Κατέφθασε δανικό και μάλιστα με κάποια επιφύλαξη, από πρόσωπο που γνώριζε καλά τα αναγνωστικά μου γούστα, οπότε με προέτρεψε πρώτα να προσέξω ένα σημείωμα του συγγραφέα στο τέλος της έκδοσης και μετά να ξεκινήσω την ανάγνωση. Ακολούθησα την συμβουλή. Ολοκλήρωσα γρήγορα την ανάγνωση με επαμφοτερίζουσες κρίσεις.

Από την μια ένα ζωηρό ενδιαφέρον για την εξέλιξη της υπόθεσης πάνω σε μια ρουτίνα λογοτεχνίας που δεν συμπαθώ ιδιαιτέρως, δηλαδή την  μίξη πραγματικών ιστορικών γεγονότων τα οποία χωρίς να αλλοιώνονται, σημαντικό αυτό, δημιουργούν το πλαίσιο για να εξελιχθεί μέσα σε αυτά μια φιξιόν ιστορία.

Από την άλλη η αφήγηση μιας φανταστικής, ισχυρής αλλά ανομολόγητης ιστορίας αγάπης με πολλές ανθρώπινες λεπτομέρειες, αντίστοιχα φλας μπακ και ανατροπές σε ένα φλογισμένο πολιτικά και κοινωνικά περιβάλλον, που ενίοτε φλερτάριζε στη δομή ενός Άρλεκιν.

Μολοντούτο υπερίσχυσε η έλξη για την εξέλιξη του μύθου και η περιέργεια για την τύχη του κ. Αριστείδη και της δί/δος Ευδοξίας.

Με στοιχεία από το «Ο έρωτας στα χρόνια της χολέρας» (έχω διαβάσει το βιβλίο του Γκ. Γκ. Μαρκές δεν έχω δει την ταινία), αλλά και από το «Απομεινάρια μιας μέρας» (έχω δει την ταινία δεν έχω διαβάσει το βιβλίο του Κ. Ισιγκούρο), όπου συνυπάρχουν σφοδροί ανομολόγητοι έρωτες και δεκαετίες προσμονής και υπομονής για την εκπλήρωσή τους, ο συγγραφέας δημιουργεί έντεχνα το περιβάλλον που στήνει το σκηνικό του βασιζόμενος σε υπαρκτά πρόσωπα και δεδομένα γεγονότα.

Κρατά το ενδιαφέρον του αναγνώστη, ενίοτε με ακραίες ανατροπές ή υπερβολές, όμορφες περιγραφές και πλούσια στοιχεία για τα οποία είναι εμφανές ότι κόπιασε. Ταυτόχρονα μεταφέρει ζωντανά το πολιτικό και κοινωνικό πλαίσιο ταραγμένων εποχών, κάτι σαν χρήσιμος πρόλογος για όσους δεν είναι ενήμεροι επ’ αυτών.

Χωρίς διάθεση κριτικής, αν από τις 529 σελίδες περιοριζόταν σε τέσσερις εκατοντάδες, αυθαίρετο αυτό το νούμερο, ροκανίζοντας από εδώ και από εκεί αράδες, φράσεις, προτάσεις που πλατειάζουν το σύνολο θα ήταν πιο σφικτό και ακόμα πιο ελκυστικό.