Σε μια χρονική περίοδο όπου οι προεκλογικές δραστηριότητες έχουν μεν ξεκινήσει, χωρίς να είναι ξεκάθαρο δε πότε θα γίνουν οι εκλογές, πράγμα που σημαίνει ότι αν όντως πραγματοποιηθούν το Μάιο του επόμενου έτους, κατά πως δεσμεύτηκε ο πρωθυπουργεύων, θα διανύσουμε εννέα μήνες προεκλογικού αγώνα και αντίστοιχης αγωνίας.

Αγωνίας κυρίως για τους υποψήφιους που θα προσπαθούν να πείσουν, μεταξύ μας και να πειστούν, για ότι μπορούν να προσφέρουν στο εκλογικό σώμα. Τι υποσχέσεις θα δώσουν, τι δεσμεύσεις είναι πρόθυμοι να αναλάβουν, πόσο έτοιμοι είναι απέναντι στον πληθυσμό να εγγυηθούν πως θα κάνουν ότι είναι χρηστό για το ευρύτερο καλό και όχι προς όφελος των πολύ ολίγων.

Οι επικεφαλής των κομματικών σχηματισμών είναι εκείνοι που παίρνουν τις αποφάσεις, που δίνουν τις κατευθύνσεις και το ρυθμό είτε οδηγούμενοι από τον ιδεολογικό μπούσολα της παράταξής τους, πράγμα ολοένα και πιο σπάνιο, είτε ορίζοντας το μέγεθος των υποσχέσεων και το κόστος της παροχών, πράγμα σύνηθες και πλέον κυρίαρχο.

Μοιάζει σαν μια εμπορική πράξη όπου όλοι ζυγίζουν τι τους συμφέρει. Οι μεν υπόσχοντες ένα πιο πλούσιο αύριο, οι δε ψηφίζοντες το ψηφοβολό τους. Οι εποχές των ανιδιοτελών ιδεολογιών, αν υπήρξαν τέτοιες, έχουν παρέλθει. Συνθήματα είτε επί εθνικών θεμάτων «Την Ελλάδα θέλομεν και ας τρώγωμεν πέτρες», είτε επί πολιτικών «Καλύτερα παπάκι, παρά τον Μητσοτάκη», ανήκουν στο παρελθόν. Σκεπάστηκαν από το «Τσοβόλα δώστα όλα» και ασφαλώς από το «αυξήσεις όχι επιδόματα».

Αυτό το αλισβερίσι παίρνει επίσημη και ουσιαστική διάσταση στην διάρκεια της Δ.Ε.Θ. με το καλοκαιράκι να είναι περασμένο, τα σχολεία να ανοίγουν για την επερχόμενη σεζόν και γενικότερα για τα όποια προβλήματα που ξεχάστηκαν στην θερινή ραστώνη ή καλύφτηκαν από τις στάχτες των πυρκαγιών.

Θα μοιραστούν υποσχέσεις, αισιοδοξίες, προγράμματα, μηνύματα περί θωρακισμένης οικονομίας, και θα διεκδικηθεί η πολιτική προτίμηση μέσα από έναν πλειοδοτικό διαγωνισμό. Τα Μ.Μ.Ε. από κοντά θα δοξάσουν τους σχηματισμούς που έμμεσα ή άμεσα τους προσφέρουν το πολιτικό οξυγόνο, και το αντίστοιχο μέλλον, θάβοντας ταυτόχρονα τους αντιπάλους, με τους οποίους αργότερα ίσως συνεννοηθούν καλύτερα ιδιαίτερα αν πλειοψηφήσουν.

Έτοιμα όλα για την φετινή παράσταση σε μια προεκλογική περίοδο, όπου ως συνήθως το διακυβεύματα είναι υψηλά, όχι τόσο για τους ψηφίζοντες, όσο για τους εκλεγόμενους.

Κάπως έτσι η μεν συμπολίτευση θα ανοίξει τα χαρτιά της για να πείσει πως έκανε ότι καλύτερο, η δε αντιπολίτευση για να δείξει ότι η κυβέρνηση ενδιαφέρεται μόνο για την εξουσία. Είναι ένα mega panelinio bazaar χωρίς την γραφικότητα και την γλύκα των εμποροπανηγυριών της Ελληνικής επαρχίας, ορα Φιλιατρών, Γιαννιτσών, Άγιου Μάμα κλπ. κλπ.

Από την μια τα ανωτέρω ακούγονται σαν κριτική. Από την άλλη ενθυμούμενοι κάτι Γεώργιους, κάτι Στυλιανούς, κάτι Νικόλαους, μια χαρά ήμεθα τώρα. Αν και τότε όπως και παλαιότερα, υπήρχε η ελπίς όπως και η διάθεση για να το συμμαζέψουμε. Σήμερον;

Σήμερον, κατά πως αναφέρεται εις τον Τύπον: «Σύμφωνα με τον σχεδιασμό της ΕΛΑΣ, περισσότεροι από 3.500 αστυνομικοί αναμένεται να βρίσκονται επί ποδός, ενώ συνολικά 55 διμοιρίες από την Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη και άλλες περιοχές της χώρας θα ενισχύσουν τα μέτρα. Οι αστυνομικές δυνάμεις θα αναπτυχθούν γύρω από τις εγκαταστάσεις της ΔΕΘ, αλλά και σε κομβικά σημεία του κέντρου της πόλης, με στόχο την προστασία πολιτικών προσώπων, την ασφάλεια των εκδηλώσεων και την ομαλή διεξαγωγή των συγκεντρώσεων και των πορειών. Ιδιαίτερη βαρύτητα θα δοθεί στις μετακινήσεις και τη συνοδεία πολιτικών προσώπων, καθώς και στην περιφρούρηση των συγκεντρώσεων και των διαδηλώσεων που έχουν προγραμματιστεί για τις ημέρες της  ΔΕΘ».

Δεν είναι αυτό που θα ορίζαμε ως δημοφιλία των δημοσίων προσώπων.