Στις 4 τα χαράματα της Μεγάλης Παρασκευής με ξύπνησε η βροχή, ο βοριάς που σφύριζε με λύσσα και ο κρότος από ένα παράθυρο που διέκοψε τον ανέφελο ύπνο. Στερέωσα το παραθύρι και κατέβηκα στη Σκάλα να ασφαλίσω καλύτερα το βαρκί, εκεί στον μυχό που ήταν το βενζινάδικο με τον εγγαστρίμυθο. Ψυχή στο δρόμο, ελάχιστα φώτα στο νησί, κάπως γοητευτικά απόκοσμα όλα αυτά για αυτό τα θυμάμαι. Η πριμάτσα είχε κάνει τη δουλειά της, πήρα τα μπόσικα και μουσκεμένος με κρυάδες ανέβηκα στη Χώρα.

Απομονωμένοι από τον κόσμο με μια χρονοκαθυστέρηση τουλάχιστον 30 ωρών μέχρι να φτάσουν, αν τα άφηνε ο καιρός να φτάσουν με τα ποστάλια της γραμμής, τα απογευματινά φύλα από τον Πειραιά στην Πάτμο και προσωρινώς μακριά, τόσο από τις επαγγελματικές υποχρεώσεις όσο και από την τηλεοπτική ενημέρωση που τότε ήταν αποκλειστικά κρατική μέριμνα.

Έτσι το επόμενο πρωινό, να ‘μαστε στο λιβάδι του Γερανού με το βαρκάκι, ένα 4μετρο RIB να κάθεται στην αμμούδα της παραλίας, που τότε δεν έφταναν αουτόμπιλε, ούτε είχε μπιτς μπαρ και τα τοιαύτα. Μόνοι. Θάλασσα ήσυχη, ατμόσφαιρα καλοκαιρινή, με τα θυμάρια και τα αγριολούλουδα να κοσμούν έτι περαιτέρω τις αισθήσεις.

Μέρες σαν και αυτές συνήθως προβάλλεται στα Μέσα το μέγα πλήθος που εκστρατεύει, αεροπλάνα, βαπόρια και γιωταχιά από το υδροκέφαλο λεκανοπέδιο για τους τόπους καταγωγής του, ή προς τα απόμακρα, από το παρελθόν, κοσμικά πλέον νησιά, ή ακόμα εκτός ημεδαπής.

Η προβολή, ανάμεσα στα ευχολόγια του «να επιστρέψουν όσοι αναχωρήσουν» και λοιπές χρηστικές οδηγίες προς τους ναυτιλλομένους, περνά και το μήνυμα της κοινωνικής προόδου, της οικονομικής ανάκαμψης, ενίοτε με την γαρνιτούρα από υπουργικά μη χείλη, περί του ότι «ζούμε σε μια φανταστική χώρα» και «η ζωή είναι ωραία».

Η σχωρεμένη Μάνα μου, αν και δεν είχε οτιδήποτε που θα έπρεπε να της συγχωρεθεί, στο τελευταίο καλοκαίρι της ζωής  της, που ήταν  το πρώτο της πανδημίας, και με βεβαιότητα το χειρότερο όλων των 84 που προηγήθηκαν, ήταν καταβεβλημένη. Τα γεράματα, για τα οποία ας τολμήσω να καταθέσω ότι είναι η πλέον ανίατη από όλες τις ασθένειες, είχαν χτυπήσει γερά την πόρτα της. Ότι επίσης είχε προηγηθεί από τον Μάρτιο με την πρωτόγνωρη εμπειρία της απομόνωσης στο πρώτο lock down (καραντίνα στα Ελληνικά που και αυτή είναι δάνειο από την Ιταλική) την είχε καταβάλει έτι περαιτέρω. Τέλος δεν μπορούσε να ξεφύγει από το ανελέητο σφυροκόπημα της τηλεόρασης. Όλα τούτα είχαν πέσει πολύ βαριά.

Έτσι όταν κατεβήκαμε πρώτη φορά στο εξοχικό, για να παραθερίσει (καταλαβαίνω την παλαιότητα των λέξεων, αλλά αυτό είναι το νόημα), πήγαμε να ψωνίσουμε τα χρειώδη από ένα πρόσφατα ανακαινισθέν Mini Μarket (δεν χωνεύω την νεωτερικότητα των λέξεων, αλλά …) ψωνίσαμε και όταν πληρώσαμε, γυρνά στην νεαρά κοπέλα του ταμείου αφού είχε στήσει μια κουβεντούλα (λέγεται και small talk πάρ΄ημίν) και της λέει: «Θα τα λέμε! Έτσι;». Τότε εκείνες οι λέξεις με έφεραν ανάμεσα στον εκνευρισμό και την στεναχώρια. Σήμερα μου σπαράζουν την ψυχή. Γιατί;

Αρκετά αξημέρωτα ακόμα, αρκετά μακριά από τη βουή της πόλης και ένας κότσυφας που ξύπνησε νωρίς επικοινωνεί με έναν νυχτόβιο γκιώνη. Αν και ακατανόητη για το ανθρώπινο ους, η συνομιλία τους κοσμεί τη σιγαλιά της κρύας ανοιξιάτικης νύχτας. Εδώ, ένα τμήμα της συνομιλίας.

Συνομιλία επίσης, ήταν ο τίτλος, ακριβής μετάφραση από το πρωτότυπο Conversation, της ταινίας του F.F. Copolla που επιστράτευσε γαλαξία αστέρων στην διανομή των ρόλων: G. Hackman, J. Cazale, R. Duvall, H. Ford και έτυχε εισπρακτικής επιτυχίας παράλληλα με την υψηλή ποιότητά της και τις διακρίσεις που αποκόμισε. Βρισκόμασταν στο 1974 και νομίζαμε ότι

Τον Ιούλιο του 1981, ο Γιάννης Τσαρούχης είναι 71 ετών. Εκείνη την εποχή, στον προθάλαμο της «αλλαγής», στα 71 ήσουν σε βαθιά γεράματα. Τούτο σήμαινε με βεβαιότητα συνταξιοδότηση, μια βραδύτητα στο βάδισμα, πιθανότατα δε και μια παραίτηση από πολλές συνήθειες του παρελθόντος. Λογικά αυτά, αν σκεφτούμε ότι το προσδόκιμο ζωής για τους άρρενες ήταν τότε οριακά τα 72 χρόνια.

Την  ίδια εποχή, ο Τσαρούχης προσκαλείται από το Ιωνικό κέντρο Επιστημονικών και Πνευματικών Σπουδών στη βιβλιοθήκη της Χίου και με τίτλο «Ιστορία της Τέχνης: Ελληνική Ζωγραφική, Ανατολή και Δύση» παραδίδει δέκα σεμινάρια. Με παρέμβαση του Μάνου Χατζιδάκι, ο Τσαρούχης δέχεται να ηχογραφηθεί. Στις μέρες μας, 45 χρόνια αργότερα μεταδίδονται, αυτές οι διδαχές για πρώτη φορά από την  συχνότητα του Τρίτου προγράμματος της κρατικής τηλεόρασης. Χαρακτηρίστηκαν ως θησαυρός και είναι αυτό ακριβώς. Τίποτα λιγότερο, κυρίως διότι ο καλλιτέχνης έχει μια νεανική φλόγα, μια πλημμυρίδα σοφίας και ένα απίθανο κέφι που καταργεί κάθε ηλικιακό σκαλοπάτι.

Μπορεί η Μέση Ανατολή να φλέγεται και πάλι, οι νεκροί να αρχίζουν να σωρεύονται ένθεν και ένθεν, ως συνήθως πολλοί είναι άοπλοι, άμαχοι, αμέτοχοι, να ζούμε «πολεμικές επιχειρήσεις» χωρίς επέμβαση, προς το παρόν, χερσαίων δυνάμεων, να καταρρίπτονται F15 από φίλια πυρά, να απαιτούνται 40 ώρες επίγειας υποστήριξης για κάθε ώρα που πετά ένα F22, να ξοδεύονται αμύθητα ποσά για κάθε ώρα που κυλά, οι έποικοι του χρυσοποίκιλτου Ντουμπάι  να κοιμούνται μέσα στα Χ7 και στα Q7 βαθειά στα τρίτα γκαράζ. Μπορεί, αλλά:

Ο κόσμος συνεχίζει να γυρίζει για όσους δεν θίγονται, έτσι στα παρ΄ημίν δεκάδες χιλιάδες Ενωσίτες υπό την ηγεσία του μετριοπαθούς προέδρου της ομάδος ακολούθησαν την αποστολή στο Βόλο, ενώ οι τράπεζες παρακολουθούν όσους μπαίνουν στην πλατφόρμα του εξωδικαστικού συμβιβασμού και κόβουν τις κάρτες και τα δάνεια σε όσους ήθελαν να πληροφορηθούν τι συμβαίνει. Το Υπ. Οικ. Θορυβήθηκε έστειλε επιστολή προειδοποιώντας ότι οι αυτές ενέργειες είναι παράνομες και καταχρηστικές. Ναι οι ίδιες τράπεζες που επέβαλλαν μηνιαία συνδρομή στους τραπεζικούς λογαριασμούς οι οποίοι είναι περισσότεροι από τους κατοίκους, ώστε να συνεισφέρουν με αυτόν τον τρόπο στην αναβάθμιση των τεχνολογικών τους συστημάτων. Ναι οι ίδιες τράπεζες που απορρόφησαν 47 δις από το Δημόσιο για να διασωθούν, ναι οι ίδιες που δήλωσαν περισσότερα από ένα δις ευρώ κέρδη το 2025. Η κάθε μια.

Να υποθέσουμε μόνο μπορούμε, πως οι ιέρακες εν τω οριζινάλ Πεντάγωνο, εκεί στο Arlington της Βιρτζίνια, πρέπει να είναι σφόδρα ερεθισμένοι, καθώς μέσα σε λίγους μήνες κατά την διάρκεια της δεύτερης θητείας του, ο 47^ος πρόεδρος των Η.Π.Α., επιτέθηκε χθες για δεύτερη φορά στο Ιράν.

Στα 80του χρόνια εξέδωσε την σχετική εντολή, παραμένοντας πιστός στον συγκεκριμένο στόχο. Να θυμηθούμε ότι μέχρι στιγμής, έχει βομβαρδίσει το Ιράν, το Ιράκ, τη Νιγηρία, τη Σομαλία, τη Συρία, την Υεμένη και την Βενεζουέλα, πέρα από τα πλεούμενα που βύθισε εξολοθρεύοντας  τα πληρώματά τους στον Ειρηνικό και στην Καραϊβική. Κι έτσι οι πολίτες στη Κούβα, το Μεξικό, τη Γροιλανδία μπορούν απόψε να αποκοιμηθούν χωρίς φόβο.

Βαθιά καταθλιπτική και ακραία δυσάρεστη η είδηση που κατέφθασε χθες από το Reuters. Αφορά την τύχη της εφημερίδας «The Washington Post» η διοίκηση της οποίας, αποφάσισε την απόλυση του 30% του προσωπικού της. Οι χαρακτηρισμοί δεν έχουν να κάνουν μόνο με το στενάχωρο της υπόθεσης για τους εκατοντάδες εργαζόμενους που ψάχνουν πως θα βιοποριστούν.

Αφορά κάτι ευρύτερο, πιο ανησυχητικό και θα πρέπει να γυρίσουμε χρονικά πίσω, στον Οκτώβριο του 2013, όταν ο μεγιστάνας Jeff Bezos, μέσω της εταιρείας του Nash Holdings απόκτησε τον τίτλο καταθέτοντας 250 εκατ. δολ., στην οικογένεια Graham διακηρύσσοντας ταυτόχρονα ότι ερχόταν «μια χρυσή περίοδος». Χρυσή; Και χρυσή για ποιους;

Η κοινή λέξη cat, και ας ορίζει διαφορετικές έννοιες, ενώνει τους δύο αυτούς τίτλους. Πρόκειται για το remake της ταινίας Cat people του 1942, που γυρίστηκε σαράντα χρόνια αργότερα το 1982, και την εφεύρεση - ανακάλυψη - δημιουργία  των ομολόγων καταστροφής  Cat Bond, που μας ήρθαν στα μέσα της δεκαετίας του ’90.

Η κινηματογραφική παραγωγή, έθελξε μόνο τους θιασώτες των ταινιών τρόμου απευθυνόμενη στο συγκεκριμένο αυτό κοινό, αλλά πασπαλισμένη με αρκετές δόσεις ερωτισμού και κάποια γαρνιτούρα μεταφυσικής στόχευε σε διεύρυνση των θεατών. Σε ότι αφορά τα ομόλογα, όλες οι ενδείξεις, ομολογούν ότι ως προϊόν απογειώνεται.