Πριν εννέα καλοκαίρια. Για την ακρίβεια, τούτη η εικόνα τοποθετείται τον Ιούλιο του 2017. Λεωφόρος Βουλιαγμένης στο ρεύμα προς το θαλάσσιο μέτωπο, λίγο πριν την διασταύρωση που οδηγούσε στο πρώην ανατολικό αεροδρόμιο του Ελληνικού.

Καταγεγραμμένο στην επιφάνεια του υπερυψωμένου πύργου ύδατος με πρόσωπο στην πολυσύχναστη και συχνά μποτιλιαρισμένη, όπως εκείνη την στιγμή, λεωφόρο. Το μήνυμα σαφές: «Το Ελληνικό δεν πωλείται». Με γαλανά γράμματα το τοπωνύμιο, ενδεικτικό  εθνικής απαίτησης, με κόκκινα η πρόθεση ως αποδεικτικό αγωνιστικής διάθεσης.

Το οποίον «Ελληνικό» παρέμενε εγκαταλελειμμένο  από τον Μάρτιο του 2001 έως τον Ιούλιο του 2020 χρονιά που ξεκίνησαν οι πρόδρομες εργασίες και κατεδαφίσεις των υπαρχόντων εγκαταστάσεων για την αξιοποίηση της έκτασης. Βεβαίως, στο συγκεκριμένο χρονικό διάστημα φιλοξενήθηκαν εκεί διάφορες εκδηλώσεις. Μερικά όχι ιδιαιτέρως δημοφιλή αθλήματα των 28ων θερινών ολυμπιακών αγώνων, όπως ξιφασκία, χάντμπολ,, κανόε-καγιάκ σλάλομ, μπέιζμπολ, σόφτμπολ, χόκεϊ επί χόρτου.

Στα μέσα της δεύτερης δεκαετίας του 21ου αιώνα είχε έρθει, ανάμεσα σε άλλες, η ιδέα να κατασκευαστεί εκεί αυτοκινητοδρόμιο προδιαγραφών F1. Ο τότε πολιτικός προϊστάμενος ΠΕΧΩΔΕ όμως, την απέρριψε.

Από «Τα Νέα»  του τότε Δ.Ο.Λ. με εμπνευσμένο τίτλο.

Αργότερα διοργανώθηκαν και αγώνες dragster μοτοσυκλετών όταν στις 8 Φεβρουαρίου 2014, ένας 20χρονος αναβάτης έχασε τη ζωή του, ενώ άλλος νεαρός τραυματίστηκε σοβαρά. Όλως εσχάτως, τον φετινό Ιούνιο, διοργανώθηκε εκεί η υπερειδική διαδρομή του Δ.Ρ.Α., καθώς και η τελετή εκκίνησης του αγώνα, όπου: «Σε αυτόν τον νέο αθλητικό χώρο πρόβαλε τη σύγχρονη εικόνα της Αθήνας διεθνώς», όπως σημειώθηκε στα δελτία τύπου.

Περιγραφικό του τι συμβαίνει τώρα εκεί αναφέρεται στα δελτία τύπου της εταιρείας που έχει αναλάβει το έργο, καθώς γίνεται λόγος περί «οράματος» και τουλάχιστον κατά την άποψή της γίνεται: «το μεγαλύτερο έργο αστικής ανάπλασης στην Ευρώπη, που χτίζεται στην έκταση του πρώην διεθνούς αερολιμένα του Ελληνικού, εκτείνεται σε 6,2 εκατομμύρια τετραγωνικά μέτρα με 3,5 χιλιόμετρα αθηναϊκής ακτογραμμής και τη δημιουργία ενός πάρκου 2 εκατομμυρίων τετραγωνικών μέτρων».

Συνεχίζοντας δε, σημειώνεται ότι προορίζεται να γίνει «ένας κορυφαίος προορισμός τόσο για τους κατοίκους όσο και για τους επισκέπτες». Μάλιστα. Ας θυμηθούμε ότι οι περισσότερες μεγάλες πόλεις της Ευρώπης διαθέτουν δυο αερολιμένες. Στον τόπο μας η ιδέα αυτή εγκαταλείφθηκε. Αν βεβαίως είχε παραμείνει το «Ελληνικό», σε λειτουργία ως αεροδρόμιο το πιο πιθανό ήταν να είχε την τύχη των περιφερειακών.

Ακολουθεί μια σειρά από εικόνες του τότε, για να μην λησμονηθεί ολότελα η μορφή των πραγμάτων που υπήρξαν.

Κρατικός αερολιμήν Ελληνικού αρχές δεκαετίας του '60. Όταν ο Εerno Saarinen σχεδίασε και αργότερα κατασκευάστηκε το Ανατολικό αεροδρόμιο, το εικονιζόμενο βαφτίστηκε Δυτικό. Να μην λησμονούμε ασφαλώς ότι το κεντρικό πρώην κτίριο του Ανατολικού Αεροδρομίου είχε χαρακτηριστεί επισήμως διατηρητέο μνημείο νεότερης αρχιτεκτονικής  από το αρμόδιο συμβούλιο του Υπουργείου Πολιτισμού, προκειμένου να προστατευθεί  η σπάνια αρχιτεκτονική του ταυτότητα.

Αύγουστος του 1995. Ποδαράτο μέχρι το Dornier της Ολυμπιακής Αεροπλοΐας για μια σύντομη πτήση μέχρι τη Σύρο.

Το ίδιο καλοκαίρι, άποψη από ψηλά με το φως της δύσης κόντρα, αλλοιωμένο από την θαμπάδα του παράθυρου.

Οκτώβριος 1998. Αίθουσα V.I.P. Ανατολικού αεροδρομίου.

Ιούνιος του 2000. Κάτω από νεφοσκεπή ουρανό.

Παρασκευή 23 Μαρτίου του 2001. Αίθουσα αναχωρήσεων του Ανατολικού.

Τρίτη 27 Μαρτίου 2001.  Σε 48 ώρες ο κύκλος λειτουργίας του Ελληνικού θα έκλεινε και εκείνος του «Ελευθέριος Βενιζέλος» θα άνοιγε.

Από τον Ιανουάριο του 2012, με την γοητεία της εγκατάλειψης.

Σεπτέμβριος 2012. Στο ίδιο μοτίβο.

Aπρίλιος 2017. Το, περί ου ο λόγος, κεντρικό κτίριο του Ανατολικού Αεροδρομίου που είχε χαρακτηριστεί επισήμως διατηρητέο μνημείο νεότερης αρχιτεκτονικής από το αρμόδιο συμβούλιο του Υπουργείου Πολιτισμού, προκειμένου να προστατευθεί  η σπάνια αρχιτεκτονική του ταυτότητα.

Την δεκαετία του ’70, ακριβώς απέναντι από το Ελληνικό, μαζί με τους βρυχηθμούς των κινητήρων τζετ και τις οσμές των αεροπορικών καυσίμων, υπήρχε και τούτη την πινακίδα. Εκεί διοργανώθηκαν και οι πρώτοι επίσημοι αγώνες της κατηγορίας αυτής, εκεί και η σφαλιάρα που έσκασε ο Λάμπρος Λαμπρέτας στον Τζίλυ στην ταινία του 1968, «Ο τρελός τα ΄χει 400».

Στις μέρες μας, κυριαρχεί αυτή η εικόνα. Ύβρις ή Ανάπτυξη; Σεβασμός στο χώρο ή τα πάντα στο βωμό του κέρδους των oλίγων; Ας δώσει ο καθένας τη δική του απάντηση με γνώμονα την αντίληψη, τις γνώσεις, την παιδεία και κυρίως τις σκέψεις του για τις επόμενες γενιές.  Επιστρέφοντας στην πρώτη εικόνα το Ελληνικό τω όντι δεν πουλήθηκε. Στην καλύτερη των περιπτώσεων, παραχωρήθηκε. Στη χειρότερη παραδόθηκε. (photo credits: Vassilis Stamos). Από τούδε και στο εξής δε, θα είναι ελάχιστα ελληνικό.