Μεσοκαλόκαιρο και η βαριά μας βιομηχανία φορτώνει με άφθονο χρήμα το Α.Ε.Π. μας. Εκατομμύρια τουρίστες προσέρχονται από όλον τον πλανήτη και κάπως έτσι δημιουργούνται  τα πλεονάσματα που με φειδώ η κυβέρνησις τα μετατρέπει εις κοινωνικά επιδόματα. Έχουμε, επί τέλους, ξεφύγει από την μιζέρια της δεκαετίας του ’70 και τα γραφικά τύπου: «ντου γιου λάικ ματμαζελ δε γκρίς». Το προϊόν έχει απογειωθεί, και πλέει μόνον σε πελάγη υπέρπολυτελειας. Ότι δεν έχει χτιστεί ακόμα, την επόμενη 20ετία θα οικοδομηθεί και η επιτυχία θα έχει, σχεδόν, ολοκληρωθεί. Η κριτική απέναντι σε τούτη τη δομική ανάπλαση της γης θα έχει τότε απαγορευτεί δια νόμου και δια άρθρου ίσως, όχι όπως τώρα που υπάρχει η ανοχή και οι ανησυχούντες απλώς χαρακτηρίζονται αναχρονιστικοί, αριστερίζοντες και αναλόγως λοιδορούνται διότι δεν αντιλαμβάνονται το μέγεθος των επενδύσεων και το πόσο βοηθούν, αναπλάθουν, αναβαθμίζουν τον τόπο.

Παρασκευή πρωί, λοιπόν, προτελευταία του Ιουλίου τότε που ξέσπασαν οι καταιγίδες, σε σταθμό του προαστιακού πλησίον της πρωτευούσης που εξυπηρετεί πέραν των εργαζομένων ιθαγενών, λοιπών περιφερομένων και μυριάδες αλλοδαπών τουριστών καθότι φημισμένος προορισμός με οργανωμένες πλαζ, ξενοδοχειακά συγκροτήματα, εστιατόρια, ταβέρνες, καφέ, ψητοπωλεία και ότι άλλο λιπαίνει τα γρανάζια του τουρισμού.

Η φωτό αποτυπώνει, σε μικρό βαθμό, το εύρυθμο των υποδομών καθώς και την εικόνα πίσω από την βιτρίνα. Στο άλλο πέταλο του χώρου στάθμευσης του σταθμού οι σωροί εκτός των κάδων ανακύκλωσης ήταν εντυπωσιακότεροι. Και καθώς ο σφοδρός βοριάς έσπερνε τα σκουπίδια στα παρακείμενα χωράφια φύτρωνε και άλλη ανάπτυξη, κατά το «σίτου σπαρέντος κριθή ἔφυ»