Η Γερμανία, η ηττημένη του Β΄ Π.Π. Γερμανία, η ενοποιημένη μετά το ’89 Γερμανία, η αποκαλούμενη και ως ωτομοτρίς της οικονομίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, η γη όπου από τις τάξεις της αποφοίτησαν, ο Αδόλφος και ο Μαν, ο Ρόζεμπεργκ και ο Σίντλερ είναι και σπουδαία ποδοσφαιρική δύναμη. Η φοβερή Μάνσαφτ, η και Πάντσερ αποκαλουμένη, έτσι χωρίς αιδώ για τα έργα των Πάντσερντιβιζιόνεν σε όλα τα μέτωπα του πολέμου, είχε και αυτή τόσο Μπεκενμπάουερ όσο και Μπράιτνερ.

Γνωστή και η ρήση Λίνεκερ, πώς, «το ποδόσφαιρο είναι ένα απλό άθλημα που 22 παίκτες κυνηγούν μια μπάλα για 90 λεπτά και στο τέλος κερδίζουν οι Γερμανοί». Λιγότερο γνωστή η απάντηση που έδωσε η σιδηρά κυρία, Θάτσερ, στον  Κολ στο πανευρωπαϊκό της Ρώμης, όταν ο καγκελάριος, μετά από την νίκης της Μάνσαφτ επί των Τριών Λεόντων της είπε ότι «πρέπει να παραδεχτείτε ότι σας νικήσαμε στο σπορ που εσείς ανακαλύψατε». Η απάντηση της πρωθυπουργού ήταν κεραυνός.: «Ε και σεις πρέπει να παραδεχτείτε ότι σας κερδίσαμε δυο φορές μέσα στον 20ο αιώνα στο σπορ που εσείς ανακαλύψατε».

Γιατί τα λέμε όλα τούτα;

Για την απρέπεια που με αγένεια και αχρείαστη αναίδεια σημείωσε την επομένη της ήττας της Γερμανία η Μπίλντ περιγράφοντας την Ελλάδα ως ποδοσφαιρικό νάνο. Προφανώς δεν υπάρχει σύγκριση μεγεθών, αλλά είναι η ίδια λογική που τα γερμανικά έντυπα πρότειναν την πώληση νησιών και μνημείων στα Μνημονιακά χρόνια. Είναι η ίδια πρακτική με την οποία δεν κατέβαλαν πολεμικές αποζημιώσεις, όπως και η αδιαφορία τους για τα αναγκαστικά κατοχικά δάνεια που δεν αποπληρώθηκαν.

Δεν μπορεί να ήμαστε σίγουροι πόσο μαζικά και βαθιά στη συλλογική μνήμη των Ελλήνων έχουν καταγραφεί και παραμένουν έως σήμερα όλα τούτα, αλλά υπάρχουν μερικές στιγμές που έρχονται άναρχα και πηγαία στην επιφάνεια. Στο ποδόσφαιρο ασφαλώς που δεν είναι εκκλησία, ούτε σαλόνι καλλιεργημένων, μήτε διπλωματικό σώμα.

Ας θυμηθούμε τι ακούστηκε στο «Γεώργιος Καραϊσκάκης» τον Οκτώβριο του 2011 όταν ο Ολυμπιακός κέρδισε την πρωταθλήτρια Γερμανίας Ντόρτμουντ, τότε ο τόπος αγκομαχούσε από τα Μνημόνια. «Ετσι γαμάνε αυτοί που σας χρωστάνε». Αυτολεξεί και εν χορώ, στο γήπεδο που φέρει το όνομα του πολέμαρχου.

Σε επίπεδο Εθνικών ομάδων τα πράγματα είναι ακόμα πιο σοβαρά, έτσι όταν προχθές η γαλανόλευκη εντεκάδα αποχώρησε από το χορτάρι του Αουγκσμπουργκ με ένα γενναίο διπλό, όλοι οι έλληνες στην κερκίδα, γκασταρμπάιτερ στην συντριπτική τους πλειονότητα, πέταγαν στα ουράνια. Ελάχιστη υποσημείωση το σύνθημα που δόνησε επαναλαμβανόμενα τον Βαυαρικό ουρανό: «Put – sa».

Να υποθέσουμε ότι δεν μπορεί να υπάρξει μεγαλύτερη ευωχία για έναν Έλληνα γκασταπμπάιτερ και ας έχει γερμανικό διαβατήριο από το να ακούσει τον Ύμνο στην Ελευθερία, έστω και χωρίς λόγια, νυχτιάτικα στην Γερμανία την ώρα που οι ντόπιοι παίκτες φεύγουν με τα κεφάλια σγουφτά και οι Έλληνες με πανηγύρια.

Και όση είναι η ελληνική χαρά, τόση και περισσότερη είναι και η γερμανική ενόχληση. Ελάχιστο, ολίγιστο δείγμα απονομής δικαιοσύνης, απέναντι σε ότι έχει υποφέρει ο τόπος από τους Τεύτονες, διαχρονικά. Χωρίς βέβαια να ανατρέπεται το παράδοξο και το άδικο να μεταναστεύει ο ανθός της κοινωνίας της νικήτριας Ελλάδας, για να βρει εργασία στην ηττημένη Γερμανία λίγα χρόνια μετά το πέρας του πολέμου.

Δεν θα αλλάξει κάτι το γκολ του Κουρμπέλη, ούτε η Ελλάδα του Ιβάν έγινε υπερομάδα και η Μάνσαφτ του Κλοπ ομαδούλα. Αλλά είναι μεγάλη δουλειά να γυρίζεις στο σπίτι σου σε κάποια πόλη της Γερμανίας βραχνιασμένος με το εθνόσημο στη γαλανόλευκη φανέλα και να χαμογελάσεις στον κατσούφη Γερμανό γείτονά σου. Είναι παυσίπονο.

Τα μέσα κοινωνικής διαδικτύωσης στην Γερμανία δεν ήταν τόσο ευσεβή καθότι, ανάμεσα στα πολλά χιουμοριστικά και όχι, σημειώθηκε πως: «Ο Κλοπ έχει περισσότερα λευκά δόντια παρά λευκούς παίκτες».

Στην Μ. Βρετανία, στην Ολλανδία, στην Ισπανία, οπουδήποτε στην Ευρώπη, η προχθεσινή νίκη δεν θα είχε τόση μη ποδοσφαιρική αξία, τόσο κοινωνικό αντίκτυπο όσο στη Γερμανία, σε αυτή τη Γερμανία του AfD. Λόγω παρελθόντος και ένεκα μεταναστών, ασφαλώς.

Επί του ποδοσφαιρικού θέματος, την Πέμπτη και κυρίως την Κυριακή θα μιλήσει η Τούμπα και η Μακεδονία που ανέκαθεν σήκωσε το μεγαλύτερο βάρος της μετανάστευσης προς την δυτική, τότε, Γερμανία αλλά και αργότερα. Υπάρχουν κάποιοι λογαριασμοί, που προφανώς δεν θα εξοφληθούν μέσα στο πράσινο ορθογώνιο του γηπέδου, αλλά ούτε κάπου αλλού, από ότι τουλάχιστον μέχρι τώρα μας έχει διδάξει η ιστορία, αλλά μια ακόμα νίκη θα είναι ένα ακόμα παυσίπονο.