Στο λεκανοπέδιο της πρωτεύουσας, εδώ και πολλά χρόνια η έννοια της συμπαθούς, σεμνής μονοκατοικίας, εξαφανίζεται με ταχύτατους ρυθμούς. Αντικαθίσταται είτε από επιβλητικές πολυκατοικίες, είτε από πομπώδεις επαύλεις, άχαρες αποδείξεις πλουτισμού και ακραίας επίδειξης. Ούτως ή άλλως το οικοδομείν, για πολλούς λόγους, ακολουθεί το ολοένα και διευρυνόμενο ρήγμα ανάμεσα σε νεόπλουτους και νεόπτωχους.

Μια σειρά δέκα εικόνων από τα τελευταία σχεδόν τριάντα χρόνια, μας αποκαλύπτει ξεχασμένες μορφές κατοικιών που δεν ήταν μόνο σπίτια αλλά πολλά παραπάνω. Ήταν σπιτικά, όρος που περικλείει αλλεπάλληλα στρώματα από μνήμες, εμπειρίες και γεγονότα. Και όσο πιο μεγάλο το χρονικό διάστημα που κατοικούνται τόσο περισσότερο φορτώνονται με κάθε λογής αόρατα συναισθήματα. Και όσο συνεχίζουν να εξυπηρετούν την ίδια οικογένεια, καθώς οι γενιές εναλλάσσονται στον ίδιο χώρο μέσα στο χρόνο, μετατρέπονται σε ιστορική κιβωτό.

Κτισμένη τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του ‘60, αν όχι νωρίτερα, ήταν αρκετό  καιρό ακατοίκητη. Ορθωνόταν ανάμεσα από νεότερα και ογκωδέστερα κτίρια με πολλά διαμερίσματα στο τέρμα της οδού Νυμφών στον Κοκκιναρά. Διατηρούσε το προνόμιο να έχει μικρή έκταση σε ένα μεγάλο οικόπεδο. Δεν  είμαι σε θέση να γνωρίζω αν οι ιδιοκτήτες της, ή οι ένοικοί της ήταν χρηστοί άνθρωποι, μου αρέσει όμως να πιστεύω ότι ήταν, ότι ζούσαν μια ήσυχη, ισορροπημένη ζωή, ότι στο κήπο έπαιξαν, μεγάλωσαν παιδιά με αρχές και αξίες. Στο υπαίθριο γκαράζ φιλοξενούσε ένα λευκό 128, μοντέλο πριν το ‘77 που είχε κυκλοφορήσει το Nuova.

Τον Ιούλιο του ‘99, ξεκίνησαν οι εργασίες κατεδάφισης. Κράτησα ένα μικρό φωτογραφικό αρχείο μέχρι τον Σεπτέμβριο όταν ισοπεδώθηκαν τα πάντα. Ότι υπήρχε εκεί εξαφανίστηκε δια παντός. Ήταν μια μικρογραφία του τι συνέβαινε σε όλη την Αττική με μια άνευ προηγουμένου αδράνεια. Στενάχωρο;  Ίσως με την όχι και τόσο αυθαίρετη σκέψη, ότι αυτοί που θα κατασκεύαζαν την νέα μεγάλη ογκώδη κατασκευή, αυτοί που θα κατοικούσαν εκεί, θα είχαν αρκετά να ζηλέψουν από τους προηγούμενους. Όπως ακριβώς οι κάτοχοι των ακριβών αυτοκινήτων, οι ιδιοκτήτες σκαφών, οι καταστηματάρχες που πουλούσαν οτιδήποτε, οι δικηγόροι, οι εστιάτορες και οι καφετζήδες που μεταλλάχτηκαν σε επιχειρηματίες που δραστηριοποιούνται στο χώρος της εστίασης και ούτω κάθ΄εξής.

Απρίλιος, την  χρονιά των εν Ελλάδι Ολυμπιακών αγώνων. Πλάκα, στις υπώρειες της Ακρόπολης. Τα γκράφιτι στοιχεία της εποχής. Ίσως και πολλών εποχών.

Δεκέμβριος του 2005. Οδός Παρθενώνος, κάτω από την Διονυσίου Αρεοπαγίτου. Καταρρέον αριστούργημα με καμπύλες.

Ιανουάριος 2006. Αγιος Νικόλαος Αττικής. Κάτω το κατάστημα, πιθανόν εδώδιμα αποικιακά, πάνω η κατοικία του καταστηματάρχη.

Απρίλιος 2006. Αγίας Λαύρας Πατήσια. Τότε με τα ίχνη μακράς εγκατάλειψης, ακόμα παλιότερα με μια μοναδικότητα.

Ιούνιος του 2008. Στα εγκαταλελειμμένα λατομεία της Πεντέλης ένα εξαίσιο δείγμα αποικιοκρατικού στυλ.

Οκτώβριος του 2016. Νέα Πέραμος

Ιούλιος 2021. Μάνδρα, προσφάτως ευτυχώς ανακαινίστηκε εξωτερικώς.

Απρίλιος του 2023. Βριλήσσια. Ανάμεσα σε πολυκατοικίες ξεχωρίζει με τις συμμετρικές καμπύλες του.

Από την φετινή συλλογή. Ζεστό πρωινό του Απριλίου, στις Αχαρνές.

Από την δια μέρα στην ίδια γειτονιά. Στην μπροστινή εξώθυρα υπήρχε μια τεμπέλα με το όνομα του ιδιοκτήτη στα ελληνικά και στα αγγλικά και από κάτω την ιδιότητά του με κεφαλαία: CAPTAIN OF MERCANTILE MARINE.

Είναι αυτό που σημειώθηκε στην εισαγωγή, για τα αλλεπάλληλα στρώματα από μνήμες,