Κόσμος & ιδέες

Ο κόσμος που ζούμε ως φύση, ως πλανήτης, αλλά πάνω απ’ όλα ως κοινωνία, είναι το αντικείμενο αυτής της ενότητας.

Οι τάσεις και η ερμηνεία τους, τα γεγονότα και οι πρωταγωνιστές τους αποτελούν τον πυρήνα των ενδιαφερόντων μας.



για τη Ρήξη – Σαββάτο 23 Μαίου 2015 PDF Print E-mail

Διάβαζα το ρεπορτάζ για το  Eurogroup στη Ρίγα. Το, πως έφτασε με C130 ο πρωθυπουργός και οι συνεργάτες του, διότι τα αεροσκάφη που χρησιμοποιεί ο πρόεδρος της κυβέρνησης, ήταν καθηλωμένα λόγω συντήρησης(;), την επιμονή του Γερμανού υπουργού επί των οικονομικών σε εμπρηστικές δηλώσεις, τις ελπίδες της Ελληνικές πλευράς σε τετράμηνη ανάσα, τις νουθεσίες των εταίρων μας και το κυνήγι αυτής της τεράστιας χίμαιρας, της ανάπτυξης.

Την ίδια στιγμή, ηχούν πανηγυρικά οι σάλπιγγες της μεγαλειώδους προτίμησης των Τουριστών για την Ελλάδα. Τόσο τοις εκατό η αύξηση της κίνησης στο El. Venizelos, ήρθε το τρίτο μεγαλύτερο κρουαζιερόπλοιο στον Πειραιά, έδεσε το τέταρτο μεγαλύτερο στο Ηράκλειο.

Ταυτόχρονα βγαίνουν οι Ευρωπαϊκές φυλλάδες και συνιστούν στους ταξιδευτές να πάρουν μετρητά μαζί τους, διότι μπορεί τα ΑΤΜ να στερέψουν μέσα στο καλοκαίρι.

Κάθε κανόνας αλληλεγγύης, έχει αντικατασταθεί από απειλές. Κάθε είδος Ευρωπαϊκής ενότητας έχει μετατραπεί σε εκβιασμό. Ο ημεδαπός κεντρικός τραπεζίτης αποκρύβει χρηματικά αποθέματα από την πολιτική ηγεσία της χώρας και η κυβέρνηση δεν μπορεί να τον ακουμπήσει, διότι προσκρούει στις επιθυμίες των εταίρων.

Για να τοποθετηθώ ευθέως, δεν νομίζω ότι ο Ελληνικός λαός είναι ο επιούσιος, ο ο διαλεκτός της πλάσης, αλλά αν ο Δυτικός κόσμος – πολιτισμός οφείλει κάτι σε κάποιον είναι στην κλασσική Ελλάδα. Αυτό μπορεί να είναι παρακαταθήκη και κεφάλαιο για μας , αλλά σε καμιά περίπτωση δεν συνιστά υποχρέωση για τους «έξω».

Υπάρχουν πολλά που απαιτούν μεταρρυθμίσεις, διορθώσεις ακόμα και ριζικές αλλαγές. Δημοσιονομικά ήμαστε διάτρητοι και η διαφθορά είναι απειλητικό μέγεθος. Απολύτως δεκτά και κατανοητά όλα αυτά, αλλά ο τιμωρητισμός, η περιφρόνηση, ο ενορχηστρωμένος εξευτελισμός που δέχεται η χώρα, δεν δικαιολογούνται από υποτιθέμενους συνοδοιπόρους στην όποια ευρωπαϊκή ιδέα.

Read more...
 
Περί Μοντέρνας Τέχνης - Τρίτη 5 Μαίου 2015 PDF Print E-mail

Δεν είμαι έτοιμος να διαχειριστώ το θέμα του τίτλου, ως εκ τούτου είναι  πιθανόν να πέσω σε σωρεία σφαλμάτων που με τη σειρά τους θα με εκθέσουν, αλλά είναι τόσο μεγάλη η επιθυμία να σημειώσω κάτι για αυτά που είδα, ώστε θα το διακινδυνεύσω.

Η πρόσφατη, σύντομη επίσκεψη στη χώρα του Βάσκων, με έφερε έστω και για 15 συνολικά ώρες στο Μπιλμάο.  Αν υποτεθεί ότι οι δέκα από αυτές διατέθηκαν για επαγγελματικές υποχρεώσεις και ύπνο, περίσσεψε ένα πεντάωρο. Με το Guggenheim σε μικρή απόσταση από το ξενοδοχείο, η επίσκεψη ήταν αναπόφευκτη, ειδικά μετά τις παροτρύνσεις του Βενιαμίν.

Οι στατιστικές  λένε, ότι η δημιουργία του, το '97 μετά από πέντε χρόνια κατασκευής, ήταν η πιο σημαντική συμβολή για την μετάβαση της πόλης από φθίνουσα βιομηχανική σε ανθούσα τουριστική.

Το πλήθος των επισκεπτών που  εύκολα πια, ξεπερνά το εκατομμύριο σε ετήσια βάση, έχει μετατρέψει τη Βασκική πόλη σε καλλιτεχνικό πνεύμονα. Είναι μια πετυχημένη ακροβασία ανάμεσα σε αρχιτεκτονικά δημιουργήματα, όπως ο καθεδρικός ναός, ή το κυβερνητικό κτίριο, που έρχονται από το παρελθόν  και σε άλλα όπως ο ουρανοξύστης της Iberdrola ή το κτίριο του Guggenheim, που ανήκουν στο σήμερα, για να μην πούμε στο αύριο.

Read more...
 
Τσέρνομπιλ, τριάντα παρά ένα - Παρασκευή 1η Μαίου 2015 PDF Print E-mail

Συμπληρώθηκαν τριάντα, παρά ένα, χρόνια, από το πυρηνικό δυστύχημα στο Τσέρνομπιλ.

Τις πρώτες μέρες του Μαΐου του 1986 η ανθρωπότητα έστεκε αμήχανη και φοβισμένη μπροστά στο μεγαλύτερο πυρηνικό δυστύχημα που είχε ποτέ συμβεί. Μετά τις παραλείψεις και τα λάθη που προκάλεσαν το συμβάν, ήρθε η αυταπάρνηση,ο ηρωισμός, η θυσία, ώστε να κλείσει η πληγή. Ζωές χάθηκαν και σημαδεύτηκαν, άνθρωποι ξεριζώθηκαν, πόλεις μαράζωσαν, χωριά εξαφανίστηκαν και ας σκεφθούμε ότι όλα τούτα ήταν το ελάχιστο δυνατό τίμημα.

Θυμόμαστε τα γεγονότα.

 

Σάββατο, 26 Απριλίου 1986.

Για την Ορθόδοξη Εκκλησία είναι «του Λαζάρου». 00.20’. Μια προγραμματισμένη δοκιμή ασφαλείας στην αίθουσα ελέγχου του αντιδραστήρα # 4, στο εργοστάσιο με την επίσημη ονομασία «Πυρηνικό εργοστάσιο Βλαντίμιρ Ιλιτς Λένιν», ξεκινά. Βρίσκεται 120 περίπου χιλιόμετρα, βόρεια του Κιέβου πρωτεύουσας της σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Ουκρανίας της κραταιάς και ενιαίας, τότε, Σοβιετικής Ένωσης.

Οι τρεις άνδρες που θα διαδραματίσουν τους κυρίαρχους ρόλους στην επερχόμενη καταστροφή είναι ο Ανατόλι Ντιάτλοφ υποδιευθυντής του εργοστασίου και υπεύθυνος της δοκιμής ασφαλείας, ο Αλεξάντρ Ακίμοφ επικεφαλής βάρδιας και ο Λεονίντ Τόπτινοφ μηχανικός βάρδιας.

Η διαφωνία σχετικά με το πρωτόκολλο της δοκιμής ανάμεσα στον Ντιάτλοφ και τους δυο υφισταμένους του είναι ο πρώτος παράγοντας του δυστυχήματος. Ο δεύτερος είναι η δομή της εξουσίας.

 

Οι Ακίμοφ και Τόπτινοφ αντιλαμβάνονται ότι ο προϊστάμενός τους σπρώχνει τη δοκιμή μακριά από την προκαθορισμένη νόρμα αλλά πέρα από μια σειρά επισημάνσεις, το σύστημα δεν τους επιτρέπει άλλη αντίδραση.

Τέλος, κάποιες κατασκευαστικές ατέλειες του αντιδραστήρα, απότοκες των πολιτικών πιέσεων για γρήγορη λειτουργία, θα είναι ο τρίτος παράγοντας του τι θα επακολουθήσει. Οι αφορμές θα δοθούν μέσα από μια σειρά τεχνικών δυσλειτουργιών και στις 01.26’ ο πυρήνας του αντιδραστήρα μετά από μια υπερβολική άνοδο της ισχύος του, θα εκραγεί. Ακούγονται δυο διαδοχικές εκρήξεις.

Η βάρους 1.200 τόνων ατσάλινη οροφή του αντιδραστήρα εκτινάσσεται. Ξεσπάει πυρκαϊά και μια στήλη καπνού ύψους ενός χιλιομέτρου διαχέει στην ατμόσφαιρα φονική ακτινοβολία από τα ραδιενεργά καύσιμα και τα υλικά του πυρήνα. Με εξαίρεση τη φωτιά στην καρδιά του αντιδραστήρα που θα συνεχίσει να καίει για μέρες, όλες οι υπόλοιπες εστίες φωτιάς θα σβήσουν πριν ξημερώσει, έως τις 06.30.

Ακόμα δεν έχει γίνει κατανοητό το μέγεθος του προβλήματος και όλο το προσωπικό εργάζεται χωρίς μέτρα ασφαλείας. Με το πρώτο φως αρχίζει να γίνεται αντιληπτή η έκταση της συμφοράς. Ενώ το γεγονός κρατείται εκτός δημοσιότητας, οι πρώτες μετρήσεις δίνουν αποτελέσματα που σοκάρουν. Στη Μόσχα συστήνεται επιτροπή με επικεφαλής τον διακεκριμένο χημικό, φυσικό και ακαδημαϊκό Βαλερύ Λεγκάσοφ.

Read more...
 
Πάσχα – Κυριακή 12 Απριλίου 2015 PDF Print E-mail

Κάναμε κουβέντα με έναν φίλο, αχώριστο, για τις γιορτές. Συμφωνήσαμε, κατ' αρχήν, ότι ανάμεσα στις δύο μεγαλύτερες γιορτές της Ορθοδοξίας προτιμούσαμε το Πάσχα. Είναι και η εποχή, που μας προδιαθέτει. Η άνοιξη, οι μυρουδιές, μια γιορτή που τελείται στην ύπαιθρο. Επιτάφιος, Ανάσταση, οβελίας, όλα έξω.

Τα Χριστούγεννα, στην καρδιά του Χειμώνα, τότε που η νύκτα έρχεται από τις πέντε το απόγευμα, και αν δεν πάει οκτώ το πρωί, δεν φωτίζει αληθινά, αν φωτίσει δηλαδή, τι είδους χαρά και ανάταση να σου προσφέρουν; Κρύο, καταχνιά, τζιγκλ μπελ, τζιγκλ μπελ, μέσα για μέσα στο σπίτι, γαλοπούλα γεμιστή μπας και νοστιμίσει το πτηνόν, πλαστικά ρεβεγιόν, ρεβεράντζες με κόκκινες τουαλέτες για τις Κυρίες. Επιπροσθέτως, ψηλά τακούνια, ψηλά ποτήρια,  και άλλη μια προσέγγιση στα δυτικά πρότυπα.

Προχωρώντας στην κοινωνική κριτική (κοινώς κουτσομπολιό), θυμηθήκαμε στο 2Κ τους «πετυχημένους» συμπατριώτες μας, που εξεστράτευσαν για ρεβεγιόν στην Μητρόπολη του Κόσμου, την Νέα Υόρκη. Τι νεοπλουτισμός! Φωτό στα ημεδαπά, κοσμικά περιοδικά και αντίστοιχη λεζάντα. Το παιδί μπορεί να ξεφύγει από την επαρχία, η επαρχία δεν φεύγει από μέσα του...

Αντίθετα το Πασχαλάκι, ένεκα η Ορθοδοξία βλέπεις, δεν έχει τέτοια. Που να πας δηλαδή; Στην Κούβα; Στις Βαλβίδες;  ή μήπως στην Αρούμπα για γίδα; Ε και λοιπόν; τι σόι Πάσχα θα κάνεις;

Είναι γνήσιο το πράγμα. Είναι Ελληνικό . Πως να το δυτικοποίησεις; Δεν σουβλίζουν (αρνιά) στη

Read more...
 
Με αφορμή μια εικόνα – Πέμπτη 16 Απριλίου 2015 PDF Print E-mail

Ένα παιδί, λίγο μετά τα 12, φωτογραφίζεται με μια Kodak Instamatic 233, δυο μέρες μετά το Πάσχα του 1970, μπροστά από το ξύλινο σκηνικό ενός μπαρ.

Είναι ο χώρος εστίασης του ξενοδοχείου Ξενία της Καστοριάς.

Η άνοιξη εκείνου του έτους, έκρυβε πολλά ακατανόητα πράγματα στη συνείδηση ενός παιδιού.

Στις καλύτερες των περιπτώσεων, καθώς ο χρόνος κυλούσε, άρχισαν σιγά – σιγά να γίνονται κατανοητά.

Στις χειρότερες, παρέμειναν ακατανόητα.

Ήταν δύσκολο π.χ. να κατανοήσει, τότε,

Read more...
 
H πρώτη πτήση της «Ολυμπιακής» - Δευτέρα 6 Απριλίου 2015 PDF Print E-mail

Σαν σήμερα πριν 58 χρόνια, στις 6 Απριλίου του '57, μέρα Σαββάτο, εκτέλεσε το πρώτο της δρομολόγιο η νεοσυσταθείσα «Ολυμπιακή αεροπορία», ιδιοκτησίας Αριστοτέλη Ωνάση.
Ήταν ένα DC-3 που απογειώθηκε από το Ελληνικό και προσγειώθηκε στην Μίκρα της Θεσσαλονίκης με κυβερνήτη τον Παύλο Ι. Ιωαννίδη. Λίγους μήνες νωρίτερα, στις 30 Ιουλίου 1956, ο Ωνάσης είχε έρθει σε συμφωνία με το Ελληνικό Δημόσιο και υπέγραψε τη σύμβαση εκμεταλλεύσεως των ελληνικών αεροπορικών συγκοινωνιών.


Όπως μας μεταφέρει ο Π.Ι. Ιωαννίδης: 
«Υπουργός Συγκοινωνιών ήταν τότε ο Γεώργιος Ράλλης. Οταν είπαν στον Ωνάση, κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων, ότι δεν μπορούσε να χρησιμοποιήσει τους πέντε ολυμπιακούς κύκλους -σήμα διεθνώς κατοχυρωμένο απ’ την Ολυμπιακή Επιτροπή- στο κάθετο της ουράς των αεροσκαφών της εταιρείας, αντέδρασε ακαριαία. «Δεν υπάρχει θέμα. Θα βάλουμε και έναν έκτο κύκλο». Ολοι οι παριστάμενοι έμειναν άφωνοι. «Κανένα άλλο πρόβλημα;» γύρισε και ρώτησε. Δεν πήρε καμία απάντηση.»

Read more...
 
...για το '21 – Τετάρτη 25 Μαρτίου 2015 PDF Print E-mail

Μόλις έξι χρόνια πριν το κλείσιμο δύο αιώνων από το 1821, μια πρόχειρη αναδρομή, αρκεί προκειμένου να συνειδητοποιήσουμε πόσο σημαντικό ιστορικό γεγονός υπήρξε η επανάσταση. Η δεύτερη σκέψη έχει να κάνει με το ημιτελές έργο της. Μπορεί ο τόπος να αποτίναξε τον Τουρκικό ζυγό αλλά, μοιραία, χρεώθηκε με άλλους. Αυτή άποψη είναι ιδιαιτέρως επίκαιρη στις μέρες μας.

Ταυτόχρονα όμως, μας θυμίζει πόσο μικρό χρονικό διάστημα για την ιστορία της Ελλάδας, είναι οι δύο αιώνες. Αν σκεφτούμε, ότι η σημερινή παντοκράτειρα, η παγκόσμια Αμερικάνικη αυτοκρατορία, αλώβητη από επιθέσεις στο χώμα της (εξαιρουμένης της 7ης Δεκ. του '41 και της 11ης Σεπ. του '01), μετρά μόλις 238 έτη Ιστορίας γίνεται σαφές το Ελληνικό ιστορικό βάθος.

Η εξέγερση του '21 συνέβη κόντρα στη λογική. Εξερράγη και κόντρα σε αρκετά και ισχυρά Ελληνικά ή ακόμα Χριστιανικά συμφέροντα. Έχουμε την ομολογία του μπάρμπα Γιάννη Σκαρίμπα:
«…Το Πατριαρχείο το αφόρισε. Οι πρόκριτοι και οι Ιεράρχες το χλεύασαν. Ο Καποδίστριας του γύρισε τις πλάτες του. Ο Κοραής μας το μυχτήρισε. Ο Καραντζάς, ο Μαυροκορδάτος και ο Ιγνάτιος το ξεπούλαγαν στους ξένους..»

Read more...
 
...άνοιξη - Σαββάτο 4 Απριλίου 2015 PDF Print E-mail

Οδηγούσα στο ευρύτερο περιαστικό οδικό δίκτυο και ήταν σαν ήρθε ξαφνικά. Ακαριαία. Επέστρεφα από δουλειά, όχι σε μια από εκείνες τις μέρες που έρχεται, απρόσκλητο, το ερώτημα: «Ζω για να δουλεύω ή δουλεύω για να ζω;»
Ξεπερνώντας την απάντηση, διαπίστωσα το ότι ευρύ παρ μπριζ του SUV που χρησιμοποιούσα για υπηρεσιακές ανάγκες, ήταν διάστικτο  από έντομα.
Την επόμενη χρονική στιγμή συνειδητοποίησα ότι οι λουρίδες του δρόμου που έτρεχαν δίπλα ήταν καταπράσινες.
Κι ο ήλιος, μπροστά, ψηλά, ήταν η πρώτη φορά μετά από μήνες που με ζέσταινε, που το φως του με ανάγκαζε να μικραίνω, με μορφασμό, τις κόγχες των ματιών.
Μετά από ανελέητα επίμονες βροχές, ύστερα από μέρες όπου σύννεφα, βαριά μολυβένια είχαν πέσει στα κεφάλια μας, ανέτειλε, έστω καθυστερημένα μια Άνοιξη.

Κι εκείνη τη στιγμή, σε κάποιο σταθμό, έπαιζε το What it is του Mark Knopfler. Στους πρώτους στίχους ο δεξιοτέχνης καλλιτέχνης μας λέει με τρόπο γάργαρο:

Read more...
 
Πιλότοι και αεροπορικά ταξίδια – Κυριακή 29 Μαρτίου 2015 PDF Print E-mail

Έτυχε, να συναναστραφώ από την νεότητα μου, με αρκετούς κυβερνήτες αεροσκαφών. Είχα επίσης την μεγαλύτερη τύχη με κάποιους από αυτούς να ήμουν φίλος. Μερικοί ανήκαν στην πολιτική και άλλοι στην πολεμική αεροπορία. Ήταν άνθρωποι που εκτιμούσα.

Από το '73, ένα 707 της Ολυμπιακής αναχωρεί από τον Ελληνικό

Τριάντα πέντε χρόνια νωρίτερα, τρώγαμε σε ένα ταβερνείο στην Αμφιθέας, με τον Στέφανο, καπετάνιο της παλιάς κραταιάς «Ολυμπιακής» και τον ρώτησα, πως και πότε πήρε την απόφαση να γίνει πιλότος.  Ο Στέφανος, ειρήσθω εν παρόδω, καμιά δεκαριά χρόνια μεγαλύτερος, ήταν και υποθέτω παραμένει ένας τύπος ιδιόμορφος. Ο πατέρα του μάλιστα, κάποτε με είχε στεναχώρησει μα ακροιβατώντας υποθετικά, θαρρώ ότι τον ίδιο τον Στέςφανο το είχε στεναχωρήσει περισσότερο. Ευγενής, φλεγματικός, με δηλητηριώδες χιούμορ,  ο Στέφανος, δεν τον είχα δει να εκδηλώνει τον εκνευρισμό του και, πιστεύω ότι, έκρυβε με επιμέλεια τις ευαισθησίες του. Εξωτερικά έφερνε στον David Niven. Αν δεχόσουν τις όποιες περιέργειές του, ήταν εξαιρετική παρέα.
Θυμάμαι ακόμα την απάντηση που μου έδωσε:

Read more...
 
Για τον Παιδεραστή – Πέμπτη 5 Μαρτίου 2015. PDF Print E-mail

Διαβάζω με προσοχή τα ρεπορτάζ που αφορούν τη δράση του παιδεραστή από το Περιστέρι.

Πριν κατηγορήσω τους γονείς των παιδιών που αποπλάνησε, για πλημμελή εκτέλεση των καθηκόντων τους, διότι πάντα υπήρχαν αδιάφοροι γονείς, πριν στείλω στο πυρ το εξώτερο την τεχνολογία και το διαδίκτυο,  διότι παιδόφιλοι υπήρχαν πριν την ανακάλυψη του παγκόσμιου ιστού, προσπαθώ να φανταστώ τις συνθήκες που έστηνε τις δουλειές του.

Τα μηνύματα στο facebook, τα τρυφερά του λόγια, που όταν συνειδητοποιήσεις τους αποδέκτες τους, αντιλαμβάνεσαι το βάθος της χυδαιότητας, τον ιστό που έπλαθε για να παγιδεύει παιδάκια. Είναι ένας κόσμος ξέχειλος από αρρώστια. Βεβαίως, παιδιά 12 ετών δεν είχαν πάντα προσωπικό υπολογιστή ή ανεξέλεγκτη προσβαση στο ίντερνετ και αυτό είναι ένα θέμα.

Οι ενέργειες του 40χρονου παιδόφιλου δεν είναι ανήθικες, αυτό σε μεγάλο βαθμό είναι ένα πρόβλημα διαχειρίσιμο. Είναι χωρίς κανένα ήθος, και αυτό είναι χαώδες. Πως το αντιμετωπίζεις;

Read more...
 
More Articles...
<< Start < Prev 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Next > End >>

Page 7 of 13