Όχι, η αναφορά δεν είναι για το εμβληματικό δημιούργημα του Μαρσέλ Προύστ.

Εκατό χρόνια μετά την έκδοση του πονήματος του Γάλλου λογοτέχνη, ο χρόνος χάνεται αλλιώς. Άνευ αναζητήσεως.

Κάθε έτος κάρτα καυσαερίων για το μηχανάκι και το αουτομόμπιλε, κάθε δυο χρόνια ΚΤΕΟ για το μηχανάκι, το αυτομόμπιλε, το τρέϋλερ, κάθε τρία χρόνια, οι άνω των 65 ετών, στον οφθαλμίατρο και τον παθολόγο για ανανέωση της άδειας ικανότητας χειρισμού των οχημάτων, κάθε τέσσερα χρόνια ανανέωση της άδειας εκτέλεσης πλόων ερασιτεχνικού σκάφους. Οψίμως προέκυψε και η ανά τριετία επίσκεψη στον ψυχίατρο προκειμένου να διαπιστώσει ότι δεν είσαι ανισόρροπος, άρα να μπορείς να προμηθευτείς τα υποχρεωτικά σωστικά μέσα (φωτοβολίδες, καπνογόνο) για την βάρκα ή το σκάφος. Την οποία άδεια παραχωρεί το τμήμα όπλων και εκρηκτικών των αστυνομικών τμημάτων και ουχί αι υπηρεσίαι του Λιμενικού Σώματος.

Σε αυτά ας προστεθούν οι ατέλειωτες ώρες που χάνει ο σύγχρονος άνθρωπος πίσω από φωτεινές κάθε είδους οθόνες και άπειρες εφαρμογές που συνήθως κομίζουν πακτωλό σχεδόν άχρηστων πληροφοριών, συν τους σοβαρά επιβαρυντικούς χαμένους χρόνους στα σταματημένα μεταλλικά ποτάμια που κατακλύζουν τις μεγάλες πόλεις και την εξεύρεση θέσεων στάθμευσης.

Να θυμηθούμε και το χρόνο που απαιτείται για την έρευνα, τα παζάρια με τους παρόχους του ηλεκτρικού ρεύματος στο χρηματιστήριο της ενέργειας με τα χρωματιστά τιμολόγια, αλλά και της τηλεφωνίας κινητής ή σταθερής, την πρόσβαση στο διαδίκτυο, μα και τα ώνια στο χάος της κάθε ψηφιακής πλατφόρμας. Το αυτό και με τα ασφαλιστήρια συμβόλαια, για οτιδήποτε ασφαλίζεται ιδιωτικώς, όπως τροχοφόρα, καταστήματα, κατοικίες, διαμερίσματα του πέμπτου ορόφου για πλημμύρες, ασφάλειες ζωής, συνταξιοδοτικά και δεν συμμαζεύεται.

Στο φινάλε και η μεγάλη σφαγή του χρόνου στις οθόνες των τηλεοράσεων στο βωμό των καθημερινών σόου των ειδήσεων, όπου σπέρνεται έντεχνα το σπόρος του φυλαχτείτε από τα πάντα, μια συνθήκη τύπου: «τραστ νο ουαν».

Μετά από αυτό το πανηγύρι χαμένου χρόνου όπου πλήττονται απομακρυνόμενα και απροσανατολιζόμενα από ουσιαστικά θέματα τα λαμπερά νιάτα, οι έμπειρες μεσηλικίες και τα τιμημένα γηρατειά τι να περισσεύει; Ώστε να περισωθεί μια έστω υποτυπώδης ισορροπία.

Αυτό αναρωτιόμουν καθώς ψάχνοντας σε δημόσια δομή ειδικότητα ψυχιάτρου, για τα σωστικά που λέγαμε, μα ραντεβού υπήρχαν τον δροσερό Οκτώβριο. Σε δυο πόλεις αυτό, όχι μόνο εν Αθήναις. Τελικά πήγα σε ιδιώτη, έτυχε να είναι ενδιαφέρον άνθρωπος και καθώς δεν περίμενε άλλος στον προθάλαμο, προσφέραμε ο ένας στον άλλον την πολυτέλεια μιας ωριαίας κουβέντας, νόστιμης, περιεκτικής αν και όχι ευχάριστης σε όλη την έκταση της.

Προτελευταία σημείωση: Στο δρομάκι του προαστίου που ήταν το γραφείο του ιατρού υπήρχαν τρεις (3) ψυχίατροι σε δυο αντικριστές πολυκατοικίες. Στο νο 1 και στο νο 2. Τρόμαξα να κοιτάξω στο νο 3 και παρακάτω.

Τελευταία σημείωση: Ακολούθησε η κατάθεση των δικαιολογητικών στο παρ ημίν Αστυνομικόν τμήμα και θεωρητικώς εντός μιας εβδομάδος θα παραδοθεί η σχετική άδεια για την προμήθεια των σωστικών.

Α ναι! να μην λησμονήσω και το ακολουθήσαν μέιλ όπου οφείλεις να αξιολογήσεις τις υπηρεσίες του ιατρού. Ακροβατώ ανάμεσα στην χρησιμότητα που μπορεί να αποκτήσει αυτή η τακτική αν οι προθέσεις είναι ένθεν και ένθεν ευγενείς, ειλικρινείς και την κακοπλασία που δυνητικά αποκτά αν κυριαρχεί κακή, πονηρή διάθεση. Η αξιολόγηση μέσα από τον ψηφιακό κόσμο, είτε πρόκειται για καφενείο, ταβέρνα, ιατρό, κατάλυμα είναι αιχμηρό εργαλείο. Τα αιχμηρά εργαλεία πρέπει να τα χειρίζονται επιδέξιοι χειριστές και ουχί ο πάσα είς. 

Heaven, I'm in Heaven, όπως θα τραγουδούσε χορεύοντας και ο Fred Astaire.