Ένα ακόμα καλοκαίρι που μπήκε στους φακέλους της μνήμης, με ένα φθινόπωρο που ήρθε όπως αρμόζει. Με συννεφιές, βροχές, δροσιά.

Να και μερικές εικονογραφημένες σημειώσεις για το τι άφησε, τι πήρε και τι ξέχασε το φετινό θέρος.

Η Γερμανία, η ηττημένη του Β΄ Π.Π. Γερμανία, η ενοποιημένη μετά το ’89 Γερμανία, η αποκαλούμενη και ως ωτομοτρίς της οικονομίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, η γη όπου από τις τάξεις της αποφοίτησαν, ο Αδόλφος και ο Μαν, ο Ρόζεμπεργκ και ο Σίντλερ είναι και σπουδαία ποδοσφαιρική δύναμη. Η φοβερή Μάνσαφτ, η και Πάντσερ αποκαλουμένη, έτσι χωρίς αιδώ για τα έργα των Πάντσερντιβιζιόνεν σε όλα τα μέτωπα του πολέμου, είχε και αυτή τόσο Μπεκενμπάουερ όσο και Μπράιτνερ.

Γνωστή και η ρήση Λίνεκερ, πώς, «το ποδόσφαιρο είναι ένα απλό άθλημα που 22 παίκτες κυνηγούν μια μπάλα για 90 λεπτά και στο τέλος κερδίζουν οι Γερμανοί». Λιγότερο γνωστή η απάντηση που έδωσε η σιδηρά κυρία, Θάτσερ, στον  Κολ στο πανευρωπαϊκό της Ρώμης, όταν ο καγκελάριος, μετά από την νίκης της Μάνσαφτ επί των Τριών Λεόντων της είπε ότι «πρέπει να παραδεχτείτε ότι σας νικήσαμε στο σπορ που εσείς ανακαλύψατε». Η απάντηση της πρωθυπουργού ήταν κεραυνός.: «Ε και σεις πρέπει να παραδεχτείτε ότι σας κερδίσαμε δυο φορές μέσα στον 20ο αιώνα στο σπορ που εσείς ανακαλύψατε».

Γιατί τα λέμε όλα τούτα;

Περισσότερα από 100 χρόνια έχουν περάσει από τότε που κατατρεγμένοι, όπως εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες, οι κάτοικοι της Περάμου εγκατέλειψαν βίαια τον τόπο τους αφήνοντας περιουσίες, κτήματα, κατοικίες, ζώα τις ίδιες τους τις ρίζες, και μετεγκατασταθήκαν στην Ελλάδα. Το Ελληνικό στοιχείο από την Προποντίδα και τη χερσόνησο του Κύζικου βρήκε όση παρηγοριά μπορούσε στο παράλιο μέτωπο δυτικά της Ελευσίνας. Η ευρύτερη περιοχή έφερε το όνομα Μεγάλο Πεύκο και αργότερα μετονομάστηκε σε Νέα Πέραμος για να συγκρατηθούν οι μνήμες. Γνωστά όλα τούτα.

Το 2015 στην Νέα Πέραμο λοιπόν, υπήρχε ένας θερινός κινηματογράφος. Κύζικος το όνομά του και ήταν εγκαταλειμμένος επί μακρόν. Τρία χρόνια αργότερα όμως,

Συμπολιτευτική μεν, σοβαρή δε, με βαριά παράδοση εφημερίδα, συχνά οριζόμενη ως ο φάρος της αστικής μας δημοκρατίας, με δεκάδες άξιους εργαζόμενους στο δημοσιογραφικό λειτούργημα, δημοσίευσε στο φύλλο της προηγούμενης Κυριακής τούτο το μονοστηλάκι στην ενότητα «Θεωρείο» (σ. 17).

Αν μέσα στη λαίλαπα των κάθε είδους «ειδήσεων», ειδήσεων, και γενικώς δημοσιευμένων ή αναρτημένων πληροφοριών, έχουμε καταφέρει να συγκρατήσουμε τη όποια ικανότητα αντίληψης κειμένου, η ερμηνεία αυτού του μονόστηλου ποια θα μπορούσε να είναι πέραν της ενθύμησης στίχων του ποιητή, που ευτυχώς τα μελοποίησε ο συνθέτης και έφθασαν στο πόπολο.