Πολλά από αυτά που συμβαίνουν στο ανώτατο επίπεδο της διοίκησης του θεωρούμενου ως ισχυρότερου κράτους του πλανήτη, των Η.Π.Α. εν προκειμένω, μπορούν να αναχθούν στην χωρία της παλαβομάρας. Χωρίς, μάλιστα, κανένα από τα στοιχεία εκείνα που προσδίδουν στη λέξη ένα είδος ευχάριστης, γραφικής αποδοχής. Τουναντίον, στην καλύτερη των περιπτώσεων μια απορία πως μπορούν να συμβαίνουν αυτά και στη χειρότερη πόσο πιο παλαβά και επικίνδυνα μπορούν να γίνουν

Πριν την πρώτη θητεία του Ντ. Τραμπ κανένας από τους 44, και ακολούθως από τη δεύτερη θητεία του, κανένας από τους 45 προηγούμενους προέδρους του, δεν σκέφτηκε, απαίτησε, να μετονομάσει τον κόλπο του Μεξικού, σε κόλπο Αμερικής, το Νέο Μεξικό σε Νέα Αμερική και την λίμνη Οντάριο επίσης, τα στενά του Ορμούζ με το επώνυμο του και να αναβαπτίσει το Υπουργείο Αμύνης σε Υπουργείο Πολέμου. Για το τελευταίο δε, ούτε αυτοί που κέρδισαν δυο Παγκόσμιους πολέμους. (Γ. Ουίλσον & Φρ. Ντ. Ρούσβελτ).

Το, σχετικά, νεοφυές αυτό κράτος, μόλις 237 χρόνια μετρά από τον πρώτο, τον Τζ. Ουάσινγκτον, έως τον τρέχοντα πρόεδρο, κτισμένο πάνω σε όρους σκλαβιάς, βίας αλλά και επικών προσπαθειών βρίσκεται μετά τα μέσα του 20ού αιώνα σε κυριαρχική θέση πάνω στον πλανήτη.

Η κυριαρχία του αμφισβητήθηκε στον ψυχρό πόλεμο από τη Σοβιετική Ένωση, απέτυχε στον πόλεμο της Κορέας, τα θαλάσσωσε στον κόλπο των Χοίρων, κλονίστηκε από την ήττα του στον πόλεμο της Ινδοκίνας, ενώ μετά από 20 χρόνια παρουσίας στο Αφγανιστάν οι Ταλιμπάν είναι πάλι παρόντες και ισχυροί.

Μπορούν να αντιτάξουν βέβαια τις επιτυχίες σε Περσία το 1953, Γουατεμάλα (1954), Κογκό (1960), Βραζιλία (1963), Ελλάδα (1967), Χιλή (1973), Γρανάδα (1983), Παναμά (1989) και πολλές άλλες.

Προς το παρόν δε, οδεύουν προς μια αποτυχία στην εμπλοκή του με το Ιράν. Έχοντας ξεμείνει από πολεμοφόδια, χωρίς ποτέ να έχουν υπάρξει κάποιο ή κάποια εναλλακτικά σχέδια, με απίθανες διπλωματικές παλινωδίες, με προεδρικές δηλώσεις πλήρεις αλαζονείας και οργής με θεμελιώδεις ανακατατάξεις στο Υπουργείου Πολέμου που προφανώς διαταράσσουν την όποια λειτουργικότητα.

Στο δε οικονομικό τμήμα δε το αμερικάνικο χρέος εκτινάχτηκε τον Αύγουστο πάνω από τα 40 τρις δολάρια. Αν αυτές τις αράδες τι διαβάσετε αύριο να προσθέσετε τουλάχιστον 6,1 δις επιπλέον. Αν χρειάστηκαν δε περίπου δέκα λεπτά για την ανάγνωση του κομματιού, στο χρονικό αυτό διάστημα προστέθηκαν ακόμα 55 εκατομμύρια δολάρια.

Όλα τούτα από έναν πρόεδρο που προβλήθηκε ως έμπειρος και πετυχημένος στον ιδιωτικό τομέα, που θα έβαζε σε τάξη τα δημόσια οικονομικά. Ασταμάτητος, συνεχίζει να υπόσχεται ανάπτυξη δηλώνοντας πως οι πολιτικές του θα μπορούσαν αυξήσουν την οικονομική δραστηριότητα κατά 20% ετησίως. Από την άλλη πλευρά, ο πρόεδρος της Ομοσπονδιακής Τράπεζας έκανε λόγο για αύξηση των επιτοκίων και επιδείνωση των χρηματοδοτικών προβλημάτων της κυβέρνησης.

Στο διάστημα της πρώτης του θητείας, σύμφωνα με το Γραφείο Προϋπολογισμού του Κογκρέσου, προστέθηκαν 8,4 τρις στο χρέος απότοκο της μείωσης των φόρων, ενώ στη δεύτερη 4,7 μέχρι στιγμής έχουμε άλλα 2,5 χρόνια ακόμα.

Και ξεχνάμε τις λοιπές παλαβομάρες, το αγενή τρόπο του δημόσιου λόγου του, τις παράλογες απαιτήσεις του.

Όπως φέρεται διατυπώσας ο Φρ. Νίτσε: «Η τρέλα δεν είναι αποτέλεσμα αβεβαιότητας, αλλά βεβαιότητας»