Μουσική

Music doesn't lie. If there is something to be changed in this world, then it can only happen through music.

J. Hendrix

Music is a higher revelation than all wisdom and philosophy.

L.v Beethoven

 

 



Σκυλάδικο & Beach Bar – (Σαββάτο 25 Αυγούστου 2018) PDF Print E-mail

Με την επιπολαιότητα του άσχετου και την ορμή του αφελούς, θα επιχειρήσω την σύγκριση ανάμεσα σε δυο είδη διασκέδασης που κοσμούν την Ελληνική μουσική(;) σκηνή. Σε κάποιους φαντάζουν ως περιθωριακά πολιτιστικά στοιχεία, για άλλους δεν είναι παρά μια ακριβής περιγραφή του επιπέδου (μας), για όλους όμως είναι μια πραγματικότητα.

Στην μπλε γωνία, αναδυόμενο από το παρελθόν, γεμάτο δόξες, ποταμούς από αλκοόλ και αμέτρητα ντέρτια το Σκυλάδικο.  Στην κόκκινη γωνία, με κοντύτερο παρελθόν, αλλά με δυναμικό παρόν και τρομερή δυναμική το Beach Bar, στην καθομιλούμενη και μπιτσόμπαρο, αποκαλούμενο.

Σε αυτή την σύγκριση οφείλουμε να δούμε τα δεδομένα. Να εξετάσουμε τα κριτήρια και τελικά να αποφανθούμε ποιος από τους δυο διεκδικητές είναι εκείνος που επικρατεί. Εκείνος, δηλαδή, που ενοχλεί περισσότερο. Και γιατί.

Read more...
 
Old man – (Σαββάτο 5 Μαίου 2018) PDF Print E-mail

Το 1970 ένας σκαραβαίος της VW στοιχίζει στην Ελλάδα 80.000 δρχ. Στις Η.Π.Α. ίδιο αυτοκίνητο κοστίζει 1.870 δολάρια και καθώς το δολάριο, ισοδυναμούσε με 30 δρχ., σημαίνει κάποιες 56.000 δρχ. Χρήματα όχι τόσο εύκολα να διατεθούν, για αγορά αυτοκινήτου, είτε στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, είτε κατά μείζονα λόγο, σε εκείνη την Ελλάδα.

Την ίδια εποχή, την άνοιξη του ’70, ο Καναδός μουσουργός Neil Young είναι 24 ετών και λίγων μηνών, αλλά έχει ήδη προλάβει να κάμει μια αξιοθαύμαστη καριέρα, ξεδιπλώνοντας το σπάνιο ταλέντο του ανάμεσα σε νότες και στίχους. Σε εκείνη την ηλικία λοιπόν, διαθέτει το ιδιαιτέρως αξιοσέβαστο ποσόν των τριακοσίων πενήντα χιλιάδων δολαρίων (350.000 $) και αγοράζει στην βόρεια Καλιφόρνια το ράντσο «Σπασμένο Βέλος».

Ο Neil Young αριστερά και ο Luis Avila στο ράντσο «σπασμένο βέλος»

Εκεί συναντά τον ηλικιωμένο επιστάτη της φάρμας, τον Louis Avila και την σύζυγό του Clara. Ο επιστάτης, τον οποίο χαρακτηρίζει ο Young ως gentleman, αναλαμβάνει να δείξει στον νέο ιδιοκτήτη το κτήμα και για αυτό το σκοπό επιβιβάζονται στο μπλε Jeep του. Κάποια στιγμή φτάνουν στο υψηλότερο σημείο του μεγάλου ράντσου, όπου δεσπόζει η λίμνη που τροφοδοτούσε με νερό τα βοσκοτόπια.

Σε εκείνο το απόμακρο σημείο, αγναντεύοντας το ράντσο, ο επιστάτης, ζώντας στη δική του εποχή, και μη δυνάμενος να αντιληφθεί πολλά πράγματα της Αμερικής του ’70, ρωτά γεμάτος απορία τον καλλιτέχνη:

Read more...
 
Cortez the killer – (Παρασκευή 23 Μαρτίου 2018) PDF Print E-mail

(καλλιτεχνική προσέγγιση για μια αντίληψη του γιατί συμβαίνει, ότι συμβαίνει στη Συρία, στην Υεμένη, στο Αφγανιστάν και όπου ηχούν τύμπανα πολέμων και ρέει αίμα αθώων)


Το 1975 ο Καναδός μουσουργός Neil Young είναι 30 χρονών. Έχει από το ’66, και τα 21 του χρόνια μετακομίσει  στην Καλιφόρνια των Η.Π.Α., από την πατρίδα του τον  Καναδά. Ζει ακόμα στην Αμερική, αν και ποτέ δεν απόκτησε ή αιτήθηκε Αμερικανική υπηκοότητα.

Είναι ήδη φτασμένος, αναγνωρισμένος καλλιτέχνης με πολύ υψηλά ποιοτικά κριτήρια. Μετά την συνεργασία του με τους  Buffalo Springfield, συμπράτει με τους Crosby Stills Nash, κυκλοφορούν το βαρύτιμο Déjà vu και ανεβαίνουν μαζί στην σκηνή του Woodstock τον Αύγουστο του 1969.

Την δεκαετία του ’70 ξεκινά σόλο καριέρα, κυκλοφορεί το ξεχωριστό Harvest και τον Νοέμβριο του ΄75 έρχεται το άλμπουμ Zuma σε συνεργασία με την μπάντα Crazy Horse.

Εκεί φιλοξενείται το κομμάτι Cortez the killer όπου ο Καναδός με ποίηση, νότες και μαεστρία στην ηλεκτρική κιθάρα μας δίνει μια θλιβερή άποψη για τις βίαιες, κατακτητικές πρακτικές. Προφανώς δεν είναι ένα κομμάτι που ακούγεται οποιαδήποτε ώρα, ή με οποιαδήποτε διάθεση, όπως πολλές από τις δημιουργίες του.

Πλέκει την ιστορία του, με κεντρικό ήρωα τον Ισπανό κονκισταδόρες Herman Cortes. Προσωπικότητα σφόδρα αμφιλεγόμενη και αναμφίβολα βουτηγμένη στη βία.

Read more...
 
…α ρε Τζιμάκο – (Κυριακή 14 Ιανουαρίου 2018) PDF Print E-mail

Ήταν ένας ευφυέστατος, οξύς και ταχύς στη σκέψη καλλιτέχνης, πολυσχιδής, με φωνή που ανεβοκατέβαινε σε ακραίες περιοχές. Τολμηρός στη σύνθεση, τολμηρότερος επί σκηνής.

Συγκρούστηκε σε εποχές που το κράτος ήταν πιο τιμωρητικό, λιγότερο παραχωρητικό και οι διαφορετικές απόψεις ήταν λίγες και με χαμηλή διαμόρφωση. Δεν είναι λίγο αυτό. Προκλητικός συχνά, προβοκατόρικος απέναντι στα αριστερά (μας) άλλοθι, δεν ζήτησε ούτε μέρισμα, ούτε πολύ περισσότερο έρεισμα από κάπου και αυτό του προσέδωσε έναν ηρωισμό.

Ανατρεπτικός, βαθιά σατιρικός, σαρκαστικός, ειρωνικός, αριστοφανικός, στις σωστές δόσεις απολύτως απαραίτητος για την κοινωνία μας. Ήταν μια από τις ελάχιστες περιπτώσεις που (μας) προσέφεραν τα αντίβαρα απέναντι στην ιλιγγιώδη πορεία προς την πλήρη αποχαύνωση.

Δεν ήταν όλα όσα έκανε πετυχημένα, αλλά όσα ήταν πετυχημένα ήταν κορυφαία. Έβγαζε με δυο στίχους, με λίγες νότες απίθανα πράγματα, έτσι, ως αποδείξεις ενός γνήσιου ταλέντου, μιας ευαίσθητης ψυχής.

Ευαίσθητης ψυχής και ευάλωτης καρδιάς ως απεδείχθη. Δυστυχώς δεν επαληθεύτηκε ο αυτοσαρκασμός της δήλωσής του:« ο... αιφνίδιος θάνατός μου αναβλήθηκε επ' αόριστον»

Read more...
 
από τον Χρήστο στον Αντώνη - (Πέμπτη 11 Ιανουαρίου 2018) PDF Print E-mail

Δεν έχω προσωπική εμπειρία, το αντιμετωπίζω θεωρητικά, συνεπώς είναι πιθανόν να είμαι και άστοχος. Χωρίς αυτό να σημαίνει βέβαια, ότι οι κατέχοντες πρακτικές εμπειρίες έχουν και το μοναδικό πλεονέκτημα της ορθής προσέγγισης. Πιθανότατα δε, να μην υπάρχει καν ορθή κρίση. Στο προκείμενο τώρα.


Ο ένας γεννήθηκε το ’24 στην Κωνσταντινούπολη. Μεγάλωσε στη Δράμα και έβγαζε τα ως προς το ζην ασκώντας το επάγγελμα του υδραυλικού.  Στον χώρο του λαϊκού τραγουδιού μπήκε στα μέσα της δεύτερης δεκαετίας του ως δεύτερη φωνή, παίζοντας κιθάρα και μπαγλαμαδάκι δίπλα σε μεγάλα ονόματα του λαϊκού τραγουδιού. Έγινε ευρύτερα γνωστός, ως ερμηνευτής,  μετά τα μέσα της δεκαετίας του '60. Για μια δεκαετία γνώρισε επιτυχίες.

Οι ζωντανές εμφανίσεις του τη νύχτα έγιναν  αντικείμενο θερμών σχολίων αν όχι θαυμασμού. Οι αλλαγές στην πολιτισμική συμπεριφορά που έφερε η μεταπολίτευση τον έθεσαν στο περιθώριο. Δεν φαίνεται να έκανε πολλά προκειμένου να προσαρμοστεί. Πέθανε στην αφάνεια, στα 57 του, τον Ιούνιο του ’81. Δεν πρόλαβε ούτε την «αλλαγή» να αντικρίσει.

Ο έτερος γεννήθηκε στο Dusseldorf της Δυτικής Γερμανίας το ’70. Στα δέκα του χρόνια ήρθε στη Θεσσαλονίκη και στην πρώτη του νεότητα κέρδισε και αυτός το βιός του, ως υδραυλικός. Μπήκε στο χώρο του λαϊκού τραγουδιού στην αυγή της δεύτερης δεκαετίας του. Στα μέσα της δεκαετίας του ’90 θα κατέβει από την νύμφη του βορρά στην πρωτεύουσα και θα πρωταγωνιστήσει στις μεγάλες σάλες και στη δισκογραφία.

Ένα σημερινό, πλουμιστό δελτίο Τύπου για αυτόν, θα ανέφερε: « Ερμηνευτής καρδιάς, με υπέροχη φωνή και ανεπιτήδευτη σκηνική παρουσία, επικοινωνιακός, δημιουργικός, γεμάτος ιδέες αυθόρμητος σαν παιδί και ώριμος σαν ενήλικας, κάνει τις επιλογές του πάντα με γνώμονα την καρδιά κι αυτό μέχρι σήμερα τον έχει δικαιώσει. Από την πρώτη μέρα της καριέρας του μέχρι και σήμερα βρίσκεται αδιάλειπτα στην κορυφή».

Read more...
 
Τέσσερα τραγούδια, τέσσερις εικόνες – (Δευτέρα 16 Οκτωβρίου 2017) PDF Print E-mail

Τέσσερα τραγούδια που δημιουργήθηκαν  πολλά χρόνια νωρίτερα, και τέσσερις εικόνες που γεννήθηκαν πρόσφατα και τυχαία, έρχονται σήμερα να ταιριάξουν με ένα είδος καλλιτεχνικής άδειας και αντίστοιχης αυθαιρεσίας.

Με σειρά χρονικής εμφάνισης,  οι στιχουργοί των τραγουδιών ήταν, ο Βασίλης Τσιτσάνης στον μεσοπόλεμο, ο Γιάννης Παπαϊωάνννου το 1946, ο Τάσος Λειβαδίτης το 1960, και ο  Γιώργος Παπαστεφάνου γτο 1969. Όλες οι εικόνες τραβήχτηκαν τον επόμενο αιώνα, τον Μάιο του 2000 στα Φοιρά, τον Απρίλιο του 2001 στην Αίγινα, τον Σεπτέμβριο του 2002 στην Πάτμο και τον Ιούλιο του 2008 στην Ανάφη. Κι όμως παρά τα χρόνια που πέρασαν, τα τραγούδιακάθε άλλο παρά μαράθηκαν. Δείγμα καλής τέχνης, δίχως άλλο.

Read more...
 
Άλλες εποχές, άλλοι άνθρωποι – (Τετάρτη 27 Σεπτεμβρίου 2017) PDF Print E-mail

Το καλοκαίρι του ’75 ο γεννημένος στην Ξάνθη, Μάνος Χατζιδάκις ήταν 50 χρονών, συνθέτης παγκοσμίως αναγνωρισμένος και διευθυντής του Τρίτου Προγράμματος της Ελληνικής κρατικής ραδιοφωνίας.



Οκτώ χρόνια νεότερος, ήταν ο γεννημένος στην Καλλιθέα Αττικής,
Άκης Πάνου, συνθέτης και στιχουργός, από τους σημαντικότερους Έλληνες τραγουδοποιούς, με μια πολύ ιδιαίτερη τροχιά, τόσο στην τέχνη όσο και στη ζωή.

Τότε λοιπόν, σε ένα περιβάλλον ολότελα διαφορετικό, όπου δεν ήταν το πιο εύκολο πράγμα ένας καλλιτέχνης να παίζεται από τα κρατικά μέσα, ο Πάνου ήταν στο περιθώριο της κρατικής μουσικής ενημέρωσης. Πράγμα αρκετά αναμενόμενο.

Συντάσσει, με το απαραίτητο ύφος της εποχής, μια πολύ σύντομη επιστολή και την στέλνει  στους διευθυντές των τότε κρατικών ραδιοφωνικών σταθμών. Εκεί αναφέρει:

Read more...
 
Midnight Rider - (Πέμπτη 17 Νοεμβρίου 2016) PDF Print E-mail

Γιά όσους εκτιμούν ότι για την συγκεκριμένη μέρα, θα ήταν πιο ταιριαστό ένα κείμενο που να αντανακλά στην επέτειο μιας καθόλου αδιάφορης στιγμής της νεότερης Ελλάδας, θα τους καλύψει μια αρκετά προσωπική κατάθεση που βρίσκεται εδώ: Η (δική μου) 17η Νοεμβρίου1973

Υπάρχει όμως και το σήμερα. Οπότε:

Τις μέρες που ξεσκεπαζόταν η δράση της περίφημης «συμμορίας των Ρομά» ή «τσιγγάνικης κόζα νόστρα», τότε που άρχιζαν οι συλλήψεις και οι προσαγωγές, τότε που η δικογραφία αποκτούσε ένα πλήθος από 15.000 σελίδες, έτυχε να θυμηθώ ένα παλιό τραγούδι του Gregg Allman. Το Midnight Rider.

Το άκουγα και το ξάνακουγα, μου έφερνε στη μνήμη χρόνια εφηβικά, περίεργα προσανατολισμένα ακούσματα και ασυνήθιστες ενορχηστρώσεις με στοιχεία φολκ, ροκ του αμερικάνικου Νότου, αλλά και συμφωνικά και κάπως μεγαλόπρεπα ψήγματα, ασύμβατα μα τελικά καλοδεχούμενα στο χαρακτήρα του τραγουδιού.

Προσωπική εκτίμηση, ότι, ακόμα, κανείς δεν το ερμήνευσε καλύτερα από τον Gregg Allman. Ο Jo Cocker, μπορεί να το έστειλε ψηλότερα στα charts, αλλά δεν έβγαλε το κλάμα του Gregg, ούτε ο Willie Nelson, ούτε ο Τζαμαϊκανός Paul Davidson με το χαρούμενο ρέγκε στυλάκι.

Read more...
 
... ούτε δυο λέξεις για το ίδρυμα; - (Πέμπτη 21 Ιουλίου 2016) PDF Print E-mail

«..πρώτον ο τίτλος είναι ελαφρά παρελκυστικός, διότι δεν αναφέρεσαι μόνον στο προσφυγικό και δεύτερο και σημαντικότερο: ούτε  δυο λόγια για το ίδρυμα;»

αναφώνησε ο Βενιαμίν με αντίστοιχο ύφος, ως κριτική για το εδώ φιλοξενούμενο κείμενο περί Σάμου.

Τη ανάγκην, φιλοτιμίαν ποιούμενος λοιπόν, επανέρχομαι, προκειμένου να μεταφέρω με περισσότερες από δυο λέξεις, αυτό που νιώθω, που αντιλαμβάνομαι ότι πρεσβεύει το ίδρυμα Schwarz και ειδικότερα οι δραστηριότητες του στο νησί.

Κατ' αρχάς στεγάζεται για πέμπτη χρόνια στους χώρους παλιού ξενοδοχειακού συγκροτήματος, στο Πυθαγόρειο. Το οποίο παρατημένο κατέρρεε. Κτισμένο πάνω στο κύμα, την περίοδο της δικτατορίας, ήταν για χρόνια εγκαταλελειμμένο.

Απαιτήθηκαν μερικές εκατοντάδες χιλιάδων ευρώ προκειμένου να συμμορφωθεί κατά το ήμισυ, αφού ο πρώτος όροφος αποφασίστηκε να μην αξιοποιηθεί.  

Δυο Ελληνίδες που δεν κατοικούν πια στην Ελλάδα, προσφέρουν βήμα στη νέα ελληνική τέχνη και φέτος ειδικά, σε καλλιτέχνες που έχουν αφιερωθεί στο θέμα της μετανάστευσης.

Σε καλλιτέχνες που αντιμετωπίζουν το φαινόμενο χωρίς καιροσκοπισμό, δίχως την δήθεν ουμανιστική  μελοδραματική ματιά, μα με γνήσια, ανιδιοτελή ευαισθησία.

Επί του θέματος τοποθετείται η Κατερίνα Γρέγου, κάνει λόγο για τον όρο poornography, δηλαδή τη συμπάθεια για τον «καημένο και κακότυχο μετανάστη» και τον εύπεπτο τρόπο που χρησιμοποιούν τα mass media. Καταθέτει:

Read more...
 
Τρία ...Αχ - Κυριακή 31 Ιανουαρίου 2016 PDF Print E-mail

Οι Μ. Ρασούλης, Τζ. Πανούσης, Ο. Περίδης,  έγραψαν τους στίχους και συντάσσουν τρία μελοποιημένα Αχ. Ξεκινώντας κατά χρονολογική σειρά εμφάνισης έχουμε το «Αχ Ελλάδα» του Μανώλη, από το '84. Την επόμενη χρονιά έρχεται δια χειρός Τζίμυ το «Αχ Ευρώπη» και το '96 ο Ορφέας μας παραδίδει το «Αχ να σε δώ».



Ο Μανώλης Ρασούλης και ο Νίκος Παπάζογλου εγκατέλειψαν τα εγκόσμια την ίδια χρονιά, την ίδια εποχή, στον ίδιο τόπο. Ήταν άνοιξη του 2011 στην Θεσσαλονίκη. Κάποια 27 χρόνια νωρίτερα είχαν αφήσει ένα ιδιαίτερο καλλιτεχνικό στίγμα. Ο Μ.Ρ. έγραψε τους στίχους, η Βάσω Αλαγιάννη συνέθεσε τη μουσική και ο Ν.Π. ερμήνευσε.
Το «Αχ Ελλάδα» έγινε μια σημαντική δημιουργία όχι μόνον διότι, ευθυγράμμισε τις πολύ καλές στιγμές, τριών

Read more...