Καθότι η ανάγνωση των απόψεων που διαφοροποιούνται σημαντικά από τις δικές μας προσφέρουν περισσότερα για την κατανόηση του κόσμου, στο εδώ και μήνες καθημερινό ξεκοκάλισμα της εφημερίδας «Καθημερινή» προτεραιότητά μου παραμένει η αρθρογραφία εκείνων που οι θέσεις τους σπάνια συντάσσονται με τις δικές μου.

Είναι, όμως, και θέμα ύφους. Αν ο συντάκτης σπρώχνεται σε φτηνές ειρωνείες ή σε παράλογες συγκρίσεις η ανάγνωση μπορεί να γίνει δυσάρεστη, ειδικά για τούς συντάκτες που ψιθυριστά διατείνονται ότι διατηρούν ένα ποιοτικό πλεονέκτημα απέναντι στις λαϊκίζουσες κραυγές άλλων μέσων.

Προ ολίγων ημερών, μια προδημοσίευση από το βιβλίο του πρέσβη επί τιμή Β. Κασκαρέλη με τίτλο: «Η Ελληνική τέλεια καταιγίδα», μας παρουσιάζει την ακραία επιπολαιότητα, την τραγική αδιαφορία, το τεράστιο κόστος που τελικά επωμίζεται ο Έλληνας φορολογούμενος, αλλά κυρίως την πάγια αγκύλωση ενός στέρεου συστήματος στο να αποδοθούν ουσιαστικές ευθύνες, σε όσους διαχειρίζονται δημόσιο χρήμα και κατ' ουσίαν το μέλλον του τόπου.

Όσο πιο μεγάλο όμως είναι το διακύβευμα, τόσο πιο ανησυχητικές γίνονται οι διαδικασίες. Έτσι λίγα 24ωρα αργότερα, παρακολουθήσαμε το σχεδόν τρίωρης διάρκειας δημόσιο παζάρι ανάμεσα στον Αμερικανό και το Τούρκο πρόεδρο. Οι δυο πολιτικοί με τα επιτελεία τους σε πλήρη ανάπτυξη θύμιζαν περισσότερο τρέιντερς και λιγότερο ηγέτες που έχουν αναλάβει τις τύχες εκατοντάδων εκατομμυρίων πολιτών.

Τα απρόσμενα κέρδη, δεν είναι σαν τις απρόσμενες συναντήσεις. Στον κόσμο που ζούμε, το κέρδος του ενός συνήθως σημαίνει ζημιά του ετέρου. Στην σπάνια περίπτωση που ωφελούνται οι πολλοί και ζημιώνουν οι λίγοι είναι σαφώς πιο συμπαθές από το αντίθετο.

Στις απρόσμενες συναντήσεις όμως κέρδη και ζημίαι συνήθως συμπορεύονται και κατά ένα περίεργο τρόπο, που αφορά ειδικά την αποτίμηση του παρελθόντος, είναι και τα δύο καλοδεχούμενα.

Δεν ήταν στέκια. Δεν μεγάλωσα σε αυτά, μεγάλωσα με αυτά. Ήταν αγαπημένες γωνιές. Στις περισσότερες περιπτώσεις είχε αναπτυχθεί και μια σχέση με τους ανθρώπους που τις λειτουργούσαν, ενίοτε και τις στόλιζαν με την παρουσία τους. Υπήρξαν κάτι σαν προσωπικά τοπόσημα, όμορφα, νόστιμα, γλυκά, ενδιαφέροντα σημεία αναφοράς, ερείσματα, ακόμα και κάτι σαν μικρή καθημερινή γαλήνη όποτε κάτι τέτοιο χρειαζόταν για λίγες στιγμές.

Καθώς όμως τίποτα δεν είναι αιώνιο, θες η εξέλιξη, θες η "ανάπτυξη", ή το φυσικό τέλος όσων τις λειτουργούσαν, έκλειναν τον κύκλο της παρουσίας τους αφήνοντας ένα σημάδι απώλειας. Καθώς στο πέρασμα του χρόνου πολλαπλασιάζονταν αυτά σημάδια ήταν σαν μια πλημμυρίδα που κάλυπτε αργά και μεθοδικά μικρές νησίδες χαράς, συντροφιάς μετατρέποντας της σε μνήμη. Έρχονταν οι νέες πραγματικότητες, φουριόζες και δυναμικές, να καλύψουν ότι κενό υπήρχε. Μοιραίο, να καρπίσει η νοσταλγία.