι και όχι δίπλα. Ως συμβάν δεν είναι και τόσο ασύνηθες, πολλοί θα έχουν παρόμοιες εμπειρίες - απόψεις και φιλοδοξώ κάποια στιγμή να επανέλθω αναλυτικότερα, εκτενέστερα σε αυτό το θέμα.

Παρασκευή λοιπόν 16 Νοεμβρίου, το συνηθισμένο δρομολόγιο με τον «άσσο», το τρόλεϋ Καλλιθέα – Ομόνοια για το φροντιστήριο στη Θεμιστοκλέους. Η μικρή παρέα όμως, άλλα είχε κανονίσει. Ο Κώστας Γ., ο Ανδρέας Κ., η ταπεινότητά μου και δεν θυμάμαι ποιος άλλος, μάλλον υπήρχε και τέταρτο πρόσωπο, είχαμε ορίσει τόπο συνάντησης, μπροστά στο θέατρο «Κοτοπούλη».

Read more...
 
Τα μάρμαρα του Paxman - Πέμπτη 30 Οκτωβρίου 2014 PDF Print E-mail

Κάπως συγχυσμένος από την ανάγνωση κειμένου που αναρτήθηκε στην ιστοσελίδα της «The Telegraph», την προηγούμενη μέρα, ταξίδευα με Αlitalia, προς Μιλάνο μέσω Ρώμης. Ανήμερα 28ης Οκτωβρίου ήταν και γεννημένος μόλις 17 χρόνια μετά από ΤΗΝ 28η, ανακαλούσα τα παιδικά χρόνια μου και την απήχηση της Εθνικής εορτής.

Ήταν σοβαρά τα πράγματα τότε, νωπά, διότι δεν είχε το μακρινό της απόστασης της 25ης, με φιγούρες απομεμακρυσμένες από τον προηγούμενο αιώνα. Ο καθένας στη γειτονιά του, μπορεί να είχε έναν ανάπηρο, έναν πολεμιστή που γύρισε από μέτωπο με τραύματα που θα τον συνόδευαν έως το τέλος της ζωής του.

Ήταν κι οι ζωγραφιστοί φαντάροι που με εφ' όπλου λόγχη εφορμούσαν με την κραυγή ...αέρα, θεόρατοι στο παιδικό μέτρο. Μισόν αιώνα μακρυά από αυτές τις εικόνες, η 28η συνεχίζει να εορτάζεται, ενίοτε με λάθος δόσεις εθνικισμού, ή μεγάλες δόσεις αγνωσίας.

Η Εθνική ταυτότητα είναι ένα κεφάλαιο τόσο τεράστιο, όσο περίεργο όσο και επικίνδυνο. Μέσα της συγκατοικούν, η γλώσσα, οι παραδόσεις, το νόμισμα, κάθε χαρακτηριστικό που γεννά, συντηρεί και συντηρείται η όποια εθνική ενότητα. Στον αιώνα της παγκοσμιοποίησης, στη δεκαετία του ευρώ αυτά ακούγονται κάπως ξεπερασμένα, αλλά τελικά ίσως να είναι λιγότερα αποτυχημένα από έννοιες όπως η ίδια η Ευρωπαϊκή ολοκλήρωση.

Αυτά σκεφτόμουν καθώς προσπαθούσα να παρακολουθήσω το γραπτό λόγο του Jeremy Paxman, ο οποίος σίγουρα θα πυρπόλησε το θυμό κάθε Έλληνα. Εν ολίγοις, μας πληροφόρησε πως αν ο διπλωμάτης Thomas Bruce, ο έβδομος Κόμης του Elgin (γνωστότερος ως Ελγιν), δεν είχε αφαιρέσει (τι κομψή έκφραση!) τα μάρμαρα από τον Παρθενώνα, τώρα θα ήταν οι θεμέλιοι λίθοι κάποιου Αθηναϊκού κεμπαπτζίδικου.

Η παγκόσμια κοινότητα, κατά τον συμπατριώτη του Κόμη, οφείλει περίπου υποχρέωση στον Bruce διότι διέσωσε τους θησαυρούς, οι οποίοι φυλάσσονται και εκθέτονται στο Βρετανικό μουσείο. Αυτά μας είπε ο Paxman, o αδελφός του οποίου είναι επίσης  διπλωμάτης, στο Μεξικό τούτη την περίοδο.

Read more...
 
More Articles...
<< Start < Prev 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Next > End >>

Page 8 of 13