Εξήντα άγονα χρόνια που τελείωσαν ανάμεσα στο «Volare, oh Cantare, oh-oh» και το  «sarà perché ti amο». Εξήντα χρόνια είχε να επικρατήσει Ιταλός στον ναό της ταχύτητας. Από την πρώτη Κυριακή του Σεπτέμβρη του 1966 όταν ο Ludovico Scarfiotti στα 33 του χρόνια ξεκινώντας από την δεύτερη θέση, ανέβηκε στο ψηλότερο σκαλοπάτι του βάθρου, πέτυχε και τον ταχύτερο του αγώνα. Τότε η Ιταλική κυριαρχία ήταν ολοκληρωτική αφού ο γεννημένος στο Τορίνο οδηγός οδήγησε μια Ferrari 312, o Εnzo ήταν 68 ετών και παρών, ενώ στη δεύτερη θέση ολοκλήρωσε η άλλη 312 στα χέρια του Βρετανού Mike Parks.

Σήμερα ένας 20χρονος από την Μπολόνια, μπροστά στην οικογένειά του, ενώπιον ενός παθιασμένου πλήθους στην πίστα και όλου του Ιταλόφωνου ανά τον κόσμο κοινού, σμπαράλιασε την παράδοση με έναν απίθανο τρόπο. Ξεκινώντας από την 19η θέση, ισοπέδωσε τον ανταγωνισμό και πρωτίστως τον Βρετανό του διπλανού γκαράζ, περνώντας πρώτος την γραμμή του τερματισμού.

Το διαφημιστικό τμήμα της

Λίμπερτυ, μπορεί για λίγο να ξαποστάσει. Ο μικρός το δέμας εν δυνάμει παγκόσμιος πρωταθλητής, έχει φέρει ότι χρειάζεται για να προσδώσει στο προϊόν νέα διάσταση, περισσότερη λάμψη, μεγαλύτερη προβολή. Βρίσκεται εδώ για να κάνει τα παραμύθια, αληθινά. Είναι ο νέος πρίγκιπας.

Αν μάλιστα οδηγούσε κόκκινο μονοθέσιο από το Μαρανέλο και όχι γερμανικό πρώην ασημένιο βέλος που φτιάχνεται στην Αγγλία θα ήταν, για την Ιταλία, κάτι σαν το Παγκόσμιο κύπελλο του 1982, το Σόλε Μιο, το χαμόγελο της Μόνα Λιζα, το Ιλ Ντίβο και βέβαια το Volare και το Sarà perché ti amο που ακούστηκαν σήμερα το απόγευμα στην Λομβαρδία και σε όλη την Ιταλία.