^{Ο Μιχάλης Καστανίδης, και η Ηώ Χαβιαρά, επιμελήθηκαν του ντοκιμαντέρ για την τύχη των εγκαταστάσεων της ΠΥΡΚΑΛ στην Ελευσίνα. Εν πρώτοις φαντάζει κάπως πληκτικό. Για όσους όμως διατηρούν μια συναισθηματική σχέση με την περιοχή καθώς και το αντίστοιχο ενδιαφέρον για την πάλαι ποτέ βιομηχανική παραγωγή του τόπου, αποκτά άμεσα μια άλλη διάσταση. Οι υπόλοιποι  θα νιώσουν την έλξη για το περιεχόμενο του ντοκιμαντέρ, στην εξέλιξή του.}

Δέκα επτά έτη πριν κλείσει έναν αιώνα ύπαρξης, λειτουργίας και αφού είναι μετονομαστεί σε Ελληνικά Αμυντικά Συστήματα μετά την συγχώνευση με την  Ελληνική Βιομηχανία Όπλων σταμάτησε τη λειτουργία του, καθώς πουλήθηκε στην παρακείμενη και κραταιά ΕΛ.ΠΕ. που αργότερα θα συναντήσουμε ως «HELLENiQ ENERGY» με το μεγαλύτερο εταιρικό μερίδιο να μην ανήκει στο Ελληνικό Δημόσιο αλλά σε επιχειρηματικό σχήμα με έδρα στο εξωτερικό.

Από τον φακό των δημιουργών περνούν με τις αφηγήσεις τους οι πρώην εργαζόμενοι εκεί, Βαγγέλης Λίγγος, Πρόδρομος Θεοχαρίδης, Βούλα Ανδρεάδου, Μάνθος Χριστόπουλος. Ξετυλίγουν τις αναμνήσεις τους τόσο από αυτά που άκουσαν για το παρελθόν τότε που το εργοστάσιο τροφοδότησε πολεμικές συγκρούσεις από τον Ισπανικό Εμφύλιο μέχρι το Αφγανιστάν και το Ιράκ όσο και για αυτά που έζησαν ως εργαζόμενοι.

Όπως το μοιραίο μεσημέρι της 29ης Αυγούστου 1995, όταν έκρηξη στην μονάδα συναρμολόγησης βομβιδίων όλμου 4,2 ιντσών σήμανε την τραγωδία με τρείς εργαζομένους νεκρούς και δεκατρείς τραυματίες. Ήταν απασχόληση με υψηλό βαθμό επικινδυνότητας, αυστηρά πρωτόκολλα ασφαλείας και απαιτήσεις για άριστη συνεργασία και συλλογικότητα μεταξύ των εργαζομένων. Οποιοδήποτε λάθος ή παράλειψη του ενός θα μπορούσε να αποβεί καταστροφικό για πολλούς.

Με τη νοσταλγία και τη θαλπωρή των διηγήσεων του παρελθόντος, οι τέσσερις πρώην εργαζόμενοι εκεί καταθέτουν τις απόψεις τους, τις μνήμες τους, μνημονεύουν τους συναδέλφους, περιδιαβαίνοντες τους εγκαταλελειμμένους χώρους. Ταυτόχρονα ο φακός εστιάζει στις διαδικασίες απομάκρυνσης υλικών που είναι εν δυνάμει ενεργά και επικίνδυνα, τους καθαρισμούς των χώρων, περιγράφοντας την εικόνα εγκατάλειψης. Μιλώντας εκ μέρους των χιλιάδων εργαζομένων που πέρασαν από εκεί, γίνεται σαφής και η επιθυμία τους να απεκδυθούν των ευθυνών της φονικής δραστηριότητας που είχε το αντικείμενο της εργασίας τους.

Αν θα έπρεπε να προστεθεί κάτι που θα έκανε το σύνολο πιο ισχυρά δομημένο θα ήταν ένας αφηγητής/τρια που θα περνούσε στους θεατές χρήσιμες πληροφορίες και κρίσιμα στοιχεία για την ιστορία της βιομηχανίας, ενισχύοντας και το λόγο των πρώην εργαζομένων. Βρίθουν οι σχετικές πληροφορίες και είναι σχετικά εύκολη η διασταύρωσή τους. Κάπως έτσι βέβαια, θα έπαιρνε και μια πιο πολιτική διάσταση, η οποία πιθανόν να μην ήταν στις προθέσεις των δημιουργών.

Σε κάθε περίπτωση όμως, υπάρχει κοινωνικό μήνυμα, αναδεικνύεται τμήμα της ιστορίας του τόπου, προσφέρεται με τρόπο ευαίσθητο. Ως εκ τούτου, κρίνεται ικανοποιητικό και λυσιτελές.