Ο πρόεδρος της Ρωσίας ξεκίνησε μια «ειδική στρατιωτική επιχείρηση», έτσι αποκάλεσε την εισβολή στην Ουκρανία, τον Φεβρουάριο του ’22 με την προοπτική ότι σε λίγες εβδομάδες θα είχε πετύχει του όποιου σκοπού του. Τέσσερα χρόνια και έξι μήνες αργότερα η Ρωσία πενθεί ένα εκατομμύριο νεκρούς και τραυματίες, η Ουκρανία 250 χιλιάδες εκ των οποίων 68.000 άμαχοι και η σύγκρουση συνεχίζεται, αφού στην μεν Ρωσία το 20% της παραγωγής του πετρελαίου στα διυλιστήρια καταστράφηκε η υπέστη ζημιές, την ώρα που στην Ουκρανία η οποία βάλλεται από ορατή διαφθορά, το 80% του ηλεκτρικού δικτύου βρίσκεται εκτός λειτουργίας.

Με το ίδιο σκεπτικό, περί ταχείας έκβασης, ο πρόεδρος των Η.Π.Α. παρασυρθείς, ως λέγεται, από το Ισραήλ εξαπέλυσε επίθεση στο Ιράν φέτος τον Φεβρουάριο, για να σώσει τον κόσμο από τα πυρηνικά των Μουλάδων και να προσφέρει ελευθερία στον Ιρανικό λαό καθώς, όπως πίστευε και διαλαλουσε, θα κατέρρεε το θεοκρατικό καθεστώς της Τεχεράνης. Επτά μήνες αργότερα, με πολλές ώρες χαμένες σε άγονες διαπραγματεύσεις, με το οπλοστάσιό του να έχει σοβαρές ελλείψεις, με σημαντικές συγκρούσεις και ανακατατάξεις μέσα στο Πεντάγωνο, τίποτα από τα παραπάνω δεν συνέβη και εκτιμά ότι ο πόλεμος θα λήξει μετά τις ενδιάμεσες εκλογές του Νοεμβρίου.

Aν προσθέσουμε το μακελειό στη Γάζα, τις κινήσεις και τα εδαφικά κέρδη των Χούθι, και τόσα άλλα που συμβαίνουν συμβάλλοντας σε μια ευρύτερη αποσταθεροποίηση δεν θα υπάρξουν απορίες γιατί οι τιμές της ενέργειας βρίσκονται όπου βρίσκονται, γιατί λίγοι πλουτ΄'ιζουν υπέρμετρα, γιατί πολλοί δοκιμάζονται, αλλά ενδεχομένως και άλλα δεινά που έρχονται. Κατανοητά όλα τούτα.

Αυτό που δεν είναι ούτε κατανοητό ούτε ερμηνεύσιμο είναι οι σκέψεις και οι κουβέντες αυτών που έχουν σημαντική ισχύ στα χέρια τους. Από την μια ο πρόεδρος των Η.Π.Α. που επιχειρεί επισήμως, δημοσίως και ξεδιάντροπα να αγοράσει ψήφους των συμπολιτών του στις ενδιάμεσες εκλογές τάζοντας 5.000 δολάρια σε κάθε πολίτη, εφόσον επικρατήσει.

Από την άλλη ο μεγιστάνας του Χ και των ηλεκτρικών συσκευών με τροχούς, που παρομοίασε την αποθέωση του κοινού στο 83^ο φεστιβάλ της Βενετίας για το ντοκιμαντέρ NAZA, το οποίο χειροκροτούσε επί 25 λεπτά, με την υποχρεωτική αποθέωση του κοινού στις ομιλίες του Στάλιν. Είναι απορίας άξιον πως πρόσωπα με τόσο στρεβλές απόψεις, έκαναν τόσο μεγάλες περιουσίες και ανήλθαν σε τόσο υψηλά αξιώματα. Ίσως για αυτόν ακριβώς τον λόγο.

Για να γυρίσουμε στη Βενετία και στην Σάλα Γκράντε που έκανε πρεμιέρα το ΝΑΖΑ, το ειδικό βραβείο που απέσπασαν οι κινηματογραφιστές Γιουβάλ Αμπραχάμ και Ρείτσελ Ζορ δεν θα μπορούσε να μην είχε αντιδράσεις. Εξ ιδίων τα βέλη. Έτσι ο Ισραηλινός ΥΠ. ΠΟ. το χαρακτήρισε «προδοσία ενάντια στο κράτος» και κρατώντας καλά τις παραδόσεις, δήλωσε ότι θα δράσει άμεσα προκειμένου: «να ανακληθεί η ισραηλινή υπηκοότητα από τους απαίσιους δημιουργούς». Κατανοητό και αυτό.

Ακατανόητο από την άλλη πως, συγκροτημένος, σοβαρός, με γνώσεις και εμπειρίες σχολιαστής εργαζόμενος σε επίσης σοβαρό φύλλο, επιχείρησε χθες, στην τελευταία ως συνήθως σελίδα, να συγκρίνει το καλλιτεχνικό αλλά και πολιτικό αποτύπωμα του ΝΑΖΑ, με το περιεχόμενο ισραηλινής σειράς που προβάλλεται σε ψηφιακή πλατφόρμα. Επιπλήττοντας μάλιστα και έμμεσα τους θεατές του ντοκιμνατέρ.