Ετέθη στην προηγούμενη ανάρτηση, μα καθώς υπήρξαν εξελίξεις επί του θέματος, επανέρχεται στην επικαιρότητα. Ο λόγος για την άδεια που έδωσε το Υπ.Οικ. να μισθώσει για καντίνες και ξαπλώστρες τις παραλίες Πορί και Ιταλίδα στο Άνω Κουφονήσι. Απ’ ότι δημοσιεύτηκε η διαδικασία ακυρώθηκε, πιθανότατα από την σφοδρή αντίδραση των τοπικών παραγόντων. Και αν αυτό αποτελεί καλή είδηση για τους πολλούς, αμέσως κατέφθασε και η καλή είδηση για τους πολύ λίγους.

Τα τελευταία δυο χρόνια έχουν αδειοθετηθεί ή οδεύουν προς αδειοδότηση 22 νέα ξενοδοχεία, τη στιγμή που 5 από τα 13 ήδη υπάρχοντα βρίσκονται σε διαδικασία επέκτασης. Ας αντιληφθούμε τι σημαίνει αυτό με την ακρίβεια της αριθμητικής. Το άνω Κουφονήσι είναι το μικρότερο κατοικημένο νησί των Κυκλάδων. Με έκταση 5,7 τ.χλμ. και 366 μόνιμους κατοίκους. Την τελευταία οκταετία έχουν εκδοθεί 90 νέες οικοδομικές άδειες που σύμφωνα με τα κατατεθειμένα σχέδια αντιστοιχούν σε 23.500 τ.μετ. Οι 13 ξενοδοχειακές μονάδες που λειτουργούν έχουν δυναμικότητα 267 δωματίων και πολλαπλάσιων κλινών. Οι νέες αδειοδοτήσεις αφορούν μεγαλύτερα σχήματα, κάποια από τα οποία θα είναι πέντε αστέρων, που μέχρι στιγμής δεν υπάρχουν στο νησί.

Ευγενική και γενναιόδωρη χειρονομία του πνευματικού πατέρα προς τον βαφτισιμιό του προ ετών, παρέμενε ανενεργή λόγω πολυπλοκότητας αποκτώντας στη ροή του χρόνου αξία μουσειακή. Ώσπου ο φυσικός πατήρ, του Βενιαμίν, ανέλαβε δράση, προκειμένου το αντικείμενο της χειρονομίας να αποκτήσει ζωή άρα και ουσιαστική αξία. Απαιτήθηκε λίγος χρόνος να ξυπνήσουν δεξιότητες ξεχασμένες. Η τελευταία φορά που είχα φορτώσει φιλμ σε φωτογραφική μηχανή ήταν προ 25ετίας. Ένα τέταρτο του αιώνα είναι αρκετό για να σβήσει πληροφορίες, έστω και αν μέχρι τότε ήταν σχεδόν καθημερινή συνήθεια.

Βραδάκι προχωρημένου φθινόπωρου, πέρσι, περνώντας από τους έρημους Δελφούς (ή μήπως Delfi προς δόξαν του Τουρισμού; του οποίου το τελευταίο προς το παρόν θαύμα είναι η απόφαση του Υπ.Οικ. να μισθώσει για καντίνες, ξαπλώστρες και ποιος ξέρει τι άλλο, τις παραλίες Πορί και Ιταλίδα στο Άνω Κουφονήσι), τράβηξε το βλέμμα μου σήμα από το παρελθόν. Κραταιό κάποτε και απαραίτητο για όσους φόρτωναν φιλμ σε αναλογικές μηχανές. Σήμερα εν πολλοίς ξεχασμένο από πολλούς. Ας θυμηθούμε όμως και την ταινία «Kodachrome» (παρ’ ημίν ως: «Η ζωή σε φιλμ») από το 2017 με τον πάντα ενδιαφέροντα Ed Harris, όπου στην πλοκή του σεναρίου, το τέλος των φιλμς σηματοδοτεί και το τέλος εποχής.

Όπερ και εγένετο. Μια χαραμάδα ανοιχτό το βάιζορ στο κράνος για να μην θολώνει, η βρόχα να πίπτει στρέιτ θρού που θα ΄λεγε και ο σχωρεμένος ο Ζαμπέτας, όλες οι αισθήσεις σε επιφυλακή ώστε μην σε πάρει μαζί του ο ή η κάθε αφηρημένος/η θωρακισμένος/η με τον ενάμιση τόνο εσγιουβιδένια λαμαρίνα του.

Ο δείκτης απαλά πάνω στην μανέτα του φρένου και όλη η ευγένεια του κόσμου στο δεξιό καρπό. Το κάθε μέτρο ασφάλτου καθρέπτης που δεν μπορεί να αποφανθεί ποια είναι η ομορφότερη σε όλο το βασίλειο, μπορεί όμως εύκολα να σε ξαπλώσει αν δείξεις αχαριστία ή αλαζονεία. Τι ωραία να συνέβαινε αυτό και στην υπόλοιπη ζωή! Είτε βροχερή, είτε στεγνή, είτε λαδωμένη.

Αν λοιπόν δεν περισσεύει ο χρόνος και υπάρχει ένα είδος βιασύνης που οφείλει όμως να ακολουθήσει συγκεκριμένο πρωτόκολλο συμπεριφοράς, διαπιστώνεις ότι πέρα από τα σιδερένια, τετράτροχα, σχεδόν ακίνητα ποτάμια, παρουσιάζεται και ένας ακόμα ανασχετικός παράγοντας.

Πιο πολύ απ όλα, ενοχλεί η επιμελημένη παραποίηση του παρελθόντος, η απόκρυψη της αγριότητας, το σπατουλάρισμα των περασμένων, η μικροψυχία και η επαρχιακή φτήνια που φόρεσε μανδύα ακραίου νεοπλουτισμού.

Τα εξυπηρετούν όλα τούτα εξαίσια και πρόθυμα, οι ευγενείς γραφιάδες των φαντεζί λαϊκότροπων ιστότοπων και ανέμελα τα σερβίρουν καθαρίζοντας τα πεπραγμένα με πλυστικά υψηλής πίεσης και χαμηλής γνώσης,