| Άγνωστα στοιχεία από γνωστά γεγονότα του ελληνικού μότορσπορ & άλλες ιστορίες – (Σαββάτο 31 Οκτωβρίου 2026) |
|
|
|
|
Βρισκόμαστε στο θέρος του 1971. Η Ελλάδα δεν έχει αυτοκινητοδρόμιο, πίστα κατά το κοινώς λεγόμενο, όπως δεν είχαν οι όμορες Αλβανία, Γιουγκοσλαβία, Βουλγαρία. Είχε όμως, η Ελλάς, τούς πιο όμορφους αγώνες ταχύτητας σε δρόμους πόλεων. Streets circuits, όπως είναι ο διεθνής όρος. Μοναδικούς για την ακρίβεια σε παγκόσμιο επίπεδο και, αν θέλετε μια δίκαιη επίδειξη αλαζονείας, κατά πολύ ανώτερους του αγώνα του πριγκιπάτου. Διότι στην πατρίδα του πρίγκιπα Rainier του Γ΄ κυριαρχούσαν και κυριαρχούν πολυώροφα αδιάφορα αν όχι άσχημε κτίρια, και όχι η οικιστική αρμονία του αστικού ιστού της Κέρκυρας που χρονολογείται από τον 17o αιώνα, μήτε τα τείχη της πόλης της Ρόδου που ανεγέρθηκαν τον 7o αιώνα στην Βυζαντινή περίοδο και επεκτάθηκαν αιώνες αργότερα από τους Ιππότες, ούτε κάποιο άγαλμα με την μορφή του Εθνάρχη τους στημένο μπροστά στο Δημαρχείο, όπως έχουν τα Χανιά με τον Ελευθέριο Βενιζέλο. Άλλωστε ούτε Εθνάρχη διέθεταν. Άντε να στήσουν το άγαλμα του Luis Chiron. Έως εκεί. Για να μην αναφερθεί η ιδιόμορφη γοητεία του Ιονίου, του Αιγαίου και του Κρητικού πελάγους. Στο φινάλε ένα πριγκιπάτο με καζίνο ήταν, που κάποια στιγμή μάλιστα το όριζε ο Αριστοτέλης Ωνάσης. Και ουχί κοτζάμ Βασίλειο όπως η Ελλάς η οποία επιπροσθέτως εισήγαγε την πριγκίπισσα Αννα Μαρία της Δανίας του οίκου Schleswig-Holstein-Sonderburg ενώ ο πρίγκιψ Renier o Γ΄ είχε περιοριστεί σε μια ηθοποιό από την Πενσυλβάνια. Στα παρ΄ημίν βρισκόμαστε σε μια εποχή που τον τόπο κουμαντάριζαν τα τρία, χρυσά αστέρια στις επωμίδες κάθε πλάγιας τραχηλικής χώρα. Όρα συνταγματάρχες, κόντρα στην άποψη: "Του Ελληνος ο τράχηλος ζυγόν δεν υποφέρει"
Τότε λοιπόν το 1971, η άνευ αυτοκινητοδρομίου αιωνία Ελλάς με την junta στα ντουζένια της είχε street circuits σε Νέα Σμύρνη, Κέρκυρα, Ρόδο, Χανιά, ενώ πριν τρία χρόνια είχε διοργανωθεί αγώνας στους δρόμους της Βέροιας και ας αρχίσουμε την σύντομη αφήγηση με το πρωτοσέλιδο που μας περιγράφει την εποχή, για να φθάσουμε στα άγνωστα στοιχεία.
Στις 2 Μαΐου έχει διοργανωθεί για πρώτη και τελευταία φορά το σιρκουί της Νέας Σμύρνης. Εκτός πρωταθλήματος, όπου ο Γιώργος Μοσχούς με επιβλητική εμφάνιση κερδίζει εύκολα στην πρώτη εμφάνιση της πορτοκαλιάς δυο – δύο. Το τελευταίο Σαββατοκύριακο του Ιουνίου τελείται στην Κέρκυρα ο πρώτος αγώνας του πρωταθλήματος Ταχύτητας. Ο Γιώργος επαναλαμβάνει εμφατικά. Δεύτερος αγώνας του πρωταθλήματος στα Χανιά στις 27 Ιουλίου. Επικρατεί ο Τζώνυς, ενώ στον τρίτο αγώνα την Κυριακή 22 Αυγούστου, στο στρατιωτικό αεροδρόμιο της Δεκέλειας, ο Γ. Μοσχούς στα 27 του χρόνια, κάνει το δύο στα τρία με άνεση. Ιδού το πρωτοσέλιδο εποχής. Για την ιστορία να αναφερθεί ότι ο Λέκκας είναι ο Φώτης, νικητής στον αγώνα των μοτοσυκλετών. Επίσης ήταν η πρώτη φορά που διοργανώθηκε δοκιμασία ταχύτητας νέων οδηγών οι οποίοι μετείχαν για πρώτη φορά. Νικητής πίσω από το ψευδώνυμο "Έμερσον" , προφανώς από συμπάθεια στο Emerson Fittipaldi, ήταν ο Νίκος Κανελλόπουλος οι γονείς του οποίου (Αλέκος & Έφη), συμμετείχαν σε αγώνες την δεκαετία του ΄50. Διοργανώθηκε επίσης και αγώνας ταχύτητας νέων που είχαν μια μικρή πείρα, τον οποίο κέρδισε ο Δημήτρης Σαλιάρης ξεκινώντας μια θαυμαστή πορεία στο χώρο. Τις εντυπώσεις πάντως από εκείνο τον αγώνα των νέων έκλεψε δικαίως ο "Ιαβέρης" που μέχρι να εγκαταλείψει έλαμψε το άστρο του για πρώτη φορά στο Τατόι με υποδεέστερο μάλιστα εξοπλισμό.
Και ερχόμαστε στα άγνωστα στοιχεία. Την επόμενη μέρα από το δημοσίευμα της εφημερίδας στις 25 Αυγούστου 1971 συγκροτείται το Υπουργείο Ναυτιλίας, Μεταφορών και Επικοινωνιών με υπουργό τον Σπυρίδωνα Βελιανίτη και υφυπουργό τον Κωνσταντίνο - Ιωάννη Μιχαλόπουλο, στον οποίο ανατέθηκαν καθήκοντα στις 2 Σεπτεμβρίου 1971. Λίγες μέρες αργότερα το Σάββατο 18 Σεπτεμβρίου 1971 συντάσσεται από την Γενική Διεύθυνση Κυβερνητικής Πολιτικής επιστολή, πρωτοκολλείται και με τον χαρακτηρισμό «εμπιστευτικόν» απευθύνεται στον υπουργό Ναυτιλίας, Μεταφορών και Επικοινωνιών, με κοινοποίηση στον υπουργό Δημοσίων Έργων Κωνσταντίνο Παπαγεωργίου, την Ε.Λ.Π.Α. και τον Σύνδεσμό Οδηγών Αγώνων. Ιδού τι αναφέρει.
Aπό την ανάγνωσή της επιστολής, προκύπτει ότι είχε προηγηθεί σύσκεψη "υπό την προεδρίαν της αυτού εξοχότητος κ. Πρωθυπουργού" και αποφασίστηκε η μελέτη και κατασκευή αυτοκινητοδρομίου κοντά στην πρωτεύουσα, η σύνταξη σχεδίου νόμου για την ίδρυση Αυτόνομου Οργανισμού υπευθύνου για την λειτουργία του αυτοκινητοδρομίου, αλλά και την προστασία της Ε.Λ.Π.Α. με την Μη υπαγωγή του Οργανισμού στην Γενική Γραμματεία Αθλητισμού, την οποία Γ.Γ.Α. τότε, διαφέντευε με περισσή άνεση και αντίστοιχη παρεμβατικότητα, για να τεθεί έτσι πολύ διακριτικά ο, πρώην καταδρομεύς, Κωνσταντίνος Ασλανίδης Δυο μόλις εβδομάδες αργότερα, την Κυριακή 3 Οκτωβρίου στον τέταρτο αγώνα του πρωταθλήματος, στη Ρόδο, πρώτη φορά από το 1958 που ο αγώνας εκεί τελείται Φθινόπωρο, τραυματίζεται θανάσιμα και εκπνέει ένα 48ωρο αργότερα ο πρωταθλητής Γιάννης «Μαύρος» Μεϊμαρίδης στα 27 του χρόνια. Το σοκ είναι γερό στο μικρό κόσμο του ελληνικού μότορσπορ, μοιραία σηματοδοτεί το τέλος των αγώνων στις πόλεις, καθώς το μεγάλο πλέον πλήθος των συμμετοχών και τα κατά πολύ ισχυρότερα, σε σχέση με την προηγούμενη δεκαετία, αυτοκίνητα έχουν εκτινάξει την επικινδυνότητα. Κάπως έτσι η ανάγκη για μια φιλόξενη και σαφώς πιο ασφαλή πίστα είναι μεγαλύτερη. Μολοντούτο τίποτα δεν θα προκύψει. Τις επόμενες χρονιές το στρατιωτικό αεροδρόμιο της Δεκέλειας θα υποδεχτεί, με αρκετά προβλήματα, το Πρωτάθλημα Ταχύτητας, που χάνει πάρα πολύ από την ομορφιά και την πολυμορφία του. Και ιδού τι δημοσιεύτηκε το Σαββάτο 6 Ιανουαρίου 1973 στην εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ.
Ο φανατισμός του τίτλου μεταφέρεται αυτούσιος και στο φινάλε του άρθρου, με ένα κρεσέντο μανιχαϊσμού, ατυχών συγκρίσεων και αντίστοιχων ανακριβειών. Αξίζει η ανάγνωση κάθε λέξης για να γίνει κατανοητό το πνεύμα της εποχής.
Η πίστα, ως γνωστόν, δεν δημιουργήθηκε κατά την διάρκεια της Junta, της οποίας ο τότε "Αντιβασιλεύς – Πρωθυπουργός" που ομνύει το φύλλον θα γνώριζε την δική του έκπτωση από τον ταξίαρχο που ο ίδιος χαρακτήριζε ως Αρσακειάδα. Όπως και είχε πάντως, ο ευρύτερος ελληνισμός επέπρωτο να βαδίσει κάτω από Καυδιανά δίκρανα το θέρος του ’74, απότοκο των ενεργειών της εν λόγω Αρσακειάδος. Στο προκείμενο, δηλαδή περί του ελληνικού μότοσπορ, δεν θα προχωρήσω στον ολισθηρό μονοπάτι της σύγκρισης των τότε προοπτικών με τις τρέχουσες, ή ακόμα περισσότερο των παλαιότερων κάθε είδους προσωπικοτήτων που στελέχωναν την κάθε βαθμίδα του χώρου, καθότι θα ακουστώ ως ηλικιωμένος που αδυνατεί να αντιληφθεί το σύγχρονο γίγνεσθαι. Από την άλλη, βέβαια, υπάρχει η άποψη, που μας εξηγεί την αδυναμία των σύγχρονων θεσμών, να προσφέρουν ένα ενδιαφέρον, εύκολα προσβάσιμο και με προοπτικές μότορσπορ. Και δεν χρεώνω αποκλειστικά στους σύγχρονους παράγοντες την έκπτωση. Σε όλο τον τόπο, οι δεξαμενές, της απλότητας, της εντιμότητας, της ακεραιότητας, αδειάζουν πολύ πιο γρήγορα απ΄ ότι γεμίζουν, και το θέτω πάρα πολύ διακριτικά.
|








