Στα τέλη του Σεπτέμβρη του 1990, ο Ουμπέρτο Εκο διατύπωσε την διαβόητή του φράση «τον Αύγουστο δεν υπάρχουν ειδήσεις», εννοώντας περισσότερο ότι στην πατρίδα του όπως και σε μεγάλο τμήμα του βόρειου ημισφαιρίου σχεδόν όλα υπολειτουργούσαν ένεκα των θερινών αδειών των εργαζομένων και λιγότερο ότι δεν αναδύονταν ειδήσεις.

Μέσα Αυγούστου 1990. Λίγες εβδομάδες πριν την δημοσίευση του αποφθέγματος του Εκο. Άποψη της παραλίας που πέρασε τα περισσότερα καλοκαιρία του ο διάδοχος του Ανδρέα στην προεδρία του κόμματος και της κυβερνήσεως. Πλατύς Γιαλός, Σίφνος.

Μολοντούτο τότε, 35 χρόνια νωρίτερα, κυλούσαν πολύ λιγότεροι τροχοί στους δρόμους του πλανήτη, το οπλισμένο σκυρόδεμα, ο χάλυβας, τα κρύσταλλα και τα λοιπά υλικά δόμησης του ανεπτυγμένου κόσμου ήταν πιο διακριτικά, η ασυδοσία με τα παράγωγα και τα CDO δεν είχαν ταλαιπωρήσει την παγκόσμια οικονομία, η παγκοσμιοποίηση δεν είχε χτυπήσει την εξώθυρα κάθε κράτους, τα μικροπλαστικά, η κλιματική αλλαγή δεν είχαν γίνει σοβαρή απειλή, η πανδημία είχε να μας θυμηθεί από την Ισπανική γρίπη, οι προσφυγικές ροές ήταν άγνωστες, έτσι η ζωή έμοιαζε και πιθανότατα ήταν, σε πολύ μεγάλο τμήμα του κόσμου, πιο ανθρώπινη για εκτεταμένο κομμάτι του πληθυσμού. Βεβαιότατα και πιο απλή.

Δευτέρα, 07:15, δημόσιο κτίριο, πολύς κόσμος με πολλές δραστηριότητες και  αρκετό άγχος. Στο κυλικείο τέσσερις εργαζόμενοι κινούνται με ταχύτητα προκειμένου να εξυπηρετήσουν την εξάρτηση του κοινού από τους καφέ κόκκους. Φτάνει η σειρά μου, και: «καλημέρα, καλή εβδομάδα», το πρόσωπο της κοπέλας φωτίζεται και με χαμόγελο: «τι θα θέλατε»; «Ένα κουλούρι».  Παραμερίζω για τον επόμενο, πληρώνω, παραλαμβάνω ευχαριστώ, και ακούω επιτακτική φωνή: «ένα φρέντο εσπρέσο». Γυρίζω, τον κοιτώ κατάματα, του λέω «καλημέρα» και γυρίζω επιδεικτικά την κεφαλή προς την κοπέλα. Τα μάτια του παρέμειναν γαλανά, ανέκφραστα, η έκφραση του άδεια, η αντίληψη δίπλα στο μηδέν.

Χάθηκα μέσα στο πολύβουο πλήθος, ψάχνοντας για δικαιολογίες, όποια δικαιολογία μπορεί, τέλος πάντων, να αφαιρέσει και την τελευταία στάλα ευγένειας, ευπρέπειας απέναντι σε έναν εργαζόμενο. Πλην όμως, το καλύτερο ήρθε δέκα λεπτά αργότερα.

Ευτυχώς που υφίσταται η «Καθημερινή» συχνά αποκαλούμενη και ως «φάρος του αστικού Tύπου» άλλοτε με ολίγη ειρωνεία, συχνότερα κυριολεκτικώς, η οποία στην έντυπη έκδοση του Σαββάτου 28 Ιουνίου έκανε την πιο ξεκάθαρη, νηφάλια, εύστοχή τοποθέτηση για το διοργανωτικό έπος του Δ.Ρ.Α. με την δεξιοτεχνία στο Ζάππειο. Ο Π. Μανδραβέλης σολάρισε όμορφα στη σ. 13 με ομορφότερο τίτλο «Το κερασάκι Acropolis», καθόλου τυχαίο το λατινικό, ορίζοντας την υπερειδική ως «το κερασακί στην τούρτα της ταλαιπωρίας που γεύονται καθημερινώς οι Αθηναίοι». Στο δε οπισθόφυλλο (σ.20), ο Δ. Ρηγόπουλος προσφέρει επιτέλους, στο ευρύτερο κοινό, την άποψη, ότι: «Η δικαιολογία των εμπλεκομένων φορέων, ότι η συγκεκριμένη επιλογή υπαγορεύτηκε από τη δήθεν «εκπληκτική» ευκαιρία να διαφημιστεί η Αθήνα στο εξωτερικό μέσω τηλεοπτικής μετάδοσης του αγώνα είναι απλώς κωμική».

Αν αυτά σημειώνονται στην πιο σοβαρή, παραδοσιακή, συντηρητική και στις μέρες μας συμπολιτευτική εφημερίδα, για ένα γεγονός που γίνεται με κρατική μέριμνα και χρήμα, δεν χρειάζεται να κοιτάξουμε αλλού. Οι ιστότοποι π.χ. που έχουν την όποια εμπλοκή με το μότορσπορ, το κράτησαν, για άλλους λόγους, χαμηλά, μαλακά, κάποιοι σημείωσαν κάτι περί «εθνικού προϊόντος» και έκλεισαν με ευχολόγια. Εθνικό προϊόν θα ήταν αν εισέρρεαν χρήματα στα κρατικά ταμεία, όπως ας πούμε από την ελληνική φέτα. Ελληνικό εθνικό προϊόν που να κοστίζει 4 (τέσσερα) και πλέον εκατομμύρια ευρώ δεν υπάρχει. Μπορεί να είναι μια τούρτα ή μια πίτα που γλυκοκοιτάζουν άλλοι για λίγα ψίχουλα, άλλοι ένα κομμάτι. Έως εκεί όμως.

Πως αισθανόταν, τι  να φοβόταν άραγε ένας ενημερωμένος πολίτης τέτοια εποχή πριν 88 χρόνια;  Καλοκαιράκι του 1937.  Ο κόσμος βίωνε τα προμηνύματα του Β΄Π.Π., καθώς στην άπω Ανατολή οι Ιάπωνες είχαν ήδη εισβάλει στην Μαντζουρία, ενώ υπό την επωνυμία «Operation Rügen» (Επιχείρηση Επίπληξη), η Λεγεώνα Κόνδωρ στα τέλη του Απριλίου αποτελούμενη από Γερμανικά και Ιταλικά πληρώματα είχε σπείρει τον θάνατο και την καταστροφή από αέρος, πάνω σε άμαχους στην χώρα των Βάσκων, στη Γκερνίκα. Την οδύνη αποτύπωσε ο Picasso στον πιο γνωστό, ομώνυμο, πίνακά του.

Η Γερμανική Κατοχή στη Γαλλία, βρήκε τον Picasso στο Παρίσι και υπάρχει αυτή η ευρέως διαδεδομένη ιστορία, πως ένας Γερμανός αξιωματικός είδε μια φωτογραφία της Γκερνίκα στο διαμέρισμα που κατοικούσε ο Ισπανός καλλιτέχνης και τον ρώτησε: «Εσείς το κάνατε αυτό;» για να λάβει την απάντηση από τον καλλιτέχνη: «όχι, εσείς».