Ο πρόεδρος της Ρωσίας ξεκίνησε μια «ειδική στρατιωτική επιχείρηση», έτσι αποκάλεσε την εισβολή στην Ουκρανία, τον Φεβρουάριο του ’22 με την προοπτική ότι σε λίγες εβδομάδες θα είχε πετύχει του όποιου σκοπού του. Τέσσερα χρόνια και έξι μήνες αργότερα η Ρωσία πενθεί ένα εκατομμύριο νεκρούς και τραυματίες, η Ουκρανία 250 χιλιάδες εκ των οποίων 68.000 άμαχοι και η σύγκρουση συνεχίζεται, αφού στην μεν Ρωσία το 20% της παραγωγής του πετρελαίου στα διυλιστήρια καταστράφηκε η υπέστη ζημιές, την ώρα που στην Ουκρανία η οποία βάλλεται από ορατή διαφθορά, το 80% του ηλεκτρικού δικτύου βρίσκεται εκτός λειτουργίας.

Με το ίδιο σκεπτικό, περί ταχείας έκβασης, ο πρόεδρος των Η.Π.Α. παρασυρθείς, ως λέγεται, από το Ισραήλ εξαπέλυσε επίθεση στο Ιράν φέτος τον Φεβρουάριο, για να σώσει τον κόσμο από τα πυρηνικά των Μουλάδων και να προσφέρει ελευθερία στον Ιρανικό λαό καθώς, όπως πίστευε και διαλαλουσε, θα κατέρρεε το θεοκρατικό καθεστώς της Τεχεράνης. Επτά μήνες αργότερα, με πολλές ώρες χαμένες σε άγονες διαπραγματεύσεις, με το οπλοστάσιό του να έχει σοβαρές ελλείψεις, με σημαντικές συγκρούσεις και ανακατατάξεις μέσα στο Πεντάγωνο, τίποτα από τα παραπάνω δεν συνέβη και εκτιμά ότι ο πόλεμος θα λήξει μετά τις ενδιάμεσες εκλογές του Νοεμβρίου.

Όταν δεν μπορείς να διαθέσεις 800.000 δολάρια για την θεραπεία του καρκίνου που απαιτούνται από ένα κορυφαίο νοσοκομείο των Η.Π.Α. αλλά έχεις μόνο τα μισά υπάρχει λύση.

Το αυτό και για τα εμφυτεύματα οδόντων τα οποία στο Ηνωμένο Βασίλειο, στην Γερμανία, ή στη Γαλλία θα χρειαστούν περισσότερο από 2.000 ευρώ ανά τεμάχιο. Τι γίνεται σε αυτές τις περιπτώσεις;

Σε περασμένες εποχές το αρκτικόλεξο του Ο.Τ.Ε. μεθερμηνευόταν σαρκαστικά ως: «Ούτε Τηλέφωνο Έχουμε». Αυτό συνήθως ακολουθούσε την ερμηνεία της Δ.Ε.Η. ως: «Δεν Έχουμε Ηλεκτρικό». Απότοκα τούτα των δυσλειτουργιών των Δημόσιων, Εθνικών οργανισμών που εξασφάλιζαν στον πληθυσμό την παροχή ενέργειας και επικοινωνίας.

Γνωστή η δυσπραγία του Ο.Τ.Ε. να προμηθεύσει σύντομα με νέες συνδέσεις ιδιώτες και επιχειρήσεις, γεγονός που έθρεφε γενναία και το τέρας του Μέσου. Αναμενόμενα λίγο πολύ όλα τούτα καθώς ο τόπος επιχειρούσε να τρέξει πιο σβέλτα από ότι του επέτρεπαν οι υποδομές του. Υφίσταται και η θεωρία του λάθους μοντέλου ανάπτυξης.

Πολλά από αυτά που συμβαίνουν στο ανώτατο επίπεδο της διοίκησης του θεωρούμενου ως ισχυρότερου κράτους του πλανήτη, των Η.Π.Α. εν προκειμένω, μπορούν να αναχθούν στην χωρία της παλαβομάρας. Χωρίς, μάλιστα, κανένα από τα στοιχεία εκείνα που προσδίδουν στη λέξη ένα είδος ευχάριστης, γραφικής αποδοχής. Τουναντίον, στην καλύτερη των περιπτώσεων μια απορία πως μπορούν να συμβαίνουν αυτά και στη χειρότερη πόσο πιο παλαβά και επικίνδυνα μπορούν να γίνουν

Πριν την πρώτη θητεία του Ντ. Τραμπ κανένας από τους 44, και ακολούθως από τη δεύτερη θητεία του, κανένας από τους 45 προηγούμενους προέδρους του, δεν σκέφτηκε, απαίτησε, να μετονομάσει τον κόλπο του Μεξικού, σε κόλπο Αμερικής, το Νέο Μεξικό σε Νέα Αμερική και την λίμνη Οντάριο επίσης, τα στενά του Ορμούζ με το επώνυμο του και να αναβαπτίσει το Υπουργείο Αμύνης σε Υπουργείο Πολέμου. Για το τελευταίο δε, ούτε αυτοί που κέρδισαν δυο Παγκόσμιους πολέμους. (Γ. Ουίλσον & Φρ. Ντ. Ρούσβελτ).

Στην κάποτε κραταιά όσο και Μεγάλη Βρετανία, όπου κάπως σαν να θολώνουν και οι δύο λέξεις του όρου «Ηνωμένο Βασίλειο», τα τελευταία δέκα έτη πέρασαν από τον πρωθυπουργικό θώκο έξι πρόσωπα. Τέσσερις άνδρες, δυο γυναίκες αν έχει σημασία το φύλο. Τέσσερις από τους Συντηρητικούς, δυο από του Εργατικούς, αν λέει κάτι η κομματική προέλευση.

Εδώ και 42 ημέρες επικεφαλής του υπουργικού συμβουλίου της Γηραιάς Αλβιόνας είναι ο  Άντυ Μπερναμ (Andrew Murray "Andy" Burnham). Γεννημένος στο Λίβερπουλ, γέννημα θρέμμα εργατικός με σπουδές σε Φιλολογία και Λογοτεχνία. Νεότερος εργάστηκε ως δημοσιογράφος και το 2001 εξελέγη για πρώτη του φορά μέλος της Βουλής των Κοινοτήτων.

Όχι, η αναφορά δεν είναι για το εμβληματικό δημιούργημα του Μαρσέλ Προύστ.

Εκατό χρόνια μετά την έκδοση του πονήματος του Γάλλου λογοτέχνη, ο χρόνος χάνεται αλλιώς. Άνευ αναζητήσεως.

Βρισκόμαστε στο δεύτερο τέταρτο του 21^ου αιώνα. Υπάρχουν πράγματα που περιμένεις να ακούσεις ή να δεις.

Υπάρχουν και άλλα που ανήκουν στην σφαίρα του απίθανου.

Σε μια χρονική περίοδο όπου οι προεκλογικές δραστηριότητες έχουν μεν ξεκινήσει, χωρίς να είναι ξεκάθαρο δε πότε θα γίνουν οι εκλογές, πράγμα που σημαίνει ότι αν όντως πραγματοποιηθούν το Μάιο του επόμενου έτους, κατά πως δεσμεύτηκε ο πρωθυπουργεύων, θα διανύσουμε εννέα μήνες προεκλογικού αγώνα και αντίστοιχης αγωνίας.

Αγωνίας κυρίως για τους υποψήφιους που θα προσπαθούν να πείσουν, μεταξύ μας και να πειστούν, για ότι μπορούν να προσφέρουν στο εκλογικό σώμα. Τι υποσχέσεις θα δώσουν, τι δεσμεύσεις είναι πρόθυμοι να αναλάβουν, πόσο έτοιμοι είναι απέναντι στον πληθυσμό να εγγυηθούν πως θα κάνουν ότι είναι χρηστό για το ευρύτερο καλό και όχι προς όφελος των πολύ ολίγων.

Πριν εννέα καλοκαίρια. Για την ακρίβεια, τούτη η εικόνα τοποθετείται τον Ιούλιο του 2017. Λεωφόρος Βουλιαγμένης στο ρεύμα προς το θαλάσσιο μέτωπο, λίγο πριν την διασταύρωση που οδηγούσε στο πρώην ανατολικό αεροδρόμιο του Ελληνικού.

Καταγεγραμμένο στην επιφάνεια του υπερυψωμένου πύργου ύδατος με πρόσωπο στην πολυσύχναστη και συχνά μποτιλιαρισμένη, όπως εκείνη την στιγμή, λεωφόρο. Το μήνυμα σαφές: «Το Ελληνικό δεν πωλείται». Με γαλανά γράμματα το τοπωνύμιο, ενδεικτικό  εθνικής απαίτησης, με κόκκινα η πρόθεση ως αποδεικτικό αγωνιστικής διάθεσης.